Osaczenie

Name: Osaczenie
Rating: 6,4 (129 reviews)
Author: Carl Frode Tiller
ISBN: 9788308062005

Carl Frode Tiller

6,4 / 10

129 ocen

42 opinii

Wydawnictwo Literackie

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie kryminał, sensacja, thriller

368 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Innsirkling
Data wydania:: 2016-09-15
Data 1. wyd. pol.:: 2016-09-15
Liczba stron:: 368
Czas czytania: 6 godz. 8 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788308062005
Tłumacz:: Maria Gołębiewska-Bijak

Tiller, czyli anty-Knausgård... Epos o współczesnej Norwegii, thriller psychologiczny, sztuka kameralna. Powieści Carla Frode Tillera nie da się zamknąć w jednej formule. Wielokrotnie nagradzane dzieło doczekało się wreszcie polskiego przekładu. Czytelnicy Knausgårda, Lunde i Christensena będą zachwyceni.

Lipiec, 2006 rok. Do szpitala psychiatrycznego w Trondheim trafia pacjent, który stracił pamięć. W prasie pojawia się ogłoszenie – bliscy i znajomi młodego człowieka proszeni są o kontakt, aby pomogli mu odzyskać tożsamość. Odpowiadają trzy osoby − dwójka przyjaciół z liceum: Jon, wrażliwy i niespełniony muzyk, przeżywająca małżeński kryzys Silje oraz ojczym pacjenta, Arvid – były pastor, borykający się z problemem utraty wiary i nieuleczalną chorobą. W listach do Davida opowiadają jego i swoją historię – wkraczania w dorosłość, pierwszych seksualnych doświadczeń, rodzinnych tajemnic, zawikłanych relacji, porzuconych marzeń, winy, przemocy i miłości. Te opowieści, na ogół zgodne, a jeszcze częściej zaprzeczające sobie, budują obraz przygnębiającej egzystencji w prowincjonalnym norweskim miasteczku, pełnej frustracji, nudy i samotności, a wyłaniający się z nich portret Davida staje się coraz bardziej zagadkowy i niejednoznaczny.

Osaczenie, pierwszy tom trylogii Tillera, jest pierwszą norweską powieścią wyróżnioną Europejską Nagrodą Literacką. Książka została też uhonorowana Nagrodą Bragego, Nagrodą Krytyków oraz nominacją do Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej. Prawa do wydania zakupiły wydawnictwa z 18 krajów.

"To anty-Knausgård. W miejscu heroicznego solipsyzmu Knausgårda mamy tu do czynienia z chórem głosów, który tworzy pryzmatyczny i złożony obraz tożsamości bohatera".
„The Independent”

"Drąży ludzką naturę z wielkim wyczuciem, bolesną szczerością i za pomocą precyzyjnej prozy. Rzadki talent".
Jo Nesbo

"Wszystko wskazuje na to, że Carl Frode Tiller jest w trakcie tworzenia epokowego dzieła literatury norweskiej".
„Dagsavisen”

Średnia ocen

6,4 / 10

42 opinii 129 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Osaczenie w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Osaczenie

