Ostatnia nadzieja

Powieść Magdaleny Kordel, „A ja na Ciebie zaczekam”, to wzruszająca opowieść o nitkach losu, które splatają życie trzech kobiet w najmniej oczekiwanych momentach. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura, która koi, intryguje i przypomina, że przeszłość zawsze zostawia po sobie jakieś ślady. Sercem opowieści są trzy bohaterki, których losy zaczynają się fascynująco zazębiać. Wszystko zaczyna się od Emilii. Gdy kobieta budzi się w szpitalu, jej umysł nawiedzają powidoki przeszłości – niespodziewanie przypomina sobie dawno nieużywany język polski, co staje się impulsem do szukania własnych korzeni i tożsamości. Jej niepokój potęguje zakupiony w antykwariacie obraz przedstawiający dziewczynę w granatowym płaszczu. Postać z płótna wydaje się Emilii dziwnie bliska, niemal znajoma, co prowokuje lawinę pytań o to, kim była tajemnicza postać i dlaczego wywołuje tak silne emocje. W tym samym czasie w Krakowie poznajemy Ernestynę, kobietę żyjącą tęsknotą za rodzinną Warszawą. Od lat, z niemal rytualną regularnością, raz w roku odwiedza pewne miejsce – konkretną bramę na Nowym Świecie. To miejsce jest symbolem danej przed laty obietnicy, której Ernestyna zamierza dotrzymać po raz ostatni, domykając tym samym ważny rozdział swojej przeszłości. Trzecim ogniwem jest Anastazja – młoda dziewczyna, której życie zdaje się pasmem porażek. Brak pracy, niepowodzenia w rekrutacji na studia i brak miłości sprawiają, że czuje się zagubiona, nie wiedząc, że wkrótce stanie się częścią znacznie większej układanki. Magdalena Kordel po mistrzowsku buduje klimat tajemnicy. Autorka posiada niezwykłą umiejętność pisania o tęsknocie w sposób ciepły, niemal świetlisty. Napięcie w powieści wynika z powolnego odkrywania kart – czytelnik wraz z bohaterkami składa mozaikę wspomnień, w której każdy element, jak stary obraz czy konkretny adres, ma swoje kluczowe miejsce. To proza, która celebruje cierpliwość i wierność samemu sobie. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Pamięć jest darem: Historia Emilii uczy, że język i wspomnienia mogą wrócić w najmniej oczekiwanym momencie, stając się kompasem w poszukiwaniu prawdy. Dotrzymane słowo ma moc: Postawa Ernestyny pokazuje, że wierność danym obietnicom nadaje życiu głęboki sens, niezależnie od upływu lat. Nowy początek czeka za rogiem: Przykład Anastazji przypomina, że życiowe „pod górkę” często prowadzi do szczytu, z którego widać zupełnie nowe perspektywy. Książka otrzymuje wysoką notę za plastyczny język oraz umiejętność budowania nastroju, który wciąga od pierwszej strony. Kordel stworzyła bohaterki z krwi i kości, z których każda reprezentuje inny etap życiowej drogi. Brakujące trzy punkty wynikają z pewnej przewidywalności splotów okoliczności oraz momentami zbyt optymistycznego tonu, który może wydawać się nieco wyidealizowany. Niemniej jednak, to idealna lektura dla każdego, kto szuka w literaturze nadziei i wiary w to, że każda zagadka w końcu znajdzie swoje rozwiązanie. „A ja na Ciebie zaczekam” to piękna opowieść o tym, że czas nie niszczy więzi, a jedynie wystawia je na próbę. Magdalena Kordel udowadnia, że warto czekać na to, co w życiu najważniejsze.

Gdy jestem trochę zmęczona kryminalną tematyką to z chęcią sięgam po inną literaturę. Tym razem była to powieść Magdaleny Kordel, której twórczość bardzo lubię. Poznajemy tu dalsze losy Ewelki, która wreszcie powiedziała Jaśkowi o swoich problemach, Ruty, Mateusza czy babci Adeli i Muszki. Muszę przyznać, że niektóre monologi były trochę za długie i monotematyczne ale wyjaśnienie kilku tajemnic to rekompensuje. Zadziwiła mnie postać Haliny, nie lubię gdy zmarli ożywają. Ale z tym wiąże się zapewne kolejna tajemnica, którą mam nadzieję poznać w następnej książce z cyklu. Natomiast niesamowicie przypadła mi do gustu, mimo jego marginalnego udziału w intrydze, postać Jerzego. Trzeba przyznać, że autorka nieźle namieszała w życiu bohaterów i nie zawsze potrzeba jest wielu trupów i morza krwi, żeby wciągnąć czytelnika w opowiadaną historię. Z przyjemnością przeczytam kolejną powieść autorki.

