Odzyskane życie

Losy kilku pokoleń pewnej rodziny. Dobra książka, takie mocne sześć gwiazdek. Bardzo ciekawie skonstruowana, a jej tematem są przede wszystkim relacje międzyludzkie. I w tle historia - II wojna światowa, Holocaust, później lata 60-te w USA - która ma ogromny wpływ na życie bohaterów, ich przemyślenia i działania. Początkowo trochę się gubiłam w dwutorowo prowadzonej narracji, ale szybko to "ogarnęłam" i powieść wciągnęła mnie bardzo. Przeczytałam ją w dwa wieczory, z dużą przyjemnością. Polecam. "W Niemczech pogardzali mną jako serową głową. W Holandii nienawidzili mnie, bo byłam Niemką. W 1949 przepłynełam przez kanał La Manche i z dnia na dzień stałam się najmilszą osobą na świecie. Co się we mnie zmieniło? Absolutnie nic. >>Och, pani jest z Holandii! Jakie to interesujące! Uwielbiamy Holendrów.<<"

Szczera opowieść radomskiej Żydówki o strasznych czasach II wojny światowej i ludziach. Życie uratował jej Polak, Żyd i Niemiec. Ludzie z tych samych nacji także ją niewyobrażalnie skrzywdzili. Pięknie to na koniec podsumowała, że to nasze osobiste, drobne wybory decydują ostatecznie o tym jakimi się stajemy ludźmi i jak rozwija się w nas człowieczeństwo. Ważna pozycja.

"Życie w słoiku" opowiada o odkryciu przez trójkę amerykańskich dziewcząt historii polskiej bohaterki - Ireny Sendler. Okazuje się, że osobę, która uratowała ok. 2500 (!) żydowskich dzieci też trzeba było "uratować". Tym razem od zapomnienia. Czytając poznajemy też obraz warszawskiego getta i możemy wyobrazić sobie codzienność w czasie szerzącego się wtedy rasizmu.

Cudowna książka, wcale nie dziwi mnie fakt, że w Szwecji okrzyknięto ją jako jedną z bestselerów. Książka o życiu i przemijaniu, o antysemityzmie z wojną w tle, o wrażliwości, fantazji,miłości, życiowych wyborach, miłości do muzyki, prawdziwej przyjaźni, adopcji , mądrości życiowej, a także o tym jak życie potrafi nas zaskakiwać. Nic nie dzieje się bez powodu......pewnego dnia spotykasz kogoś z kim wydaje ci się, że znacie się całe życie...Bardzo polecam

Ciężko zbudować życie na kłamstwie, gdyż zwykle dopadną nas wyrzuty sumienia i tak stało się w przypadku Brooke. W momencie, gdy w jej życiu pojawia się jej dawny chłopak odżywa pamięć o tym, czego dopuścili się jako nastolatkowie. Powieść obyczajowa o konsekwencjach lekkomyślnych poczynań nastolatków, które rzutują na ich dorosłe życie. Może książka nie ma w sobie nic odkrywczego, ale czyta się dobrze.

Bardzo polubiłam te dwie nieszkodliwe,trochę zwariowane staruszki. Losy bohaterek raz wzruszały, raz rozbawiały,co sprawiło ,że powieść bardzo dobrze się czytało i nie można było się przy niej nudzić. Lidia i Lena to dwie bardzo silne kobiety,które w życiu nie jedno przeszły i choć pewien incydent je rozdzielił,to w "biedzie" potrafiły się zjednoczyć i razem przejść przez dalsze życie. Bardzo ciepła i emocjonalna powieść.

Historia owszem mocna, ale czegoś mi w niej zabrakło. Trochę zbyt wydumane zakończenie i mało wiarygodna całkowita metamorfoza głównej bohaterki. Wspaniale jest odkryć, że rodzina jest najważniejsza, a korpo to syf, ale autorka chyba za bardzo odleciała w sielankę (Autorka lub autor - natrafiłam w sieci na obszerną recenzję tej książki, a pod nią, równie obszernie, wypowiedziała się sama "Wera Gorczyńska", trochę urażona, trochę w pretensjach i trochę sugerująca, że może wcale nie jest kobietą). Ja to wszystko nie do końca kupuję.