Ta książka jest kolejnym etapem poznawania literatury skandynawskiej, do której do niedawna miałem daleko idący, zdystansowany stosunek. Nie zawsze potrafię prawidłowo odebrać to, co tamtejsi mają do przekazania. Kiedy pojawiła się możliwość przeczytania "Osaczenia", nie zastanawiałem się zbytnio, a ostatecznie przekonała mnie zapowiedź samego Jo Nesbo na przedniej okładce. Sama książka jest swojego rodzaju eksperymentem. Fabuła jest nietuzinkowa, a kluczem stają się ostatnie zdania. Młody człowiek o imieniu David traci pamięć i próbuje przypomnieć sobie kim jest za pomocą ogłoszenia w czasopiśmie. Na ogłoszenie odpowiadają trzy osoby, zupełnie różne, zapewniające go, że kiedyś łączyły ich mniej lub bardziej zażyłem stosunki. Ich listy różnią się od siebie, a te same historie opowiedziane z różnych stron są nie do pogodzenia ze sobą. Ktoś kłamie. Tylko kto? Jon - były partner , Arvid - były pastor skonfliktowany z Bogiem, ojczym umierający na nowotwór, a może Silje, przekonująca go o ich namiętnym romansie? Carl Frode Tiller stworzył prawdę o ludziach, umiejscawiając ich w dosyć nietypowych sytuacjach. Do czego zdolny jest człowiek wierzący w amnezję innej osoby? Każda z osób odpowiadająca na ogłoszenie chce coś ugrać dla siebie, zmieniając spojrzenie Davida na innych. "Osaczenie" to opowieść o ułomności człowieka, o ciemnych strefach jego życia, które chcemy ukryć. Autor genialnie ukazał interakcje, a przy tym z wielką odwagą i bez zbędnego patosu i wulgaryzmu pokazał prawdę o każdym z nas. W "osaczeniu" jest wiele scen, do których można wracać i się nimi delektować. Ta książka wprowadza chaos, niepokój, ale również uczy prawdy o sobie. Dawno nie czytałem książki napisanej w tak obrazowy sposób, poruszający moje stany emocjonalne. Dla mnie Tiller jest genialnym pisarzem i z pewnością będę sięgał po jego kolejne utwory. Niewielu znanych mi pisarzy potrafi wzbudzić we mnie tyle emocji i tak trafić w mój gust czytelniczy. Genialny thriller psychologiczny. Polecam!!!

Zgłoś

2203

1006

Oceny książki Osaczenie

Średnia ocen

6,4 / 10

129 ocen

Twoja ocena

0 / 10

5 ocen

9 ocen

21 ocen

33 ocen

26 ocen

15 ocen

10 ocen

3 ocen

4 ocen

Opinia

675

674

mm8371

29.05.2022

8 / 10

Na półkach:

Jestem zawsze , tak mówił
pogubiony w marzeniach
otwórz drzwi albo z hukiem je zatrzaśnij
masz klucz w dłoni
to czas

I am forever RANCID

Pamiętasz te czasy....czasem coś pamiętam....pamięć i czas to my. A jeśli tego zabraknie? ...tabula rasa...i nagle cofnij się o 20 lat , pomyśl co i jak wtedy i teraz...a przecież teraz jest inaczej , a kiedyś było tak samo....jesteśmy tak bardzo ułomni , niezgrabni i egoistyczni...
Nie potrafimy się zrozumieć...prawda jest bolesna...

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

413 użytkowników ma tytuł Osaczenie na półkach głównych

Chcę przeczytać 254
Przeczytane 154
Teraz czytam 5

64 użytkowników ma tytuł Osaczenie na półkach dodatkowych

Posiadam 51
Skandynawia 3
2016 2
2017 2
Wyd. Literackie 2
2017 2
Egzemplarz recenzencki 2

Tagi i tematy do książki Osaczenie

dorastanie dzieciństwo frustracja literatura norweska literatura skandynawska ojciec przemoc w rodzinie przyjaźń relacje rodzinne samotność szpital tajemnica thriller uczucie utrata pamięci

Inne książki autora

Więcej

7,6

Ucieczka Carl Frode Tiller

6,8

Początki Carl Frode Tiller

więcej

Carl Frode Tiller

Pisarz, historyk, muzyk rockowej kapeli Kong Ler. Zaliczany do ścisłej czołówki prozy skandynawskiej, nagrodzony wieloma prestiżowymi wyróżnieniami literackimi. Debiutował w 2001 roku. Pisze w nowonorweskim (Nynorsk), mniej popularnym standardzie pisanego języka norweskiego.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Jesień

