One temu winne

" .... była silna jak drzewo, na którym dojrzewały owoce tamaryndowca. Niewiele potrafiło ja złamać. Jeśli upadała, to podnosiła się, otrzepywała kolana i ruszała naprzód. Samotnie. Teraz bardziej niż kiedykolwiek czuła, że musi dotrzeć do tej części siebie, którą skrywała pod skorupą." Anka po długim pobycie w Niemczech wraca do Polski z postanowieniem aby zacząć wszystko od nowa. Wynajmuje nędzne mieszkanie i zaczyna pracę jako pielęgniarka w szpitalu psychiatrycznym. Pomimo pracy za granicą Anka nie ma żadnych oszczędności. Zarobione pieniądze przeznaczyła na operację swojej młodszej siostry. Swoją nową pracę rozpoczyna z przytupem od konfliktu z jedną z pracownic, z którą później się zaprzyjaźnia. Jej stosunki z rodziną, a właściwie z matką nie są zbyt poprawne. Właściwie utrzymuje je tylko z ojcem i siostrą. Wyjeżdżając rozstała się z narzeczonym, który ją zdradził, ale nadal ją nachodzi. Poznanie Franka, przystojnego policjanta daje jej nadzieję na nową miłość. Jednak nadchodzi dzień kiedy dziewczyna musi zmierzyć się z przeszłością. Pojawienie się nowej pacjentki otwiera pewien rozdział jej życia, który uważała już za zamknięty. Czy Anka zdoła uwolnić się od przeszłości i ułoży sobie życie od nowa? Żaneta Pawlik porusza w tej książce sporo trudnych tematów takich jak choroby psychiczne, depresje, uzależnienie od alkoholu, brak zrozumienia i wsparcia od najbliższych członków rodziny, strata bliskiej osoby i żałoba. Pokazuje też historię osób, które wołają o pomoc, ale nikt ich nie słyszy. Daje do zrozumienia, że nieleczona depresja prowadzi do tragedii. "Tamarynd. Marząc o lepszym jutrze" to też książka o nadziei, o pogoni za marzeniami, o przyjaźni i miłości. Mocna, wnikliwa i poruszająca powieść, która chwyta za serce i skłania czytelnika do refleksji. Jeżeli szukacie wartościowej lektury to sięgnijcie po "Tamarynd". Książka ma nie tylko piękną okładkę, ale skrywa też bardzo ciekawe wnętrze. "Choroby psychiczne zostawiały piętno pod skórą, niewidoczne na pierwszy rzut oka. Dlatego otoczenie często nie pojmowało, że ktoś pod maską uśmiechu skrywał ogromny ból".