To naprawdę dobra książka. Taka pełna życia. Chwilami cukierkowo szczęśliwa, innym razem pełna bólu i rozczarowań. Dotyka niesamowicie delikatnej materii. Rodzicielstwa. Z różnych perspektyw. Są rodziny pełne, kochające, niepełne ale też kochające. Są rodzice, którzy spotkali swoje maleństwo gdy to było już na świecie. Matki zabiegane, nadopiekuńcze, rozważne i te z odrobiną szaleństwa. Kobiety, które straciły swoje dziecko. I te, które choć bardzo pragnęły, nie umiały pokochać. Ta szeroka perspektywa uświadomiła mi, że za każdą matką stoi indywidualna historia. Nie należy generalizować, sortować, odnosić się do własnych przeżyć. Rodzicielstwo to dar. Wiem o tym. Jednak jak każdy człowiek mam ochotę w chwilach słabości rzucać garnkami. Wtedy na pewno wspomnę tę historię. I uśmiechnę się z wdzięcznością. Serdecznie polecam.

Ewolucja postaci Karli Linde, która na przestrzeni całej sagi Marzeny Rogalskiej przeszła drogę od zagubionej, wrażliwej dziewczyny do dojrzałej, świadomej swojej siły kobiety, znajduje w „Kresie czasów” swój najbardziej dramatyczny i satysfakcjonujący punkt kulminacyjny. Bohaterka musi zmierzyć się z brutalnością historii wdzierającej się w każdy zakamarek jej prywatnego życia. Karla w tej części staje się symbolem niezłomności; jej postać krystalizuje się w ogniu wojennej pożogi, tracąc resztki naiwności, ale zachowując to, co w niej najcenniejsze – głęboką empatię i zdolność do kochania mimo wszechobecnej nienawiści. Moja ocena tej publikacji to mocne 8/10. Rogalska udowadnia, że potrafi zapanować nad ogromnym rozmachem narracyjnym, nie tracąc przy tym z oczu intymności, która od początku była siłą napędową tej serii. Największym atutem książki jest sposób, w jaki autorka kreśli losy Karli i jej bliskich, umiejętnie wplatając je w autentyczne realia historyczne schyłku pewnej epoki. „Kres czasów” to panorama świata, który rozpada się na kawałki pod naporem II wojny światowej. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością objawia się w pieczołowitym odtworzeniu detali – od nastrojów panujących na ulicach Krakowa, po duszne salony, w których wielka polityka decydowała o życiu milionów. Rogalska z dużą dozą fantazji literackiej, ale i ogromnym szacunkiem do faktów, maluje obraz ludzi postawionych w sytuacjach granicznych. To właśnie w tym tomie widać najwyraźniej, jak autorka nadaje całości wyjątkowej głębi poprzez analizę moralnych dylematów, przed którymi stają bohaterowie: czy można pozostać wiernym sobie, gdy cały świat żąda zdrady? Karla Linde w „Kresie czasów” nie jest już tylko obserwatorką zmian; staje się ich aktywną uczestniczką. Jej ewolucja jest wiarygodna psychologicznie – ból, którego doświadcza, nie jest jedynie pustym literackim gestem, ale motorem napędowym jej przemiany. Choć sama historia jest fikcyjna, jej emocjonalny ciężar sprawia, że czytelnik odnosi wrażenie obcowania z prawdziwym świadectwem z epoki. Autorka buduje kunsztowną więź między przeżyciami wewnętrznymi bohaterów a wielką historią, co sprawia, że każda decyzja Karli rezonuje z ogromną siłą. Dlaczego oceniam tę książkę na osiem punktów? Przede wszystkim za warsztatową dojrzałość. Rogalska pisze z ogromną swobodą, panując nad wieloma wątkami i rozwijając je w sposób, który daje czytelnikowi poczucie pełnej, choć bolesnej satysfakcji. Do pełnej dziesiątki zabrakło mi jedynie nieco większej dynamiki w środkowej części książki, gdzie opisy obyczajowe momentami zbyt mocno wygrywają z tempem akcji. Niemniej jednak, jako drugi tom, „Kres czasów” spełnia wszystkie pokładane w nim nadzieje. To lektura, która zostaje w pamięci na długo po przewróceniu ostatniej strony. Rogalska stworzyła portret pokolenia, któremu historia odebrała młodość, ale nie zdołała odebrać godności. Dzięki Karli Linde otrzymujemy opowieść o tym, że nawet gdy nadchodzi kres znanych nam czasów, w popiołach starego świata wciąż tli się iskra nadziei na nowy początek. To solidna, wzruszająca i mądra literatura, która zasługuje na uznanie zarówno fanów sagi, jak i osób szukających w prozie obyczajowej czegoś więcej niż tylko prostej rozrywki.

