Całkiem dobra. O ekscentrycznym pisarzu oraz poranionej i zniszczonej przez ludzi młodej kobiecie...

Całkiem dobra. O ekscentrycznym pisarzu oraz poranionej i zniszczonej przez ludzi młodej kobiecie...

Bardzo przyzwoita obyczajówka, z wątkiem kryminalnym, pogłębiona psychologicznie
z cyklu: rozrywka nieobrażająca inteligencji czytelnika:)

Bardzo przyzwoita obyczajówka, z wątkiem kryminalnym, pogłębiona psychologicznie
z cyklu: rozrywka nieobrażająca inteligencji czytelnika:)

Jedna z najbardziej niesamowitych książek Joyce Carol Oates, zanurzona wprost w symbolizmie, choć w polskim tłumaczeniu część tej symboliki zaginęła.

Pozornie osadzona we współczesnej Ameryce, Dziewczyna z tatuażami naprawdę rozgrywa się w piekle. Ta symbolika przedstawiona jest poprzez obraz Akron, w którym urodził się Alma i gdzie nieużywane kopalnie "płoną pod podmiejskimi ulicami". Z kolei drugi z głównych bohaterów, starzejący się bogaty Żyd, Seigl, wykorzystał piekło obozów koncentracyjnych w swojej powieści "Cienie", a w chwili, kiedy go poznajemy, jest właśnie w połowie tłumaczenia "Eneidy" Wergiliusza - najsłynniejszego fragmentu opisującego zejście do piekła (Wergiliusz został też piekielnym przewodnikiem wycieczek Dantego w "Boskiej komedii").

Niespodziewane spotkanie tandetnej, prostej Almy i bogatego, wykwintnego Seigla tworzy główną oś powieści. Ich relacji towarzyszy tragedia nieporozumień: Alma - wychowana na obiegowych opiniach, stereotypach i uprzedzeniach rasowych, nienawidzi Seigla za to, że jako Żyd "dorobił się na ludzkiej nędzy", mimo że faktycznie jest on ateistą, synem matki prezbiterki. Seigl z kolei całkowicie naiwnie ufa Almie, nawet wtedy, gdy kradnie jego rękopisy i niszczy jego cenne pierwsze wydaniat

W miarę postępu choroby Seigla staje się on coraz bardziej zależny od Almy. A kiedy schorowany słabnie, jej nienawiść do niego staje się mordercza. Jednocześnie pojawia się w ich relacji coś na kształt niedopowiedzianego romansu. Nienawiść Almy do „starego Żyda” może w każdej chwili przerodzić się w uwielbienie. Niezadeklarowane pragnienie Seigla wobec Almy mogłoby, gdyby odkrył jej małe zdrady, przekształcić się w odrazę.

W całej powieści Oates uzyskuje nadzwyczajną energię ze zderzenia wysokiej kultury Seigla (piekło Dantego) z niską Almy („Co do diabła”). Ich osobiste konflikty znajdują odzwierciedlenie w konfliktach kulturowych, starciu chrześcijaństwa i antysemityzmu, historii Holokaustu i jego negacji, kultury klasowej i intelektualnej, męskiej i żeńskiej. Erudycja Seigla pozwala Oates na wyraźne odniesienie się do greckich religijnych koncepcji pychy i nemezis.

Wszystko to składa się na całkowicie wciągającą opowieść opowiedzianą w niemal maniakalnym stylu. Proza krótkich, nieomal skandowanych zdań brzmi czasem jak rytmiczna muzyka: „Pierwszy raz była z chłopcem. Ósma klasa. Chłopiec był starszy." "Jej matka ją obwąchała. Sweter, który robiła jej babcia, był podarty i zabłocony. Cuchnęła potem, piwem, seksem”. Jednak mimo żwawego tempa, autorka nie traci nic ze zdolności pogłębienia obu postaci. Dwoje głównych bohaterów to pełnokrwiste postaci, czego niestety nie sposób powiedzieć o pozostałych bohaterach książki (sadystyczny alfons Dmitri wydaje się wręcz banalny).

