Ocalenie

Zupełnie nie rozumiem negatywnych opinii poniżej, co tylko dowodzi, że książkę zawsze warto przeczytać, by wyrobić własne zdanie. Urzekła mnie ta historia, nie mogłam się od niej oderwać. Główna bohaterka, Sydney, próbuje pozbierać się po tragicznej śmierci męża. Zatrudnia się jako wakacyjna korepetytorka i spędza lato w domku na plaży z rodziną swojej podopiecznej. Początkowo Sydney jest obojętną choć spostrzegawczą obserwatorką wzajemnych relacji członków rodziny Edwardsów, później ich manipulacje sprawiają, że zaczyna żyć ich życiem. Wyrwana z marazmu żałoby ponownie musi zmierzyć się z trudnymi przeżyciami, o które się nie prosi, a które po prostu gotuje jej los. Jest to piękny kawałek prozy napisany nietypowo, bo w czasie teraźniejszym, co potęguje wrażenie namacalności tej historii, poczucie, że dzieje się ona tu i teraz. Książka skłaniająca do przemyśleń, jakościowe urozmaicenie moich ostatnio mniej ambitnych lektur.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Autorka każdym zdaniem stara się przekonać nas, że prawdziwa miłość nie tylko nie rdzewieje, ale i jest w stanie być jednakowo świeża i pełna namiętności po sześćdziesięciu latach, nawet jeśli (a może właśnie dlaczego) kochankowie nie mieli ze sobą kontaktu przez ten czas. Powieść oczywiście tylko dla kobiet, wierzących w romans, którego żadne przeciwności losu nie są w stanie zniszczyć. Mężczyźni pewnie powinni trzymać się od niej z daleka, choć z drugiej strony, w czasach mieszania się wszystkiego ze wszystkim, może i oni znaleźliby coś dla siebie. Ostatecznie wiejski chłopak pozostał wierny aż do śmierci swojej ukochanej. Zresztą sama scena jej śmierci zasługuje na sfilmowanie. Z pewnością podczas jej oglądania przydałaby się paczka chusteczek.

Poznajcie urzekającą, magiczną wyspę Pawleys. Miejsce zarówno urokliwe, jak i leczące złamane życiorysy... Poznajcie Rebekę. Przybywa na Pawleys zdruzgotana po koszmarnym rozstaniu, z równie koszmarnym mężem. Zamknięta w sobie, wątpiąca w siebie. Zapomnienia szuka w malowaniu. Poznajcie Abigail. Prawniczka na przedwczesnej emeryturze. Zamieszkuje na Pawleys od dłuższego czasu, w swoim domu z lat dziecięcych. Do powrotu w rodzinne strony skłoniły ją tragiczne wydarzenia w życiu prywatnym. Na wyspie odnajduje azyl, ale dopiero pojawienie się Rebeki uświadamia jej, że z przeszłością warto się rozliczyć. Poznajcie Huey'a. Barwny, nieco ekscentryczny właściciel galerii, którego nie da się nie uwielbiać. Poznajcie Miss Oliwię. Jego równie cudowną matkę; która jest prawdziwą damą z Południa, o wciąż bystrym umyśle i urzekającej osobowości. Dajcie się oczarować. Klimatowi Południa. Magii wyspy Pawleys. Mądrości bohaterów. Humorowi, którym cała ta historia również jest przesycona :) Obiecuję, że warto.

Można dowiedzieć się wiele o wyrobie biżuterii :D wcześniej, nigdy nie zastanawiałam się nad tym jak pracują bądź pracowali ludzie w tym zawodzie. Sama historia ma w sobie zdecydowanie kilka zaskakujących zwrotów akcji. Często czytałam z niedowierzaniem. Mimo to, wydaje mi się odrobinę wyidealizowana, wszystko zbyt dobrze i idealnie się kończy.

