Nothing Less

Na początku mnie nudziła, później zaczęło mi się podobać. Jest dość schematyczna, ale zakończenie jest nieoczywiste. Nie wnosi nic nowego, jednak dobrze się to czyta. Jak inne książki Mosley. Dla mnie ta książka to zamknięta całość, ale oczywiście przeczytam drugą część, by dowiedzieć się co dalej.

Jak dla mnie trochę za dużo przemocy. Nie czytało się tego przyjemnie. Główny bohater chwilami mnie bardzo irytował. Był zbyt pewny siebie robiąc wiele głupot i wszystko uchodziło mu płazem. Czytając fragment z kradzieżą samochodu myślałam o tym że dobrze by było gdyby go złapano. Taki cwaniaczek co myśli że mu wszystko wolno choć raz już trafił za kratki. Tym bardziej że w grę wchodziło też rozprowadzanie narkotyków co dyskwalifikuje go w moich oczach jako dobrego człowieka. Ogólne polecam książkę jako nie wymagającą lekturę na zabicie czasu ale zdecydowanie wolę historie miłosne gdzie sama "zakochuję" się w głównym bohaterze.

Dziwnym trafem najpierw trafiłam na część 3. Złe serce i urzekła mnie. Sądziłam że wcześniejsze losy powiązanych bohaterów wciągną mnie jeszcze bardziej, ale niestety nie. Trochę trudno było mi się odnaleźć w przeskokach czasowych. Nie jest to zły romans ale nie porywa

"Jest stanowczo zbyt ładna . Zbyt seksowna. Zbyt... Wszystko Landon studiuje na Uniwersytecie Nowojorskim, pracuje w kawiarni i nadal myśli o swojej byłej dziewczynie Dakocie, która go zostawiła zaraz przed przylotem do Nowego Jorku. Tłumacząc,że potrzebuje trochę wolności , poznawać nowych ludzi i spełniać marzenia. Gdy w końcu zapomina o bólu, pojawia się Nora - przyjaciółka współlokatorki Landona. Nora jest całkowitym przeciwieństwem i odwrotnością Dakoty. Tylko czy kobieta poradzi sobie z tym, że Landon zwrócił uwagę na inną? Nothing More to lekka młodzieżówka 😉 Na pewno sięgnę po kolejny tom by dowiedzieć się jak zostaną rozwiązane niektóre wątki 🥰

Sympatyczna. Główna bohaterka jest dość głupia, ale otoczenie nas kształtuje, więc ma to sens. Rzadkie spostrzeżenie, że człowiek, który za wszelką cenę stara się nie być swoim rodzicem, nigdy nie będzie sobą. Toksyczne rodziny nie pozostawiają wiele miejsca na dbanie o siebie samego. Im dalej tym lepiej i głębiej. Na początku książka robiła wrażenie płytkiej opowieści o pierwszej miłości. Zdecydowanie się nie rozczarowałam na tej pozycji. Szybko się czyta, prosta, wciągająca i nawet można polubić pod koniec bohaterów.

Tak mi smutno rozstawać się z tą serią! Początkowo bałam się że będzie tylko mowa o innych, ale historia z perspektywy Hardina to super pomysł, jedynie skoki w czasie mi to trochę psuły, wolałabym tam więcej! Fajna końcówka z widoczną zmianą! Polecam dla fanów serii dla takiego dopełnienia :)

Jest to książka pisana bardzo szybkim językiem. Jak zaczynałam ją czytać to czułam się jakbym miała ADHD. Nie jest to wadą. To tylko moje spostrzeżenie. Książka sama w sobie jest logiczna od początku. Czytelnik nie gubi się w wątkach. Co do fabuły jest przyjemna. Na ostatnich rozdziałach opowieść wzruszyła mnie w nie jednym miejscu. Polecam!

Troszkę lepsza niż pierwsza część, ale ciągle czegoś brak. Momentami powieść zachwyca innym razem nuży. Czytelnicza sinusoida. Według mnie za dużo powrotów i rozstań w życiu bohaterów. Można się pogubić w tych miłosnych perypetiach. Ale dam szanse tej historii i sięgnę po kolejną część.

No fajne, fajne. Podobalo mi się. Licealna miłość, trudna sytuacja rodzinna, przyrodni brat - przysposobiony jeśli trzeba być konkretnym, nie mamy tu kazirodztwa ;) miłość, trochę erotyki ale nie była to głupia książka. Wciągnęlam się i nie mogłam doczekać się rozwiązania sprawy.

