Doceniam kunszt i fachowość Zafona, jednak zdecydowanie za dużo tego. Książka w pewnym momencie się wlecze, dużo wątków, nazwisk... po co?!
Chyba najsłabsza z cyklu

Doceniam kunszt i fachowość Zafona, jednak zdecydowanie za dużo tego. Książka w pewnym momencie się wlecze, dużo wątków, nazwisk... po co?!
Chyba najsłabsza z cyklu

W tej części Barcelona staje się żywym organizmem, a Cmentarz Zapomnianych Książek odkrywa swoje ostatnie karty. To przepiękna, wielowątkowa historia o tym, że literatura ma moc ocalania od zapomnienia. Zafón z niezwykłą elegancją splata losy Daniela, Fermína i Alicji, tworząc sagę, która zostanie w sercu czytelnika na zawsze. Absolutny majstersztyk konstrukcyjny i stylistyczny.

W tej części Barcelona staje się żywym organizmem, a Cmentarz Zapomnianych Książek odkrywa swoje ostatnie karty. To przepiękna, wielowątkowa historia o tym, że literatura ma moc ocalania od zapomnienia. Zafón z niezwykłą elegancją splata losy Daniela, Fermína i Alicji, tworząc sagę, która zostanie w sercu czytelnika na zawsze. Absolutny majstersztyk konstrukcyjny i...

Bardzo nierówne tempo akcji dziejącej się w książce. Raz nabiera takiego tempa, że nie można się od niej oderwać na krok, innym razem można czytać i przy niej zasnąć...
Na pewno powieść jest swoistym hołdem autora dla słowa pisanego, dla wszystkich książek świata; pisarz bawi się słowem i dzięki swojej elokwencji ubarwia dialogi i opisy swojej ukochanej Barcelony przełomu lat 30 i 40-stych.
Poznajemy tutaj nowe postaci - Alicję i kapitana policji Vargasa, którzy mają za zadanie wytropić zaginionego ministra kultury Mauricia Vallsa, znanego nam z poprzednich tomów serii jako niezwykle groźnego i perfidnego naczelnego dyrektora więzienia Montjuic. Wątek ten przeplata się z pobocznymi wątkami i postaciami powieści, którzy są czytelnikom już znani, tak jak rodzina księgarzy Sempere oraz ulubieniec Fermin Romero de Torres.
Trop po poszukiwanym ministrze nagle się urywa, a drążenie tematu i badanie nowych tropów nastręcza coraz większego niebezpieczeństwa, pętla powoli sie zaciska, ponieważ tropem zaginionego podąża nie tylko dwójka nowych bohaterów, ale również bezwzględny oficer policji imieniem Henday.
Wciągające 800 stron, ale końcówka wyjaśniająca wszystko bardzo łopatologicznie moim zdaniem całkowicie niepotrzebna, autor mogł coś pozostawić w świetle domysłów. Dobra, ale nie tak wspaniała jak pierwsza książka serii.

Bardzo nierówne tempo akcji dziejącej się w książce. Raz nabiera takiego tempa, że nie można się od niej oderwać na krok, innym razem można czytać i przy niej zasnąć...
Na pewno powieść jest swoistym hołdem autora dla słowa pisanego, dla wszystkich książek świata; pisarz bawi się słowem i dzięki swojej elokwencji ubarwia dialogi i opisy swojej ukochanej Barcelony przełomu...

I pomyśleć, że dopiero teraz odkryłem tego autora, znaczy warto szukać dalej. Świetna historia, dobrze napisana, trudno się oderwać. Polecam

I pomyśleć, że dopiero teraz odkryłem tego autora, znaczy warto szukać dalej. Świetna historia, dobrze napisana, trudno się oderwać. Polecam

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.

Jestem fanką hiszpańskiej twórczości, książka wspaniała, autor pisze we wspaniały sposób i potrafi budować fabułę.