II wojna światowa z punktu widzenia Niemców to ciekawy temat na książkę. Z pewnością można z niej co nieco wynieść, jednak główna bohaterka nie wzbudziła we mnie sympatii. Rzeczywiście nie była obojętna na zło wyrządzone przez nazistów, jednak zgadzam się z opiniami, w których czytelnicy stwierdzają, że niekoniecznie kierowała nią potrzeba walki z nazizmem. Odnoszę wrażenie, że sytuacja polityczna po prostu komplikowała jej życie. Może to tylko kwestia ujęcia tej historii przez osobę spisującą wspomnienia? Opis książki na okładce brzmi bardzo zachęcająco, natomiast sama treść nieco rozczarowuje. No i te literówki...

Relacje wielu ludzi, którzy w ciągu swojego życia mieli zaszczyt poznać Annę German. Z mojego punktu widzenia taki sposób przybliżenia osoby jest lepszy niż najlepsza biografia. Z niego można się dowiedzieć, jak bardzo Anna German oddziaływała na innych, nie tylko poprzez muzykę, ale zachowanie poza sceną. Wszystkim zafascynowanym jej postacią polecam.

Wspaniała, z resztą jak wszystkie przeczytane przeze mnie książki tej autorki. Historia Marty pokazuje jak silna potrafi być kobieta w obliczu wojny, biedy, choroby i tragedii jaka spotyka rodzinę Rossich. Pokazuje nam również jak Marta poradziła sobie z bólem i rozpaczą po stracie syna, jak stawia czoła swoim słabościom i potrafi walczyć w słusznej sprawie. Polecam tę książkę w całego serca.

Cudowna książka która pokazuje życie dwóch ludzi którzy wcześniej byli małżeństwem a odnajdują się po 60 latach,rozdzieliła ich wojna,Józef wyjeżdża z Czech do Ameryki a Lena nie chce zostawić rodziców i siostry,w drodze do USA statek ulega awarii,całą rodzina Józefa ginie a on w cudowny sposób ocaleje choć komunikat podaje , że i on znajduje się na liście umarłych,W książce mamy dwóch narratorów,Jozef ukazuje nam swoje życie w Ameryce a Lenka swoje życie w obozach koncentracyjnych po resztę szczegółów zapraszam do książki

"Cóż warte jest życie, kiedy w każdej chwili można je zdmuchnąć jak płomień? Podmuch wiatru, nagły przeciąg i już .... Nie ma cię! Przestajesz istnieć w jednej, nieoczekiwanej chwili. O niczym innym od dawna nie byłam w stanie myśleć. Zobojętniała na wszystko, odliczałam czas kolejnymi transportami, zrezygnowana, zniechęcona, nie wierzyłam już, że cokolwiek mnie jeszcze zaskoczy, że coś dobrego mnie jeszcze spotka". Początek książki to historia Laury. Po śmierci rodziców wychowuje ją babcia Irena. Jednak nie ma pomiędzy nimi miłości, babcia jest surowa i nie okazuje wnuczce uczucia. Laura dorasta, wychodzi za mąż za Niemca i i wyprowadza się do Berlina. Jorgen to bardzo dobry i opiekuńczy mężczyzna. Jednak babcia nie toleruje go i jest przeciwna temu związkowi. Nigdy go nie zaakceptowała. Pokłóciła się z wnuczką i zerwała z nią kontakt na długie lata. Kiedy starsza kobieta umiera, Laura wraca do Warszawy na jej pogrzeb. Dziedziczy po niej zielone pudełko pełne zeszytów, które okazują się być pamiętnikami babci z młodości. Dzięki nim kobieta dowiaduje się o wielkiej rodzinnej tajemnicy mającej swój początek w czasach II wojny światowej. Dopiero podczas czytania pamiętników budzą się w niej ogromne emocje i zrozumienie dla babci. Książka to debiut autorki i od tego czasu nie napisała już żadnej innej. Wątek współczesny i historia Laury niezbyt mi się podobała. Natomiast wątek przewodni czyli wspomnienia babci bardzo mnie poruszyły. Mamy tu obraz wojennej Warszawy, a także getta i obozu koncentracyjnego z jego tragiczną i bardzo realistyczną rzeczywistością. Głód, strach, ból, choroby, cierpienia i dymiące kominy krematoryjne poruszają do głębi. Jest też wiele momentów, gdzie autorka w bardzo realistyczny sposób opisuje doświadczenia wykonywane na więźniach, bicie, głodzenie i mordowanie dzieci. Ta bardzo smutna i wzruszająca historia, która poraża i chwyta za serca. Opis okrucieństw i bestialstwa jakich doznawali więźniowie obozów koncentracyjnych wywołuje wściekłość i łzy, ale daje też do myślenia. Przecież takie rzeczy działy się naprawdę i człowiek człowiekowi zgotował taki los.