Tragedia Titanica doczekała się setek interpretacji, ale Shana Abé w swojej powieści wybiera perspektywę wyjątkową – skupia się na losach Madeleine Force, młodziutkiej żony najbogatszego człowieka na pokładzie, Johna Jacoba Astora IV. „Dziewczyna z Titanica” to nie tylko kronika morskiej katastrofy, ale przede wszystkim portret skandalizującego związku, który rozpalił wyobraźnię nowojorskiej socjety. Przyznając tej książce ocenę 8/10, doceniam jej niezwykłą dbałość o detale historyczne i subtelność w kreśleniu portretu psychologicznego głównej bohaterki, mimo pewnych narracyjnych uproszczeń. Skandal na Piątej Alei Powieść zaczyna się na długo przed rejsem, wprowadzając czytelnika w świat oszałamiającego bogactwa i sztywnych konwenansów Ameryki początku XX wieku. Madeleine ma zaledwie siedemnaście lat, gdy poznaje dwukrotnie starszego, rozwiedzionego Astora. Abé z dużą wprawnością oddaje duszność ówczesnych salonów i bezwzględność prasy, która śledziła każdy krok pary. Autorce udaje się pokazać Madeleine nie jako bierną ofiarę fortuny, lecz jako młodą kobietę, która szczerze kocha męża i musi odnaleźć się w roli „tej drugiej pani Astor”. Pierwsza połowa książki to fascynująca podróż przez luksusowe rezydencje i europejskie kurorty, stanowiąca doskonały kontrast dla nadchodzącego mroku. Rejs, który zmienił wszystko Gdy akcja przenosi się na pokład Titanica, tempo narracji wyraźnie przyspiesza. Shana Abé rezygnuje z taniej sensacji na rzecz budowania atmosfery narastającego niepokoju. Madeleine, będąca wówczas w ciąży, obserwuje chaos feralnej nocy z perspektywy pasażerki pierwszej klasy, co daje autorce pole do pokazania kontrastów społecznych i heroizmu ukrytego pod frakami. Scena rozstania małżonków przy łodzi ratunkowej jest opisana z ogromnym wyczuciem – nie ma tu nadmiaru patosu, jest za to surowy ból i niedowierzanie. Autorka rzetelnie trzyma się faktów historycznych, co sprawia, że emocje bohaterów stają się dla czytelnika namacalne. Doceniam literaturę historyczną, która oferuje coś więcej niż tylko romans w historycznym kostiumie. Abé wykonała tytaniczną pracę badawczą, a jej styl jest elegancki i płynny. Dlaczego nie więcej? Momentami powieść bywa zbyt jednostronna – postać Johna Jacoba Astora jest wyidealizowana, niemal krystaliczna, co odbiera ich relacji nieco realizmu. Ponadto, zakończenie książki, skupiające się na życiu Madeleine po katastrofie, wydaje się potraktowane nieco zbyt skrótowo w porównaniu do bardzo szczegółowego opisu ich zalotów. „Dziewczyna z Titanica” to wzruszająca i pięknie napisana historia o cenie, jaką płaci się za miłość w świetle jupiterów. To solidne 8/10 – pozycja obowiązkowa dla fanów historii rodu Astorów i wszystkich, którzy szukają w tragedii liniowca ludzkiego wymiaru. Shana Abé przypomina, że za złotymi literami nazwisk z listy pasażerów kryły się żywe emocje, które nie zatonęły wraz ze statkiem. To lektura, która zostawia z pytaniem o to, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla chwilowego szczęścia u boku ukochanej osoby.

Pióro autorki znam tylko z jednego opowiadania, które było w antologii mojego patronatu. Dlatego byłam ciekawa jej powieści. Już sam tytuł mnie zaintrygował, a opis utwierdził mnie w przekonaniu, że muszę poznać historię zawartą w tej książce. Miodula to malownicza miejscowość, gdzie przeprowadza się emerytowany policjant Jacenty z żoną. Dużo wolnego czasu skłania go do założenia pasieki. Niestety jedna z pszczół użądliła Katarzynę, a ta uczulona na jej jad, zapadła w śpiączkę. W tym to czasie na drodze bohatera pojawia się piękna Maciejka, która robi na nim ogromne wrażenie. Dziewczyna zaczyna pracę w miejscowym pensjonacie i jest bardzo skryta. Czy Jacenty zakocha się w dużo młodszej od siebie kobiecie? Czy odkryje co ją dręczy i dlaczego przybyła do Mioduli? Jak mężczyzna pokieruje swoim życiem? Czy zażegna konflikt z synem? Czy rozstanie się z żoną i odnajdzie szczęście z Maciejką? Powiem wam, że zachwyciła mnie ta powieść, która w rzeczywistości jest skomplikowana i pełna tajemnic. Poruszone w niej tematy wstrząsają i zaskakują czytelnika. Zmuszają do przemyśleń oraz zadawania sobie pytań, na które ciężko znaleźć rozsądną odpowiedź. Nie ukrywam, że momentami byłam rozdarta i rozemocjonowana. Polubiłam główną bohaterkę i kibicowałam jej z całych sił. Współczułam jej, gdyż dzieciństwo i młode lata zanim weszła w dorosłość miała nie do pozazdroszczenia. Jestem pełna uznania, że przetrzymała to wszystko i mimo tego wyrosła na miłą, mądrą i rozsądną kobietę. Jej matkę to bym rozszarpała gołymi rękoma, ale dlaczego to wam nie zdradzę. Co zaś się tyczy Jacentego, to uważam iż zaniedbywał od lat rodzinę. Rozumiem, że praca w policji jest trudna i wymagająca, ale gdyby tak naprawdę chciał, to by wygospodarował chociaż krótkie chwile, by pobyć z bliskimi i okazać im swą miłość. Rola męża i ojca najważniej go przerosła. Jeśli szukacie czegoś nieszablonowego, nieprzewidywalnego i takiego co wami wstrząśnie to najlepszym wyborem będzie właśnie ta książka. Będziecie w totalnym szoku poznając to czym uraczyła nas pisarka. Nie chce za dużo odkrywać, więc sami musicie sięgnąć po lekturę. Uważam, że warto!