Książka długo leżała u mnie na półce zanim sięgnęłam po nią. Jest to historia młodej kobiety mocno doświadczonej przez życie. Akcja dzieje się na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych. Wprawdzie kobiety miały już prawa obywatelskie ale w niektórych przypadkach były mocno uzależnione od mężczyzn.  Mówi się, że mężczyzna jest głową rodziny i powinien dbać o nią i ją chronić. Jednak w tym przypadku tak nie jest. To Marcia musi stanąć na wysokości zadania i utrzymać rodzinę. A mąż pijak i hazardzista jej tego nie ułatwia. Ale Marcia ma też pewien sekret, który sprawia, że ma siłę walczyć.  Podziwiam Marcie. Już w młodym wieku została okrutnie doświadczona. A w późniejszym czasie wcale nie było lepiej. Mimo wszystko nie poddała się, walczyła o siebie i dzieci. Miała też szczęście, że była otoczona życzliwymi ludźmi, którzy wspierali ją jak mogli.  Książkę dobrze się czyta, mimo że nie ma jakichś gwałtownych zwrotów akcji. Opowieść toczy się spokojnie, wręcz leniwie. A jednak jest dość ciężka, bo porusza naprawdę trudne tematy.  Przyznam, że sięgając po książkę spodziewałam się ckliwego romansu. Nic bardziej mylnego. Nie jest to lekka powieść do poduszki ale warto po nią sięgnąć. 

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Kochankowie i kłamcy to prawie 800 stron z małym drukiem. 800 stron, z których żadnej nie mogłam opuścić, gdzie wydawać by się zdało, że długie opowieści przytłoczą książkę, ale tak nie było. Każda strona była ważna i każda opowieść równie. Co ciekawe książka to nie jedna opowieść. Każdy z bohaterów ma swoją własną, i jeszcze inną z kimś, albo z kilkoma innymi ktosiami. We współczesność wplecione są retrospekcje, a jako, że za nimi nie przepadam, z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że tutaj się ich niemal nie zauważa. Pojawiają się jako element współczesności, dopełniają i znakomicie pasują. Miłość, jest tutaj w nadmiarze. Bardzo dobrze opisana, wręcz niesamowita, a to, że nie jest doskonała i kopie bohaterów po tyłkach dodaje jej wiele. Jest i sex i pożądanie i namiętności, z którymi nawet wielcy tego świata nie potrafią sobie poradzić. Dotyka każdego, a nawet jeśli nie wali po głowie, to smaga tak, że nawet najbardziej zatwardzali zastanowią się aby na pewno... Ludzie, pełen wachlarz. I dobrych i złych, ale nie to najważniejsze. Oni wszyscy są szalenie ciekawi. Interesujący. I cholernie niejednoznaczni, co mocno rusza. Mnie ruszyło. Wątek. Jest. Po przeczytaniu całości nawet nie wiem jak go scharakteryzować i jak wyjaśnić. Grzechy, przewinienia, mieszają się z brutalną polityką i ludźmi, którzy ciągną za sznurki i tworzą rzeczywistość. Trzeba uważnie czytać, bo autorka robi z czytelnikiem i bohaterami co chce. A za każdym razem jest równie przekonująca. To nie jest książka na 2 godziny i nie tylko ze względu na te 800. We mnie jeszcze pewnie długo posiedzi.

Każde rodzina ma swoje tajemnice. Lecz pewne tajemnice wychodzą na jaw całkiem niechciane. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