Na szczęście wszystko się dobrze skończyło. Wszystko zostało wyjaśnione.Anita niekiedy zbyt pesymistycznie podchodzi do rozwiązania praw. Jednak nic niej jest bez przyczyny.Tak naprawdę zawsze była ze wszystkim sama do czasu aż poznała Jacka. Miłość na odległość przetrwała i wszystko inne zwyciężyło.

Mimo XXI wieku mamy wiele tematów tabu, boimy się rozmawiać o pewnych sprawach. Jednym z takich tematów są zaburzenia ze spektrum autyzmu, które naprawdę powinny być poruszane, ponieważ problem ten dotyczy niemałej części społeczeństwa. Kiedyś określenie „zaburzenia autystyczne” było obce i rodzicom i lekarzom, a dzieci pozostawały nieszczęśliwe bez jakiejkolwiek pomocy ze strony dorosłych. Nie rozpoznając tej choroby, nie wiemy jak takim osobom pomóc, a obecnie mamy naprawdę wiele narzędzi i sposobów, aby rozpoznać to schorzenie i robić wszystko, aby dostosować autystyczne osoby do życia społeczeństwa. Książka "Syndrom czerwonej hulajnogi" jest powieścią biograficzną i pewnego rodzaju pamiętnikiem matki, której syn zmaga się z zespołem Aspergera. Jest to poruszająca historia rodzica, który zdaje sobie sprawę, że z jego dzieckiem jest „coś nie tak”. Pewne sygnały i zachowania malucha budzą w matce niepokój, przez co kierują się na dalsze badania i terapie. Nie bez znaczenia są tutaj również geny. Mimo trudności z przebrnięciem pierwszych kilkunastu stron, resztę książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Historia Michała jest wzruszająca, wciągająca i pełna rodzicielskiej miłości oraz walki. Walki o szczęście dziecka, o jego przyszłość i dalsze życie. Autorka w niesamowity sposób ukazała nie tylko problemy, z jakimi muszą mierzyć się rodzice autystycznych dzieci, ale również jak świat postrzegany jest z perspektywy samego dziecka. Książkę polecam absolutnie każdemu, a szczególnie przyszłym rodzicom. Możemy uwrażliwić się na pewne rzeczy i wyczulić na konkretne zachowania. Mirka Jaworska chciała, żeby jej syn był samodzielny – mimo, że miał zespół Aspergera, czuł i przeżywał wszystko o wiele więcej niż inne dzieci. Sprawdźcie sami, jak z tym wszystkim poradził sobie Michał (i przy okazji dowiedzcie się, czym jest tytułowa czerwona hulajnoga).

Chyba za dużo się po tej książce spodziewałam; ciekawa historia, dobrze się ją czyta, ale czasem brakowało mi połączenia między wątkami, jakiejś małej informacji łączącej poszczególne wydarzenia i to wrażenie dużej powierzchowności i ślizgania się po temacie braku (czy też bardziej nieświadomości) własnych korzeni…

Zdecydowałam się po nią sięgnąć po opisie i po pierwszych kartkach obawiałam się, że mnie przybije. Myliłam się bardzo gdyż okazała się lekką, przyjemną i mądrze napisaną książką. Bardzo podoba mi się dobór słów i przeplatające się wątki. Książka daje jakąś wewnętrzną wiarę, zachwyciła mnie swoim sielskim klimatem i sympatycznymi bohaterami.