To jest jedna z tych książek, po których ma się jedno pytanie w sobie. Który z kolejnych wybranych przeze mnie tytułów dorówna tej pozycji? Miałem tak po Lśnieniu Stephena Kinga i mam tak teraz. Książka, bohaterowie w niej opisani, akcja, która się rozgrywa na kolejnych kartkach i szczera sympatia, bądź niechęć którą się czuje do postaci. To wszystko w niej jest. Czytając wszystkie części tak jak powinno się je czytać, w tej zbliżając się do końca można złapać się na tym, że aż żal odkładać książkę na półkę i żegnać się z historią opowiedzianą przez autora.

To jest jedna z tych książek, po których ma się jedno pytanie w sobie. Który z kolejnych wybranych przeze mnie tytułów dorówna tej pozycji? Miałem tak po Lśnieniu Stephena Kinga i mam tak teraz. Książka, bohaterowie w niej opisani, akcja, która się rozgrywa na kolejnych kartkach i szczera sympatia, bądź niechęć którą się czuje do postaci. To wszystko w niej jest. Czytając...

Świat stworzony przez Zafona chyba zawsze pociąga i urzeka....
Ta część zamyka opowieść o rodzinie Sempere i pisarzach z Barcelony...
Autor po mistrzowsku odmalowuje klimat Barcelony i Hiszpanii, w której panoszy się zło, a powietrze pełne jest niewyjaśnionych zagadek...
W tej częsci poznajemy losy Alicji, która jest jedyna w swoim rodzaju, a po Barcelonie i Madrycie porusza się niby Alicja w krainie czarów.....
Powieść czytałam z przyjemnością i z jednej strony trudno mi było się od niej oderwać, a z drugiej - nie chciałam jej kończyć....
Piękna i magiczna opowieść godna polecenia każdemu!

Świat stworzony przez Zafona chyba zawsze pociąga i urzeka....
Ta część zamyka opowieść o rodzinie Sempere i pisarzach z Barcelony...
Autor po mistrzowsku odmalowuje klimat Barcelony i Hiszpanii, w której panoszy się zło, a powietrze pełne jest niewyjaśnionych zagadek...
W tej częsci poznajemy losy Alicji, która jest jedyna w swoim rodzaju, a po Barcelonie i Madrycie...

Znacie serię „Cmentarz Zapomnianych Książek” Carlosa Ruiza Zafóna?
Ja spotkałam się z nią po raz pierwszy kilkanaście lat temu i do dziś pamiętam to uczucie, jakby ktoś otworzył przede mną drzwi do innego świata. Z czasem historie zaczęły blaknąć w pamięci, ale to wrażenie… zostało. Dlatego postanowiłam wrócić. Także po to, by wreszcie poznać ostatni tom – „Labirynt duchów”.
Cała seria jest jak misternie utkany gobelin, każdy tom opowiada coś innego, ma własny rytm i własne emocje, a jednak dopiero razem tworzą pełnię, która zapiera dech. Nie chcę skupiać się na samej fabule, ale na tym, co robi z czytelnikiem.
„Labirynt duchów” przynosi odpowiedzi na pytania, które towarzyszą nam od pierwszych stron „Cienia wiatru”. Fabuła jest gęsta, intrygująca, momentami mroczna, ale zawsze prowadzona z niewiarygodnym wyczuciem. Czuć kunszt autora i ten moment, kiedy zamykasz książkę i wiesz, że miałeś do czynienia z literaturą przez duże „L”. Choć to spora „cegła”, ani przez chwilę nie przytłacza.
Wracamy do losów rodziny Sempere, właścicieli księgarni w Barcelonie, ale pojawiają się też nowe postaci – świeże, wyraziste, takie, które wprowadzają zamieszanie w sercu czytelnika. Jest tu wszystko: tajemnice, sekrety, labirynty przeszłości. Razem z bohaterami błądzimy wąskimi uliczkami Barcelony, słyszymy echo kroków, czujemy zapach kurzu i deszczu.
Zafón łączy gatunki tak, jakby bawił się nimi w dłoniach: powieść obyczajową, kryminał, romans – a nad tym wszystkim unosi się magia. Ta historia jednocześnie otula i niepokoi, grzeje i przyprawia o dreszcz.
Choć moim numerem jeden wciąż pozostaje „Cień wiatru”, uważam, że cała seria jest absolutnie warta poznania.
A głównym bohaterem jest tu przecież też… książka. Książka, która dojrzewa razem z nami, zmienia się tak, jak zmienia się życie bohaterów. I ten jedyny, niepowtarzalny Cmentarz Zapomnianych Książek – miejsce, do którego chce się wejść choć raz, by wybrać tę jedną, jedyną książkę i opiekować się nią do końca życia. Kto z nas by nie chciał?
Jeśli kochacie mglistą Barcelonę, zagadki, niespieszne odkrywanie tajemnic i opowieść, która wciąga bez reszty to nie zwlekajcie. To powieść wielowątkowa, poruszająca, a jednocześnie potrafiąca rozbawić i rozczulić.
Dacie się porwać tej historii? Ja już przepadłam.

