Ofiara wyobraźni

„Masz babo święta” to lekka, obyczajowa powieść, która z dużą dawką humoru pokazuje codzienne zmagania bohaterów z życiem, relacjami i – jak sugeruje tytuł – nieprzewidzianymi sytuacjami. Już od pierwszych stron widać, że autorka stawia na przystępny styl i dynamiczną narrację, dzięki czemu książkę czyta się szybko i bez wysiłku. Największym atutem powieści są postacie – barwne, nieco przerysowane, ale przez to bardzo wyraziste. Ich dialogi często bawią, a jednocześnie trafnie oddają realia codziennych problemów, szczególnie w kontekście życia rodzinnego i międzyludzkich nieporozumień. Humor sytuacyjny jest tu kluczowy – to właśnie on napędza akcję i sprawia, że nawet bardziej przewidywalne momenty nie nużą. Fabuła nie jest szczególnie skomplikowana, ale nie to stanowi jej cel. To raczej historia „z życia wzięta”, w której czytelnik może odnaleźć znajome schematy i emocje. Momentami można odnieść wrażenie, że pewne wątki są potraktowane zbyt powierzchownie, jednak w konwencji lekkiej literatury obyczajowej nie jest to poważny zarzut. Podsumowując, „Masz babo święta” to dobra propozycja dla osób szukających niezobowiązującej, humorystycznej lektury na wieczór. Nie jest to książka, która zmienia spojrzenie na świat, ale skutecznie poprawia nastrój i pozwala się zrelaksować.

Dwór króla Jana III Sobieskiego i jego żony Marysieńki, dobra beletrystyka historyczna z kryminalnym wątkiem. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Ta książka to nie lada gratka dla fanów Agathy Christie. Już sam tytuł nawiązuje do książki tej autorki: _Morderstwo odbędzie się_. Takich nawiązań jest tutaj dużo więcej: tytuł każdego rozdziału to albo jeden z tytułów książek Christie albo jego przerobiona wersja. Można również znaleźć podobieństwo z Herculesem Poirotem w imieniu i nazwisku głównego bohatera: Filip Marlot. Jest jeszcze jeden smaczek z imieniem i nazwiskiem innej postaci ale nie powiem jaki (mi sprawiło dużą przyjemność odkrycie go i nie chciałabym komuś psuć zabawy :)). Sama fabuła nie jest przesadnie skomplikowana ale trzyma w napięciu i jest kilka ciekawych zwrotów akcji. Dynamika pomiędzy Filipem, a jego ciotką jest świetnie napisana i dodaje uroku całej lekturze. Ja fanką Agathy Christie jestem ogromną i wydaje mi się, że każdy kto lubi królową kryminałów, polubi i tę pozycję.

„Trup nocy letniej” – czyli trup w toi toiu, mężów na pęczki i jeden foliarz z misją. Jedna żona, kilku mężów – nie, to nie arabski harem ani reality show z USA, tylko polska rzeczywistość według Iwony Banach. Amanda ma tylu mężów, że nawet policja się gubi, który jest tym właściwym. Zaczyna się od wielkiego wejścia, które zaskakuje śpiących bohaterów. We wstępie poznajemy też mężów Amandy. Dalsza akcja toczy się w ośrodku wypoczynkowym na Rusałkach, gdzie goście zjeżdżają się, by podziwiać perseidy. Tam rozgrywa się większa część komedii pomyłek. Na scenę wkracza najbardziej barwna postać – mąż-foliarz. Wierzy w czipy w szczepionkach, płaską Ziemię i kto wie w co jeszcze. Skąd się biorą tacy ludzie? Może to przez te „grzybki” z lasu? Albo z internetu. Nazajutrz, po nocy pełnej teorii spiskowych i niepoliczalnych perseidów, dziennikarka Kamila znajduje... trupa. I to nie byle gdzie, bo w toi toiu, na lawecie. Tak, dobrze czytasz – trup w toalecie na lawecie. Policja robi co może, ale w tym galimatiasie łatwiej się potknąć o kolejną bzdurną teorię niż o dowód. Świadkowie pod wpływem – a to alkoholu, a to własnej wyobraźni – plączą fakty szybciej niż foliarz swoje kolejne teorie. Autorka przemyca też całkiem celne obserwacje – zwłaszcza o suplementach „na wszystko”, które nie wiadomo co zawierają, ale naiwni ludzie kupują na potęgę, bo lekarzom nie ufają. W tle mamy więc nie tylko śledztwo, ale i krytykę hochsztaplerów żerujących na ludzkiej naiwności. Książkę warto potraktować jako lekki kryminał z przymrużeniem oka i gigantyczną falą absurdu. Humor bywa rynsztokowy, ale często trafia celnie jak igła w balonik teorii spiskowej. Dialogi pełne nieporozumień, bohaterowie jak wyjęci z kabaretu, a wszystko to zatopione w morzu ironii, w którym płynie się z przyjemnością – choć czasem po falach absurdu. Dla fanek odwróconego haremu i odwróconej rzeczywistości. Do śmiechu i refleksji nad głupotą ludzką. Polecam!

