Historia w poprzednich tomach przebiegała w normalnym tempie, tutaj pędzi jak szalona. Szkoda, bo wszystkie kluczowe informacje są upchnięte w kilka kartek. Wielka szkoda.

Historia w poprzednich tomach przebiegała w normalnym tempie, tutaj pędzi jak szalona. Szkoda, bo wszystkie kluczowe informacje są upchnięte w kilka kartek. Wielka szkoda.

Mangi są dosyć cienkie,mimo wszystko historia oraz świat przedstawiony w trzech tomach jest na tyle ciekawy,że z chęcią przeczytałbym kolejny tom lub jakiś spin off.

Mangi są dosyć cienkie,mimo wszystko historia oraz świat przedstawiony w trzech tomach jest na tyle ciekawy,że z chęcią przeczytałbym kolejny tom lub jakiś spin off.

Kuro korzysta z dosyć ciekawego sposobu prezentowania fabuły. Mniej więcej połowa z każdego z trzech tomów tej mangi jest kolorowa. Pozostała część jest czarno biała. Kolorowe strony prezentują bardziej pogodną i spokojną część opowieści podczas gdy czerń i biel skrywa te straszniejsze chwile i smutne objawienia na temat bohaterki. Jest to fajny element czyniący Kuro jeszcze bardziej baśniową opowieścią.

Kuro korzysta z dosyć ciekawego sposobu prezentowania fabuły. Mniej więcej połowa z każdego z trzech tomów tej mangi jest kolorowa. Pozostała część jest czarno biała. Kolorowe strony prezentują bardziej pogodną i spokojną część opowieści podczas gdy czerń i biel skrywa te straszniejsze chwile i smutne objawienia na temat bohaterki. Jest to fajny element czyniący Kuro...

Ooo ... okazuje się, że to seria o żałobie i pogodzeniu się ze stratą i strachem - traumą z tym związaną. Co dla mnie potrzymuje moją opinię po przeczytaniu pierwszego tomiku o vibe josei.

Ooo ... okazuje się, że to seria o żałobie i pogodzeniu się ze stratą i strachem - traumą z tym związaną. Co dla mnie potrzymuje moją opinię po przeczytaniu pierwszego tomiku o vibe josei.

Opinia calosci.
Histroria dziewczynki zyjacej w dziwnym swiecie, w ktorym w lesie czaja sie...
Dziewczynka ta, Koko, ma milusiego, czarnego kota, ktory nie do konca jest takim zwyczajnym kotem.
Bardzo przyjemna i lekka opowiastka, z lekka nutka horroru.
Bardzo fajnie i szybko sie czyta.
Manga z pewnoscia spodoba sie kociarzom.
Duza zaleta jest to, ze polowa mangi jest w kolorze. Kreska jest ladna i przyjemna dla oczu.
Polecam.

Opinia calosci.
Histroria dziewczynki zyjacej w dziwnym swiecie, w ktorym w lesie czaja sie...
Dziewczynka ta, Koko, ma milusiego, czarnego kota, ktory nie do konca jest takim zwyczajnym kotem.
Bardzo przyjemna i lekka opowiastka, z lekka nutka horroru.
Bardzo fajnie i szybko sie czyta.
Manga z pewnoscia spodoba sie kociarzom.
Duza zaleta jest to, ze polowa mangi jest w...

Urocze, słodkie, dziecinne.

Urocze, słodkie, dziecinne.

Mała urocza dziewczynka i czarny kot zamieszkujący wspólnie ogromną posiadłość, dorośli skrywający straszliwą prawdę, mrok i niebezpieczeństwo czekające na każdym rogu. Czy wszystko to wymieszane razem nie brzmi mocno intrygująco?

Wymieniona we wstępie dziewczynka to Koko, która samotnie zamieszkuje w ogromnej rezydencji usytuowanej na uboczu małej wioski. Jej jedynym prawdziwym przyjacielem jest czarny kot Kuro. Okoliczni mieszkańcy odnoszą się do małej bohaterki z dużą dozą niepewności i strachu, najlepiej jest to widoczne w zachowaniu jej rówieśników. Jednym z powodów takiego zachowania jest właśnie jej zwierzęcy towarzysz, któremu daleko do normalnego kotka. O jego demonicznym usposobieniu przekonuje się czytelnik już na pierwszych stronach mangi. Zresztą cały zaprezentowany tutaj świat daleki jest on szeroko pojętej normalności. Mrok, tajemnica, krwiożercze potwory, których zasady nie wolno łamać, wszystko to rozlewa się stopniowo na kolejne kardy komiksu, tworząc mocno nietuzinkowe dzieło, które potrafi naprawdę mile zaskoczyć (szczególnie jeśli ocenia się tytuł po okładce/obwolucie).