Znacie serię „Cmentarz Zapomnianych Książek” Carlosa Ruiza Zafóna?
Ja spotkałam się z nią po raz pierwszy kilkanaście lat temu i do dziś pamiętam to uczucie, jakby ktoś otworzył przede mną drzwi do innego świata. Z czasem historie zaczęły blaknąć w pamięci, ale to wrażenie… zostało. Dlatego postanowiłam wrócić. Także po to, by wreszcie poznać ostatni tom – „Labirynt...

Bardzo trudno oderwać się od lektury....
Wspaniała powieść!

Bardzo trudno oderwać się od lektury....
Wspaniała powieść!

Duch tej książki odrodził się i stał się nawet silniejszy. Samo czytanie nie jest tylko zwykłym aktem woli - jest przeżywaniem opisywanych historii na swój własny, niepowtarzalny sposób. I to jest w tym piękne: każdy z nas widzi to, co wynika z wytworzonej bądź też nie - więzi czytelnika z książką.

Duch tej książki odrodził się i stał się nawet silniejszy. Samo czytanie nie jest tylko zwykłym aktem woli - jest przeżywaniem opisywanych historii na swój własny, niepowtarzalny sposób. I to jest w tym piękne: każdy z nas widzi to, co wynika z wytworzonej bądź też nie - więzi czytelnika z książką.

Uwielbiam Zafona i z niecierpliwością wyczekiwałem chwili, gdy będę mógł sięgnąć po "Labirynt Duchów"... To było niesamowite zwieńczenie "Cmentarza Zapomnianych Książek". Autor perfekcyjnie zamyka wszystkie wątki znane z poprzednich części. Oprócz znanych bohaterów, poznajemy nowych, z których Alicia jest rewelacyjna i niedościgła dla innych bohaterów powieści. Przepiękny język, magiczny, cudowne opisy miasta, książki, które wszyscy kochamy i nie możemy bez nich żyć... Oczywiście gorąco polecam!

Uwielbiam Zafona i z niecierpliwością wyczekiwałem chwili, gdy będę mógł sięgnąć po "Labirynt Duchów"... To było niesamowite zwieńczenie "Cmentarza Zapomnianych Książek". Autor perfekcyjnie zamyka wszystkie wątki znane z poprzednich części. Oprócz znanych bohaterów, poznajemy nowych, z których Alicia jest rewelacyjna i niedościgła dla innych bohaterów powieści. Przepiękny...

Jak poprzednie części tak i ta wciąga w swój świat. Autor pięknie wyjasnia wiele wątków. Cały cykl książek godny polecenia.

Jak poprzednie części tak i ta wciąga w swój świat. Autor pięknie wyjasnia wiele wątków. Cały cykl książek godny polecenia.

