Palestyna: wojna stuletnia. Opowieść o kolonializmie i oporze

Bardzo się cieszę, że sięgnąłem po tę książkę. Książka Mościckiego to nie jest reportaż o Gazie, to głębokie historiozoficzne spojrzenie na długi ciąg wydarzeń który doprowadził nie tylko do tragedii Gazy, ale też wykreował współczesny Izrael wraz z elitami Zachodu które współuczestniczą w ludobójstwie. Bardzo ciekawe są dywagacje Autora na temat tego, jaką rolę pełni pamięć o Holokauście, zarówno żydowska, jak i europejska. Książka dla tych, którzy oglądają w telewizorze zagładę 2 milionowego miasta konsekwentnie realizowaną przez wojsko "jedynej demokracji na Bliskim Wschodzie" i nie są w stanie pojąć, dlaczego elity Zachodu stają murem za oprawcami.

6 sierpnia 1945 roku tuż po godzinie 8 rano. Jesteś w Hiroszimie, między jej mieszkańcami. Zaczyna się kolejny, wydawałoby się, zwykły dzień. Ten reportaż jest napisany w taki sposób, że czujesz się jak pełnoprawny uczestnik lub uczestniczka tych wszystkich wydarzeń, jakbyś był lub była między mieszkańcami miasta dokładnie w momencie, kiedy została na nie zrzucona bomba atomowa. Przerażające obrazy spisane w wyjątkowo dobry sposób. I ten stoicki do bólu sposób przyjmowania cierpienia przez Japończyków.

Tragedia na przełęczy Diatłowa to chyba mój ulubiony reportaż, więc oczekiwania wobec ZATO były naprawdę sporę. Książka jest trochę przegadana i to niestety w taki najgorszy możliwy sposób z dużą ilością lania wody. Dodatkowo tempo jest bardzo nierówne i naprawdę interesujące aspekty zamkniętych miast wymieszane są z kilkukrotnie powtórzonymi informacjami. Ocena może minimalnie na wyrost, ale ponownie autorka napisała mój ulubiony reportaż ever.

Włochy Prawdziwe to nie jest kolejna książka/pocztówka z Italii. Mateusz Mazzini wręcz szuka, brudów i tego co jest nie tak z krajem i ludźmi tu żyjącymi. Dowiemy się zatem sporo o tematach związanych z mafią i innymi grupami przestępczymi, o indolencji urzędników, zapóźnieniach infrastrukturalnych oraz tym jak różne regiony radzą sobie lub nie z imigracją oraz masową turystyką. Książka skupia się na problemach i taki jest też jej cel. Włochy to piękny kraj z bogatą historią, z którą wielu się utożsamia, bo nasza cywilizacja wywodzi się stąd. I to ma swoją cenę. Po drugie w dalszym ciągu, piękne to państwo i zabytki czy kultura, ale to nadal duży organizm polityczny ze swoimi bolączkami, jak każdy inny. Inna sprawa, że nie ma jednych Włoch i jednych Włochów. To państwo złożone z wielu specyficznych regionów i również o tym jest sporo w tej książce. Autor wybrał kilka by najbardziej jaskrawo pokazać bolączki współczesnej Italii. Będąc w Apulii teraz kilka kwestii z książki bym zdementował, bo nie jest aż tak źle np z i infrastrukturą i sporo się tu teraz robi by ją poprawić. Niemniej polecam lekturę, bo warto mieć przecież szerszy kontekst odwiedzanych miejsc📚🇮🇹🍕🍝