Karl Ove Knausgård

Karl Ove Knausgård, norweski mistrz literackiej wiwisekcji, po monumentalnym cyklu „Moja walka” powrócił z nowym projektem – kwartetem pór roku. „Jesień” to pierwszy tom tej serii, pomyślany jako osobisty list do nienarodzonej jeszcze córki, w którym ojciec próbuje opisać świat, w jakim przyjdzie jej żyć. Moja ocena to 6/10 – to książka, która zachwyca intymnością, ale jednocześnie bywa nużąca przez swoją fragmentaryczność i specyficzną, momentami niemal banalną perspektywę. „Jesień” nie posiada tradycyjnej fabuły. To zbiór krótkich, kilkustronicowych esejów poświęconych konkretnym przedmiotom, zjawiskom lub pojęciom. Knausgård bierze na warsztat tak prozaiczne rzeczy jak gumowe buty, jabłka, puszki z benzyną czy zęby, by zaraz potem przejść do rozważań nad ciszą, krwią czy twórczością Flauberta. Każdy tekst zaczyna się od konkretu, który staje się punktem wyjścia do głębokiej, egzystencjalnej refleksji. Autor dzieli książkę na trzy miesiące: wrzesień, październik i listopad. Pomiędzy tymi „encyklopedycznymi” wpisami pojawiają się listy do córki, w których Knausgård odsłania swoją wrażliwość, lęk przed ojcostwem i melancholię związaną z przemijaniem. To właśnie te fragmenty stanowią emocjonalny kręgosłup książki, pozwalając czytelnikowi poczuć bliskość z narratorem, który próbuje na nowo nauczyć się zachwytu nad światem, by móc go przekazać dziecku. Mocne strony powieści Dlaczego, mimo pewnej monotonii, warto po tę pozycję sięgnąć? Siła obserwacji: Knausgård posiada rzadką umiejętność dostrzegania magii w tym, co całkowicie zwyczajne. Potrafi napisać o słońcu czy termoforze w sposób, który zmusza czytelnika do zatrzymania się i spojrzenia na własne otoczenie z nową uważnością. Intymność narracji: To proza niezwykle szczera. Czytelnik ma wrażenie, że zagląda autorowi przez ramię, gdy ten siedzi przy biurku w norweskim domu, walcząc z własnymi myślami. Ta bezbronność pisarza jest poruszająca. Warstwa estetyczna: Polskie wydanie, wzbogacone ilustracjami Vanessy Baird, jest małym dziełem sztuki. Obrazy idealnie współgrają z tekstem, tworząc duszny, jesienny klimat. Momentami eseje ocierają się o grafomanię – niektóre definicje są tak proste, że wydają się zbędne, a powtarzalność schematu (opis przedmiotu – metafora – wniosek) sprawia, że lektura w całości bywa nużąca. Knausgård, próbując być „encyklopedystą codzienności”, czasem traci tempo, a jego zachwyt nad każdą pierdołą może wydawać się pretensjonalny. Podsumowując, „Jesień” to pozycja dla cierpliwych wielbicieli stylu Norwega. To literackie ćwiczenie z uważności, które najlepiej smakuje dawkowane powoli, po jednym rozdziale dziennie. Sześć punktów za unikalny klimat i próbę zatrzymania czasu, nawet jeśli nie każda z tych prób kończy się literackim sukcesem. To dobra książka, by zwolnić, ale niekoniecznie by dać się porwać wielkiej opowieści.

Muminka

oceniła na 6 2 dni temu

Maria Panna Nilu

Scholastique Mukasonga

#wyzwanie lipcowe LC Książka „Marię Pannę Nilu” momentami kojarzyła mi się z „Władcą much”. Uważam, że historia sama w sobie nie jest tu aż tak istotna, jak ważne jest w niej ukazanie genezy zła. Ponieważ historia dotyczy nastolatek, tym bardziej widać tu jego mechanizmy: manipulacja, strach, chęć przynależności do większości, przerost ambicji, propaganda, podział pod względem rasowym, społecznym. Choć nie ma w niej bardzo brutalnych obrazów dotyczących konfliktu Tutsi- Hutu, wiedząc, iż doszło tam do takiej tragedii, czyta się tą historię z poczuciem bezsilności i strachu. Ze swej strony polecam.