W moim odbiorze jest to cześć najgorsza. Fabuła nabrała tępa po 360 stronie, a książka skończyć się mogła na stronie 800. Pomysł na zwieńczenie w zakonczeniu wszystkich 4 części nie podobał mi się. Było kilka wątków, które nic nie wnosiły. Reasumując książka mogłaby mieć 450-500 stron. Jednakże na zawsze pozostanę fanką pierwszych 3 części. 🩷

W moim odbiorze jest to cześć najgorsza. Fabuła nabrała tępa po 360 stronie, a książka skończyć się mogła na stronie 800. Pomysł na zwieńczenie w zakonczeniu wszystkich 4 części nie podobał mi się. Było kilka wątków, które nic nie wnosiły. Reasumując książka mogłaby mieć 450-500 stron. Jednakże na zawsze pozostanę fanką pierwszych 3 części. 🩷

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to ogromna ilość powtarzających się schematów względem poprzednich części. No bo serio, czy ktoś jeszcze nie zna tego schematu? Wydaje się, że autor postanowił odświeżyć starą recepturę, tylko trochę ją podgrzał i podlał nowym sosem. Mimo że dawno czytałam wcześniejsze części, to wciąż pamiętam mój zachwyt nad „Cieniem Wiatru”. Uwielbiałam tamten styl pisania, historię, mroczną i zarazem piękną atmosferę Barcelony, która była niemalże bohaterem samej opowieści. W tej kontynuacji pomysł na wyjaśnienie wcześniejszych wątków był dobry, ale niestety, autor przesadził z ilością opisów, które momentami zaczynały nużyć i sprawiały, że czytanie stawało się trochę męczące. Czułam, że niektóre fragmenty można było skrócić lub przedstawić w bardziej dynamiczny sposób, aby utrzymać tempo narracji. Jeśli chodzi o postaci, to Fermin, który w poprzednich częściach wydawał się świetną i pełną energii postacią, tym razem troszkę mnie męczył. Może to kwestia tego, jak został przedstawiony w tej części. Człowiek na starość robi się zupełnie inny a jego postać ani się nie postarzała ani nie zmieniła. Humor ciągle ten sam i zero powagi. Z kolei bardzo spodobała mi się nowa postać – Alicja Griss, która dodała świeżości i ciekawości do fabuły. Wątek z Vargasem również był interesujący i wprowadził do historii element niepewności i napięcia. Pod koniec tej książki mniej więcej zaczęłam się domyślać, co może się wydarzyć dalej. Przyznaję, że nie pomyliłam się zbyt wiele, bo autor, choć potrafi zaskakiwać, tutaj postawił na przewidywalność. Ostatnia strona była tego przykładem. Okazała się totalnym powtórzeniem poprzedniczek. Wielka szkoda!

Mimo że jestem fanką tej serii i czekałam na tę część, muszę przyznać, że okazała się ona najsłabsza spośród wszystkich. Udało mi się jednak wyciągnąć z niej to, co dla mnie najważniejsze – kilka cennych momentów i wątków, które zapadły mi w pamięć. Czasem nawet w słabszych częściach można znaleźć coś wartościowego, i tak właśnie było tym razem.

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to ogromna ilość powtarzających się schematów względem poprzednich części. No bo serio, czy ktoś jeszcze nie zna tego schematu? Wydaje się, że autor postanowił odświeżyć starą recepturę, tylko trochę ją podgrzał i podlał nowym sosem. Mimo że dawno czytałam wcześniejsze części, to wciąż pamiętam mój zachwyt nad „Cieniem Wiatru”....

Cała seria świetna.

Cała seria świetna.

Spojna fabula, lekko sie czyta, laczy watki z poprzednimi pozycjami autora. Powiesc warta przeczytania.

Spojna fabula, lekko sie czyta, laczy watki z poprzednimi pozycjami autora. Powiesc warta przeczytania.

Ostatnia część cyklu “Cmentarz Zapomnianych Książek”. I jak ktoś wspomniał, czy nawet sam Autor, że nie trzeba czytać po kolei części, bo nie ma znaczenia, bo i tak wszystko się pląta i zostaje rozwiązane, ale według mnie jeśli ktoś jeszcze nie miał styczności z tym cyklem niech czyta po kolei. Czyli najpierw “Cień wiatru”, później “Gra Anioła”, potem “Więzień nieba” i na końcu “Labirynt duchów”.