Trochę lepiej niż w pierwszej części. Bohaterki nadal irytują, ale początkowo wydaje się, że trochę mniej. Do każdej z nich można mieć jakiś zarzut - pierwsza nie potrafi zmobilizować się i uświadomić starszej kobiety, że będąc egoistką nie rozumie, że ludzie mają pracę i realne problemy. I nie każdy musi rzucać swoje plany, żeby realizować jej durne pomysły. A to pukanie w sufit… cóż… to totalny brak kultury. Magda oczywiście wniebowzięta, że mąż chce do niej wrócić. Nawet nie kosztowało go to żadnego wysiłku. Wyszalał się i stwierdził, że wróci na stare śmieci… Żadnych walorów edukacyjnych z tego rozstania raczej nie było. No i Ela… ta to już typowo potrafi sobie zrobić problem z niczego. Wystarczy, że czegoś nie powie i już przeżywa życiową tragedię… i skąd to przekonanie, że szefowa nie może zakasać rękawów i sama wziąć się do pracy we własnej firmie? A czy taka przykrywka jak z Blanką nie powinna zostać wyjaśniona od razu przy najbliższej okazji? To po prostu irracjonalne. Z drugiej strony Konrad też raczej nie należy do normalnych ludzi, jeśli nie potrafi spokojnie pogadać? To raczej ten typ sztywniaka z zerowym poczuciem humoru. Nic fajnego. Aczkolwiek to, że odesłał do domu pijaną ex- dziewczynę. Cóż… tu akurat wcale mu się nie dziwię. Mimo wszystko na pewno lepiej niż w pierwszej części..

ODZYSKANY LOS MARZENA ROGALSKA WYDAWNICTWO ZNAK Jest to czwarta część i niestety ostatnia o losach Karli Linde.Po wojennej zawieruszeniem Karla postanawia opuścić Londyn i powraca do Polski.Nie tak wyobrażała sobie kraj w którym się wychowała. Udało się jej odszukać tych, którzy przeżyli.Dużą pomocą dla niej stała się jej opiekunką Józia oraz siostra matki, ciotka Anna, która pomogła jej odnaleźć się w powojennej Polsce.Dużym zaskoczeniem było dla niej, że jej narzeczony Janek Donimirski żyje.Tylko niestety już ułożył sobie życie, bo dowiedział się o śmierci Karli. To właśnie siła i wiara oraz wychowanie Emila pozwoliły Karli przetrwać pięć lat w więzieniu , gdzie została niewinnie skazana za szpiegostwo. Marzena Rogalska ukazuje życie w powojennej Polsce, w czasach PRLu i zmiany jakie zaszły w kraju, a także w życiu Karli.Przemienia się ona z dziewczyny w kobietę, która odnajduje cel w źyciu i starą się być pomocna dla najbliższych. Autorka ukazuje rolę kobiet, ich siłę, lojalność i przyjaźń. Jak ważną rolę odgrywa rodzina i najbliżsi. Bardzo polubiłam serię o Karli i jest mi trudno pożegnać się z bohaterami, których większość polubiłam, a z niektórymi mogłabym się zaprzyjaźnić. Polubiłam pióro autorki za lekki i przyjemny styl i za bardzo ciekawe połączenie wydarzeń historycznych z fikcyjnymi.Ciekawie prowadzona fabułą sprawiła,że książkę czytało mi sięszybko i trudno było oderwać się od lektury. Polecam książkę tym którzy lubią sagi rodzinne, będzie to dla nich uczta podczas czytania.

Kiedy kobieta wyróżnia się, myśli i mówi, chcę od życia więcej zwykle spotyka się z oporem otoczenia, strachem i nietolerancją. Historia Wigi wychowującej wnuczkę po zaginięciu córki wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu do końca. Nie mogę doczekać się drugiego tomu, polecam!