agawasowicz

ocenił na 8 1 rok temu

Żywopłot

Dorit Rabinyan

Trafiła do moich ulubionych książek, chociaz nie od razu mnie zainteresowała. Tematyka sporu, wojen, nienawiści Palestyńczyków i Izraelitów jest dla mnie duzym wyzwaniem. Od lat staram się zgłębiać historyczne przyczyny tego konfliktu, sprawdzać bieżącą sytuację polityczną, podstawy konfliktu obu narodów, religijne i kulturowe różnice prowadzące do tego co dzieje się na obszarze tej części świata od zakończenia II Wojny światowej. Po rozpoczęciu czytania, bez żadnych konkretnych poleceń , czy rekomendacji , a także dość słabych średnich ocen ksiązki czy opinii o niej na LC, przebrnęłam przez pierwsze rozdziały bez entuzjazmu i większego zainteresowania treścią. Podobał mi sie od poczatku język autorki, opisy ludzi, Nowego Yorku, miejsc w tej metropolii, która miałam okazje poznać. Jednak z każda nowa stroną wczuwałam sie w atmosferę, uczucia i relacje głównych bohaterów : Liat (zwanej przez Hilmiego Bazi) i Hilmiego. Od razu też zauważyłam , że traktuje ich jak dobrych znajomych. Wiem, że to z powodu bardzo starannych , niejednoznacznych wzajemnych opisów tych postaci, zarówno dotyczacych ich charakterów, ale także ich wyglądu. Autorka sprytnie i z polotem stwarza taką aurę, jakbyśmy cały czas byli z nimi, w ich miejscach zamieszkania, ulubionych miejscach spacerów, odpoczynku, pracy. Poznajemy tez ich znajomych, rodzinę, przyjaciół. Nawet gdy nie wiemy jak wyglądaja, to poprzez rozmowy o nich naszych bohaterów , możemy sobie ich wyobrazić. Opowieść miłosna , ale też bardzo ciepła ( nawet w czasie lodowatej, nowojorskiej zimy !)książka o ludziach pochodzących z różnych stron świata, mówiących różnymi językami, dla których spotkania z innymi ludzmi, próbowania ich ulubionych potraw, słuchania ich narodowej muzyki, sa kwintesencja doznawanej radości z życia w tej międzynarodowej wspólnocie DOBRYCH LUDZI, która próbuja stworzyć i utrzymać, za wszelka cenę, a nie jest to łatwe. Nawet w tak z pozoru internacjonalnym mieście , kosmopolitycznym i mało rasistowskim jakim wydaje sie nam Big Apple. Ksiązka ze strony , na strone coraz bardziej mnie wciągała i zachwycała. Styl pisarski, problematyka, ludzie, miejsca. Cieszę sie , że na nią natrafiłam, chociaz tak póżno, bo była wydana w Polsce w 2016, w dodatku autorka gościła u nas w 2019, a ja to wszystko "przespałam", jaka szkoda... Mój ulubiony autor, Amos OZ, napisał o niej tak pięknie : " Jestem pod wrażeniem ... Nawet tragedia dwóch narodów nie przesłania eleganckiej historii miłosnej, nakreślonej precyzyjnie delikatną kreską. Ta książka pod wieloma względami jest nadzwyczjna."

grared

ocenił na 10 1 rok temu

Dziewczyny

Emma Cline

Historia o tym, jak nastolatki (szczególnie dziewczęta) urzekał charyzmatyczny przywódca "komuny", w jaki sposób one same postrzegały siebie i swoją przynależność w latach 60-tych XX w. w USA. Ciekawe studium dorastania i buntu ale pewnie dla amerykańskiego czytelnika, dla nas trochę mniej. 4/6

Cyllene

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Płyń z tonącymi

Lars Mytting

Lubię styl autora, ale tu historia zdecydowanie zbyt przegadana z bohaterami, których motywy i zachowanie mnie nie przekonały. A wątek wyjaśnienia śmierci rodziców, który myślałam, że będzie kluczowy, został zepchnięty na sam koniec. Finał książki bardzo pobieżny i pospieszny. Tym razem obyło się bez zachwytów.