Ta część to zamknięcie całego rozdziału, który rozpoczął historię w pierwszej części. Cała ta historia, te wszystkie tajemnice i wątki, które zaczynają łączyć się w całość sprawiają, że z każdą stroną mamy szeroko otwarte oczy. Pewne rzeczy i uda nam się samemu rozwiązać i domyślić się, ale są pewne sytuacje i momenty, które zaskakują, gdy przychodzi rozwiązanie.

Przepiękny cykl książek. Każda część ma w sobie coś pięknego i istotnego do przekazania. Z każdej części wyciągniemy pewne wnioski. Może i ta ostatnia ma tak wiele stron, ale to nie przeszkadza, bo się ją połyka. A obecnie w jesienne wieczory idealna historia do czytania, która nie jest wcale taka piękna jak się wydaje. Wiele w niej mroku, zawiłości, śmierci, a przede wszystkim książek.

Każdy z nas miał, albo dopiero będzie miał taką książkę, która całą swoją esencją przeniknęła do naszego krwioobiegu i zostanie do końca życia. Każdy z nas trafi na swoją książkę z Cmentarza Zapomnianych Książek.

Ostatnia część cyklu “Cmentarz Zapomnianych Książek”. I jak ktoś wspomniał, czy nawet sam Autor, że nie trzeba czytać po kolei części, bo nie ma znaczenia, bo i tak wszystko się pląta i zostaje rozwiązane, ale według mnie jeśli ktoś jeszcze nie miał styczności z tym cyklem niech czyta po kolei. Czyli najpierw “Cień wiatru”, później “Gra Anioła”, potem “Więzień nieba” i na...

Symbolicznie każdy z nas ma kontakt z Cmentarzem Zapomnianych Książek, gdy natrafiamy na książkę, która w jakiś szczególny sposób do nas przemawia, której nie zapomnimy i do której będziemy wracać, tak jakby była napisana specjalnie dla nas. W zetknięciu z taką książką faktycznie jest coś z magii, co Zafon doskonale uchwycił.
Świetnym pomysłem było też pokazanie, co czytają bohaterowie powieści. Doskonale widać, że w każdym momencie ich życia znajdują książki, które do tego momentu idealnie pasują, jakby na nich czekały. Przykładowo Daniel Sempre żyjący żądzą zemsty, sięga po „Hrabiego Monte Christo”. Chcący odseparować się od świata zewnętrznego i wytchnąć od koszmaru wojny domowej i innych problemów, bierze z kolei „20 000 mil podmorskiej żeglugi”. Można powiedzieć, że u Daniela, członkami rodziny są nie tylko osoby, które łączy pokrewieństwo, ale także przyjaciele i książki. Książka u Zafona jest czymś pośrednim pomiędzy przedmiotem a żyjącą istotą.
całość
https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2025/09/carlos-riuz-zafon-labirynt-duchow-tom.html

Symbolicznie każdy z nas ma kontakt z Cmentarzem Zapomnianych Książek, gdy natrafiamy na książkę, która w jakiś szczególny sposób do nas przemawia, której nie zapomnimy i do której będziemy wracać, tak jakby była napisana specjalnie dla nas. W zetknięciu z taką książką faktycznie jest coś z magii, co Zafon doskonale uchwycił.
Świetnym pomysłem było też pokazanie, co czytają...

Wydanie finalnej części sagi "Cmentarz Zapomnianych Książek" to literacka uczta! Carlos Ruiz Zafón po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem opowieści. "Labirynt duchów" to nie tylko doskonałe zwieńczenie tetralogii, ale też książka, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony.

Autor zabiera nas w niezapomnianą podróż w głąb tajemnic. Fabuła jest misternie utkana, pełna zwrotów akcji i sekretów czekających na odkrycie. To, co szczególnie mnie zachwyciło, to powrót dobrze znanych bohaterów z poprzednich tomów. Ich historie splatają się, tworząc spójną i fascynującą całość, która rzuca nowe światło na całą serię.

Jeśli szukacie książki, która pochłonie Was bez reszty, to jest to pozycja obowiązkowa. Moja ocena to 10/10! Gorąco polecam całą tetralogię, a w szczególności ten ostatni, fenomenalny tom.