Jestem zachwycona. Historia przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Narracja jest prowadzona płynnie, nie mam wrażenia, że gubię się w wątkach. Wspomnienia dają pełen obraz na wykreowane postacie - ich zachowanie, motywacje czy podejmowane decyzje. Powieść (dla mnie przede wszystkim) o sile rodzicielskiej miłości, dzięki której jesteśmy w stanie dokonać niemalże niemożliwego. Powieść o miłości, która napędza do działania. Powieść o tym jak ważne jest zdrowie w naszym życiu. I o tym, co to znaczy walczyć z własną cielesnością i demonami w głowie. Powieść o tym jak ważny jest człowiek. I o tym, że egoizm i cele zdobyte mimo wszystko mogą doprowadzić do zawodu, a nie satysfakcji, mimo że początkowo może wydawać się zupełnie inaczej. Aby nie było tak cukierkowo, jestem zawiedziona końcówka książki. Rozwiązaniem historii i postępowaniem bohaterów. Wszystko wydaje się takie proste i aż niewiarygodne, nawet jak na książkę. Czytając "o wiele więcej" miałam poczucie, że bohaterowie są realni, jakbym czytała o kimś bliskim. Końcówka dobitnie przypomniała mi, że to tylko fikcja. A szkoda.

Okładka wpadła mi w oko już dawno, w chwili wydania. Widzimy parę, która trzyma się za dłonie, mają zamknięte oczy. I do tego sam tytuł i personalia autorki. Czy czegoś chcieć więcej? Jasne, skrzydełek. Nie posiada ich, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ma kremowe strony, czcionkę wystarczającą dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Podzielona została na rozdziały TERAZ oraz PRZEDTEM. Książkę czyta się szybko, bez jakichkolwiek przeszkód. Napisana lekkim, przyjemnym stylem, że od razu wpada się do świata bohaterów i chce się poznać dalszy ciąg. Z trudem się odrywałam od niej, nie wiedziałam, co mnie czeka, chociaż spodziewałam się najgorszego... Styl autorki nie jest mi obcy, wręcz przeciwnie, bardzo lubię i cenię sobie jej starsze powieści, bo z tymi nowymi to ja nie nadążam, tyle ich jest. :D Niemniej jednak bardzo polubiłam tę historię i cieszę się, że mam przy sobie drugi tom, który już zaczęłam czytać i zapewne w ramach możliwości, przeczytam ją dosyć szybko. Jest to powieść obyczajowa, z nutką romansu, którą zakwalifikowano jako powieść młodzieżowa. Ale nie mniej niż 16+, przynajmniej ja tak uważam. Dominika to młoda dziewczyna, która ma przed sobą całe życie. Jednak to, co ją spotyka... nikomu nie życzę takiego losu. Wycierpiała się bardzo mocno, fizycznie, ale i psychicznie. Jak widać, problemy zaczęły się wcześniej, jeszcze przed wypadkiem... Kocha swojego ojca i wie, że to, co zrobił było przypadkiem, że był pijany i to nie ona była celem, niemniej jednak zdarzyło się i zdarzeń się nie cofnie. Podziwiam ją za wytrwałość, walkę, odwagę... Za wszystko. Rozumiem jej zachowanie względem innych ludzi kompletnie mnie nie dziwi, że jest bardziej zamknięta w sobie, niż otwarta jak niegdyś. Mimo iż próbuje... Bo po tamtym życiu przed wypadkiem, traci wszystko. Już nic nie będzie takie samo... Poznajemy pewnego lekarza, który nawiązuje kontakt z bohaterką, który potrzebuje jej przypadku do swojej książki, którą pisze. Jest to mężczyzna również wycofany, ale i specyficzny. Niezbyt go polubiłam i miałam cały czas na dystans. Jest jeszcze Marcel, brat lekarza, który jest... czarną owcą. Niemniej jednak jego charakter i zachowanie początku odrzuca mnie. Dopiero, gdy poznajemy go bliżej, zaczynam darzyć go sympatią i tak już zostaje do końca. I jego życie nie jest usłane różami, zresztą jak każdego z bohaterów. Są to wyraziste osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, drugich nie. Jednak dzięki nim, autorka zwraca nam uwagę na wiele ważnych życiowych aspektów. Począwszy od tragicznego w skutki wypadku, pomyłki, która ma miejsce po alkoholu. Mamy jeden przykład uzależnienia, który powoduje, że psychika siada nie tylko osoby chorej, ale i tej najbliższej, niszcząc całą rodzinę. Widzimy również zachowanie bohaterów, gdy życie jednego z nich diametralnie się zmienia. Widzimy fałsz, przyjaźń, wszystkiego po części. Zauroczenia, pierwsze miłości. Jednak uważam, że najważniejsza jest rozmowa, gdzie nasi bohaterowie starają się stawiać na pierwszym miejscu, jednak mają swoje tajemnice, które dopiero po czasie wychodzą na jaw. Końcem książki następuje plot twist, który jeszcze bardziej przyśpiesza akcje i sprawia, że koniecznie trzeba sięgnąć po kolejną część. Uważam, że emocje opisane na kartach powieści są bardzo realne. Odczuwałam je razem z bohaterką i nie raz prawie uroniłam łzę. Sama relacja dziewczyny z chłopakiem, ich poznawanie się, chemia... jest piękna i sprawia, że czytelnik pochłania kolejne strony jak oczarowany. Zdecydowanie ta powieść przypadła mi do gustu, tak jak i wątek romantyczny opisany tutaj. Mamy też konsekwencje mało odpowiedzialnych czynów, które finalnie... maja piękne skutki, chociaż trudne w codziennym życiu. Nie chcę Wam jednak zdradzać zbyt wiele, byście z miłą chęcią i zainteresowaniem sięgnęli po tę dylogię. Reasumując uważam, że jest to książka warta poznania. Nie dość, że odczujecie emocje razem z bohaterami, to będziecie płynąć szybkim tempem przez jej stronice. Na tyle się wciągnięcie, że ciężko będzie Wam zrobić sobie przerwę. Jest to powieść skierowana do starszej młodzieży i dorosłych ludzi. Ciesze się, że autorka skupia się nie tylko na miłości, ale i trudnych tematach, które nie powinny być owiane ciszą. Były fragmenty, które niby miały być śmieszne, ale dla mnie nie były, ale przymknęłam na nie oko i starałam się o nich zapomnieć. Uważam, że jest to dobra książka, zdecydowanie warta waszego czasu. Jeśli jeszcze jej nie czytaliście, koniecznie sięgnijcie!