Nazwisko autora ,jakie pojawiło się na okładce wprawiło mnie w lekką konsternację. Bo przecież Piotr Borlik to topowy autor kryminałów, a tu taki tytuł. Kim jest tytułowa Klara? z pewnością nie morderczynią ani ofiarą 😁. To kobieta ,którą polubiłam od jej pierwszej wady. Czasem zakręcona, czasem wredna,często impulsywna. Wszystkie swoje 23 wady rozłożyła na czynniki pierwsze. I wiecie co...? Okazała się cudownie niedoskonałą kobietą pełną rozterek, smuteczków, szalonych myśli, ale jednocześnie kochającą i wrażliwą. Doskwiera jej samotniść choć ma męża. Na szczęście ma obok siebie trzy przyjaciółki ,które albo ją sprowadzają na ziemię, albo wyciągają z dołków, potrafią sprawić ,że zapomina o wszystkim co nie udane w jej życiu. Ale czy na pewno?. Polecam książkę to świetna i lekka komedia obyczajowa z przezabawną Klarą.

Główna bohaterka powieści, Marta — właścicielka biura podróży i przewodniczka po czeskiej Pradze — w jednej chwili traci grunt pod nogami. Jej związek rozpada się w bolesnych okolicznościach, a mężczyzna, z którym wiązała przyszłość, nagle znika z jej życia. Paradoksalnie to właśnie wtedy jej kariera zawodowa zaczyna nabierać rozpędu, głównie dzięki wsparciu wiernej przyjaciółki Aleny oraz jej barwnej, nieco ekscentrycznej babci Sofii. To właśnie postać starszej pani wprowadza do historii element lekkości i subtelnej gry z losem — Sofia, przekonana o swojej misji „prostowania ludzkich dróg”, postanawia pomóc Marcie odnaleźć szczęście na własnych zasadach. W efekcie wokół bohaterki zaczyna powstawać rzeczywistość pełna niedopowiedzeń, iluzji i odgrywanych ról, w której coraz trudniej odróżnić prawdę od kreacji. Powieść ma spokojne tempo i wyraźnie koncentruje się na emocjach oraz wewnętrznych przeżyciach bohaterki. Autorka stawia na klimat, refleksję i nastrojowość, momentami zahaczając o lekko baśniowy motyw ingerencji losu w ludzkie życie. Dla jednych będzie to urokliwe, dla innych — zbyt delikatne i przewidywalne. To książka przyjemna, ale raczej jednorazowa — dobra na spokojny wieczór, bez większych emocjonalnych fajerwerków. Pozostawia po sobie miłe, choć dość ulotne wrażenie.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, nie mogłam się od niej oderwać bo chciałam zobaczyć jak zakończy się ta historia, ale momentami miałam dość głównej bohaterki. Typ męczennicy. Ok 40 letnia kobieta, która boi się cokolwiek powiedzieć matce. Z jednej strony przez 20 lat nie interesowała się co u rodziców a z drugiej strony jak już wróciła to nagle nie wie czy może wyjechać na weekend bo matka.

W ostatnich czasach sporo jest książek z retrospektywą, gdy ktoś starszy opowiada młodszemu swoje życie. Bardzo często ta historia z przeszłości dotyczy zdarzeń z czasów II WŚ. Tu też tak jest - babcia opowiada wnuczce o swojej wojennej miłości, ale też o codzienności w tamtych trudnych czasach. Ot, klasyczna historia, ale napisana w ciekawy sposób, fajnym językiem i dzięki temu dobrze się to czyta.

„Mennonitka i hrabia" to powieść obyczajowa. Podczas zimy hrabia Koczorowski ze stangretem i parobkiem ulega wypadkowi. Pomoc oferuje im rodzina menonitów. Gretchen, opiekuje się rannym szlachcicem. Hrabia dostrzega w niej to, czego szukał przez całe życie i zakochuje się w skromnej Gretchen, mennonitce, która żyje według surowych zasad. Hrabia uczy się kultury mennonitów, która ceni człowieka ponad warstwy społeczne. Powieść skupia się na miłości i zderzeniu dwóch odmiennych światów. Sporo w tej powieści ciekawych informacji o życiu menonitów. Bardzo mnie zainteresowała ta powieść.