Jak dobrze mieć sąsiada...śpiewały o tym Alibabki, a niektórzy znają to z autopsji. Może inni mają odmienne doświadczenia, bo z ludźmi to różnie bywa. Jeden pożyczy szklankę cukru, przypilnuje dzieci, wyprowadzi psa, lub naprawi kran, a inny uprzejmie doniesie do dzielnicowego, że muzyka za głośno grała, kiedy Krysia obchodziła imieniny. Michał Szelężny, nauczyciel w jednym z krakowskich liceum, starał się żyć z sąsiadami w zgodzie. Pewnego dnia zachodzi do sąsiadki, chcąc sprawdzić jak się miewa. Nie podejrzewał tego co tam zobaczy. Jak się okazuje, znajduje ją martwą. Policja stwierdza samobójstwo i zamyka sprawę. Michał próbuje dowiedzieć się, co spowodowało, że kobieta zdecydowała się na taki krok. Zaczyna dostrzegać coraz więcej niejasności. Tymczasem w Tarnowie Agata Trejnarowska, szuka tematu, który uratuje jej karierę dziennikarki. Mama Agaty podsuwa jej temat sprzed lat, kiedy to zniknęła Basia, jedna z trzech sióstr. Ta zagadka z przeszłości nigdy nie została wyjaśniona. W pewnym momencie ścieżki Agaty i Michała splatają się. Co jest punktem stycznym obu spraw? Książka to lżejszy kryminał, w którym autorka nie epatuje opisami okrucieństwa, a skupia się na próbach rozwiązania zagadki, i na postaciach, które mają swoje role do odegrania. Bardzo lubię serię z wdową po aptekarzu, w której króluje bohaterka, oraz pewna zakonnica, a przy tym mamy dawkę niezłego humoru i dobrej literatury. "Kontrapunkt" jest nieco inny, bo chociaż to cosy crime, to powodów do uśmiechu raczej brak. Ku mojej radości wspomniana bohaterka na ułamek sekundy pojawiła się i tutaj, za to na nieco dłużej zagościł jeden z policjantów z wspomnianej serii. Jeśli nie znacie jeszcze tej powieści, gorąco was namawiam do przeczytania. Mnie się podobała, umiliła mi kilkugodzinną podróż. Polecam.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2025/08/130-25-gdzie-diabel-nie-moze-joanna-wtulich/ Książka „Gdzie diabeł nie może” to historia naszpikowana humorem sytuacyjnym, obnażająca układy polityczne i społeczne. Piętnująca plotkarstwo i chorą ambicję, pokazująca do czego może doprowadzić chęć wzbogacenia się za wszelką cenę. O przedkładaniu własnego dobra nad dobro ogółu, gdy jest się u władzy. Jest to powieść wypełniona kobietami, które nie pozwalają sobie wejść na głowę i z determinacją dążą do obranego celu. Mężczyźni grają tu drugoplanowe role, chociaż zajmują ważne stanowiska. Odkryta prawda pokazuje, kto tak naprawdę rządzi w Stupsku i jaki ciemne interesy próbowano ukryć.