"Czas goryczy" autorstwa Anny Sakowicz to poruszająca kontynuacja losów rodu Jaśmińskich, zapoczątkowanych w poprzednich tomach Jaśminowej Sagi. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć emocjonalną opowieść o rodzinie z rzetelnym obrazem przemian społecznych i politycznych w Polsce. To niezwykłe świadectwo walki o wolność, prawa kobiet, równość płci oraz tolerancję obyczajową. Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1968 roku. Choć wojna dawno się skończyła, bohaterowie wciąż muszą mierzyć się z trudną rzeczywistością PRL-u - z jego bezwzględnością, kłamstwami i systemową niesprawiedliwością. Kolejne pokolenia Jaśmińskich próbują odnaleźć się w świecie, w którym wolnośc słowa i godność człowieka nie zawsze są oczywistością. Na kartach książki obserwujemy przemiany polityczne, gospodarcze i społeczne, które przeplatają się z osobistymi dramatami i radościami rodziny. Sakowicz w mistrzowski sposób pokazuje, jak historia wielkiej polityki wpływa na zwykłych ludzi. Poprzez losy kobiet z rodu Jaśmińskich autorka opowiada o sile, miłości, odwadze i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Bolesnej doświadczenia, utrata bliskich, ale też chwile szczęścia - wszystko to sprawia, że czytelnik czuje się emocjonalnie związany z bohaterkami. Książka kończy się w dramatycznym roku 2019, podczas tragicznych wydarzeń w Gdańsku, gdy ginie prezydent Paweł Adamowicz. Ten moment symbolicznie zamyka sagę, ukazując, że walka o dobro i prawdę trwa w każdym pokoleniu. "Czas goryczy" to nie tylko pięknie napisana opowieść o rodzinie, lecz także lekcja historii i przypomnienie, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze. Dzięki plastycznym opisom i emocjonalnej narracji można niemal poczuć na własnej skórze klimat minionych dekad. To książka, którą warto przeczytać - zarówno dla wzruszenia, jak i dla refleksji nad tym, jak wiele zawdzięczamy pokoleniom, które walczyły o dzisiejszą Polskę. Podobnie jak poprzednie dwa tomy, "Czas goryczy" wciąga bez reszty i na długo pozostaje w pamięci.

Agnieszka Krawczyk, nazywana często czarodziejką nastroju, w swojej powieści „Warkocz spleciony z kwiatów” po raz kolejny udowadnia, że literatura obyczajowa może być czymś znacznie więcej niż tylko lekkim czytadłem. To książka, która działa na zmysły, otula czytelnika zapachem górskich ziół i spokojem małomiasteczkowego życia, nie uciekając przy tym od trudnych pytań o życiowe wybory i odwagę do zmian. Przyznaję tej pozycji mocną notę 8/10. To rzetelnie napisana, ciepła i mądra historia, która stanowi idealne antidotum na pośpiech współczesnego świata. Fabuła zabiera nas do malowniczego Idyllowa – miejsca, które wbrew swojej nazwie, nie jest wolne od ludzkich dramatów i skomplikowanych tajemnic. Główna bohaterka, szukając swojego miejsca na ziemi, trafia do społeczności, w której tradycja splata się z nowoczesnością, a każdy mieszkaniec nosi w sobie jakąś historię. Krawczyk z wielką czułością portretuje relacje międzyludzkie, pokazując, że to właśnie drobne gesty i wzajemna życzliwość budują fundament szczęścia. Tytułowy warkocz staje się tu piękną metaforą ludzkich losów – czasem splątanych, czasem trudnych do rozdzielenia, ale zawsze tworzących unikalną, barwną całość. Największą siłą powieści jest jej warstwa opisowa. Autorka z niezwykłą plastycznością odmalowuje beskidzki krajobraz. Czytelnik niemal czuje pod stopami rosę na górskiej łące i słyszy szum potoku. Nie jest to jednak martwa natura; Idyllowo tętni życiem dzięki krwistym, autentycznym postaciom. Bohaterowie Agnieszki Krawczyk nie są papierowi – mają swoje wady, lęki i marzenia, co sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić. Szczególnie poruszający jest wątek odkrywania własnych pasji i odwagi, by porzucić to, co bezpieczne, na rzecz tego, co prawdziwe. Styl autorki jest kojący, wręcz terapeutyczny. Krawczyk operuje piękną polszczyzną, dbając o rytm zdania i odpowiednie rozłożenie akcentów emocjonalnych. To proza, która nie potrzebuje tanich sensacji, by przykuć uwagę – jej siła drzemie w uważności na drugiego człowieka i celebracji codzienności. Momentami fabuła płynie zbyt niespiesznie, co dla wielbicieli dynamicznej akcji może być pewnym wyzwaniem. Niektóre konflikty rozwiązują się w sposób odrobinę zbyt idealny, co nadaje całości nieco bajkowy charakter. Choć rozumiem, że taka jest konwencja literatury nurtu „feel-good”, chwila mocniejszego, realistycznego tąpnięcia mogłaby dodać tej historii jeszcze więcej głębi. Podsumowując, „Warkocz spleciony z kwiatów” to jedna z najlepszych propozycji w dorobku Agnieszki Krawczyk. To książka, która niesie nadzieję i przypomina, że nigdy nie jest za późno, by zacząć zaplatać swoje życie na nowo, według własnego wzoru. To rzetelne 8/10 – lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy w literaturze szukają piękna, spokoju i wiary w ludzką dobroć. Idealna towarzyszka na wieczór z kubkiem herbaty, która zostawia w sercu ciepły ślad.