Wzruszająca historia rodziny, która uzyskała ratunek i pomoc dzięki zatrudnieniu w fabryce Schindlera. Dobrze wiedzieć, że pomimo tylu zła i miewyobrażalnego piekła jakie ludziom zgotowali hitlerowcy, byli wśród nich osoby chcące pomóc w ulżeniu cierpienia i rozłąki. Szkoda, że takich ludzi było tak mało. Po przeczytaniu tej książki warto odwiedzić fabrykę Schindlera w Krakowie.

,,Dama w bieli" to jedna z tych opowieści, które wyrosły z ziarna autentycznych zdarzeń. W 2004 znajomy autorki znalazł notkę w prasie z przed stu lat o tajemniczej kobiecie, która wsiadła na statek pasażerski bez biletu. Kobieta ubrana była w piękną, białą, wieczorową suknię. Otaczała ją także aura tajemniczości. Niespotykane zdarzenie stało się dla autorki pretekstem to poszukiwań a potem samodzielnego stworzenia swojej wersji zdarzeń. W ten sposób wyrasta pozornie prosta, momentami naiwna opowieść, która jednak gdzieś skrywa głębszy wydźwięk. Pasażerski statek ,,Kroonland" płynący w lipcu 1904 roku z Antwerpii do Nowego Jorku staje się mikrokosmosem, w którym zderzają się losy kilku zupełnie przypadkowych osób. Ich koleje losu, decyzje i nawet wyobrażenie samych o sobie zostaje zweryfikowane przez świeże spojrzenie jakie sami na siebie rzucają. Pojawienie się na pokładzie pięknej i tajemniczej kobiety łamie utarte schematy, burzy rutynę oraz wymusza dialog. Dzięki temu wszyscy bohaterowie muszą stanąć twarzą twarz ze swoimi tajemnicami, obawami, zmierzyć się ze swoimi decyzjami oraz na nowo zrewidować plany. Zwyczajna, kilkudniowa podróż staje się wyprawą w obliczu której nikt nie pozostanie taki sam. Według mnie o sile tej powieści decyduje jest prostota, spokojna narracja oraz tajemnica, chowająca się za niedopowiedzeniami i milczeniem. I jak to w życiu zwykle bywa rozwiązanie jest bardzo zwyczajne a dopiero niepewność i zagadka napędzają wyobraźnię, pokazując dużo bardziej fantazyjny i ciekawszy obraz. Autorka nie sili się na zaskakiwanie czy szokowanie czytelnika. Wręcz przeciwnie, pokazuje, że normalność i spokój są wartością, którą należy cenić i o którą warto zabiegać. Może sprawiać to wrażenie nudy ale czyż normalne życie nie jest nudne?

O tym jak żyć po ocaleniu z największej morskiej katastrofy w dziejach. Dosyć dobrze przedstawiono sytuację osób, które przeżyły katastrofę - poczucie winy ocalałego i przymus ciągłego powracania do tamtych wydarzeń, albo z powodu konieczności zeznawania przed komisją, albo z własnej potrzeby rozliczenia się ze sobą. Dosyć istotny jest też wątek prasy, najczęściej traktującej katastrofę jako źródło taniej sensacji, z niezwykłą łatwością szafującą ocenami. To zresztą wydaje się być główna myśl zawarta w książce - czy można (i czy w ogóle powinno się) oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak ekstremalnej sytuacji, czy ktokolwiek może być pewny jakby się wówczas zachował. W to wszystko wpleciony jest także wątek ruchu sufrażystek i początków walki o emancypację kobiet - może troszkę na siłę, ale wciąż bardzo ciekawie. Natomiast zupełnie niepotrzebny jest moim zdaniem nadmiernie rozbudowany wątek romantyczny.