Książka "Patopaństwo" została podzielona na rozdziały opisujące różne patologie w Polsce. Niektóre z tych rozdziałów są ciekawsze, inne mniej. Początkowo ciężko brnęło mi się przez kolejne strony. Dostajemy sporą dawkę współczesnej historii Polski, której zresztą nie uczą w szkołach, więc nie bardzo można to przekartkować. Dodatkowo autor zdobył tytuł doktora nauk humanistycznych, przez co (mimo mojego sporego oczytania) często musiałam googlować, co dane słowo znaczy. A jestem raczej w temacie i słownictwie Janka na bieżąco, bo śledzę go na socialach. Z każdym rozdziałem było mi lżej, a ostatnie - o pracy, alkoholu i deweloperce - czytałam z zapartym tchem. Z Jankiem można się zgadzać lub nie, co wyjątkowo trafnie podsumował Żulczyk w blurbie. Przyrównał autora do maczety, która wycina drogę przed nami. Doceniam, że książka jest napisana rzeczowo i schludnie pod względem przypisów. Gdy jakiś temat nie został w moim odczuciu wystarczająco wyjaśniony, mogłam skorzystać z uporządkowanego indeksu na końcowych stronach. Mam wrażenie, że autorowi raz czy dwa posypał się lekko szyk zdania, przez co nie do końca zrozumiałam przekaz, ale przymykam na to oko. Całościowo uważam, że warto przeczytać, aby skonfrontować się z tak ugruntowanym światopoglądem. I warto zawalczyć o siebie i swoje życie, a w grupie siła. Moim zdaniem to książka, którą lepiej kupić niż wypożyczyć, bo mnie osobiście zajęła więcej czasu niż dopuszcza wypożyczenie (szczególnie przez tą nieszczęsną historię, która po stronie mnie usypiała - później szło już szybciej).

W mojej opinii, to jedna z tych książek niedoskonale napisanych, które mimo wszystko powinno przeczytać się, by mieć perspektywę i lepiej zrozumieć świat. Taka lektura o współczesności, po którą należałoby sięgnąć jeszcze przed maturą… a najpóźniej przed 30-ktą, by jak najprędzej wyjść z mgły. Padają tu ważne pytania o moralność narodu, który doświadczył licznych cierpień podczas II Wojny Światowej, także zawłaszczył termin holokaustu i krzywdy, a dziś tworzy piekło innym. Antony Loewenstein (na marginesie należący do krytykowanego tu Narodu Wybranego) stwierdza, że okupacja Palestyny, to nie tylko węzeł gordyjski, czy konflikt kulturowy, polityczny czy religijny, ale przemyślany model biznesowy. Najgorsze jest to, że Izrael testuje swoje wynalazki na żywych ludziach – na Palestyńczykach, a Świat ma to w nosie. W ten sposób naruszana jest w najgorszy sposób Konwencja Genewska, czy Karta Praw Człowieka, a wszystko to przybiera formy mega-ludobójstwa, które uchodzi na sucho w XXI wieku. Zwyczajnie aparat państwa Izrael traktuje nieżydów jak robactwo, jak szczury …i darzy ich pogardą, zbijając przy tym kokosy i kolekcjonując pochlebstwa za jakość produktów wojskowych. Ma też odpowiednich klakierów i lobbystów. Interes się kręci! Szafa gra! Mamona leci do kabzy. Gaza i Zachodni Brzeg Jordanu jest niczym terrarium, w którym testuje się rozmaite technologie inwigilowania, podsłuchiwania, przesłuchiwania, identyfikacji osób; jest laboratorium do tworzenia metod zastraszania, budowania technik sterowania populacją, modelowania zasad wywierania presji, testowania schematów optymalnej formy okupacji… czy wreszcie poligonem dla broni ofensywnej i niehumanitarnej, kaprawej etycznie, często też zabronionej prawnie, której użycie jest pozbawione jakichkolwiek resztek przyzwoitości i cywilizowanych zasad, jest przejawem cynizmu, barbarzyństwa i zadufania. Przemysł ten żywi się nieżydowskimi autochtonami …niczym pająk muchą, krowa trawą, kolonizatorzy rdzenną ludnością (jak w Kanadzie, czy USA choćby). Izrael chełpi się przetestowanymi w praktyce rozwiązaniami na międzynarodowych targach broni i zarabia pieniądze, zdobywa aplauz. Rozwija systemy nadzoru i skrycie działającego oprogramowania szpiegującego, tworzy metody tłumienia oporu, techniki sterowania ludnością, zasady wywierania presji, multiplikuje strategie socjotechniczne prowadzenia wojny informacyjnej, psychologicznej ...poprawia sposoby eliminacji kinetycznej. Publikacja odważnie, choć czasem nudno, wybiórczo i chaotycznie, omawia kwestię granic, do jakich może posunąć się system w imię zysku i nacjonalizmu. Antony Loewenstein niejako informuje opinię publiczną o całej perfidii i pokładach pychy Izraela. Tekst jego wydaje się jednak wołaniem na pustyni. Oczywiście porusza ważne tematy, których sedna ogół nie dostrzega. A jest to prawdziwy horror! Opisywane tu zbrodnie powinny zostać rozliczone. Ale czy to nastąpi? Wątpię… Palestyńczycy to nie ludzie. Irańczycy też nie. Libańczycy - a skąd. Goje - no nie!!! Tylko Naród Wybrany. Tekst: ~6/10; wymowa: ~9/10... _______________________ Przed lekturą warto się zapoznać z: https://www.bbc.com/polska/articles/c33r1jk4d6ko https://www.youtube.com/watch?v=_qSQD1CIudQ https://wydarzenia.interia.pl/bliski-wschod/news-izrael-uzywal-broni-z-trujaca-substancja-ekspert-pokazal-dru,nId,23317918 https://www.youtube.com/watch?v=vt-x6EscA58 https://www.youtube.com/watch?v=R7FHQTTb8v8 https://www.youtube.com/watch?v=YNxT0cRR_nQ https://wydarzenia.interia.pl/bliski-wschod/news-dramatyczna-sytuacja-na-bliskim-wschodzie-to-moze-byc-kolejn,nId,23317923 https://www.wnp.pl/bezpieczenstwo/hiszpania-zrywa-umowe-na-zakup-izraelskich-rakiet-na-niemal-700-mln-euro,984586.html https://www.youtube.com/watch?v=XgpANVoSexY https://www.youtube.com/watch?v=bmObV7GXbcQ https://www.youtube.com/watch?v=NA_FUKIfwyQ https://www.youtube.com/watch?v=ueCfu9IKViE https://www.youtube.com/watch?v=pOvordA4GAI _______________________