Książka lekka, łatwa. Nie jest co prawda bardzo śmieszna i raczej podczas jej czytania "boków ze śmiechu zrywać" się nie będzie, ale czyta się przyjemnie i bywają momenty zabawne. Natomiast zakończenie ( w ogóle trudno to nazwać zakończeniem ) nastąpiło można by powiedzieć "w połowie zdania" - tak naprawdę nie wiadomo jak się skończyło. W pierwszej chwili myślałem, że nie dodrukowało stron do końca albo się kartki gdzieś wydarły, nawet sprawdzałem na stronie wydawnictwa ile stron powinno być. Nie mniej, z uwagi na ogromny deficyt tego typu książek na polskim rynku oceniam ją na 6. Polecam

Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z dozą humoru napisaną przez autora, po jakiego książki lubię sięgać i czytać. Miałem nadzieje na ciekawy, przyjemny i potrafiący zaskoczyć zwrotami akcji przy czym chciałem bawić się znów bardzo dobrze w czasie czytania. Zapowiadał się interesująco i miałem nadzieje na ciekawy kryminał. Książka Królowa lodu jest opowieścią o rodzinnych tajemnicach i sekretach, które skrywają jej członkowie za swoimi drzwiami. Seniorką rodu jest Katarzyna Łęczycka posiadająca firmę Złota Róża, gdzie swoim dzieciom zawsze nie odmawia niczego. W szczególny dzień raz do roku w święta spotykają się razem w rezydencji w Lubniewicach, w której spędzają czas przy nudnych spotkaniach rodzinnych. Jednak nikt z nich nie przypuszcza, że tym razem zostaną uwikłani w morderstwo i poszukiwanie sprawcy dybiącego na ich życie. Książka Królowa lodu jest kolejną nowszą propozycją od autora, w której przenosi nas do rezydencji w Lubniewicach podczas zjazdu rodzinnego. Miejsce o tyle ciekawe, że większość czasu spędzamy w niej poznając każdego z bohaterów i toczące się wydarzenia. Pomysł na zamknięcie ich w takim miejscu pełnym sekretów i tajemnic rodzinnych jakie skrywają był świetny. Niektórzy nie lubią się, pojawiają się niesnaski, oczekiwania wobec głowy rodu względem przejęcia firmy, a inni biorą co im los dał. Utrzymywani przez Katarzynę nie muszą nic robić, a nawet pracować, chociaż tylko mała część prowadzi jakiś interes lub pracuje. Reszta woli czerpać z otrzymywanych pieniędzy i wydawać na swoje potrzeby. Przyjeżdżając na kolejne święta do rezydencji Katarzyny spodziewają się kolejnego nudnego przyjęcia. Jednak nie spodziewają się wciągnięcia w wir wydarzeń związanych z popełnionym morderstwie. Autor zamykając swoich bohaterów w święta w rezydencji tworzy kryminał z rodzinnymi tajemnicami. Na zewnątrz nie widać niczego podejrzanego, ale dopiero przy bliższym poznaniu widzimy rysy na wizerunku każdego z członków rodzinny mający jedyny cel związany z prowadzona przez Katarzynę firmy. Od początku nie ujawnia za szybko niczego i dopiero wraz z rozwojem sytuacji w rezydencji, poznawaniem sekretów i skrywanych tajemnic odsłania pomału poszczególne karty trzymane w ręku pozwalające wszystko połączyć pod koniec w całość. Wyskakujące poszlaki i ślady nie ułatwiają niczego, ale pojawiające się informacje przybliżają nas do poznania prawdy. Jednocześnie nie wszystko jest tutaj takie oczywiste i nieraz zwroty akcji potrafią zaskoczyć w czasie czytania. Każdy z bohaterów ma swoje za uszami i nikt nie jest bez winy. Jednak popełnione morderstwo przyczynia się do szukania odpowiedzi dlaczego ktoś go popełnił i jakimi motywami kierował się. Pojawienie się zmyłek i fałszywych tropów prowadzących w ślepe zaułki nie ułatwia zadania. Dlatego wydaje się wszystko pogmatwane i nie takie oczywiste jak widać na pierwszy rzut oka. Skrywane tajemnice