Wydanie finalnej części sagi "Cmentarz Zapomnianych Książek" to literacka uczta! Carlos Ruiz Zafón po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem opowieści. "Labirynt duchów" to nie tylko doskonałe zwieńczenie tetralogii, ale też książka, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony.

Autor zabiera nas w niezapomnianą podróż w głąb tajemnic. Fabuła jest misternie utkana, pełna...

Uwielbiam książki z cyklu Cmentarza Zapomnianych Książek, a raczej była jedną z najlepszych z tego cyklu. Przepiękna

Uwielbiam książki z cyklu Cmentarza Zapomnianych Książek, a raczej była jedną z najlepszych z tego cyklu. Przepiękna

Skończyłam czytać ostatnią część Cmentarza Zapomnianych Książek i jest mi smutno, że to już koniec, że więcej już nie będzie. Wspaniała seria, wspaniali bohaterowie i mój faworyt Fermin.

Skończyłam czytać ostatnią część Cmentarza Zapomnianych Książek i jest mi smutno, że to już koniec, że więcej już nie będzie. Wspaniała seria, wspaniali bohaterowie i mój faworyt Fermin.

Czwarta, ostania część. Od niej zaczęłam. Jedna z lepszych książek, które czytałam ostatnimi czasy. Pomimo ponad 800 stron, nie nudziłam się ani chwili, dobrze zarysowani bohaterowie, ròżne osoby i różne charaktery. Dobrze, że mam tę pozycję na półce, muszę przeczyrać trzy pozostałe.

Czwarta, ostania część. Od niej zaczęłam. Jedna z lepszych książek, które czytałam ostatnimi czasy. Pomimo ponad 800 stron, nie nudziłam się ani chwili, dobrze zarysowani bohaterowie, ròżne osoby i różne charaktery. Dobrze, że mam tę pozycję na półce, muszę przeczyrać trzy pozostałe.

Cudowne 4 tomy. Warto sięgać po klasykę, która trzyma w napięciu. Bardzo polecam!

Cudowne 4 tomy. Warto sięgać po klasykę, która trzyma w napięciu. Bardzo polecam!

Cudowne zakończenie opowieści w stylu Zafona. Zamknięte wszelkich wątków i dokończenie historii. Uważam, że każda z części jest inna nie da się ich porównać i każdy jest wybitną. Ta również! Autor trzyma poziom i wspaniale opowiada historię. Będzie brakował takich pisarzy.

Cudowne zakończenie opowieści w stylu Zafona. Zamknięte wszelkich wątków i dokończenie historii. Uważam, że każda z części jest inna nie da się ich porównać i każdy jest wybitną. Ta również! Autor trzyma poziom i wspaniale opowiada historię. Będzie brakował takich pisarzy.

Naprawdę duża, wielostronicowa, ale piękna książka kończąca całą serię. Jest to niejako zwieńczenie całej serii, która również jest na bardzo wysokim poziomie. Jest to z mojej perspektywy naprawdę pięknie napisana książka i pięknie prowadzi czytelnika po krainie książek, historii i Barcelonie w okresach, w których toczy się fabuła. Jest tu wszystko i pomimo wielkości ostatniego tomu zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Naprawdę duża, wielostronicowa, ale piękna książka kończąca całą serię. Jest to niejako zwieńczenie całej serii, która również jest na bardzo wysokim poziomie. Jest to z mojej perspektywy naprawdę pięknie napisana książka i pięknie prowadzi czytelnika po krainie książek, historii i Barcelonie w okresach, w których toczy się fabuła. Jest tu wszystko i pomimo wielkości...