W swoim reportażu Piotr Kępiński przedstawia obraz Neapolu jako miasta z jednej strony wielokulturowego, mającego bogatą historię, pełnego zabytków i urokliwych miejsc, zaś z drugiej jako miejsca, w którym na każdym kroku można natknąć się na sypiące się domki i sklepy z zabitymi oknami oraz drzwiami, a także zalegające na ulicach tony śmieci. W tym włoskim mieście czci się tak samo świętych i przestępców, a postępowe ideologie przenikają się wzajemnie z konserwatyzmem. Jego mieszkańcy podkreślają często swoją odrębność, ale jednocześnie starają się czuć Włochami i przełamują narosłe dotyczące ich małej ojczyzny. Pisząc tę książkę Kępiński skupił się na historii i teraźniejszości Neapolu. Przeprowadził wiele rozmów z jego mieszkańcami i dokonał przeglądu różnych źródeł. Wyłania się z nich obraz miasta pełnego kontrastów i sprzeczności, rozdartego między przeszłością i przyszłością oraz dotkniętego ogromnymi nierównościami społecznymi. Jest to całkiem przyzwoity reportaż, który dobrze mi się czytało. Co prawda spodziewałem się czegoś lepszego, ale czasu spędzonego z tą lekturą nie uważam za stracony. Ciekawa propozycja na wiosenne dni i wieczory.

Recenzja książki – Głowa węża. Przemytnicy z Chinatown i amerykański sen – autor Patrick Radden Keefe Moja ocena 7,9/10 Wydawnictwo Czarne jest dobrze znane czytelnikom z mocnych reportaży o zróżnicowanej tematyce, podobnie jest przy okazji tej pozycji. Temat przemytników ludzi jest zapewne dobrze znany wielu osobom, natomiast niewielu zna szczegóły tego procederu. W książce Głowa Węża… dowiemy się jak wyglądał od środka w wykonaniu chińczyków. A funkcjonował w ich społeczności cały sprawne zorganizowany system zajmujący się tą dziedziną czarnego rynku, która jest bardzo dochodowa. Poznajemy postać charyzmatycznej Siostry Ping, jednej z głównych postaci całego procederu, a głównym wątkiem przewijającym się na stronach książki jest historia statku handlowego Golden Venture, na pokładzie którego istną odyseję odbyła grupa obywateli chińskich chcących za wszelką cenę dostać się do Stanów Zjednoczonych, losy tej jednostki pływającej to materiał na film. Tytuł ten posiada obszerną bibliografię, Patrick Radden Keefe odbył ponad 300 wywiadów z przemytnikami, agentami FBI oraz politykami, podczas pracy nad książką, tak że jest świetnie udokumentowana, a przy tym, czyta się ją naprawdę dobrze, niczym powieść kryminalną. Zdecydowanie polecam, myślę, że może trafić w gusta szerokiego grona osób. Zapraszam na mojego bookstagrama @libroholic87