Melodramatyczny punkt kulminacyjny okazuje się jednocześnie nieunikniony i nieoczekiwany. Nawet gdy mają miejsce końcowe wydarzenia, powieść zdaje się cofać w czasie - jakby przez cały czas była przebraną powieścią gotycką z XIX wieku; w komplecie ze zdegenerowanymi arystokratami i nielojalnymi sługami, samotnymi zamkami i niezrozumianymi potworami...

Jedna z najbardziej niesamowitych książek Joyce Carol Oates, zanurzona wprost w symbolizmie, choć w polskim tłumaczeniu część tej symboliki zaginęła.

Pozornie osadzona we współczesnej Ameryce, Dziewczyna z tatuażami naprawdę rozgrywa się w piekle. Ta symbolika przedstawiona jest poprzez obraz Akron, w którym urodził się Alma i gdzie nieużywane kopalnie "płoną pod...

Nieco nudna historia o emocjonalnym impotencie i dziewczynie po przejściach. Zestawienie w parę dwojga tak różnych osób miało zapewne dac autorce szanse na pogłębienie portretów psychologicznych swoich bohaterów, ale niestety tak się nie stało. Postaci są szablonowe, przewidywalne, jednowymiarowe mimo, że autorka stara się jak może dorobić im głębię. W oczekiwaniu na jakiś przebłysk geniuszu autorki dotarłam do ostatniej strony mocno rozczarowana.

Nieco nudna historia o emocjonalnym impotencie i dziewczynie po przejściach. Zestawienie w parę dwojga tak różnych osób miało zapewne dac autorce szanse na pogłębienie portretów psychologicznych swoich bohaterów, ale niestety tak się nie stało. Postaci są szablonowe, przewidywalne, jednowymiarowe mimo, że autorka stara się jak może dorobić im głębię. W oczekiwaniu na jakiś...

W fascynujący sposób autorka skupia się na przedstawieniu głównych bohaterów, reszta jest jakby dopełnieniem. Dociera do ich najmocniej skrywanych emocji i myśli.
Ta dwójka, jakże różna, połączona przypadkiem, nieumiejąca adekwatnie okazywać i odbierać wzajemnych uczuć.

W fascynujący sposób autorka skupia się na przedstawieniu głównych bohaterów, reszta jest jakby dopełnieniem. Dociera do ich najmocniej skrywanych emocji i myśli.
Ta dwójka, jakże różna, połączona przypadkiem, nieumiejąca adekwatnie okazywać i odbierać wzajemnych uczuć.

Są książki, gdzie każde słowo i zdanie ma sens i pięknie się to układa i czyta. Są też książki, gdzie jest nadmierność słów i gdzie przeczytanie jednego zdania na stronę wystarcza, żeby wiedzieć o co chodzi, bo reszta nudzi lub jest zbyt zagmatwana. Nie wiadomo po co....
Zaczynam się uczyć tak czytać! Zaczyna mnie to na dodatek bawić!
To jedna ze słabszych pozycji Joyce, która cenię za inne dzieła.

Są książki, gdzie każde słowo i zdanie ma sens i pięknie się to układa i czyta. Są też książki, gdzie jest nadmierność słów i gdzie przeczytanie jednego zdania na stronę wystarcza, żeby wiedzieć o co chodzi, bo reszta nudzi lub jest zbyt zagmatwana. Nie wiadomo po co....
Zaczynam się uczyć tak czytać! Zaczyna mnie to na dodatek bawić!
To jedna ze słabszych pozycji Joyce,...

Wynudziłam się. Lubię tę autorkę, ale ta książka kompletnie nie przypadła mi do gustu. Gdyby nie była taka krótka, pewnie bym nie doczytała do końca...

Wynudziłam się. Lubię tę autorkę, ale ta książka kompletnie nie przypadła mi do gustu. Gdyby nie była taka krótka, pewnie bym nie doczytała do końca...