Stalker_biblioteczny

ocenił na 6 2 miesiące temu

Rybacy

Chigozie Obioma

Nigeryjska saga o pewnej rodzinie. Czterech braci, czterech rybaków: lekarz, pilot, profesor i prawnik oraz samospełniająca się przepowiednia. Z książki dowiecie się, czy miłość braterska jest silniejsza od klątwy wioskowego wariata oraz jak bardzo przesądy i starodawne wierzenia wpływają na los rodziny. Dodatkowy smaczek stanowi zawarta w książce nigeryjska rzeczywistość - tło społeczne i ekonomiczne, burzliwa historia kraju i nieoczywista religijność. Przeczytajcie, polecam.

ewkaewka

oceniła na 7 1 rok temu

Bracia Burgess

Elizabeth Strout

Kawał pięknej prozy, wysokie loty. Wszystko pasowało, bardzo ciekawa historia. Nieoczekiwanie to się wszystko posypało, nie spodziewałam się, ze nastąpi tąpnięcie tam gdzie wszystko jest gładkie, a wyprostuje się w pomarszczeniach. Jako jedynaczka nigdy nie zrozumiem zależności co do brata/siostry... inny poziom więzi, które niekoniecznie są tymi dobrymi. Polecam serdecznie!

Rita

oceniła na 6 2 miesiące temu

Zima

Karl Ove Knausgård

„Zima” Karla Ove Knausgårda to książka pisana w trybie oszczędnym i zdystansowanym. Autor rejestruje codzienność w czasie wycofania: krótkie dni, ograniczony ruch, życie skupione wokół wnętrza. Zamiast opisywać świat, raczej sprawdza, jak się w nim funkcjonuje, gdy tempo wyraźnie spada. Eseje są proste w formie i konkretne w tematach. Knausgård nie buduje nastroju ani nie szuka efektu — notuje, obserwuje, porządkuje myśli. Zima staje się tu nie tyle porą roku, co warunkiem myślenia: chłodnym, trzeźwym, pozbawionym nadmiaru. To lektura spokojna i powściągliwa, czytana bez oczekiwań, pozwala wejść w rytm, w którym mniej znaczy wystarczająco.

Voldemort

ocenił na 7 3 miesiące temu

Czcij ojca swego

Ela Sidi

Mieszane mam uczucia związane z tą książką. Druga połowa wciągnęła, ale już od pierwszej bywały zgrzyty. Momentami brakowało jej autentyczności. Decydując się na narrację w pierwszej osobie z perspektywy dziecka można było odpuścić pewne elementy opisu rzeczywistości, której dziecko szansy zauważyć nie miało a już na pewno terminologię, której użyłby dorosły. Ale zarys fabuły mi się podobał, postaci też ciekawie nakreślone. Autorka nie szła spodziewanym schematem, za to plus.