niektórych postaci, relacje dalekie od rodzinnych i animozje zbierają swoje żniwo. Pojawienie się prywatnej detektyw i poproszonego o pomoc Darskiego rozpoczyna śledztwo. Zanurzając się w rodzinne tajemnice oboje poszukują odpowiedzi na pytania dotyczące popełnionej zbrodni. Autor prowadzi dochodzenie z wyczuciem i umiejętnie stosując zwroty akcji mogące zaskoczyć, ale jednocześnie skierować nasze podejrzenia w inne kierunki. Dwójka bohaterów nie mając ułatwionego zadania dzięki pozyskanymi informacją, prowadzonymi rozmowami i przesłuchaniami musi sobie poradzić z powiązaniem, a następnie rozwiązaniem sprawy. Wszystko wydaje się pogmatwane i dopiero wraz z rozwojem dochodzenia pomału kolejne klocki wskakują na miejsce pozwalając przybliżyć się do poznania prawdy. Wszyscy w tym przypadku są podejrzani i rzucanie cieni na bohaterów nie ułatwia zadania. Samemu nie udało mi się odgadnąć prawdy i kim jest sprawca, bo znakomicie kluczy podsuwając fałszywe tropy i stosując wiele razy zwroty akcji nie pozwalające na odkrycie za szybko o co chodzi. Autor jak zwykle okrasza niektóre sytuacje absurdem, traktuje wszystko z przymrużeniem oka i humorem powodując dobrą zabawę w odkrywaniu motywów sprawcy i jego samego. Bardzo dobrze poprowadzone śledztwo wraz z warstwą obyczajową i dozą humoru wciągnęło mnie od samego początku. Książka Królowa lodu posiada bohaterów zarysowanych bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Mających swoje cechy charakteru, zachowania i wybory jakie mogą podobać się nam lub nie w zależności od podejmowanych decyzji. Jedną z główną postaci jest seniorka rodu i właścicielka imperium kosmetycznego, która jak co roku spotyka się z innymi członkami rodziny podczas świąt. Z jednej strony prowadząca firmę i bezkompromisowa w działaniu, z drugiej strony każde z dzieci otrzymuje pieniądze pozwalające nie pracować i wydawać na wszystkie zachcianki jakie tylko będą mieli. Drugą jest Krzysztof Darski poproszony o pomoc podczas wydarzeń w rezydencji, aby przyjrzał się popełnionemu morderstwu próbując poszukać odpowiedzi na pytania dotyczące sprawcy. Ciekawy bohater przewijający się w książkach autora, który tym razem prowadzi kolejne dochodzenie w rezydencji z dala od Róży Krull. Sympatyczna postać inspektora, którą polubiłem od początku jego pojawienia się. Czasami miał większy w książkach udział w zagadce kryminalnej, czasami mniejszy, lecz zawsze wzbudzał sympatie. Oprócz tego wiele postaci na drugim i dalszym planie mające do odegrania rolę przewidzianą przez autora. Wlicza się nie tylko dzieci Łęczyckiej, ale również innych bohaterów pojawiających się na moment lub dłuższą chwilę w fabule. Jednak nie dostałem papierowych postaci, lecz mają głębie, są nakreśleni bardzo dobrze i dobrze wzbudzając nasze zainteresowanie w czasie czytania. Niektóre dają się polubić, nawet wzbudzają sympatie, a inne mieszane odczucia. Relacje pomiędzy nimi zostały przedstawione świetnie i nie pozbawione lekkości, humoru i powagi jak zajdzie potrzeba. Dialogi dobrze skrojone, wciągające, potraktowane lekko i przyjemnie z dozą humoru nie przeszkadzają w czasie czytania. Książka Królowa lodu jest kolejną pozycją od autora, po którego kryminału lubię sięgać od samego początku jak przeczytałem pierwszą jego książkę. Miałem nadzieje w tym przypadku na ciekawie poprowadzony i nie pozbawiony zwrotów akcji kryminał. Osadzenie akcji w bogatej i luksusowej rezydencji w Lubniewicach było znakomitym pomysłem. Rodzinny zjazd nadaje się świetnie na kryminalną sprawę