Historia Sophie i Matteo podoba mi się o wiele bardziej niż Grace i Jona z pierwszych tomów. Mam wrażenie że od początku mamy dobrze narysowaną relacje pomiędzy bohaterami, od razu widać demony Matteo, od razu pojawiają się ostrzeżenia (chociaż w sumie jak się tak zastanawiam to w przypadku Grace i Jona ostrzeżenia też się pojawiały) ale z jakiś powodów ta historia trafia do mnie bardziej. O wiele częściej siedzę ze ściśniętym żołądkiem, pomiędzy bohaterami jest więcej ognia, więcej przyciągania i odpychania. Co prawda nie do końca rozumiem tę utratę zdolności do logicznego myślenia gdy tylko Matteo całuje Sophie, no ale może ja nie spotkałam takiego faceta... idk.... Strona erotyczna tej powieści nie jest jakaś szczególnie powalająca czy szokująca, rzadko mi się to zdarza w erotykach ale część opisów ich zbliżeń po prostu tylko przelatywałam wzrokiem, a jednak po to sięgam po erotyki, a nie romanse żeby jednak trochę o tym poczytać. W wypadk tej książki bardziej mnie interesuje historia niż zbliżenia i wcale nie wiem czy to dobrze, czy nie, bo to raczej oznacza że sceny nie są interesująco napisane. Nie mogę się doczekać aż wezmę kontynuację do ręki i dowiem się co stoi za tragedią Matteo i mam nadzieje, że jeszcze tak ze dwa razy się rozstaną, bo to są najlepsze momenty w książce!

Fenomen, cała seria nic dodać nic ująć Dała bym 1000/10 gdybym mogła Na początku byłam sceptycznie nastawiona to tego prequelu, ale zaskoczył mnie i totalnie rozwalił, historia tylera to książka na której płakałam często. Myślę że cała seria dimily wzbudza wszystkie emocje od nienawiści do miłości. Retrospekcje sprzed 5 lat przeplecione z wydarzeniami z książki "Czy wspominałam że cię kocham?" są genialne. Jednoczesne śledzenie części pierwszej daje taki obraz sytuacji, wejście w uczucia tylera to doznania nie do odwrócenia. Zakochałam się! Polecam każdemu, bo książka uzależnia, chwyta serce i robi z nim rzeczy nie do pomyślenia, bo to tylko książka? Myślę że aż. A więc do wszystkich ~no te rindas~ ❤️