Lubię twórczość tej autorki, ale ta książka wyjątkowo mi "nie podeszła... " Irytujący, sztuczni bohaterowie, nudna fabuła, nic ciekawego... Rozważania na temat holokaustu przeplatane wulgarnymi opisami, wszystko to jakieś dziwne, pochrzanione. Nie mój klimat.

Lubię twórczość tej autorki, ale ta książka wyjątkowo mi "nie podeszła... " Irytujący, sztuczni bohaterowie, nudna fabuła, nic ciekawego... Rozważania na temat holokaustu przeplatane wulgarnymi opisami, wszystko to jakieś dziwne, pochrzanione. Nie mój klimat.

O dziwo bardzo mi się podobała. Niebanalna historia i niebanalne zakończenie.

O dziwo bardzo mi się podobała. Niebanalna historia i niebanalne zakończenie.

Intrygująca...

Intrygująca...

Książka momentami może wydawać się nudnawa. Akcja, co prawda, nie rozwija się dynamicznie, lecz pod koniec następuje bum i wtedy, szybkim, niespodziewanym tokiem czas bohaterów dobiega końca. Za co należy cenić tę książkę?
Za dobre ukazanie psychologii człowieka. Tutaj bohaterzy non stop odgrywają pewne role. Z zewnątrz wydają się ustabilizowani, przychylni, a wewnątrz, co tyczy się głównie bohaterki, panuje wielki nieład emocjonalny, a uczucia są skrajnie przeciwstawne do tych, które stara się (nie)okazywać. Muszę przyznać, że to dobra szkoła - coś z rodzaju - pozory mylą.
Inną kwestią są cytaty. Kilka, jeżeli nie wiele razy da się natknąć na świetne sentencje, co prawda napisane językiem prymitywnym, ale jednocześnie wyzwalające emocje.
I złudzenia, którymi się otaczamy na co dzień.

Książka momentami może wydawać się nudnawa. Akcja, co prawda, nie rozwija się dynamicznie, lecz pod koniec następuje bum i wtedy, szybkim, niespodziewanym tokiem czas bohaterów dobiega końca. Za co należy cenić tę książkę?
Za dobre ukazanie psychologii człowieka. Tutaj bohaterzy non stop odgrywają pewne role. Z zewnątrz wydają się ustabilizowani, przychylni, a wewnątrz, co...

Płakałem jak bóbr. Nie rozumiem jak Oates do tej pory nie dostała Nobla.

Płakałem jak bóbr. Nie rozumiem jak Oates do tej pory nie dostała Nobla.

Rozczarowała mnie ta książka. Nie wiem czemu, ale spodziewałam się jakichś fajerwerków, a nie akcji ciągnącej się niczym guma do żucia, dialogów o niczym i powtarzanego ciągle 'nienawidzę tego Żyda', Tak naprawdę nie umiem nawet powiedzieć, o czym była ta książka...
Przeczytałam do końca, bo nie lubię odkładać niedokończonych książek. Jednak więcej było w tym drogi przez mękę niż przyjemności.

Rozczarowała mnie ta książka. Nie wiem czemu, ale spodziewałam się jakichś fajerwerków, a nie akcji ciągnącej się niczym guma do żucia, dialogów o niczym i powtarzanego ciągle 'nienawidzę tego Żyda', Tak naprawdę nie umiem nawet powiedzieć, o czym była ta książka...
Przeczytałam do końca, bo nie lubię odkładać niedokończonych książek. Jednak więcej było w tym drogi przez...

Warto przeczytać chociażby ze względu na genialnie i niebanalne charaktery bohaterów. Intrygujące.

Warto przeczytać chociażby ze względu na genialnie i niebanalne charaktery bohaterów. Intrygujące.

jedna z niewielu książek których nie dałam rady przeczytać nawet do połowy nie dobrnęłam

jedna z niewielu książek których nie dałam rady przeczytać nawet do połowy nie dobrnęłam

Joshua, znany pisarz, zapada na chorobę układu nerwowego, która skazać go może na życie na wózku inwalidzkim. Poszukuje więc asystenta. W jego życie wkracza młoda intrygująca kobieta. Alma pochodzi z marginesu społecznego, jej ciało pokryte jest tatuażami, a osobowość nie pozwala na obojętny stosunek wobec niej. Dwoje ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać, uczą się nawzajem, jak smakuje pogarda, nienawiść, wrażliwość i przywiązanie.