pełną tajemnic i skrywanych sekretów jakie tutaj dostajemy. Każde z dzieci jest zainteresowane przejęciem firmy i widoczne za fasadą tarcia pomiędzy nimi niwelują idealny wizerunek. Każdy z każdym prawie ma swoje sprawy do załatwienia, animozje i dogryzanie sobie są na porządku dziennym. Dlatego idealnie wpasowują się w rolę podejrzanych, którzy mogą wiele zyskać i jednocześnie stracić. Popełnione morderstwo tylko gmatwa sytuacje i powoduje, ze w czasie dochodzenia Darskiego pomału wychodzą zadawnione winy, kłamstewka, spiski, informacje, tropy do zbadania i tajemnice do odkrywania. Wszystko pomału łączy się ze sobą tworząc mozaikę z jakiej składa pomału obraz całości przynosząc odkrycie takich sekretów niektórych z nich, a także sprawcy z motywami jakimi kierował się. Dlatego nic nie jest takie oczywiste i dopiero pod koniec staje się wszystko jasne. Autor prowadzi wątek kryminalny bardzo dobrze od samego początku wciągając w wir wydarzeń. Jednak oprócz niego kreśli ze świetnym wyczuciem ukazując tło obyczajowe i rozmowy między nimi mogące przynieść pewne podpowiedzi. Kluczem jest zrozumienie rodzinnych relacji dalekich od ideału. Przynosząc wiele zaskoczeń w czasie czytania i twistów pojawiających się tutaj w tych przypadkach. Akcję poprowadził szybko do przodu bez zatrzymywania się. Dlatego wiele dzieje się w fabule i nie można narzekać. Wydarzenia toczą się żwawo do przodu i nie pozwalają się nudzić w czasie czytania. Intryga jest prowadzona interesująco i potrafi trzymać w napięciu od początku do końca. Nie obyło się bez pewnych niuansów jakie pojawiły się. Na pewno pojawienie się wątku relacji między Darskim i Betty znika po pierwszym rozdziale na długo, czasami może pojawia się sporadycznie na dalszym planie i dopiero pod koniec wychodzi na pierwszy plan. Niektóre wyjaśnienia wydarzeń dotyczących zbrodni znacznie później w końcówce wyskakują jak królik z kapelusza co mnie zastanowiło w czasie czytania, bo nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy. Brakowało mi nieraz gęstniejącej atmosfery wywołującej niepokój. Osadzenie akcji w jednym miejscu sprzyja do jej pojawienia się przy zamkniętych w rezydencjach mieszkańców. Może jeszcze drobne potknięcia pojawiły się, lecz właśnie to najbardziej rzuciło mi się w oczy. Oprócz tego dostałem kryminał potraktowany w lekki sposób i nie pozbawiony czarnego humoru. Dlatego bawiłem się przy nim świetnie i miło spędziłem czas. Zakończenie nie za szybko podane, wielowymiarowe, potrafiące zaskoczyć wyjaśnieniami i tożsamością sprawcy. Finał bardzo dobry i zamykający wątki, ale jednocześnie pod koniec autor pozostawił sobie furtkę do kontynuacji. Książka Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z absurdalnymi sytuacjami, ciekawą zagadką kryminalną i warstwą obyczajową po jaki sięgnąłem spodziewając się po nim dobrej zabawy i dreszczyku w rozwiązywaniu zagadki. Autor pisze przystępnie, przyjemnie, z humorem, nieraz absurdem i lekko od samego początku. Stworzył kolejny kryminał, który trzyma w napięciu nie pozwalając się oderwać, pełen skrywanych tajemnic, rodzinnych sekretów i wciągającej intrygi od samego początku. Sięgając wiedziałem co mogę dostać i nie zawiodłem się. Autor dostarczył kolejny raz lekko napisany kryminał, który czyta się szybko i przyjemnie. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i miło spędziłem z nią czas. Królowa lodu okazała się trafionym wyborem i kolejny raz nie zawiódł mnie autor, po którego książki jeszcze nie raz sięgnę w przyszłości.