dagmaragie

ocenił na 6 2 lata temu

Klaśnięcie jednej dłoni

Richard Flanagan

Cyt.: „Mógłby płakać, ale wierzył, że łzy są dla żywych tym samym, czym kwiaty dla zmarłych: dowodem na daremność uczuć.” Richard Flanagan, „Klaśniecie jednej dłoni” „Klaśnięcie jednej dłoni” to wydana w 1997 roku, trzy lata po prozatorskim debiucie jakim była „Śmierć przewodnika rzecznego” powieść Richarda Flanagana, późniejszego zdobywcy Nagrody Bookera. Te dwie pierwsze powieści w dorobku australijskiego pisarza zostały uznane za jeden z najbardziej zaskakujących i efektownych debiutów australijskiego pisarstwa. „Klaśnięcie jednej dłoni” sprzedało się w Australii w ponad 150 tys. nakładzie. Już w tych pierwszych powieściach Australijczyka widać niezwykłą dojrzałość i wielki talent. „Klaśnięcie jednej dłoni” to opowieść o powojennych europejskich uchodźcach dla których Australia miała się stać ziemią obiecaną. Miała być nowym początkiem, nowym otwarciem życiowego rozdziału dla powojennych tułaczy: Polaków, Niemców, Litwinów, Czechów, Włochów, Słoweńców czy Serbów. A czym się stała? Słoweńskie małżeństwo uchodźców, Maria i Bojan Buloh ze swoją trzyletnią córką Sonią, po długiej tułaczce, trafiają do niewielkiej, zagubionej gdzieś w ostępach Tasmanii osady, w której Bojan dostaje pracę przy budowie zapory wodnej. Pewnego wieczoru 1954 roku, podczas szalejącej śnieżycy Maria wychodzi z domu zostawiając w nim córkę i już nigdy do niego nie wraca. Tak zaczyna się ta niezwykła i przepełniona smutkiem powieść. Próba budowania życia na nowo na gruzach poprzedniego, gdy okazuje się, że ten kraj który miał stać się dla wielu nowym początkiem wcale takim się nie stał. To życie na końcu świata staje się przekleństwem przed którym uciekali. Brak perspektyw, wykluczenie, alkohol, przemoc i praca ponad siły. To jednocześnie niezwykły zapis relacji ojca z córką, pełnej przemocy, braku miłości i zrozumienia. Nielinearna konstrukcja powieści rozpisana na kilka głosów, którą zaproponował Richard Flanagan zmusza czytelnika aby z odkrywanych fragmentów i wydarzeń spróbował wejrzeć w te rodzinne historie, poznając ich tło i motywy. To świetna powieść o trudnych relacjach rodzinnych, o wydarzeniach, które definiują naszą przyszłość, o próbie poszukiwania swojego miejsca na świecie, o potrzebie akceptacji, rozmowy i miłości ale i o ogromnej sile, jaką niesie za sobą wybaczenie. Smutna i przygnębiająca. Kolejna znakomita powieść Richarda Flanagana.

Sławek

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Pustki

Andrew Michael Hurley

Wspaniała książka, choć ja zaklasyfikowałabym ją jako obyczajówkę z elementami horroru, a nie horror. Postaci i dynamika między nimi jest niesamowicie interesująca i podobało mi się o wiele bardziej niż "straszniejsze" horrory - nie bałam się tylko o siebie, lecz też o bohaterów, z którymi się zżyłam. Do tego piękny język i ciekawy narrator - nastoletni chłopiec opiekujący się chorym bratem, balansujący na granicy między dzieciństwem a dorosłością.

zlyznajek

ocenił na 10 1 rok temu

Araf

Elif Shafak

Opowieść o budowaniu dojrzałości kulturowej. Bohaterowie, o zróżnicowanym pochodzeniu, uczą się koegzystować w ograniczonej przestrzeni, na przyjaznym gruncie czyli w USA. Postaci ciekawe, barwne, drobiazgowo opisane, jednak intryga nie pozwala zbudować napięcia. Książka raczej do budowania świadomości kulturowej, historia sama w sobie to taka obyczajówka.

Francuzica

oceniła na 6 2 lata temu

Bezsilni

Kati Hiekkapelto

Zagadka trzymająca w niepewności do samego końca, wielowątkowa fabuła misternie utkana z ludzkich losów i wyrazistych, prawdziwie skonstruowanych charakterów. Bez wybielania i życzeniowości, ale i bez "znęcania się" nad czytelnikiem, a przede wszystkim w niepowtarzalnym klimacie Finlandii - bynajmniej nie termicznym, a społecznokulturowym. Nieraz zaboli, i dla tego warto.