Książka z początku wydaje się trochę przeciągnięta.W życiu Anny wreszcie zaczyna się układać.Kupuje dom,otwiera własny salon i poznaje nowych znajomych.Pozornie wszystko wydaje się piękne.Jednak przeszłość nie da o sobie zapomnieć.Jej córka Emily dowiaduje się kto jest jej biologicznym ojcem.Anna poznaje Artura,który z początku nie chce się angażować jednak z biegiem czasu zmienia zdanie.Jim były mąż Anny przeprowadza się bliżej swojej rodziny.Ojciec Anny poznaje Lucy z którą chce się ożenić.Los wynagradza Ani za wszystkie złe dni w jej życiu.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Norman, ale jakże udane. Dość dawno nie czytałam kryminałów i na całe szczęście w momencie, kiedy postanowiłam odświeżyć sobie ten rodzaj literatury, wpadła mi w ręce własnie ta pozycja. Świetnie opisana akcja, zawiłe - godne Sherlocka - zagadki, bohaterowie, których losy się przeplatają, choć wydawać by się mogło, że to pozornie całkiem odrębne historie. Jednym minusikiem, dla którego nie dałam pełnej dziesiątki jest fakt, że patrząc na dziesiejsze czasy i to, że człowiek człowiekowi wilkiem, niestety już dawno straciłam wiarę w altruistów, a takim własnie wydaje się być nasz główny bohater. Cóż...dobrze, że choć czytając książkę mogę na chwilkę znów uwierzyć w to, że mimo wszystko jeszcze gdzieś istnieje bezinteresowność i rycerskość, która nie umarła wraz ze schyłkiem Średniowiecza.

Bree od urodzenia mieszka w małym miasteczku w stanie Vermont. Pewnego dnia ulega wypadkowi samochodowemu. Podczas operacji dochodzi do śmierci klinicznej, jednak lekarzom udaje się przywrócić ją do życia. Dziewczyna doskonale pamięta swoje przeżycia, gdy opuściła swoje ciało, co widziała w sali operacyjnej, jasne światła i boską postać, która "odesłała" ją na ziemię, aby spełniły się jej trzy życzenia. Czy to tylko jej fantazja spowodowana wypadkiem, czy rzeczywiście Bóg maczał palce w jej przyszłych losach. A jeśli to prawda, o co ma prosić, co jej jest tak naprawdę potrzebne, aby być szczęśliwą, czy życzenia się faktycznie spełnią? Wątpliwości co do wyboru właściwej drogi mamy zawsze, ale warto skorzystać z danej szansy. Książka niezła, typowa babska lektura na długie jesienne dni.

Przeczytałam te książkę również przez przypadek.Szukałam jakiejś książki o tańcu a znalazłam coś w rodzaju kryminału. Moim zdaniem ta książka jest bardzo ciekawa, ma bardzo interesujacą akcje i trzyma w napięciu. Do samego końca nie wiemy tak naprawdę czy coś się jeszcze nie zdarzy co zaważy o losach bohaterów. Naprawdę serdecznie polecam książkę tym którzy lubią odgadywać tajemnice!

Jedna jest tylko powieść Amy Yurk na "LC" i jest to jej debiut, według mnie bardzo udany, za co dodałam jedną gwiazdkę. Najbardziej urzekła mnie w tej niezbyt grubej książce bezpośredniość wypowiedzi. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie w formie pamiętnika lub zbioru listów matki do nienarodzonego jeszcze dziecka. Opisuje w nim swoje bardzo udane i szczęśliwe małżeństwo do czasu wypadku, w którym ginie mąż głównej bohaterki. Dalsze zapisy starają się oddać bezdenną rozpacz i tęsknotę za zmarłym mężem oraz próby stopniowego powrotu do normalności. Czasem wręcz fizycznie odczuwałam tę tęsknotę bohaterki. Czytałam nie aż tak dawno temu podobną historię pt. "Jedna chwila", która również mi się podobała. Ta jednak chyba jeszcze bardziej poruszyła moje uczucia i emocje. Polecam do przeczytania i zastanowienia się, czy aby na pewno doceniamy te osoby, które otaczają nas na co dzień i których obecność wydaje się nam oczywista i dana na zawsze.