Za mną dwa pierwsze tomy powieści z cyklu "Osiedle Sielanka" - "Nieznajoma" i "Sąsiedzi". Pozostała mi trzecia, ostatnia część, czyli "Bomba" i już się cieszę na miłe chwile z mieszkańcami podwarszawskiej miejscowości. Lekki, dowcipny styl autorki, Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk, ubarwiony pięknymi ilustracjami Joanny Klimaszewskiej tworzą swojski klimat zwykłej-niezwykłej społeczności stawiającej czoła zakusom chciwego dewelopera Mariana Jakubka. Czytałam "Cukiernię pod Amorem" tejże autorki i również bardzo przypadła mi do gustu. Jest to literatura przyjemna, z wartką akcją, ciekawymi postaciami, niezbyt wymagająca intelektualnie - idealna lektura na relaks.

Książkę wypatrzyłam w bibliotece i zdecydowałam się na jej lekturę. Od razu powiem, że jest ona dość lekka i czyta się ją naprawdę bardzo szybko. Przewijają się tu losy 3 nauczycielek, które martwią się donosem jaki wpłynął na ich szkołę. Każda oprócz problemów pracowych ma też swoje własne, a to nieszczęśliwą miłość, choroby, czy odrobinę szaloną ciotkę, brak wsparcia w rodzinie itp. Myślę że wszystko to sprawia, że kobiety te są nam bardzo bliskie i kibicujemy im przyglądając się ich losom. Co mi się nie podobało, nie ma zakończenia. Jest to historia urwana w połowie. Byłam dziś w bibliotece po drugą część, której biblioteka nie posiada (smuteczek). Bardzo nie lubię, gdy żaden z etapów nie jest zakończony w pierwszym tomie. To taka ciekawa opowieść urwana w połowie, która nic nie wyjaśnia...

„Wrocławskie tęsknoty” to drugi tom cyklu Dwa miasta Moniki Kowalskiej. Przeczytałam z zainteresowaniem, bo ta część jest równie ciekawa jak pierwsza („Lwowska kołysanka”). Akcja zaczyna się w 1945 roku. To właśnie do Wrocławia trafia z Kresów rodzina Szubów. Droga do tego miejsca jest pełna cierpień, a i pierwsze powojenne lata są trudne. W mieście pełnym ruin i szabrowników jest niebezpiecznie, ale Adela i jej bliscy próbują zacząć żyć na nowo. Niestety, wciąż doświadczają bolesnych ciosów od losu. Zarówno rodzice jak i siostry Ady mają za sobą traumatyczne przeżycia, a codzienne problemy nie ułatwiają walki z koszmarami i powracającymi demonami przeszłości. Adela poznaje młodego mężczyznę, który wydaje się idealnym kandydatem na męża. Czy jednak faktycznie tak jest? Codzienność Szubów i innych bohaterów, których dopiero poznajemy, trzyma w napięciu, gdyż wciąż wydarza się coś zaskakującego. Bardzo zaciekawiła i poruszyła mnie w tym tomie postać młodej Niemki, która pozostała po wojnie we Wrocławiu. Jej losy splatają się z życiem jednej z sióstr Adeli i tworzą wzruszającą historię. Autorka wiarygodnie, realistycznie ukazała życie w powojennym Breslau, zwłaszcza przeżycia i doświadczenia Polaków, którzy trafili tu w ramach Akcji Wisła. Także późniejsze realia, w latach pięćdziesiątych, oddają klimat epoki, w której jedni robili partyjne kariery, inni żyli z kombinowania, z jeszcze inni trafiali do ubeckich kazamatów za wojenną przeszłość. Całość czyta się z zaciekawieniem i emocjami, tym bardziej, że powieść jest napisana lekko, ale z dbałością o poprawną polszczyznę, w gawędziarski sposób. Jestem ciekawa, czy kolejny tom okaże się równie dobry…

