Obrazki dla maluchów. Czekamy na dzidziusia

Książka ma duży plus - można nauczyć z niej dziecko czego nie wolno, na podstawie konkretnych obrazków. Wszyscy wiemy, że dla dzieci często słowa nic nie znaczą. Istnieje jednak pewne ryzyko, że dziecko zechce sprawdzić to, o czym czytamy, a bez lektury samo nigdy by na to nie wpadło. Nim więc po nią sięgniemy, pomyślmy na ile nasz mały skubaniec jest eksperymentatorem i ryzykantem.

Oceniamy tą książkę pod kątem dorosłych, tymczasem patrząc na nią oczami dziecka jest ona niezastąpiona do nauki słówek związanych z naszym ciałem. To jest ulubiona książeczka mojego 3-latka i nie dziwię mu się. Z takich książeczek uczyliśmy się w latach 80-tych. Pamiętacie prl-owskie ilustracje w książkach? Nieskomplikowane i proste? Wystarczył jasny przejrzysty obrazek dziewczynki, chłopca, twarzy i emocji żebyśmy rozumieli co oglądamy. Takie właśnie proste ilustracje są i tutaj. Każdy obrazek podpisany jest krótkim zdaniem, więc książka przyda się przy stawianiu pierwszych kroków w czytaniu. Książeczka zawiera tematy, które dotyczą malucha i on je rozumie: części ciała, czynności higieniczne, zmysły, zaspokajanie głodu, choroba i sen. Każdy siusia, każdy je, każdy się śmieje, płacze i ucieka od gorącego. Jeśli chcecie popracować nad nazewnictwem tych wszystkich zjawisk, to ta książka jest najlepsza na rynku.

Dla mnie jest niesamowite, z jaką lekkością obie panie Gellner piszą wiersze. Są cudowne, świetnie się czyta, a najważniejsze, że dziecku również się podobają:-) Zbiór wierszy, w sam raz na czytanie do snu. Wiersze o każdej porze roku, delikatnie kołyszą do snu. Polecam każdemu dziecku!

Jak wytłumaczyć dziecku co to jest zima i co można w jej trakcie robić? Tu z pomocą przychodzi np. książka „O zimie”! Razem z bohaterami możemy dowiedzieć się np. co stanie się jak przyniesiemy śnieg do domu albo z jakiego najlepiej robi się bałwana. Dorośli zapewne już to wiedzą, ale łatwiej będzie wytłumaczyć to dziecku za pomocą książeczki. Nie ma tu za bardzo fabuły, po prostu kolejne ciekawostki o zimie, ale za to pięknie ilustrowane. Pozycja obowiązkowa po pojawieniu się pierwszego płatka śniegu.

Jako mama i pedagog, który pracuje z dziećmi mogę z czystym sumieniem polecić Pucia 😊 Mój egzemplarz jest w stanie "znacznego" zużycia ponieważ moje dziecko uwielbiało "Pucio mówi pierwsze słowa". Grube, solidne stronnice, piękne, szczegółowe obrazki i tekst odpowiedni dla dzieci od roku do końca przedszkola (tak dla dzieci w normie intelektualnej, jak dla dzieci ze spektrum autyzmu, zaburzonych). Książka znacząco wpływa na rozwój mowy u dzieci, pomaga zrozumieć wiele poruszanych w niej wątków - dla nas dorosłych tak prostych. Cała seria książek o Puciu jest dostępna w różnych wersjach (duże i małe książki, gry edukacyjne, puzzle, maskotki).

Wiecie, co najbardziej uwielbiam w czytaniu dzieciom książek? To zaskoczenie, gdzie widać po dziecku że otwiera mu się umysł, poszerza perspektywa, na waszych oczach zaczyna rozumieć to, czego wcześniej nie kumało, lub na co nie zwracało dotychczas uwagi. W tych chwilach widzę, że WARTO! Ta książka, była dokładnie takim doświadczeniem. Moja mała córka oglądając ze mną książeczkę robiła tylko coraz większe oczy, i chyba odczuwała coś na kształt "należenia do czegoś wielkiego". Historia w książce jest prosta (ale nie banalna!). Przyglądamy się drzewom. Temu jak rosną, wydają odgłosy (np. liście w czasie deszczu) i są potrzebne zwierzętom. Drzewo się zmienia, gdy zmieniają się pory roku, zmienia się na przestrzeni dziesięcioleci. Ma środek i każde wygląda inaczej... Jeśli masz wyobraźnię, to spędzisz nad tą książką co najmniej pół godziny. Bo zwykłe drzewo można "zbadać" na setki sposobów. Tę książkę możemy "pokazać" dziecku i nic z tego nie wyniknie, ale jeśli przysiądziesz, przeczytasz i dopowiesz coś jeszcze, to zaserwujesz dziecku jedną z najważniejszych życiowych lekcji. Nie wiem dlaczego, ale czytając ten tytuł musisz zadbać o odpowiednią atmosferę przy lekturze, mam wrażenie że wtedy sens książki wybrzmi lepiej. Można po lekturze zrobić jakąś fajną, nowoczesną pracę plastyczną, bo historia jest naprawdę interesująca i można wykrzesać później z dziecka "trochę" więcej. Dałabym wyższą ocenę za większy format - jako książka dla 3-latka powinna być po prostu większa. Zwłaszcza, że przeczytana raz będzie potem brana do "analizy" częściej. Mam obawę, że za jakiś czas ten tytuł straci na wyglądzie na półce.