Joshua, znany pisarz, zapada na chorobę układu nerwowego, która skazać go może na życie na wózku inwalidzkim. Poszukuje więc asystenta. W jego życie wkracza młoda intrygująca kobieta. Alma pochodzi z marginesu społecznego, jej ciało pokryte jest tatuażami, a osobowość nie pozwala na obojętny stosunek wobec niej. Dwoje ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać, uczą się...

Narzekam ale wracam do jej książek, lubię te klimaty; wydawało się, że tym razem uniknie banału, ale wyszło coś w rodzaju współczesnej Jane Eyre, ale czyta się dobrze, potrafi zaskoczyć słowem

Narzekam ale wracam do jej książek, lubię te klimaty; wydawało się, że tym razem uniknie banału, ale wyszło coś w rodzaju współczesnej Jane Eyre, ale czyta się dobrze, potrafi zaskoczyć słowem

http://czytankianki.blogspot.com/2012/06/alma.html

http://czytankianki.blogspot.com/2012/06/alma.html

Po kilku latach od przeczytania nie pamiętam zbyt wiele, czyli z mojej perspektywy jest to nieraniąca czy też nie wzbogacająca zbytnio pozycja. Pamiętam jednak że przeczytałam książkę z zainteresowaniem do końca, czyli można wnosić, że opowieść i postacie wystarczająco angażujące, by poznać je do końca.

Po kilku latach od przeczytania nie pamiętam zbyt wiele, czyli z mojej perspektywy jest to nieraniąca czy też nie wzbogacająca zbytnio pozycja. Pamiętam jednak że przeczytałam książkę z zainteresowaniem do końca, czyli można wnosić, że opowieść i postacie wystarczająco angażujące, by poznać je do końca.

Zetknięcie się dwóch całkowicie różnych osobistości - zamożnego, szanowanego pisarza żydowskiego pochodzenia i ubogiej, poniżanej przez innych dziewczyny, której prawie całe ciało pokrywają tatuaże - umożliwiło autorce przedstawienie dramatu w jakiej znaleźli się główni bohaterowie. Ich początkowej wrogości, uprzedzeń, samotności, ignorancji i niezrozumienia. Jest to dosyć trudna opowieść, czasami wręcz przytłaczająca. Historia zdecydowanie do przemyślenia!

Zetknięcie się dwóch całkowicie różnych osobistości - zamożnego, szanowanego pisarza żydowskiego pochodzenia i ubogiej, poniżanej przez innych dziewczyny, której prawie całe ciało pokrywają tatuaże - umożliwiło autorce przedstawienie dramatu w jakiej znaleźli się główni bohaterowie. Ich początkowej wrogości, uprzedzeń, samotności, ignorancji i niezrozumienia. Jest to dosyć...

Książka bardzo wzruszająca. Jednym z bohaterów jest pisarz, a także jego asystentka, czyli tytułowa dziewczyna z tatuażami. Jej życie nie jest łatwe, nie ma ona poczucia własnej wartości, ale jednocześnie jest trochę fałszywa. Warto przeczytać, żeby samemu ocenić jej postępowanie.
Wątek pisania zawsze lubię w książkach, a w twórczości tej autorki występuje on często.

Książka bardzo wzruszająca. Jednym z bohaterów jest pisarz, a także jego asystentka, czyli tytułowa dziewczyna z tatuażami. Jej życie nie jest łatwe, nie ma ona poczucia własnej wartości, ale jednocześnie jest trochę fałszywa. Warto przeczytać, żeby samemu ocenić jej postępowanie.
Wątek pisania zawsze lubię w książkach, a w twórczości tej autorki występuje on często.

książkę w sumie czytało się szybko, ale nie zrobiła na mnie zbyt wielkiego wrażenia.

książkę w sumie czytało się szybko, ale nie zrobiła na mnie zbyt wielkiego wrażenia.