Przemówiła do mnie autentyczna historia Beaty. Zdaję sobie sprawę, że takie sytuacje rodzinne nie są rzadkością- chodzi mi o takie przeświadczenie, że taka czy inna osoba na pewno sobie poradzi i oczekuje się od niej zaangażowania oraz tego, że weźmie na siebie odpowiedzialność za swoich bliskich. Moim zdaniem Beata i tak długo wytrzymała w tej sytuacji. Poza tym myślę, ze książka niesie za sobą przesłanie ,,że życie ludzi z naszego otoczenia nie zawsze jest takie kolorowe jak wydaje się"- bo widzimy tylko na wierzchu- o czym się przekonujemy podczas wspólnego wieczorku. Lekturę zaliczam na plus. P.S. Od początku nie przepadałam za siostrą Beaty, ostatecznie byłam pod wrażeniem tego, ze miałam ją trochę za taką hubę, a okazała się naprawdę przedsiębiorcza jakby na to nie patrzeć 😆

Fenomen filmu „Dirty Dancing” od dekad wymyka się prostym definicjom kina romansowego, stając się uniwersalnym symbolem letniego przebudzenia, buntu i zmysłowości. Historia Baby i Johnny’ego Castla na stałe wpisała się w popkulturowy kanon, sprawiając, że każda kobieta choć raz marzyła o słynnym „podnoszeniu” w tafli jeziora. To właśnie ten nostalgiczny fundament wykorzystuje Agata Kołakowska w swojej powieści „Lato jak w filmie”, którą oceniam na mocne 8/10. Autorka serwuje nam opowieść, która jest jak powiew ciepłego, mazurskiego wiatru – lekka, ale niosąca ze sobą realne emocje. Dla Ruby, znanej dziennikarki radiowej, tegoroczne lato nie miało w sobie nic z filmowego blasku. Zamiast romantycznych zachodów słońca, została porzucona przez narzeczonego. Co gorsza, jej profesjonalizm legł w gruzach, gdy podczas prowadzenia audycji na żywo, w przypływie czystej frustracji, skierowała pod adresem byłego partnera słowa powszechnie uznawane za niecenzuralne. Ta radiowa tyrada nie umknęła uwadze szefowej, która zamiast premii za szczerość, wręczyła Ruby bilet na przymusowy, karny urlop. Załamana i pozbawiona złudzeń Ruby znajduje jednak wsparcie w swoich niezawodnych przyjaciółkach, Izie i Tinie. Chcąc wyrwać ją z marazmu i domowej izolacji, fundują jej pobyt w luksusowym ośrodku Wilkasy Spa na Mazurach. Jednak zamiast okrzyków radości, spotykają się z lodowatym brakiem entuzjazmu. Dlaczego? Otóż ośrodek ten specjalizuje się w turnusach tematycznych inspirowanych właśnie „Dirty Dancing”. Dla Ruby, która czuje się obecnie jak najdalsza wersja „Baby”, perspektywa radosnych pląsów i nauki mambo wydaje się szczytem ironii i torturą, na którą nie jest gotowa. Książka Kołakowskiej to jednak coś więcej niż tylko literacka adaptacja kina. Autorka z wielką wprawą kreśli portret współczesnej kobiety, która musi zdefiniować siebie na nowo po bolesnej stracie. Atutem powieści jest świetny humor oraz genialnie zarysowana dynamika między przyjaciółkami – ich relacja jest autentyczna, pełna uszczypliwości, ale i bezwarunkowej miłości. Choć początkowo Mazury wydają się Ruby więzieniem, czytelnik z ogromną frajdą obserwuje jej powolne „rozmrażanie”. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Mazurski klimat: Opisy przyrody i ośrodka Wilkasy sprawiają, że ma się ochotę natychmiast spakować walizkę. Terapia humorem: Kołakowska udowadnia, że najlepszym lekarstwem na złamane serce jest dystans do siebie i odrobina szaleństwa. Nostalgiczny powrót: Odniesienia do kultowego filmu są inteligentne i nienachalne, stanowiąc urocze tło dla współczesnych problemów.