Zebraliśmy już prawie całą kolekcję książeczek z tej serii. Są naprawdę świetne. Książeczki składają się z grubych kartek, mają zaokrąglone kąty oraz miękką okładkę. Wszystko stworzone z myślą, aby nasz maluch nie zrobił sobie krzywdy, a także, aby ułatwić mu samodzielne przeglądanie książeczek. Do tego należy dodać piękne, kolorowe ilustracje - wszystkie figurki wykonane są z modeliny. Treść również dostosowana jest dla najmłodszych. Pod obrazkami znajdziemy pojedynczy wyraz lub krótkie zdanie. Na końcu każdej książeczki mieszczą się proste zgadywanki, które urozmaicą lekturę. Mój synek uwielbia te książeczki, wiele się dzięki nim nauczył i cały czas bardzo chętnie je ogląda.

10/10 - książka obrazkowa, której głównym elementem są auta - uwielbiane przez najmłodszych. Mój synek przeglądając ją jest zachwycony, bo słowo „brym brym” z uśmiechem na twarzy jest nieustanne. Niestety jest jeszcze zbyt mały, żeby wykonać kilka drobnych zagadek/zadań, które wyznaczył autor, ale już w tym momencie sięga po nią bardzo często i jest zachwycony. Po prostu jest piękna i wzbudza duże zainteresowanie malucha.

Kiedy na początku roku dostaliśmy książki z tej serii, podeszłam do nich jak do jeża. Nie ufam niczemu co popularne i tak mocno promowane, szczególnie jeśli kierowane jest do dzieci, które łatwo przyciągać przeróżnymi produktami wątpliwej jakości, korzystając z różnych marketingowych sztuczek. Jednak tym razem byłam mile zaskoczona, na tyle że ten tom serii zakupiłam sama i należy do naszych najczęściej czytanych książeczek. Bardzo lubię tą serię za jej niewymuszoną prostotę, a jednocześnie przemyślaną treść, która pozwala do niej wracać bez poczucia nudy (żeby oddać pełen obraz sytuacji - czytamy ją praktycznie codziennie). Za każdym razem można opowiadać za jej pomocą inne rzeczy, pozwalać dziecku zauważać nowe elementy albo stare tylko w innych kontekstach, czy też tworzyć inne historie na bazie tego co zawiera. Plus za przyjemne dla oka i bardzo współczesne, jeśli chodzi o tematykę ilustracje, urocze postaci i dialogi między nimi - niby proste a jednak nie dziecinne. To wszystko pozwala małemu czytelnikowi na faktyczny rozwój rozumienia tego na co patrzy, umiejętności słuchania czy mówienia a także wielu innych, niezwykle cennych dla malucha. Polecam tą książeczkę z czystym sumieniem i z całego serca. Porządnie wydana i zaplanowana, przyciąga dziecko, które jest ciekawe świata z książki i porównuje go z tym prawdziwym, ucząc się z Puciem i jego najbliższym nowych słów :) Dodam też, że to chyba najprostsza ze wszystkich części i zdecydowanie od niej bym zaczęła przygodę z całą serią. Nadaje się nawet dla najmłodszych ze względu na twarde strony i wyraźne obrazki, sposobów na korzystanie z niej jest masa. Nic tylko czytać! :)