Zabawna kontynuacja komedii kryminalnej "Moje wielkie, greckie morderstwo". Równie udana jak pierwsza część cyklu. Czytając nowe perypetie znajomych bohaterów, podobnie jak poprzednio, bardzo dobrze się bawiłam. Trochę szkoda, że tym razem zabrakło Jaśka, bo polubiłam tego złośliwego, lekko szalonego dzieciaka - ale to moje subiektywne odczucie, bez większego wpływu na całokształt. Niecierpliwie czekam na kolejną książkę z tej serii. Polecam.

Czy toksyczna matka może sprawić, że przeżyjemy przygodę życia? Okazuje się, że tak i dodatkowo może to zrobić nawet po swojej $mierci ⚰️ Taką niebanalną i pełną szalonych chwil historię serwuje nam @monika_wawrzynska_autorka w pierwszym tomie serii "Śmierć i podatki" Książka pełna jest absurdalnych sytuacji, które doprowadzają czytelnika do śmiechu a niekiedy sprawiają, że łapią człowieka chwile zwątpienia w to co tam się odwala. Malwina niby rozsądna, dorosła kobieta a niekiedy (zazwyczaj w sytuacjach nerwowych) zachowuje się jak dziecko we mgle a jej rozmyślania są tak nielogiczne, że zaczynałam się zastanawiać jak..... Masa czarnego humoru, który uwielbiam, genialne i czasami niedorzeczne dialogi i przypadkowa sprawa kryminalna w tle sprawiły, że ksiażkę dosłownie pochłonęlam w jeden dzień. Jak dla mnie idealna odskocznia po ciężkim tygodniu i doskonała książka na poprawę nastroju.

Cała seria jest na podobnym poziomie. To, co w niej szczególnie lubię, to rozprawianie się z obłudą kolejnych środowisk w społeczeństwie. Każdy tom bierze na tapetę inny krąg/branżę/grupę i bez litości obnaża jej fałsz, zakłamanie i głupotę. Jacek Przypadek może denerwować, ale jest bohaterem nietypowym, jednocześnie mocno osadzonym w człowieczeństwie i zupełnie nie z tej ziemi. Uwielbiam styl narracji Autora, język jest bardzo bogaty, obrazowy i wartki. Obawiam się jednak, że następny tom będzie jednak ostatnim 😔

Dom spokojnej starości w Janowicach Wielkich okazuje się wcale nie tak spokojny, zwłaszcza gdy zawita tam Linda Miller we własnej osobie. Kolejna zbrodnia, ekipa jowialnych staruszków i nasza rudowłosa osobistość znaleziona w cokolwiek krępującej sytuacji nieudanego włamania w dworskim stroju - policjanci tym razem dopiero będą mieć wyzwanie! Trzeci tom przygód Jeremiego i Lindy to przestrzeń, w której tym razem pierwsze skrzypce odgrywa panna Miller. Interesująca jest konstrukcja książki w formie w dużej mierze opowiadanej przed Lindę retrospekcji, prowadzącej do momentu bieżącego. Daje to przyjemny powiew świeżości i zupełnie nowy sposób poprowadzenia sprawy, gdzie największy kawał roboty wykonuje nasza historyczka z geriatrycznym wsparciem. Ale i na szczęście Jeremi ma tu swoją ważną rolę do wykonania. Pozwolić Lindzie relacjonować zdarzenia z dłuższego okresu, a już w szczególności wielowymiarowo powiązane z mroczną zbrodnią i historycznym nawiązaniem, to swoista wybuchowa mieszanka. Blogerka jest tu w swoim żywiole, z pasją wprowadzając nas w arkana wcale nie tak statecznego życia staruszków, zwłaszcza Maksa, którego podejrzenia o zbrodni na rodzinie zostają zepchnięte na karb starczej demencji. Toczy się tu dalej wątek "eksdenata" Lindy z poprzedniego tomu, a wspomniany tam motyw tu urasta do pełnowymiarowej, porywającej fabuły, gdzie świetne bawimy się zarówno w kryminalnym śledztwie, jak i skądinąd przygodowych klimatach poszukiwania starych skarbów. Poczucie humoru jak zawsze w punkt. Nie raz i nie dwa można zachichotać nad zdarzeniami oraz tekstami naszych bohaterów, a żarty są inteligentne i bardzo dopasowane do stylu książki, a zarazem nie dominujące nad poważniejszymi wątkami. Balans perfekcyjny! Uwielbiam coraz bardziej bohaterów i cieszę się, że i oni wyraźnie się rozwijają na łamach kolejnych tomów. Tym razem widać to mocno zwlaszcza po Organku, który okazuje wyjątkowo dużo emocji jak na siebie, gdy zostaje wrzucony w wyjątkowo niebezpieczną sytuację. A przy okazji widzimy, jak ciepłe są uczucia tego stoika do nieokiełznanej Lindy 😊 Gratka dla fanów komedii kryminalnych - polecam!