Bardzo ciekawa książka. Zaskakująca z każdym kolejnym rozdziałem. Trudno przewidzieć, co się wydarzy. A zakończenie wbija w fotel- biorę się za drugą część... W drugiej części książki już mało o samym tańcu więc może jeśli chodzi o tytuł to mały minus, ale według mnie jedyny. Nie mogę doczekać się więcej i więcej... Wielkie brawa dla autorki, która na spotkaniach z fanami jest bardzo miłą i ciepłą osobą. Ps. Uwielbiam playlistę na końcu :D

Gorączkowe pragnienia, bolesne wspomnienia, niespełnione nadzieje. Jak z nimi współistnieć? Ukryć je głęboko w sobie, czy od nich uciec? A może uchwycić, wyciągnąć i wyznać komuś innemu..? Wyznania. To na nich opiera się powieść Colleen Hoover. To dlatego ten tytuł jest tak adekwatny, bo Confess oznacza spowiedź. A gdyby tak przekuć je w sztukę? Uwolnić ze zdwojoną siłą. Właśnie tym zajmuje się Owen. Co zatem połączy go z Auburn? ___ Tam gdzie jest uczuciowa paleta barw, emocje buchają ze stron, historie są pisane życiem, a my wczuwamy się w sytuacje bohaterów, trzymając za nich kciuki i razem z nimi uśmiechając się lub ocierając łzy - tam jest Collen Hoover. Ale tutaj dodała jeszcze coś osobliwego - najgłębsze myśli, które mogą pojawić się u każdego z nas i które, co więcej, zaistniały naprawdę. A gdyby tego było mało, to umieściła wątek malarstwa, które nie dość, że je obrazuje, to na dodatek potrafi wyrazić więcej niż słowa. 👏

Dość szybko sięgnąłem po kolejny tom po przeczytaniu pierwszego, akcja nie jest diametralnie zmieniona równo z końcem książki, a toczy się dalej, równie dobrze co wcześniej. 🤩 Co sprawia, że dalej jest to naprawdę przyjemna i gładka w czytaniu książka. Nie jest ciągnięta na siłę, a napisana idealnie. Utrzymuje napięcie, pobudza ciekawość i nie pozostawia niewyjaśnionych wątków. Wszystko znajduje po czasie odpowiedź. 😏 Nastawiony na tą książkę byłem pozytywnie i nie zawiodłem się. 🥺 Dała mi właśnie tego, czego od niej oczekiwałem, a nawet więcej.

Wątek straty bliskich, żałoby i poważne problemy rodzinne. Mackenzie mnie strasznie irytowała. Zostawiła swoją najlepszą przyjaciółkę i chłopaka w momencie, gdy najbardziej jej potrzebowali i moim zdaniem zbyt szybko jej przebaczyli. Dani i Jaden zdecydowanie bardziej przypadli mi do gustu. Rodzeństwo, które straciło bezpowrotnie poczucie bezpieczeństwa, kogoś, kogo kochali nad życie. Musieli jednak się podnieść i iść dalej, mimo że ich życie wywróciło się o 180 stopni, mimo to ani razu się nad sobą nie użalali, czego nie mogę powiedzieć o głównej bohaterce.. strasznie przewidywalna. Mimo że do mnie ta książka nie przemówiła, nie uważam ją za złą.

Kontynuacja książki "Twoim Śladem. Muszę przyznać że ksiazka jest swietna. Zarówno pierwsza jak i druga część bardzo dobrze napisana. Czytelnik od pierwszej kartki jest ciekawy dalszych losów bohaterów, co ich czeka i czy sprostają w dążeniu do zrealizowania swoich marzeń. Jeżeli lubicie historię,która nie zawsze jest usłana różami, a do osiągnięcia szczęścia potrzeba dużo poświęceń,to książka jest idealna dla was.