Niewyobrażalna tragedia po której został tylko ból, cierpienie i tęsknota. Czy po stracie wszystkiego, co było w życiu ważne można rozpocząć nowe życie? To wydaje się niemożliwe... Mallory Keswick miała wszystko. Kochającą się rodzinę, wymarzony dom, ukochanego pieska, była szczęśliwą kobietą. W jednej chwili to wszystko straciła. Tragedia jak się wydarzyła pogrążyła ją w żałobie i odebrała chęć do życia. Nic nie jest w stanie ukoić jej bólu. Cała radość i szczęście uleciało z niej w jednej chwili. Jednak życie toczy się dalej... Z biegiem czasu Mallory zaczyna układać swoje życie na nowo. Wie, że nie może się poddać. Czy uda jej się uporać ze stratą? Czy ma szanse na normalne życie? Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Powiedziałabym nawet, że się rozczarowałam. Na początku poznajemy rodzinę Mallory, ich relacje, silną więź jaka ich łączy i ogromną miłość. Niestety było to dla mnie nużące. Opisy niektórych miejsc i pomieszczeń wydawały mi się niepotrzebne, nudziły mnie. Kilkukrotnie odniosłam wrażenie, że niektóre zdania się powtarzają. Dopiero druga połowa książki wywołała u mnie emocje. Wiadomość o tragedii jaka się wydarzyła doprowadziła mnie do łez. Żałoba, to nie jest łatwy i przyjemny temat. Ciężko jest wyrazić słowami co naprawdę się czuje. Jednak autorce udało się przelać na papier uczucia, jakie zazwyczaj towarzyszą nam w takiej sytuacji. I to by było na tyle jeśli chodzi o mój zachwyt nad tą książką. Kiedy po kilkunastu tygodniach Mallory postanawia z dnia na dzień wrócić do domu z gotowym planem na przyszłość i przekonaniem, że wszystko się uda, odniosłam wrażenie, że popada ze skrajności w skrajność. Zakończenie było dla mnie nijakie, jakby nagle zabrakło autorce pomysłu na historię bohaterki. Zdecydowanie brakowało mi czegoś więcej. Mimo, że mnie ta książka nie porwała, uważam, że warto ją przeczytać choćby po to, aby przypomnieć sobie jak kruche i przewrotne bywa życie.

To historia o walce z chorobą,ale także o miłości w wielu aspektach. Jest tu miłość rodzicielska, miłość młodzieńcza czy miłość w obliczu choroby. Sara Talbot to niesamowita kobieta, która mimo ciężkich przeżyć zachowała pogodę ducha. Will Burke też ma za sobą tragiczne przejścia i oboje z Sarą stają się bratnimi duszami. Autorka wzruszyła mnie po raz kolejny. Trudno powstrzymać łzy w ostatnich rozdziałach. Zaskakujące i wzruszające zakończenie. Chociaż miałam cichą nadzieję,że finał będzie inny. Książka wciąga od pierwszych do ostatnich rozdziałów a przeżycia bohaterów zapisują się w pamięci. Bez wątpienia to jedna z najbardziej poruszających powieści jakie przeczytałam i sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Gdyby mi nie polecono nie sięgnęłabym za nic, bo okładka sugeruje jakiś harlequin. Język na początku mnie nie porwał, ale szybko wciągnęła mnie historia, która z czasem okazała się bardzo interesująca, wielowarstwowa i kilkuwątkowa. Nie jest to powieść dla każdego ze względu na tematykę i brutalność, ale dobrze pokazuje mechanizmy uzależnień, dorastania w patologicznych środowiskach i konsekwencji jakie to za sobą niesie.

Historia dla dojrzałego czytelnika. Narratorką jest ok 75 letnia kobieta, która opowiada swoją historię gdzie wojenna miłość zdeterminowała całe życie pary kochanków. Poranieni psychicznie oboje byli dla siebie wsparciem, lecz potem musieli się rozstać. Korespondencja przez lata dawała im wytchnienie w nieszczęśliwych małżeństwach. Historia ciągłej tęsknoty i życia jakby obok. W tą opowieść wchodzi się długo. Nie ma tu fajerwerków, ale pozostawia wzruszenie i na długo zapadnie w pamięć. Bardzo polecam.