Przeczytałam wcześniej dwie książki Moniki Orłowskiej i znów mnie poniosło do kolejnej, która wcale nie jest przyjemną lekturą o słodkim życiu, historią wymyśloną na potrzeby szerszej publiki dla ukojenia własnych nerwów. "Adam i Ewy" to wykładnia zmagań z życiem jakie sobie obrałyśmy. My, bo książka pisana z punktu bohaterki, pod którą może "podłożyć się" każda kobieta z własnym życiem. Powieść jest refleksyjna, dająca wiele powodów do dyskusji i to nie koniecznie w temacie przemyśleń, co do wyborów poruszanych przez Ewę, ale rozważań o własnych - mniej lub bardziej świadomych - decyzjach. Ktoś może powiedzieć, że ta książka jest nudna, mało w niej barw, mimo iż bohaterka wraca również do wspomnień, kiedy żyli na wyspie, w warunkach diametralnie innych niż w polskiej rzeczywistości krakowskich dzielnic. Ja powiem, że jest przyziemna, bo dotyka zwykłych problemów, codziennych spraw, drobiazgów, które nie mają w sobie nic z romantycznych uniesień bohaterów bajkowych scenerii. Ewa - macocha, Ewka - pasierbica, Karolina - córka oraz teściowa, to układ scalony opowieści Orłowskiej. Mężczyzna pojawia się tu na chwilę, choć trwa niejako na stałe w ich świadomości. One, chociaż niedoskonałe, popełniające błędy, startujące w życie, czy też u jego schyłku, mają w sobie więcej odwagi i godności niż ów mężczyzna, który na odległość wydaje dyspozycje i jeszcze czasem ma pretensje. Problem szeroki jak świat i od wielu lat aktualny, gdzie niejedna rodzina boryka się z rozłąką. Na ile można się odnaleźć przebywając większą część roku w oddaleniu od bliskich, w innym kraju, obcej kulturze, bez namacalnego wsparcia? Bo pytanie na ile jest się w takiej sytuacji rodziną jest dla mnie retoryczne, skoro już sześciolatka po zajęciach w przedszkolu raczyła mnie uświadomić, iż jej tatuś jest tatusiem, ale to nie rodzina, bo rodzina mieszka razem. Co uzmysławia, że nawet najmłodsi mają świadomość czym są więzi rodzinne, ze to bliskość i wzajemne wspieranie się buduje rodzinę. Jedyne, co w tej książce jest tandetne to okładka. To chyba syndrom obecnych czasów, żeby "zasłodzić" czytelniczkę przynajmniej poprzez okładkę, skoro autorka uwzięła się by opisać realistycznie żywot wcale nie jednej takiej Ewy, ale setek kobiet, które w imię dobra rodziny coś poświęcają, a do tego nie mają skłonności narzekać czy też egzekwować prawa do zaspakajania własnych potrzeb. Czasem bardzo łatwo zagalopować się w ogarnianiu rzeczywistości domowej kosztem samej siebie. Trzeba jakiegoś impulsu by przeorganizować to, co do tej pory tkwiło na głowie, czyli barkach żony, by i ten mężczyzna partycypował w obowiązkach i najtrudniejszych chwilach. A wracając jeszcze do okładki, która oczywiście przekłamuje co do zawartości, jaką możemy ujrzeć wewnątrz, to była ona czynnikiem, który odpychał mnie od zapoznania się z treścią. To tak, jakbym wyśmienitą czekoladkę zapakowała w szary papier, a krówkę w pozłotko. I na początku tylko czekałam, aż bohaterzy zaczną przeżywać słodkie chwile, będzie mdło, aż nie naturalnie, a tu okazało się, że dosięgła mnie bogata szara rzeczywistość. Oto kolejna książka, która przekonuje mnie do autorki, jak i rynku księgarskiego, gdzie nie muszą pojawiać się powielane historyjki snute na temat rozkosznie przeżywanych chwil pośród nagromadzonych katastrof spadających jedna za drugą na jedną bohaterkę/rodzinę. Nie ma potrzeby by polskie autorki budziły do życia sztuczne sytuacje, powoływały się kolejny raz na te same motywy, żeby tylko odegrać przed czytelnikiem niebywałe dramaty. Można prościej i przede wszystkim prawdziwie oddać sytuacje i emocje bohaterów.