Ta książka opowiada o tym jak różna może być miłość. Jak na wiele różnych sposobów można ją  okazać. Czasami tego nie widzimy, nie jesteśmy świadomi czym jesteśmy obdarzeni dopóki nie pojawi się sytuacja że ktoś musi się przysłowiowio rzucić w ogień dla naszego dobra. Poznajemy tu wiele bohaterów chociaż cała historia kręci się w okol Ivy. Styl pisania przypominał mi raczej dziennik, pamiętnik, nie jest to coś co lubię. Jednak w wolnym czasie i ta książka jest warta przeczytania

„Matnia uczuć, kłamstw i ambicji, gdzie każdy jest zmuszony walczyć o swoją wizję szczęścia i zdecydować, czy to, czego pragnie, jest warte swojej ceny.” „Niebo nad Paryżem” autorstwa @mniemtur_autorka przenosi nas w samo serce Wielkiej Rewolucji Francuskiej. 🇫🇷 Sięgnęłam po tę książkę głównie z uwagi na tematykę: burzliwe nastroje panujące w Paryżu podczas rewolucji wydały mi się bardzo interesujące. Byłam ciekawa, w jaki sposób Autorka wykorzystała tak barwne tło. Nie zawiodłam się. 😊 Claire de Chauvel opuszcza dom rodzinny w przeddzień własnego ślubu i udaje się do Paryża, by spełnić swoje marzenia dotyczące uczestnictwa w rewolucji. Na prośbę rodziny dziewczyny podąża za nią Lisette Pelletier, guwernantka, kryjąca ze sobą kilka sekretów. Kolejno poznajemy także Ettore Bilottiego, syna włoskich imigrantów i Xaviera Viteta, zaufanego członka Republiki. Z biegiem powieści ich losy zaczynają się ze sobą splatać, a pomiędzy Lisette i Xavierem rodzi się uczucie. Bohaterowie „Nieba nad Paryżem” są naturalni i autentyczni. Nie mamy tu zapierających dech w piersiach dam i wygładzonych fircyków... Mimo tego każdy z nich jest charakterystyczny, a profil postaci dobrze rozpisany i umotywowany. Jestem pod wrażeniem wiedzy Autorki. Wątki polityczne i społeczne zostały przygotowane z dbałością o szczegóły. Podobnie słownictwo – piękne, pasujące do epoki. Oprócz samej problematyki Wielkiej Rewolucji Francuskiej, książka porusza takie tematy jak: grzechy przeszłości, problemy rodzinne, prawa kobiet, miłość, przyjaźń i kłamstwa. Jest to pozycja obowiązkowa dla miłośników książek z historią w tle. Spodoba się także osobom, które preferują literaturą obyczajową lub po prostu lubią czytać dobre i wartościowe książki. 😊

Książka kupiona i przeczytana w ramach “wychodzenia ze swojej strefy komfortu”. Maciek, jest potomkiem szlachciców z Obierca. Prowadzi spokojne życie w Warszawie, gdzie mieszka w kawalerce zakupionej przez dziadka oraz otrzymuje miesięczną pensję, ze spadku po dziadku. Jego najlepszy przyjaciel - Mario, jest jego totalnym przeciwieństwem: umięśniony, elokwentny, bardzo towarzyski. Oczywiście cała akcja zaczyna się, bo obaj potrzebują kasy (jeden po niefortunnej randce, drugi po niefortunnej imprezie). Pierwsza myśl prowadzi do pieniędzy ze spadku i wyciśnięcia z niego dużo więcej :) Ciekawa komedia, która odsłania wiele ludzkich przywar, a także pokazuje nam realia życia na polskim blokowisku, czy polskiej wsi. Kombinowanie i coraz to nowe tarapaty, w które pakują się bohaterowie powodują, że książka jest tylko śmieszniejsza i tylko ciekawsza :)

„Diament i Róża” to książka, która bierze za rękę i prowadzi przez wspomnienia, marzenia i wybory, których każda z nas kiedyś dokonywała. Historia Doroty porusza, bo jest boleśnie prawdziwa, o miłości, która miała trwać wiecznie, i o odwadze, by zacząć od nowa. Afryka staje się tu nie tylko miejscem na mapie, ale symbolem przemiany i wolności. Czytałam z zapartym tchem i długo nie mogłam o niej zapomnieć.