Fascynująca, zaskakująca opowieść o miejscach, w których nasze śmieci kończą swoją drogę, o ludziach, którzy w tych śmieciach żyją, pracują, uprawiają rośliny jadalne. Ciemna strona naszej cywilizacji, w której tak nam wygodnie się żyje, korzysta z przedmiotów z tworzyw sztucznych, czasem tylko przez kilka minut, a potem do kosza. Warto zmierzyć się z dyskomfortem czytania tego, bo poza nim przeżyjemy ciekawą przygodę czytelniczą.

Jest luty 2026. Książkę przeczytałam pod koniec ubiegłego roku, a teraz siadam do jej oceny. Czy coś z niej pamiętam? Niestety nic. Mam tylko wspomnienie, że dobrze są ją czytało. Wniosek? Albo Kreta jest tak mało ciekawa albo autor nie umiał z niej nic wycisnąć. Stawiam raczej na to drugie.

Warta uwagi pozycja. Da się wyczuć pogłębiony research, a spojrzenie z wielu perspektyw jest godne pochwały. Autorka zdołała w szczegółowy, ale jednocześnie zrozumiały sposób przekazać wygląd współczesnej relacji człowieka i społeczeństw z BigTechami. Książkę kończy świetny epilog, który daje pewne wskazówki, jak się odnaleźć w tej relacji ale też nie daje złudzeń - nie da się od niej już uciec. Zdecydowanie warto przeczytać. Odnośnie wysłuchania to mam zastrzeżenia do lektora, który choć żywy to brzmiał sztucznie i dziwnie - co ironiczne, dla mnie brzmiał trochę jak lektor AI.

Wspaniały reportaż! Dobrze skonstruowany, widać ogrom reasearchu i zaangażowanie autorki. Czyta się bardzo sprawnie, wszystkie tezy poparte nie tylko fragmentami pamiętników, ale i opisem realiów politycznych i społecznych danych dziesięcioleci. Wiadomo, że temat życia na wsi jest teraz bardzo chodliwy, powstaje mnóstwo książek na fali sukcesu "Chłopek", ale ta daje bardzo osobisty wgląd w przemyślenia, poglądy i uczucia kobiet z ludu, naszych matek, babek i prababek. Oby więcej takich na polskim rynku wydawniczym.

Pozostając wciąż w temacie reportaży sięgnęłam po "Heweliusza". Jak pewnie wszyscy się spodziewają oglądałam serial ze znanej platformy streamingowej i sięgnęłam po książkę. Ale muszę Was zaskoczyć - nie widziałam ani pół odcinka. Gdzieś przeczytany post zachęcił mnie do sięgnięcia po historię zatopionego promu. Kiedy tonął Jan Heweliusz byłam małym dzieckiem. Ominęła mnie więc sama informacja o wypadku i głośny, choć dziwny proces. Czytając o problemach technicznych, niedopowiedzeniach, niewyjaśnionych wypadkach, czy źle ulokowanych pomocach ratunkowych to dziw bierze, że ta katastrofa zdarzyła się tak późno. Biorąc po uwagę nieprawidłowo przeprowadzoną akcję ratunkową, niewyjaśnione decyzje trzeciego oficera i wiele spekulacji oraz teorii spiskowych, to utonięcie promu Euroafriki jest najbardziej sensacyjnym i najmniej zrozumianym polskim wypadkiem morskim. Autor stara się krok po kroku odtworzyć noc zatonięcia. Rozmawia z żyjącymi uratowanymi z Heweliusza, wdowami po marynarzach oraz przeszukuje akta, by znaleźć prawdę. Dziwnym trafem część akt nie istnieje, bądź nie dotarło do Izby Morskiej... Niestety prawda zatonęła razem z Heweliuszem, a pokazowy proces miał na celu umniejszyć uchybieniom armatora. Bo jeśli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kasę (w tym przypadku również politykę).