Kasia b

ocenił na 8 5 lat temu

Pragnienie

Richard Flanagan

Czego pragną bohaterowie powieści Richarda Flanagana „Pragnienie”? To pytanie zdominowało moje spotkanie z tą książką. A nie było to spotkanie łatwe, bo autor stworzył powieść składającą się z luźno dopasowanych fragmentów, z których czytelnik musi ułożyć właściwą historię. Akcja osadzona jest w kolonii karnej w Ziemi van Diemena, czyli w Tasmanii, gdzie trwa kolonizacja i Anglicy zaprowadzają własne porządki. Bohaterami jest małżeństwo Franklinów. Lady Franklin postanawia przygarnąć małą Aborygenkę Mathinnę i udowodnić, że odpowiednie wychowanie i kontakt ze światem białego człowieka wyruguje z małej dzikuski barbarzyńskie instynkty i uczyni z niej „białą” kobietę. Krótko mówiąc ma to być dowód na wyższość cywilizacji nad naturą. Jednakże po jakimś czasie małżonkowie muszą opuścić wyspę i pozostawiają obiekt swojego eksperymentu na niepewny los. Drugi wątek dotyczy znanego pisarza Charlesa Dickensa, który na prośbę Lady Franklin tworzy i wystawia z wielkim sukcesem sztukę, której celem jest ochrona dobrego imienia Johna Franklina. Ten bowiem udał się na wyprawę badawczą na Arktykę i zaginął, a wyprawa poszukiwawcza odkryła, że podobno dopuścił się kanibalizmu. Zachował się więc jak dzikus, burząc mit o wyjątkowości cywilizowanego człowieka. Richard Flanagan stawia w tej powieści pytanie, czy rozum pomaga przejść przez życie i poradzić sobie z namiętnościami. Wszyscy bohaterowie muszą się tu zmagać ze swoimi pragnieniami, a ich zaspokojenie kłóci się z racjami rozumu. Lady Franklin marzy o dziecku, bo nie dane jej było zaspokojenie instynktu macierzyńskiego; Dickens przeżywa zakazane uczucie do dużo młodszej kobiety, jego żona marzy o miłości męża, a sir John Franklin odkrywa w sobie słabość do adoptowanego dziecka. Zaspokojenie tych pragnień jest niebezpieczne, bo może zrujnować dotychczasowy świat bohaterów. Należałoby je więc stłumić i żyć w poczuciu frustracji i niespełnienia. Według mnie jest to też książka o pysze cywilizowanego człowieka. Wydaje mu się, że z racji koloru skóry jest lepszy i że zmuszając rdzennych mieszkańców Tasmanii do przyjęcia europejskich wzorców czyni mu przysługę i robi wielką łaskę. Tymczasem okazuje się, że to nie kolor skóry czyni z nas ludzi cywilizowanych, a barbarzyńskie zachowania ujawniają się w każdym w zależności od okoliczności. A tym, co pozwala zapanować nad dzikością kryjącą się w każdym człowieku jest miłość do drugiego człowieka. „Pragnienie” jest mądrą książką, ale jej lektura nie była dla mnie łatwa. Zanim złapałam odpowiedni rytm tej opowieści minęło prawie 100 stron, za to dalej poszło już jak z płatka. Może jeszcze kiedyś sięgnę po inne powieści Richarda Flanagana. Na razie mi wystarczy.

Anna-Maria

oceniła na 7 3 lata temu

Kobiety w kąpieli

Tie Ning

Jest wspaniała, jest zjawiskowa! Ning cierpi na niebywałą trafność myśli i umiejętność przechodzenia gładko z fragmentu delikatnego jak porcelana do fragmentu, który powoduje dyskomfort. Ale nie zdążysz się skrzywić czytając te mocniejsze fragmenty, bo zaraz masz w głowie myśl lekką jak piórko i widzisz zgrabne ciałka w ciepłej pościeli, szukające stopą chłodniejszego kawałka prześcieradła. No cudo. Pięknie azjatycko wyważona stylistyka, dużo mądrości i dużo świeżości.