PODWÓJNE ŻYCIE "Żona pilota" to kolejna powieść Anity Shreve, którą miałam przyjemność przeczytać. Już od dość dawna nie sięgałam po powieści autorki i postanowiłam to nadrobić. Tym bardziej, że przymierzałam się do tego tytułu już od dłuższego czasu. Książka "Żona pilota" to także idealny wstęp do filmu fabularnego z 2002 roku pod tym samym tytułem, który zamierzam obejrzeć już niebawem. Autorka po raz kolejny zaprasza nas do Nowej Anglii do miasteczka Elly położonego nad oceanem. Kathryn Lyons poznajemy w momencie, gdy dowiaduje się o tragicznej śmierci swojego męża. Pilot w Vision Jack Lyons ginie w katastrofie lotniczej nad Oceanem Atlantyckim u wybrzeży Malin Head w Irlandii. Wokół wypadku pojawia się wiele spekulacji. Kathryn próbuje poradzić sobie z traumą po stracie. Kobieta zostaje sama z córką - piętnastoletnią Mattie, która była bardzo mocno związana z ojcem. Może też liczyć na wsparcie swojej babci Julii, która mieszka niedaleko. Rodzinie trudno pogodzić się z faktami, a tymczasem prasa jest bezlitosna, a doniesienia budzą wątpliwości. Okazuje się, że małżeństwo Kathryn i Jacka wcale nie było takie idealne, mąż miał przed żoną wiele sekretów, które rzucają zupełnie nowe światło na sprawę oraz prawdziwe życie Jacka. Dopiero podróż do Londynu i dalej, na miejsce katastrofy pozwala Kathryn poskładać w całość wszystkie elementy tej skomplikowanej układanki. Czy to możliwe, żeby pilot z wieloletnim doświadczeniem popełnił samobójstwo skazując na śmierć współpasażerów?... Anita Shreve pisała swoje powieści dość charakterystycznym stylem, lekkim i przyjemnym, ale takim, który dzisiaj może nieco trącić myszką. Mnie się to podoba i bardzo mi pasuje. Ja najczęściej odnajduję w książkach autorki ciekawe pomysły, intrygującą fabułę i zazwyczaj nie mogę się od nich oderwać. Tak było także tym razem. "Żona pilota" to niezwykle życiowa i mądra opowieść. Po zakończonej lekturze w głowie kłębi się burza myśli. Historia ma w sobie sporo realizmu, jest wiarygodna i zaskakująca. Wprowadzając do wydarzeń teraźniejszych retrospekcje, które pojawiają się najczęściej w przemyśleniach główniej bohaterki, autorka zmyślnie połączyła ze sobą dwie płaszczyzny czasowe, które się nawzajem uzupełniają. Dzięki temu poznajemy pewne wydarzenia sprzed katastrofy, sytuacje, które rzucają nowe światło na związek Jacka i Kathryn. Z racji podejmowanej tematyki do wydarzeń wkrada się melancholia i jednostajność, ale na szczęście nie wieje nudą i z niecierpliwością oczekujemy na finał. Przeszkadzało mi trochę poskracanie niektórych wątków, szczególnie w zakończeniu. Powstały przez to drobne przeskoki, których można było uniknąć wyczerpując temat. Zdaję sobie sprawę, że rozwinięcie niektórych wątków dało się przewidzieć, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w ogólnym odbiorze. Kłamstwa, niedopowiedzenia, przemilczenia i sekrety w związku doprowadzają do sytuacji, w której wątpimy we wszystko, nawet w samego siebie. A bezgraniczne zaufanie, podobnie jak miłość, może być ślepe i zaciemniać oraz wypaczać prawdziwy obraz rzeczywistości. Jeśli interesuje Was tego rodzaju tematyka i macie ochotę na refleksyjną opowieść obyczajową z zaskakującymi zwrotami akcji, to "Żona pilota" Anity Shreve spełni Wasze oczekiwania.