To jeden z lepszych reportaży, jakie czytałam z tej serii. Temat książki bardzo mnie interesuje, a sama lektura otworzyła mi oczy na wiele aspektów związanych ze zdrowym i świadomym stylem życia. Pozwoliła spojrzeć na niektóre kwestie z zupełnie innej perspektywy i uświadomiła mi wiele rzeczy, które wcześniej umykały mojej uwadze. Książkę czyta się znakomicie – narracja jest dynamiczna, wciągająca, a jednocześnie oparta na rzetelnym i solidnie przygotowanym materiale.

"Wyspa niechcianych kobiet" Agaty Komosy-Styczeń to naprawdę dobry reportaż. Szczególnie, że pokazuje również współczesne mechanizmy funkcjonowania społeczeństwa - nie tylko duńskiego, choć Dania wydaje się tutaj świetnym przykładem dla ukazania pewnych problemów. Myślę, że fakt, że jeszcze zupełnie niedawno, bo w latach 50. ubiegłego wieku (ostatnie rezydentki wyspy Sprogø opuściły ją dopiero w 1961 roku!) działał odizolowany ośrodek dla "trudnych" kobiet, może bulwersować, ale przede wszystkim smuci. Autorka opowiada bowiem o niezwykle skomplikowanym dochodzeniu Danii do statusu państwa dobrobytu, gdzie wspólnota i dobro społeczne stoją na tak wysokim poziomie. Po drodze bowiem zdarzyły się eksperymenty (nie potrafię tego inaczej nazwać) o paramedycznym charakterze. Takim jak ośrodki Christiana Kellera, który w założeniu miał na celu dbanie o komfort podopiecznych. Paramedycznym, ponieważ nie zakładał on oparcia na rzetelnych badaniach i diagnozach, ale w gruncie rzeczy widzimisię grupy osób, którym przyznano funkcję decydentów. Byli wśród nich nie tylko lekarze. Wspierały ich także inne instytucje i ich pracownicy, np. opieka społeczna i szkoła. To na mocy ich rekomendacji kobiety w trudnej sytuacji, najczęściej pochodzące z ubogich domów, niewykształcone, mające wiele innych problemów, samotnie wychowujące dzieci, kwalifikowano jako upośledzone i niezdolne do życia w społeczeństwie. Wystarczył komentarz nauczyciela, opiekuna społecznego, czasem również członka rodziny i nieodpowiednio wysoka liczba punktów z testu na inteligencję, żeby kobieta wytypowana została do przeniesienia na wyspę. Wszystko to w imię jej dobra. Wybija się z tego niesprawiedliwość społeczna i różnica w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn, a także brak wsparcia dla ofiar przemocy seksualnej i domowej, którymi najczęściej takie kobiety były. To również historia o tym, jak ograniczano prawa osób "upośledzonych umysłowo" (choć przecież sposób, w jaki pozyskiwano wiedzę o niepełnosprawności umysłowej przyszłej rezydentki błagał o litość...). Od kobiet ze Sprogø odwracały się nawet feministki. A raczej powinnam napisać inaczej - widziały w nich szansę na przekonanie do własnych postulatów. I to wcale niestety nie oznaczało okazania wsparcia pacjentkom Zakładów Kellera. Tu dochodzimy do niewygodnych wątków eugeniki i przymusowej sterylizacji kobiet. Tak, kobiety ze Sprogø poddawane były temu nieodwracalnemu zabiegowi w imię czystości społecznej, choć chyba nie jest wielkim nadużyciem napisać - rasy. A ówczesne środowiska feministyczne wcale nie widziały w tym niczego złego... Wręcz przeciwnie. Autorce trudno było porozmawiać ze współczesnymi feministkami w Danii na temat ośrodka na wyspie, ponieważ odmówiły one odpowiedzi na pytania reporterki. Odnoszę przy tym wrażenie, że autorce samej trudno było przyjąć do wiadomości taki stan rzeczy, co na pewno wynika z zupełnie innego postrzegania niektórych środowisk, także w Polsce. Ta niepewność i fakty skłaniają jednak do pewnych refleksji i wniosków. Pewnych rzeczy nie da się obronić. Bardzo polecam lekturę tej książki. I bardzo współczuję wszystkim rezydentkom Sprogø - nie doczekały się one porządnych przeprosin od państwa, które odebrało im nie tylko lata życia, ale przede wszystkim wybór. https://www.instagram.com/p/DJymM2AtfeB/ https://www.facebook.com/JustynaCzytuje/

Początkowo bardzo sie wlecze i nudzi. Z czasem książka , historie napotykanych przez autora ludzi coraz bardziej wciągaja. Jakimś wielkim zaskoczeniem i szokiem kulturowym nie jest przedmiot zainteresowania autora. Traktuje to tylko jako pretekst do zdania relacji z podrozy.