Tamara to spokojna,młoda śliczna dziewczyna,która w życiu swoim nie miała lekko wcześnie straciła swoją ukochaną,wspaniałą mamę dzieciństwo głównej bohaterki było ponure,smutne nie było radosne,beztroskie. Dla Ojca Tamary liczyły się pieniądze,dom i praca był wobec dziewczynki surowy,nieczuły traktował ją jak służącą,poniżał córkę Tamara nie czuła się kochana,rozumiana przez niego. Przejmującą historię otrzymałam,gdy czytałam tę życiową,emocjonalną opowieść napisała powieść Pani Anna Szczęsna bardzo interesująco,chwyciła za serce mnie,wzruszała bardzo. Niesie wiele emocji,smutku,o potrzebie kochania dziecka przez rodzica,bólu i akceptacji. Piękną,emocjonującą autorka mi zaserwowała powieść obyczajową.

Bardzo dobra książka. Dwie bohaterki, dwie narracje. Ten sposób przedstawienia historii bardzo mi odpowiadał. Fragmenty z Wojciechem i jego córką oraz Urszulą skrzętnie jednak omijałam, bo takie relacje się zdarzają i to nie tylko w książkach. Zamiana noworodków? Niejeden zbuntowany nastolatek o tym marzy :) Tylko co będzie, gdy z dobrego wdepniesz w gorsze? Duży plus za ciekawe zakończenie.

Warta każdej chwili spędzonej w jej towarzystwie... Życiowa, potrzebna i piękna... Już dawno nie wylałam tylu łez przy lekturze. Polecam każdemu, szczęśliwemu i temu trochę mniej. Pomaga dostrzec kwestie które w codziennym życiu nam umykają, a życie ucieka między palcami...

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

Ciepła, mądra książka, która uzmysławia nam, że mimo niepowodzeń i strat, jakie gotuje nam los, wszystko można zmienić, zacząć od nowa, wystarczy tylko zamknąć drzwi do przeszłości, odciąć się od niej i uwierzyć w siebie. Nie można zamykać się w bólu czy rozpaczy i bezustannie rozpamiętywać rozczarowań czy niepowodzeń, czasem trzeba zmienić środowisko, miejsce ... Trzęsacz niedaleko Rewala i Niechorza w zimowej porze praktycznie zamiera, bo nie jest to czas dla turystów, a jednak Teresa, Marzena i Zofia, zupełnie obce sobie kobiety, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, zdecydowały się na kilkutygodniowy pobyt w tym miejscu. Wynajęły pokoje gościnne w budynku miejscowego dworca, dzierżawionego przez rodzinę Weroniki, który tylko w okresie letnim spełnia swoje właściwe przeznaczeniem, nadal proponując noclegi turystom. Ich pobyt w Trzęsaczu ma być swego rodzaju terapią, nowym otwarciem, a pomagają w tym nowe znajomości, które kobiety nawiązują w dość ciekawych, często zabawnych okolicznościach. Ich życie zaczyna nabierać sensu, nowych wartości, zaczynają czuć się potrzebne, zauważane i doceniane. Ciekawa fabuła, fajni bohaterowie, historia opowiedziana lekko, bez zadęcia, a przy okazji opowiadająca historię Trzęsacza oraz przybliżająca czytelnikom wiele ciekawostek odnoszących się do kolejnictwa.

To nie jest zwykła historia o uczuciu. To opowieść o miłości dojrzałej, czułej, czasem bolesnej, ale prawdziwej. Takiej, która wymaga odwagi, zrozumienia i wiary – nie tylko w drugą osobę, ale też w siebie. Czytając ją, miałam wrażenie, że ktoś bardzo delikatnie dotyka najwrażliwszych strun duszy. Autorka pisze prostym, ale niezwykle poruszającym językiem. W tej prostocie jest siła – każde zdanie niesie refleksję. To książka, przy której zwalnia się tempo, zatrzymuje na chwilę i zaczyna patrzeć na swoje relacje z większą uważnością. Dla mnie to była przypowieść nie tylko o miłości między dwojgiem ludzi, ale o miłości w ogóle – tej, która uczy, zmienia i daje nadzieję. Polecam każdemu, kto wierzy, że piękna miłość istnieje – nawet jeśli czasem trzeba jej długo szukać ✨