Krąży w świecie bajek sporo O tym, skąd się dzieci biorą, Lecz, kochani, bądźmy szczerzy, Kto w bociany dzisiaj wierzy? Mamo, tato, skąd się biorą dzieci? W życiu dziecka wcześniej czy później przychodzi moment, kiedy zaczyna być ciekawe tego, skąd się wzięło na świecie i oczywiście biegnie wtedy do rodziców. Nawet przez myśl mu nie przejdzie, że swoim pytaniem może zadać im nie lada kłopot. Bo jak tu małemu przedszkolakowi wytłumaczyć akt poczęcia tak, aby nie opowiadać bajek, ale żeby nie powiedzieć też za wiele? Ano tak, jak zrobił to Marcin Brykczyński w swojej książeczce Skąd się biorą dzieci? Delikatnie, prosto i bez owijania w bawełnę. Cieszę się ogromnie, że ta pozycja wpadła w moje ręce, ponieważ byłam przygotowana na trudną rozmowę z moim synem, a co najważniejsze wcale się jej nie bałam. Zawsze myślałam, że dzieci zaczynają pytać o takie rzeczy w wieku szkolnym. Byłam więc w szoku, kiedy mój trzyletni syn prosto z mostu wyparował z pytaniem: Mamo, jak się robi dzieci? Musiałam uciec z pokoju, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Pytanie zapożyczył sobie z Mikołajka Gościnnego i Sempégo, to wiem na pewno. Sam nie zadałby go w takiej formie. Pytanie jednak padło i dzięki tej książeczce nie miałam problemu, żeby wybrnąć z sytuacji. Pan Brykczyński uświadamia dzieci w sposób niezwykle delikatny i subtelny. Myślę, że sama nigdy nie znalazłabym piękniejszych słów, aby opowiedzieć tę historię starą jak świat. Nie ma tu miejsca na bajki o bocianach. Jest tylko naukowa prawda, przekazana literacko i z wyczuciem. Wszystko zaczyna się od tego, że gdzieś, kiedyś tato spotyka mamę i te dwie osobne dotąd istoty już nie chcą żyć oddzielnie. Garną się do siebie, przytulają o każdej porze dnia i nocy, bo wtedy jest im najprzyjemniej. Zbiera was przerażenie? Całkiem niepotrzebnie. To, co następuje między rodzicami za zamkniętymi drzwiami sypialni autor ubrał w cudownie proste słowa, które wyjaśniają wszystko: Z taty rój nasionek rączych Mknie z jajeczkiem się połączyć, Które w mamie czeka skrycie, Żeby zacząć nowe życie. Potem jest coraz ciekawiej. Mamusia zachodzi w ciążę i ma brzuszek niczym księżyc w pełni. W końcu, po dziewięciu miesiącach rodzi się dzidziuś, dla którego mama jest wszystkim. Mądry i przemyślany tekst, oszczędny w słowach, ale jakże trafnie użytych. Wisienką na torcie są świetne ilustracje Iwony Całej, idealnie współgrające z tym, co chciał przekazać M. Brykczyński. Całość niezwykle smaczna dla oka i duszy. Jest prosto, prawdziwie i z humorem. Mój Tymek słuchał z zapartym tchem, a potem zadawał jeszcze wiele pytań. Rozmawiało nam się świetnie i książeczka jak najbardziej spełniła swój cel. To oczywiście pierwszy etap takiej edukacji i wiem, że przyjdzie czas na bardziej szczegółowe wyjaśnienia. Podstawy jednaj mamy już solidne i to jest najważniejsze. Tak to wszystko się zaczyna, rosną dzieci i rodzina… I tak dziać się będzie dalej, Byle wszyscy się kochali. Tymi słowami zakończył autor, a że to piękne słowa ja również pozwoliłam je sobie zacytować Polecam ogromnie!!! * Wszystkie cytaty pochodzą z: Marcin Brykczyński, Skąd się biorą dzieci, Łódź 2012, s. 3,8 i 21

Nasza najulubieńsza ulica w ogóle. Choć dzieciaczki biorą ją do ręki i mówią „choć poczytamy”, to wiem, że łatwo nie będzie i nie chodzi to wcale o odtwórcze czytanie. Książka wymaga kreatywnego zaangażowania, myślenia, spostrzegawczości. Zwracania uwagi na rzeczy małe, na pozór niewidoczne i nieistotne, bo z takich najlepiej się tka fascynujące opowieści. Przyglądamy się więc każdej postaci z osobna i śledzimy jej losy na kolejnych stronach za każdym razem dochodząc do przeróżnych wniosków. Dlatego ta książka, tak bogato ilustrowana i bogata w detale może być dużo ciekawszą przygodą niż dobra książka. Bo będąc na ulicy Czereśniowej wiosną sam tworzysz własną opowieść.