Genialne zakończenie tetralogii o Cmentarzu Zapomnianych Książek.
Labirynt duchów to powieść w której splatają, rozpoczynają i kończą się wątki również z poprzednich tomów.
Ta książka bardzo dobrze stoi bohaterami, mamy ich o wiele więcej i wszyscy są po prostu cudowni. Fajnie ogląda się jak poznają się nasi nowi bohaterowie z tymi starymi. Wiele wspomnień powraca.
W Alicji zakochałam się od razu, relacje między bohaterami są po prostu tak cudownie napisane. Do stylu pisania Zafona nie można się przyczepić i ten humor rozwala po prostu.
Rozkoszowałam się tą książką, mimo że czasami nie byłam pewna gdzie jesteśmy i co tu się dzieje. Rozwiązanie całej akcji jest genialne. Klimat Barcelony wciąga nas w tą historię pełna książek, małych uliczek, białego wina i trupów.
Jedynie mogę się przyczepić personalnie, że za mało tych nawiedzonych willi, grozy i fantastyki.
Oraz, że jest trochę za długa, ta ostatnia cześć po zakończeniu jest trochę za długa nawet jeśli słodka.
Na pewno będę wracać do tej serii i samego Zafona, bo zmieniła moje życie.

Genialne zakończenie tetralogii o Cmentarzu Zapomnianych Książek.
Labirynt duchów to powieść w której splatają, rozpoczynają i kończą się wątki również z poprzednich tomów.
Ta książka bardzo dobrze stoi bohaterami, mamy ich o wiele więcej i wszyscy są po prostu cudowni. Fajnie ogląda się jak poznają się nasi nowi bohaterowie z tymi starymi. Wiele wspomnień powraca.
W...

Muszę powiedzieć, że ta seria odmieniła moje życie, świat stworzony przez Zafona wciągnął mnie tak bardzo, że zapomniałam o większości obowiązków domowych, po prostu siedziałam i czytałam, serdecznie polecam i zazdroszczę tym, którzy tę lekturę mają jeszcze przed sobą!!

Muszę powiedzieć, że ta seria odmieniła moje życie, świat stworzony przez Zafona wciągnął mnie tak bardzo, że zapomniałam o większości obowiązków domowych, po prostu siedziałam i czytałam, serdecznie polecam i zazdroszczę tym, którzy tę lekturę mają jeszcze przed sobą!!

Bardzo dobre zakończenie sagi. Będę tęsknił za rodziną Sempere i ich przyjaciółmi.

Bardzo dobre zakończenie sagi. Będę tęsknił za rodziną Sempere i ich przyjaciółmi.

Wspaniała powieść, świetnie napisana, pełna tajemnic i uroku. W zbudowaniu atmosfery swoją rolę mają książki i uwielbienie jakie mają do nich głowni bohaterowie. Fabuła jest dość skomplikowana, sporo postaci i wątków jednak da się w tym wszystkim połapać. Polecam przeczytać, bo zdecydowanie warto. Zapewne ta pozycja zostanie w mojej głowie na długo.

Wspaniała powieść, świetnie napisana, pełna tajemnic i uroku. W zbudowaniu atmosfery swoją rolę mają książki i uwielbienie jakie mają do nich głowni bohaterowie. Fabuła jest dość skomplikowana, sporo postaci i wątków jednak da się w tym wszystkim połapać. Polecam przeczytać, bo zdecydowanie warto. Zapewne ta pozycja zostanie w mojej głowie na długo.

Majstersztyk ! Cmentarz zapomnianych książek czytałam wg daty napisania i była to bardzo dobrą decyzja 😍 "Labirynt duchów" pięknie splata i łączy wszystkie wątki i postaci poruszone w 3 poprzednich tytułach, wyjaśnia wiele rzeczy, tworząc przy tym nowe, poruszające i ciekawe historie 🩷 jestem jednocześnie zachwycona i smutna, bo to już koniec mojej przygody z Danielem i Ferminem, który to tak na marginesie skradł moje serce 😁😍

Majstersztyk ! Cmentarz zapomnianych książek czytałam wg daty napisania i była to bardzo dobrą decyzja 😍 "Labirynt duchów" pięknie splata i łączy wszystkie wątki i postaci poruszone w 3 poprzednich tytułach, wyjaśnia wiele rzeczy, tworząc przy tym nowe, poruszające i ciekawe historie 🩷 jestem jednocześnie zachwycona i smutna, bo to już koniec mojej przygody z Danielem i...