Taka miłość nie zdarza się dwa razy Po raz pierwszy rozmawialiśmy w Nowy Rok. Właściwie tamtego styczniowego dnia zaczęła się nasza historia, choć oczywiście dla mnie to był ciąg dalszy. Bo widzieliśmy się już wcześniej. Już wtedy wiedziałam. Teraz tu wracam. Wiem, że nikt na mnie nie czeka, a jednak czuję tremę. Serce wali mi jak oszalałe, jakby pewne, że jesteś blisko. Minęło kilka lat, a ja wciąż nie zdołałam się od Ciebie uwolnić. Może to już czas, Bruno? Czy kiedykolwiek wybaczysz mi to, co Ci zrobiłam? Ona – dziewczyna z bogatego domu, zawsze w grupie koleżanek, ciesząca się życiem. On – musi walczyć o siebie i bliskich. Po raz pierwszy spotkali się w liceum, kiedy wszystko było jeszcze możliwe. Nigdy wcześniej nie byli szczęśliwsi. I nigdy później… Anika pokochała go ale nikimu tego nie mówiła. Była bardzo szczęsliwa. Nie brała pod uwage, ze głupi zakład, moze kiedys przyczynic sie do jej nieszczescia. Kiedy była bardzo pijana po imprezie i przyjaciółki zadzwoniły po Brunona, przypadkowo dowiedział sie o zakłądzie...i odszedł. Anika została sama, zmienila miejsce zamieszkania i zyła niby normalnie, ale zawsze kochala Brunona. Kiedy pojawiła sie na ślubie przyjaciółki, spotkała Brunona...a jego zemsta stała sie poczatkiem ich miłości, miłości, która zawsze była tylko trzeba było sobie wyjaśnic niedopowedzenia....tak, zostali razem, bo nigdy nie jest za pżno.

Doskonała odskocznia od kryminałów, które nagminnie ostatnio czytam. Eliza i Juliusz to dwoje ludzi, którzy spotykają się przypadkowo i nic nie zapowiada, że ich losy się zbiegną. To dwójka ma swoje problemy i dylematy rodzinne. Lekka , pozytywna, życiowa powieść obyczajowa, dająca nadzieję na zmianę swojego życia na lepsze. Opowieść o tym, że warto pomagać innym, otworzyć się na nowe znajomości. Doskonale wykreowani bohaterowie, ze swoimi wadami i zaletami.

początkowo nie mogłam się wciągnąć ale im dalej, tym lepiej. Ciekawie napisana, z humorem. Losy bohaterów łączą się ze sobą w bardzo przemyślany sposób. Jedyne czego mi zabrakło to szerszego nawiązania do I WŚ - jakaś tam wzmianka była i nagle już jest po wojnie. Właściwie tak jakby wcale ona bohaterów nie obeszła. Niemniej polecam