Moja 3 letnia córka kocha dinozaury i ma o nich już sporą wiedzę. Książka jest świetnym źródłem dla rodzica, chociaż nieraz prawie łamię sobie język na tych nazwach. Piękne ilustracje osadzone w ciekawej historii Pana Kudłacza. Bardzo polecam. Pani Emilia jest moją ulubioną ilustratorką.

Książka ma piękną oprawę graficzną i trzylatek jest nią zachwycony, ja już trochę mniej, bo informacji na temat owadów tu niewiele, a ilustracje są często nierealistyczne. Zacytuję tylko mojego syna: "Coo? Mrówka na kibelku??? Czy oni ogłupieli?" Jeśli maluch interesuje się głównie ilustracjami, to książka jak najbardziej super, gdy już zadaje pytania, lepsze na pewno są inne pozycje. Jest co prawda w książce odnośnik do strony internetowej skąd można się dowiedzieć więcej, ale to też mnie nie przekonuje, bo ja raczej nie pozwalam maluchowi korzystać z urządzeń elektronicznych.

Obrazki dla maluchów” zostały nagrodzone już trzykrotnie I miejscem w plebiscycie „Najlepszy produkt 2009”oraz "Najlepszy produkt 2010" miesięcznika „Dziecko”. Pięknie ilustrowana książeczka z edukacyjnego cyklu "Obrazki dla maluchów". Tym razem dziecko uczy się, poprzez rysunki, jakie są owoce, jak sie nazywają. Na końcu książeczki znalazła się prosta zgadywanka utrwalająca zdobytą przez maluchy wiedzę.

"Bajka o Słońcu" bywa zabawna, a niekiedy bardzo poważna, bo przeczytamy w niej o opalaniu, ale i pożarze. O tym jak to się dzieje, że mamy dzień i noc. O wschodzie i zachodzie. Ale także o tym, jak kiedyś nauka postrzegała słońce i o tym, jak ten pogląd zrewolucjonizował Kopernik. Nie wyobrażam sobie, żeby można było piękniej i ciekawiej opowiedzieć o słońcu trzylatkom. Więcej na blogu: http://maluszkoweinspiracje.blogspot.com/2014/10/zielone-bajki.html

Bardzo dobra książka pomagająca oswoić maluchom temat nocnika. Proste ilustracje i tekst spodobały się mojemu dwulatkowi. Czytaliśmy wcześniej już inne książki okołonocnikowe, ale to po tej syn zaczął próbować siadać na nocniku :) Mam tylko zastrzeżenia do papieru - w naszym egzemplarzu strony się na rogu rozklejają, a młody chce oglądać ją sam, więc boję się poważniejszego uszkodzenia książki. Myślę, że to jest jedna z tych, po które warto sięgnąć podczas odpieluchowywania.

Biorąc do ręki książki Erica Carle'a, wiem, że można się po nich spodziewać tylko dobrego. Wartościowo spędzony czas i świetna zabawa gwarantowana! Od razu Was uprzedzam, że przy lekturze "Od stóp do głów" nie posiedzicie. 😊 To niewielka, kartonowa książeczka, ale niezwykle aktywizująca! O co w niej chodzi? O naśladowanie zwierząt. Mały czytelnik będzie miał za zadanie m.in. wygiąć szyję jak żyrafa🦒, drapać pazurkami jak kot🐈, przyklęknąć na jednym kolanie jak wielbłąd 🐫 czy tupać nogami jak słoń🐘! Ja najbardziej lubię, gdy Igiełka uderza swoimi piąstkami w piersi jak goryl🦍. Uwielbiam ten widok! 😀 Na końcu czeka nas niespodzianka - to zwierzę naśladuje ruchy człowieka. Domyślacie się, kto tym razem "papuguje"? 😀 Zapewniam Was, że książka sprawi wiele radości zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Spodoba się nawet roczniakowi, który co prawda nie wykona wielu zadań, ale na pewno będzie miał mnóstwo frajdy z obserwowania wyginajacych się w różne strony rodziców. 😊 Podczas tej gimnastyki i akrobacji możemy oglądać jakże charakterystyczne dla twórczości Erica Carle'a ilustracje. Nie sposób ich chyba nie rozpoznać. Podoba Wam się taki rodzaj aktywnego czytania? 📚🤸