Pierwszy tomik to swoistego rodzaju wstęp do historii prezentujący pewien jej zarys. Ukazane tutaj zostają bez zachowania większego chronologicznego porządku epizody z życia wiecznie optymistycznej i uśmiechniętej Koro, która ponad wszystko kocha swojego kociego przyjaciela. Jest lekko, przyjemnie i momentami dosyć „cukierkowato”. Czytelnik bombardowany jest licznymi pytaniami, które mają zachęcić go do sięgnięcia po kolejne części.

Dwa kolejne tomiki stopniowo rozpraszają aurę tajemniczy, pozostawiając jednak do samego końca pewne wątki na tyle enigmatycznie przedstawione, że czytelnik będzie mógł je interpretować na swój własny sposób. Podstawą odpowiedzi na niektóre wcześniej pojawiające się pytania, są liczniejsze retrospekcje, które pokazują życie zarówno Koro, jak i całego miasteczka. Zmienia się znacząco klimat całego komiksu. Z każdym kolejnym kadrem staje się on coraz bardziej mroczny i mocno nastawiony na psychologiczny aspekt prezentacji postaci. Wpływ zarówno otoczenia, jak i samego Kuro na jej zachowanie i wygląd staje się coraz bardziej widoczny. Przemianę tą z wielkim przerażeniem obserwują niektórzy okoliczni mieszkańcy, którym zależy na jej zdrowiu i szczęściu. Świetnym pomysłem twórcy jest również ukazanie konkretnych wydarzeń z perspektywy różnych osób, dzięki czemu fabuła nabiera należytej głębi i dynamiki.


Osobny akapit recenzji należy również poświęcić technicznym aspektom mangi, które mają swój wymierny wpływ na jej odbiór. Połowa każdego tomiku jest kolorowa i to właśnie tą część należy traktować jako podstawę całej historii. Rozdziały ukazane standardowych w czarno-białych barwach, są głównie wizualizacjami opowieści Koko, które namiętnie spisuje. Mamy tutaj również do czynienia ze wspomnianymi retrospekcjami, które ukazują wydarzenia z minionych lat, kształtujące obraz całej obecnej sytuacji.

Cała recenzja na PopKulturowy Kociołek

https://gameplay.pl/news.asp?ID=121872

Mała urocza dziewczynka i czarny kot zamieszkujący wspólnie ogromną posiadłość, dorośli skrywający straszliwą prawdę, mrok i niebezpieczeństwo czekające na każdym rogu. Czy wszystko to wymieszane razem nie brzmi mocno intrygująco?

Wymieniona we wstępie dziewczynka to Koko, która samotnie zamieszkuje w ogromnej rezydencji usytuowanej na uboczu małej wioski. Jej jedynym...

Milk i Maria są zdruzgotane wiadomością, że Koko nie chce nikogo widzieć i zamyka się sama w pustym domu. Jedynym jej przyjacielem jest Kuro, według dziewczynek – potwór. Maria śmie nawet twierdzić, że omotał on Koko. Dowodem na to ma być zmiana koloru włosów Koko. Maria razem z Milk planują, by wedrzeć się do posiadłości Koko i przemówić dziewczynce do rozsądku. A może nawet pozbyć się kociego demona. Czy jednak ktokolwiek jest w stanie go pokonać? I czy dziewczynki obudzą w Koko dawne wspomnienia, bez których nie widzi ona różnicy w zachowaniu kotka?
Więcej na http://www.monime.pl/manga-kuro-tom-3/

Milk i Maria są zdruzgotane wiadomością, że Koko nie chce nikogo widzieć i zamyka się sama w pustym domu. Jedynym jej przyjacielem jest Kuro, według dziewczynek – potwór. Maria śmie nawet twierdzić, że omotał on Koko. Dowodem na to ma być zmiana koloru włosów Koko. Maria razem z Milk planują, by wedrzeć się do posiadłości Koko i przemówić dziewczynce do rozsądku. A może...

Trzeci tom Kuro jest jednocześnie ostatnim tomem mangi autorstwa Somato przynosząc nam jakże poruszające zakończenie historii małej dziewczynki i jej niezwykłego kotka.

Uwaga recenzja może zawierać spoilery odnośnie wcześniejszych tomów.

Jak widać już po okładce – włosy Koko całkowicie zbielały co zostało już pokazane na koniec drugiego tomu. Dla wszystkich mieszkańców oznacza to, że Kuro kradnie jej kolory, tak jak robią to inne potwory. Jednak czy na pewno taka jest prawda? Czy Kuro mógłby skrzywdzić swoją panią? W tym tomie jako, że następuje ostateczne rozstrzygnięcie fabuły ujawniona zostaje prawda dotycząca śmierci rodziców Koko oraz owych specjalnych kwiatów, które pomagają widzieć potwory. Sama Koko natomiast będzie musiała zmierzyć się ze swoimi wspomnieniami oraz zarówno zewnętrznymi jak i wewnętrznymi demonami.