No tego bym się nie spodziewała. Po przeczytaniu "W proch się przewrócisz" myślałam, że nic mnie już nie zdziwi i wtedy pojawia się Ona i jej zamrażarka 😝 "Pogrzeb bez zwłoki" dosłownie mnie powalił, te wszystkie absurdalne sytuacje, komiczne dialogi i nieprawdopodobne zrządzenia losu sprawiły mi tak cholernie ogromną przyjemność podczas czytania, że dosłownie żałuję iż to już koniec. Po raz kolejny trafiamy w progi biura rachunkowego Kwity i Pity ale tym razem akcja książki kręci się wokół Pani Jadzi i jej życia ze skąpy mężem. Po wielu latach małżeństwa Jadzia uświadamia sobie, że zmarnowała najlepsze lata swojego życia a wszystko to przez gderliwego męża, który przez swoje paranoiczne skąpstwo odmawia jej nawet zwykłych zakupów w jednym sklepie latając po całym mieście szukając promocji. W końcu los uśmiecha się do Jadzi ale okazuje się, że będzie to śmiech przez łzy. Doskonale się bawiłam podczas czytania a Jadzia dosłownie powaliła mnie na łopatki swoimi pomysłami, w życiu nie wpadłabym na tak absurdalne rozwiązanie problemu jaki dopadł naszą bohaterkę. Genialny czarny humor, świetne dialogi powodujące wybuchy śmiechu i bohaterowie, których nie da się nie lubić sprawiają, że czytanie tej pozycji było czystą przyjemnością. Jest to lekka i ogromnie pozytywna książka, którą czyta się ekspresowo (nad czym ubolewam) dlatego nie pozostaje mi nic innego jak gorąco polecić Wam serię "Śmierć i podatki" i mieć nadzieję, że poznamy też historię Lidki i jej wiecznego remontu

Fajna lekka książka, która fajnie zaskakuje, zwłaszcza na koniec :) niby pod koniec już takie wszystko oczywiste, ale jednak nie do końca... Super smaczek. To kolejna książka autorki, która miałam przyjemność przeczytac. I tak. Kolejne czekają już w kolejce.

Poznajcie Hankę - kobietę po przejściach, która marzyła o ciszy. Los zagrał jej jednak na nosie i podsunął... bogatą babcię! ✨ Zamiast sielanki, w luksusowej willi czeka na nią: 🍭 Słodkie pułapki na włamywacza 🧪 Gorzka trucizna 🔥 Bezwzględna konkurencja W tej grze nie ma zasad! Czy Hanka przechytrzy wszystkich i rozwiąże zagadkę spadku? Jedno jest pewne: spokój to ostatnia rzecz, jaką tam znajdzie!😉 Książka całkiem fajna, ale jako komedia kryminalna wypada dość blado. Chyba po prostu spodziewałem się czegoś więcej po tej pozycji i czuję lekki niedosyt.

Szwagier znajduje kobietę! A raczej to ona znalazła go, bo po spotkaniu starała się go znaleźć. Michu jak to Michu nie wierzy, że tak mądra i wszechstronna dziewczyna mogła polecieć na mężczyznę i podczas wspólnych wakacji w uzdrowisku próbuję udowodnić, że jest ona gold digger. A prawda jest ZUUUUUPEŁNIE inna.

Odcięta dłoń należąca do człowieka zostaje znaleziona niedaleko rezydencji królewskiej - Sandringham. Dzięki jednemu szczególe Królowa rozpoznaje dłoń starego i kontrowersyjnego znajomego rodziny - Edwarda St. Cyra. Kolejne morderstwo rozpoczyna falę zagadek i niedomówień, które musi rozwiązać nie kto inny, a Królowa we własnej osobie wraz z jej asystenką - Rozie. Książki tej serii wywołały u mnie bardzo pozytywne emocje. Ta książka jest długa i szczegółowa. Będą momenty kiedy będzie się dłużyć, ale to wszystko jest potrzebne, by w pełni poznać sprawę, motywy i różne toki myślenia. Co więcej, poznajemy szczegóły życia Królowej i jej bliskich. Większość wydarzeń jest prawdziwa, tylko sama zbrodnia jest fikcją. Na koniec każdego tomu autorka wyjaśnia, które wydarzenia są w całości prawdziwe, a które tylko częściowo. To samo tyczy się postaci. Niesamowita i wyjątkowa seria. Nie dla wszystkich, ale z pewnością znajdzie swoje grono odbiorców 😘