Prześliczna seria atlasów zwierzęcych państwa Ewy i Pawła Pawlaków. Pierwsze popularnonaukowe książeczki dla najmłodszych wydane na grubych kartonowych stronach. Po arcypięknym atlasie motyli doczekaliśmy się atlasu ptaków. Prawdziwe cudo. Posiada konstrukcję podobną jak kiedyś w szkole robiło się samodzielnie zielniki. Na start mamy tu ponad 20 gatunków ptaków, między innymi takie jak szpak, kopciuszek, sikora, słowik rdzawy, sroka, wilga, dzięcioł zielony i inne. Każdy ptaszek poparty jest bogatym opisem, akwarelową ilustracją, zdjęciem ,odręcznie wykonanym kolażem ze skrawków materiału, gałganków, sznurków, patyczków itp., rysunkami dziecięcymi Hani Cisło. Melanże z materiałów plastycznych są wielowymiarowe. Ma się istną ochotę dotknąć i pogłaskać te ptaszki .Sprawiają wrażenie żywych. Atlas zawiera mnóstwo ciekawostek o skrzydlatych przyjaciołach np. ,że kopciuszek najchętniej zasiedla ruiny, szpak jest bardzo hałaśliwy, największym przysmakiem dla dzięcioła zielonego są mrówki i wydaje on odgłosy, jakby cały czas się śmiał. Sójka odżywia się podobnie jak dzik żołędziami, połyka je w całości, rozmacza i wypluwa ,po to, by zjeść je po raz drugi. Możemy nauczyć się też odróżniać wróbla od mazurka. To tylko kilka przykładów. Reszty dowiecie się studiując ten niezwykły atlas. Jest jedyny w swoim rodzaju. Gwarantuję, że drugiego takiego atlasu ptaków nie spotkacie nigdzie. Zachęcam żeby z dziećmi założyć zeszyt obserwacji ptaków i robić codzienne zapiski. Może podpatrzycie ,które gatunki odwiedzają wasze karmniki, co lubią najbardziej konsumować albo kiedy przylecą pierwsze bociany z ciepłych krajów w tym roku. Wszystko zależy od waszej kreatywności i inwencji dzieciaków. Aparaty albo smartfony w dłoń do zdjęć, farbki, kredki, brulion i odrobina zapału. Moje maluchy aż się palą do takich rzeczy i nie jest to słomiany ogień. Przypuszczam, że nie tylko one jedyne tak myślą.

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2017/11/biblioteczka-jasia-7-wiersze-i.html Niezwykle rzadko sięgam po poezję, której odbiorcami są dorośli czytelnicy. Zdecydowanie chętniej zapoznaję się z nowymi, a także wracam do dobrze znanych wierszy pisanych dla dzieci, ponieważ są one łatwiejsze i przyjemniejsze w odbiorze. Dzisiaj przedstawię Wam trzy interesujące lektury, w jakie warto zaopatrzyć każdego młodego czytelnika. Zbiór zawiera trzynaście utworów Jana Brzechwy. Czytelnicy mają okazję wziąć udział w poszukiwaniu żony dla żuka oraz robieniu swetra na drutach wraz z ciotką Danutą. To także możliwość poznania chorej żaby, wrony badającej dziury w serze, pomidora przedrzeźniającego ogrodniczkę, tańcującej igły z nitką bądź smutnemu pieskowi. Nie ukrywam, że większości wierszyków nie znałam lub nie pamiętałam. W zasadzie jedynie kojarzyłam "Pomidora", "Entliczek-pentliczek", "Tańcowała igła z nitką" oraz "Jeża". Z każdego z nich można wyciągnąć jakieś refleksje, chociaż w niektórych przypadkach trzeba sporo się natrudzić, aby wynieść konkretną naukę. Na pewno owe utwory uświadamiają, że ludzie łączą się w pary na podstawie podobieństw, nie zawsze poświęcenie bywa docenione, a od losu nie da się uciec. Bardzo podoba mi się cała oprawa graficzna tej serii - gruba okładka niepoddająca się zginaniu i obgryzaniu, twarde i jednocześnie elastyczne strony, spory format, a do tego intrygujące oraz oryginalne ilustracje, które idealnie współgrają z tekstem. Duża czcionka umożliwia naukę samodzielnego czytania dzieciom, które opanowują ową niełatwą umiejętność. Tym, co najbardziej przykuwa uwagę w dwóch pierwszych tytułach, są ilustracje autorstwa Marianny Jagody - są rewelacyjne. Uwielbiam utwory tak uniwersalne, że kradną serca zarówno dziadkom, jak i ich wnukom. Te wiekowe wiersze są znane naszym przodkom i prawdopodobnie będą znane również naszym prawnukom, o ile książki nie zostaną definitywnie wyparte przez smartfony i komputery. To byłby bardzo smutny świat - oby nigdy nie nastał...