Grzegorz Łyś w reportażu „Przystanek Tworki. Historia pewnego szpitala” przedstawia historię szpitala psychiatrycznego zbudowanego w 1891 r. w Pruszkowie, w dzielnicy Tworki. Autor opisuje założenia szpitala oraz to, jak funkcjonował przez lata, przedstawia pracowników i ich rodziny. Nie zabrakło tu też historii psychiatrii, ani polityki – bo ta nierozerwalnie była z tą dziedziną medycyny związana. To tak naprawdę opowieść, która sięga daleko poza mury szpitalne. Z jednej strony to dobrze, bo dostajemy kompleksową opowieść o stanie psychiatrii na przełomie wieku, a z drugiej szkoda, bo objętość książki jest niewielka, więc dostajemy dużo informacji, ale jednak dość pobieżnie opisanych. Znajdziecie tutaj sporo dat, nazwisk lekarzy, nieco opisów tego, jak funkcjonował szpital, jakich metod leczenia używano. Nie ma jednak wielu opisów pacjentów, konkretnych historii. A nie ma co ukrywać, że raczej takich historii oczekujemy, kiedy czytamy opowieści ze szpitali psychiatrycznych. Przez ich brak ma się wrażenie, że książka jest pozbawiona emocji i stanowi jedynie zbiór „suchych” faktów. Ciekawy był wątek działania szpitala podczas niemieckiej okupacji podczas II wojny światowej, niestety tu również mam poczucie, że można było z niego wyciągnąć więcej. Jako reportaż całość się broni. Nie będzie to najbardziej fascynująca historia o szpitalu psychiatrycznym, jaką przeczytacie, ale przecież nie takie jest zadanie tego gatunku. Jeżeli to temat, który was interesuje, to „Przystanek Tworki” warto przeczytać. Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

Od czego zacząć.. Może od tego, że pewnie tak jak ja sporo osób zasugeruje się i będzie szukało w tej książce szczegółowego opisu procesu w Norymnergii. Otóż nie, moi drodzy to zupełnie inna historia. Jest niezbyt obszerny opis kilku dni z procesu, jednak główna część książki poświęcona jest życiu Psychiatry zajmującego się osadzonymi Nazistami. Jego problemy, życiowe wymagania jakie sobie stawiał i historii jego rodziny. Znajdziemy też próbę zrozumienia nazistowskich celów, myśli...

Bardzo przyjemna lektura, pozwala dowiedzieć się wiele o historii Stanów Zjednoczonych z nieco innej perspektywy. Napisana językiem, dzięki któremu wręcz płynie się przez kolejne strony mimo tematyki historyczno-politycznej. Myślę, że każdy, kto choć trochę interesuje się USA znajdzie coś dla siebie w tej pozycji.

Gdzie jest granica wolności medycznej w USA, ale i w każdym innym kraju na świecie? Autor reportażu z morza "uzdrowicieli" maści wszelakiej wybrał sześć historii, mi.in. lecząca-wszystko-dieta-cud, specyfiki z chlorynem sodu, lasery, uzdrawianie modlitwą, obcy w ciele człowieka, zombie... - zestaw jak z marnego filmu klasy C, a to amerykańska rzeczywistość XXI wieku i miliardy dolarów do przytulenia przez szemranych uzdrowicieli. Historie są bazą do pokazania nieudolności instytucji państwowych m.in. Agencji do Spraw Leków i Żywności, dysfunkcji systemu ochrony zdrowia w USA i próby znalezienia odpowiedzi, dlaczego Amerykanie tak licznie tracą zaufanie do nowoczesnej medycyny. Reportaż nie porwał mnie czytelniczo, ale pozostawił z wieloma pytaniami... „Cud Niedzieli Wielkanocnej nie wydarzył się za sprawą gorącej wiary wyrażającej się w formie bezustannej i żarliwej modlitwy grupowej. Nie wydarzył się wcale. Madeline Kara Neumann nie żyła.” Bezbronne dziecko vs wolność medyczna...