Większość tego tomu jest w pełnym kolorze – graficznie jak zwykle prezentuje się niezwykle pięknie, a ilustracjom warto się przyjrzeć dokładniej, czy nie kryją drugiego dna. Niestety znalazłam jeden mankament, ale może był on wyłącznie w moim egzemplarzu. Mianowicie czarny tusz na niektórych stronach delikatnie przebił na drugą stronę bądź zabarwił tą znajdującą się naprzeciwko. Nie na tyle, by zniszczyć kadry, czy uniemożliwić czytanie, jednak na tyle by zaburzyć nieco moje poczucie estetyki. Prawdopodobnie gdyby manga była w całości czarno biała nie zwróciłabym na to nawet uwagi, jednak w przypadku koloru żal nie móc cieszyć się nim w pełni jak to na to zasługuje.

Z pod obwoluty zniknęły oczy – pozostał sam pyszczek Kuro z jednej strony i puste miejsce z drugiej. Zabieg ten ładnie łączy się z fabułą tego tomu. Natomiast sama obwoluta jest przepięknej urody. Koko wygląda na niej niesamowicie. Tym razem potowy zostały ukryte dopiero za zgięciem obwoluty, jednak całkiem białe włosy Koko stojącej wśród równie białych kwiatów również budują nastrój niepewności.

Jako, że jest to już ostatni tom mam możliwość podsumować serię jako całość. Uważam, że jest to jeden z najlepszych tytułów na polskim rynku. Piękne rysunki, wiele kolorowych stron, ciekawa fabuła i według mnie bardzo satysfakcjonujące zakończenie w moim odczuciu stawiają Kuro na wysokiej pozycji.

https://koszzksiazkami.pl/kuro-tom-3-recenzja/

Trzeci tom Kuro jest jednocześnie ostatnim tomem mangi autorstwa Somato przynosząc nam jakże poruszające zakończenie historii małej dziewczynki i jej niezwykłego kotka.

Uwaga recenzja może zawierać spoilery odnośnie wcześniejszych tomów.

Jak widać już po okładce – włosy Koko całkowicie zbielały co zostało już pokazane na koniec drugiego tomu. Dla wszystkich mieszkańców...

Druga lektura - wydanie Waneko bardzo solidne, choć moja obwoluta trzeciego tomu źle leży na grzbiecie i teraz cierpię katusze, bo mam lekką obsesję na punkcie stanów moich książek i komiksów :cc. Ale wracając do treści - Kuro nie wywarł już na mnie takiego wrażenia, jak za pierwszym razem - może dlatego, że doskonale wiedziałem, jak to wszystko się zakończy ;). Poza tym - ciekawa sprawa - za pierwszym razem całość odebrałem jako rasowy horror, za drugim natomiast czułem się, jakbym obcował z dramatem psychologicznym. Bo to w gruncie rzeczy jest historia o żałobie, o oswajaniu śmierci i o godzeniu się ze stratą. Bardzo mądra manga. / Ocena dla wszystkich trzech tomów wydania polskiego. Warto dodać, że po pierwszej lekturze oceniłem na 9 ;).

Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Druga lektura - wydanie Waneko bardzo solidne, choć moja obwoluta trzeciego tomu źle leży na grzbiecie i teraz cierpię katusze, bo mam lekką obsesję na punkcie stanów moich książek i komiksów :cc. Ale wracając do treści - Kuro nie wywarł już na mnie takiego wrażenia, jak za pierwszym razem - może dlatego, że doskonale wiedziałem, jak to wszystko się zakończy ;). Poza tym -...

Ostatni tom o Koko, Kuro i mieszkańcach tego miasteczka.
Chyba najdziwniejszy tom ze wszystkich, ale i najlepszy. Tak mi się wydaje. I trochę szkoda, że to już koniec. Bo tak naprawdę niby dużo wyjaśnień, a jednak i nowe pytania.
Gorąco polecam ! ! !

Ostatni tom o Koko, Kuro i mieszkańcach tego miasteczka.
Chyba najdziwniejszy tom ze wszystkich, ale i najlepszy. Tak mi się wydaje. I trochę szkoda, że to już koniec. Bo tak naprawdę niby dużo wyjaśnień, a jednak i nowe pytania.
Gorąco polecam ! ! !