Wszystko zaczyna się niewinnie – dziennikarka postanawia napisać artykuł o pracy w korporacji. Nie pierwsza taka akcja i nie ostatnia, prawda? Kobieta przychodzi do „Fabryki Marzeń” kilka razy w tygodniu i obserwuje ludzi, którzy w niej pracują, rozmawia z nimi i wyciąga wnioski. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda normalnie, ale „im głębiej w las” tym robi się ciekawiej. Nie tylko jeśli chodzi o reportaż dziennikarki Gai (choć i tu pojawiają się tzw. smaczki – kobieta dowiaduje się rzeczy, których nie powinna się dowiedzieć). Bo o ile początkowo Gaja zachowuje się profesjonalnie i nie interesuje się chwilowymi współpracownikami – o tyle później wszystko się zmienia. Czy muszę pisać coś więcej? Oczywiście szczęśliwa mężatka, matka wspaniałego synka wpada w wir romansu. Kochankowi trzeba oddać, że bardzo się starał ją sobą zainteresować. Na początku nawet nie chodziło o to, że żywi do Gai jakieś głębsze uczucia, a o „dobry numerek” oraz odpowiednio napisany przez nią artykuł. Ktoś chciał mieć rękę na pulsie co do tego co napisze kobieta o ich firmie i oczywiście miały być to same superlatywy, no bo jakże by inaczej – wszystko co się dzieje w firmie powinno zostać w firmie, czyż nie? Ale staje się coś nieprzewidzianego (dla samego kochanka oczywiście, bo nie taki był plan) - zakochuje się w Gai i wszystko zaczyna się komplikować. Zacznijmy może od tego, że sam mężczyzna jest skomplikowany – nerwice, depresja itp. Apotem dzieje się „magia”. Nic nie toczy się tak jak powinno... Ale czy romans można rozplanować? W moim odczuciu książka opowiada o tym, jak bardzo można sobie skomplikować życie jedną decyzją, jak jedna osoba może wpływać na drugą i o tym, że prędzej czy później karma wraca.

Książka dobra, wciągająca, przez co czytało ją się szybko. Aczkolwiek ilość zdrad była dla mnie tutaj po prostu zbyt duża... Pierwszy tom tej serii mnie zachwycił, uważam, że to jedna z lepszych książek z dorobku autorki. Drugi i trzeci niestety nie zrobiły już na mnie podobnego wrażenia.

Są książki, które nie zachwycają rozmachem, ale trafiają prosto w emocje. „Córka generała” to właśnie taka opowieść 🖤 Historia obyczajowa z wojną w tle, osadzona w Wolnym Mieście Gdańsku. Miłość, przyjaźń i codzienne życie zostają wystawione na próbę w czasach, gdy nic nie jest pewne. Autorka pokazuje te same wydarzenia z kilku perspektyw, skupiając się bardziej na ludziach niż na faktach historycznych. Czyta się lekko i szybko. Fabuła jest przewidywalna, momentami schematyczna, ale pełna ciepła, nadziei i wzruszeń. To książka, która boli treścią, a jednocześnie koi formą. Dla fanów obyczajówek z historią w tle – zdecydowanie na tak 🤍

W wakacje trzydziestego dziewiątego roku na słonecznej, nadświdrzańskiej plaży Basia poznaje Zygmunta. Ma nadzieję, że ta znajomość przerodzi się w piękną miłość. Jednak kilka tygodni później wybucha wojna, która przekreśla wszystkie plany. Warszawa staje w ogniu, budynki obracają się w gruzy, place i skwery zamieniają się w cmentarze. Ludzie głodują, modlą się i walczą. Wkrótce los ponownie postawi Zygmunta na drodze Barbary. To spotkanie odmieni jej życie w niespodziewany sposób. Basia zacznie działać w konspiracji i sama będzie wymierzać sprawiedliwość wrogom. Czy jednak można kogoś zabić, nie zabijając w sobie człowieka? Na to pytanie Basia musi odpowiedzieć sobie sama , okupując swoją wolność i wszystko co miała do tej pory ogromnym cierpieniem...

Poruszająca opowieść o przyjaźni, miłości i tolerancji. Dwie siostry o różnym kolorze skóry ale pokrewnych duszach. W związku z trudnymi losami politycznymi, społecznymi kraju i rodziny, Kemisa trafia do domu rodzinnego Jen w Szkocji. Dziewczynki razem dorastają, dojrzewają, wspierają się i usamodzielniają. Ich charaktery, temperament, plany na przyszłość są różne, a mimo to ich wzajemne zrozumienie i siostrzana miłość, jest niezmienna i trwała. Do pewnego zdarzenia, które mocno wstrząśnie ich relacjami i wzburzy poczucie siostrzanej przynależności. W tle śledzimy relacje w szkockiej rodzinie Jen, relacje trudne, pełne tajemnic i braku zrozumienia. Obserwujemy również polityczne i społeczne zmiany zachodzące w RPA, które mają bezpośredni wpływ na losy bohaterek. Pojawia się wiele ciekawych postaci, które nadają charakteru tej powieści. Lesley Lokko ma dar lekkiego pisania o bardzo trudnych sprawach.