beforedeparture

ocenił na 10 4 lata temu

Miasto gniewu

Ryan Gattis

To była jazda bez trzymanki! Bardzo chaotyczna, mroczna, świeża - bardzo ciekawa historia, podana w brutalny, wulgarny wręcz sposób, ale zdecydowanie warta uwagi. Niektóre sceny pozostaną chyba ze mną na zawsze, dlatego czytajcie na własną odpowiedzialność :P

Marcel

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Ofiara

Joyce Carol Oates

Książka o niełatwej tematyce, jaką jest gwałt nieletniej, przemoc, rasizm. Bohaterowie posługują się prostym językiem. Nie ma tu zbędnych opisów, a mimo tego książka niesie niesamowity pokład emocji. Powieść jest tym bardziej wstrząsająca, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Przejmujące jest to, że ludzie nadal mają uprzedzenia ze względu na kolor skóry, ale też to że inni potrafią w ramach złudnej pomocy wykorzystywać bez skrupułów bezbronne często naiwne ofiary manipulując faktami w celu uzyskania korzyści.

ivet

ocenił na 7 2 miesiące temu

Euforia

Lily King

"Euforia" Lily King Zaczęłam czytać "Euforię" jeszcze w 2025 i weszłam z nią w 2026, ale mimo entuzjastycznego tytułu i emocjonującej treści to niezwykle smutna historia. Historia trójki antropologów, badaczy ludów Nowej Gwinei. Historia namiętności i zazdrości, ale głównie na polu nauki. Pazerności bezkompromisowości. Bardzo czuła narracja. I choć stosunkowo długo ją czytałam to było to piękne książkowo rozpoczęcie 2026 roku.

Edi_Edi

ocenił na 8 3 miesiące temu

Pani Furia

Grażyna Plebanek

W książce przede wszystkim czuć, że Pani Plebanek zna temat, zna Belgię, problem imigrancki i wie coś o afrykańskiej społeczności. To najmocniejsza strona powieści. Ciut gorzej było z fabułą a właściwie z próbą dynamizacji (wątek policyjny) i podjęcia dodatkowego problemu. Najlepszymi wątkami były te dotyczące kobiecości w świecie patriarchalnym, samotności, poszukiwania miłości, wyobcowania, "multikulturowości". Im Alia była starsza, tym mniej czułem jej postać i decyzje. W ogóle zdziwił mnie tytuł, który jak się okazało miał nawiązywać do agresji głównej bohaterki. Ta cecha albo nie została wyeksponowana, albo mam kompletnie inne pojęcie furii. Ciekawy i różnorodny drugi i trzeci plan. Pierwszą część książki oceniam znacznie wyżej niż drugą, ocena finalna to moja średnia. Dobry podział na rozdziały pomaga sprawnie i szybko czytać, świetna okładka.

Pacyfik

ocenił na 6 2 miesiące temu

Beatlesi

Lars Saabye Christensen

Beatlesi to historia czterech przyjaciół Kima, Seba, Oli i Gunnara którzy dorastają w cieniu (a może w blasku) fenomenu The Beatles. Ich życie płynie w rytmie kolejnych płyt, pierwszych miłości, rozczarowań i nieuchronnych pęknięć w przyjaźni. Muzyka nie jest tu jedynie tłem jest językiem, którym chłopcy próbują nazwać świat. Każdy etap ich życia ma swój „soundtrack”. Kiedy zmienia się brzmienie zespołu, zmienia się też ich rzeczywistość. Od niewinnej fascynacji po bardziej skomplikowane, mroczniejsze nuty dorosłości. Polecam.

Edyta

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Osaczenie

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Osaczenie

Osaczenie

Kup Osaczenie w ulubionej księgarni i

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Osaczenie

Oceny książki Osaczenie

Opinia

Poznaj innych czytelników

Tagi i tematy do książki Osaczenie

Inne książki autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Inne materiały dotyczące książki Osaczenie

Czytamy w weekend

Tiller, czyli anty-Knausgård

Cytaty z książki Osaczenie

Bądź pierwszy