Komiks ujął mnie przede wszystkim stroną graficzną. Zarówno Koko, jak jej przyjaciółki i sam zwierzak Kuro są urocze, pozornie wręcz cukierkowe, ale wystarczy przyjrzeć się uważnie kadrom, by zauważyć, że pod tym lukrem kryje się sporo napięcia i niesamowitości. Oczarowana jestem też użyciem koloru - stosowany bardzo skromnie, bez jaskrawości, idealnie oddaje ponury klimat opowieści. Intrygująca jest też fabuła i zakręcona, niechronologiczna narracja. Wydaje się, że zakończenie stawia więcej nowych pytań niż wyjaśnia wcześniejszych niepokojących zagadek, myślę, że warto, mając w ręku już całość opowieści, prześledzić jeszcze raz losy głównej bohaterki i wydarzenia w mieście.

Szkoda, że to już koniec przygód małej Koko i jej dziwnego, tajemniczego przyjaciela.

Komiks ujął mnie przede wszystkim stroną graficzną. Zarówno Koko, jak jej przyjaciółki i sam zwierzak Kuro są urocze, pozornie wręcz cukierkowe, ale wystarczy przyjrzeć się uważnie kadrom, by zauważyć, że pod tym lukrem kryje się sporo napięcia i niesamowitości. Oczarowana jestem też użyciem koloru - stosowany bardzo skromnie, bez jaskrawości, idealnie oddaje ponury klimat...

KURO – KONIEC

„Kuro” to jedna z ciekawszych mang, jakie czytałem – i to nie tylko w ostatnim czasie. Połączenie słodkiej opowieści o przyjaźni dziewczynki i nietypowego kota, z horrorem o tajemniczych demonach okazało się w tym wypadku strzałem w dziesiątkę. Urok i mrok splatają się w tej historii tak, jak kolorowe strony z czarnobiałymi, tworząc wciągającą opowieść, która wreszcie doczekała się swojego finału. I to finału satysfakcjonującego, jak cała ta króciutka, ale warta poznania seria.

Mała Koko po śmierci rodziców, którzy życie stracili w wypadku, mieszka sama w wielkim domu. Za jedynego towarzysza ma kota Kuro, jednak zwierzak nie jest tym, na co wygląda. Sam stracił życie, powrócił zza grobu jako stworzenie opętane przez demona, ale różni się od bestii, które mordują ludzi: broni dziewczynki i dba o nią. Czy taki stan rzeczy może trwać długo? Po ostatnich wydarzeniach Kuro wyssał ze swojej pani kolor, do tej pory nikt nie przeżył czegoś takiego, ale jej nic nie jest – poza tym, że jej włosy stały się białe, nie zmieniło się nic. Jednakże jej przyjaciółki Maria i Milk decydują się ocalić Koko przed „kotem”, tym bardziej, że mieszkańcy miasta także nie zamierzają siedzieć bezczynnie. Takiej sytuacji, jak obecna nie było nigdy, ale nie mogą przecież ryzykować. Wszyscy spotykają się w domu dziewczynki by ostatecznie rozwiązać problem. Na jaw wychodzą kolejne szczegóły z przeszłości Koko i detale na temat funkcjonowania świata, ale czy ta historia może zakończyć się szczęśliwie?

Co jest największą siłą „Kuro”? Przyznam, że sam nie potrafię zdecydować – czy niesamowity klimat tego komiksu, czy też jego szata graficzna. Fabuła jest w końcu prosta i lekka, to prawda, ale rozwiązanie zagadek nie rozczarowuje (w tym tomie dowiadujemy się kolejnych ciekawych rzeczy, choćby czym właściwie są białe kwiatki, które trzymają demony z daleka od ludzi), dobrze też, że nie wszystko podane jest wprost. Klimat tego dzieła jest wspaniały, balansujący na granicy niewinnej historii i mrocznego horroru, ale równie zachwycające są też ilustracje. Z jednej strony mamy tu bowiem urocze dziecięce postacie o niewinnych buziach, z drugiej mroczne bestie, krwawe sceny i przepięknie, realistycznie przedstawione otoczenie. A większość tego tomu przygotowana została w pełnym kolorze, który robi wielkie wrażenie.

Aż szkoda, że to już ostatni tom „Kuro”. Ale jak to mówią, to co dobre, szybko się kończy, a ta manga jest dobra, i to bardzo. Dlatego też gorąco polecam ją Waszej uwadze, świetnie się ją czyta, z wielką przyjemnością ogląda. Po porostu super!

Recenzja opublikowana na moim blogu: http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/10/11/kuro-3-somato/

KURO – KONIEC

„Kuro” to jedna z ciekawszych mang, jakie czytałem – i to nie tylko w ostatnim czasie. Połączenie słodkiej opowieści o przyjaźni dziewczynki i nietypowego kota, z horrorem o tajemniczych demonach okazało się w tym wypadku strzałem w dziesiątkę. Urok i mrok splatają się w tej historii tak, jak kolorowe strony z czarnobiałymi, tworząc wciągającą opowieść, która...