Podobnie jak to pierwszy to nie jest typowa komedia kryminalna, lecz raczej obyczajówka z wątkiem kryminalnym. Niemniej wypada dobrze, bo wciąż mamy lekkie pióro, wyraziste postacie oraz sprawnie prowadzoną narrację. Tak, wszyscy wiemy od początku, że to nie Agata, jednak samo zakończenie trochę zaskakuje. Mocną stroną są relacje między Gracjami. Za to trochę na minus brak tego nadmorskiego klimatu - Ustka niby jest, ale jej rola jest tutaj marginalna. Jako, że powieść to tom drugi, to bez pierwszego ani rusz, gdyż autorka płynnie kontynuuje wydarzenia i to co było wcześniej jest bardzo znaczące dla historii. Idąc dalej - jak to bywa z komediami, humor rzecz bardzo indywidualna i od tego można się odbić.

„Szepty jesieni” to trzeci tom sagi Przystań Śpiących Wiatrów autorstwa Magdaleny Kordel. Niniejszy tom opowiada o najmłodszej z sióstr Saganek, czyli Julii. Jak już odrobinę wiemy z poprzednich powieści cyklu, dziewczyna interesuje się tarotem i szeroko pojętą ezoteryką dlatego jest niemiernie szczęśliwa, gdy w końcu udaje jej się dostać na warsztaty dotyczące tego tematu – pełna entuzjazmu wyrusza więc na Podlasie. Chociaż niestety główny powód wyjazdu okazuje się, z pewnych względów, jednym wielkim rozczarowaniem to Julka trafia na kilka osób, które postanawiają wraz z nią mimo wszystko wykorzystać urlop i swoją obecność na tak urokliwych terenach. Staje się to początkiem nowych relacji i znajomości z miejscową szeptuchą Ołeną, ale również generuje w życiu Julki mnóstwo kłopotów. Co dokładnie się dzieje? – tego oczywiście dowiecie się z powieści. Autorka oprócz obyczajowej opowieści o losach swoich bohaterów wplata w tę książkę również nieco sensacji, co stanowi pewne ubarwienie. Innego typu urozmaiceniem tej historii są zaś dawne wierzenia i obrzędy, które zostają przybliżone czytelnikom poprzez postać charyzmatycznej i tajemniczej Ołeny. Oprócz wyżej wspomnianych smaczków jest to, podobnie jak w poprzednich częściach, opowieść o rodzinie, relacjach, przyjaźni, miłości, nutce strachu przed tym co nowe, a jednocześnie stawianiu kroku w przyszłość. Książkę czytało mi się dobrze, choć przyznam uczciwie, że nie porwała mnie ona aż tak bardzo jak poprzednie tomy. Niemniej jednak autorka trzyma poziom i utrzymuje klimat tak lubiany przez odbiorców tego typu historii. Oczywiście mimo tego, że główną bohaterką tego tomu jest Julka to zaglądamy również do znanych nam z poprzednich części postaci. Stella remontuje ukochany dwór, a jej życie prywatne nieco się komplikuje, gdy na jaw wychodzą pewne tajemnice. Mela po wielu przejściach odnalazła wreszcie spokój i układa sobie życie w ukochanych Bieszczadach. Odkryta przed czytelnikami zostaje również tajemnica narożnego pokoju w Przystani Śpiących Wiatrów. Jeśli podobały Wam się poprzednie tomy tej sagi to do lektury tego także Was zachęcam. Tak jak jesień otula nas wyciszeniem, bohaterowie historii po wielu życiowych trudach i znojach mogą w tomie tym w końcu nieco odetchnąć. A jakimi drogami dotrą do tego stanu i jakie meandry losu na tej ścieżce zafundowała im autorka? – o tym musicie już przeczytać sami. To jak – odwiedzicie ponownie Przystań Śpiących Wiatrów? Zapraszam! * https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * https://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2025/06/dom-odetchna-drewniane-schody.html

Po minionych wydarzeniach (poprzednia cześć ) panie są zmęczone i jakieś takie przygnębione. Pada pomysł SPA w ramach relaksu haha a tu proszę, wyzwanie stanęło na ich drodze, by wyjaśnić nietypowe powiązanie pań, które w tym spa zawarły ze sobą nowe znajomości. Przyjemna kontynuacja serii