Drugie podejście do książki autorki Colleen Hoover i co tu dużo mówić.. kolejna książka, która jest po prostu świetna. Jest tak świetnie opisana, od opisów miejsca, bohaterów, po ich uczucia, że czytając ją miałam wrażenie jakbym oglądała w swojej głowie film! Mam wielką nadzieję, że pojawi się ekranizacja bo jestem ciekawa czy to tak by to wszystko wyglądało jak wyobraziłam sobie to ja, a poza tym uważam że ta książka na to po prostu zasługuje. Bardzo polubiłam się z tą pisarką, chociaż na początku podchodziłam do jej książek bardzo sceptycznie - a tu taka niespodzianka! Napewno na tych dwóch pozycjach się nie skończy i już szukam kolejnych książek autorki bo zakochałam się w tym jak emocjonująco i prawdziwie je pisze. Jeśli chodzi zaś o "Ugly Love" jest to książka niesamowicie emocjonująca - tak samo zresztą jak poprzednia którą czytałam, czyli "Reminders Od Him". Ostatnie strony historii czytałam już ze łzami w oczach.. bardzo kibicowałam bohaterom, szczególnie Milesowi, wierzyłam do samego końca że wszystko skończy się dobrze i że wybaczy sobie swoje "błędy" z przeszłości - chociaż wcale tak naprawdę nie zawinił, ale obwiniał się przez bardzo długi czas, przez co wyniszczało to go od środka. Jest to książka nie tylko o miłości, ale również i o stracie, żalu, przebaczeniu, książka która niesie nadzieję na lepsze jutro. Szczerze mówiąc nie pamiętam czy jakieś inne książki które do tej pory czytałam wzruszyły mnie tak jak właśnie te dwie od Colleen Hoover.. 🥰

Na każdego czai się jego osobista tragedia. Kim chcemy być w jej konsekwencji? W jaki sposób damy się jej ukształtować? Każde życie (…) ma tę jedną chwilę, kiedy staje się wyjątkowe – chwilę, po której wydarzy się wszystko, co naprawdę ma znaczenie – pisze autorka, na kartach dość prostej powieści, ukazującej dwa odmienne podejścia do Świata, który łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania (E. Hemingway). Musimy zacząć od uświadomienia sobie faktu, iż „Wszystko umiera zbyt prędko. Powiedz, co ty zamierzasz zrobić. Ze swoim życiem, dzikim i cennym?” (M. Oliver). Mamy (jakiś) wpływ na to, jak ukształtują nas osobiste tragedie, wymieranie w nas ludzi, wydarzeń i myśli. Co z tym zrobić Możesz wrzeszczeć jak barbarzyńca nad dachami świata… Albo wytrzymać kolejne pociski zawistnego losu… Albo wypłynąć z bezpiecznej przystani… Albo wyruszyć na poszukiwanie nowego świata... Albo się zbuntować, gdy światło się mroczy. Na kartach powieści poznajemy dwoje bohaterów, ukazujących dwie odmienne postawy: » Ezra jest popularnym gościem, kumplującym się z elitą, imponującym wszystkim. W wyniku wypadku samochodowego traci możliwość regularnego treningu, co wyolbrzymia do rangi utraty swojego statusu i wartości. Poszukuje siebie – nowego siebie. » Cassidy jest członkinią koła debatanckiego, przyjezdną z innego college’u. Wkracza w życie nowej szkoły, wprowadzając swoje porządki i inspirując kolejnych bohaterów. Poszukuje sposobu, żeby poradzić sobie ze śmiercią swojego brata – jej osobistą tragedią. Ezra i Cassidy poznają się i zaprzyjaźniają. Odtąd wiele zaczyna się w nich zmieniać. Ezra daje Cassidy poczucie bezpieczeństwa, odskocznię od jej tragedii, wprowadza do jej życia nową jakość. Cassidy staje się dla Ezry punktem zaczepienia w poszukiwaniu uznania swojego nowego siebie, nowego statusu, ale przede wszystkim jest dla niego ogromną inspiracją - użyczyła iskry albo mocniej roznieciła ogień, ale płomień był mój. Ezra zauważa, jak wiele traci w swoim życiu, pozostając w sferze powierzchowności, nie schodząc nigdzie głębiej. Cassidy kształtuje w nim od zera głębię egzystencji: nie jestem pewien, czy byłbym w stanie określić ten konkretny moment, kiedy zaszła we mnie nieodwracalna zmiana. Teraz myślę nawet, że to był nie moment, tylko proces. Nie byłem już (…) złotym chłopcem, może jakiś czas wcześniej przestałem nim być, ale im więcej godzin spędzałem z Cassidy, tym mniej mi to przeszkadzało. Cassidy, choć twierdzi, że jest smutną, samotną frajerką, która za dużo się uczy, odpycha od siebie ludzi i chowa się w swoim nawiedzonym domu, zyskuje przyjaźń Ezry, który cieszy się nią, nie żywiąc wobec niej żadnych oczekiwań. Buduje sobie jej wyobrażenie, którego podtrzymywanie z kolei ją uzależnia; choć jednocześnie pozostaje wobec niej zupełnie szczery i ufny - bez wzajemności. Zakochują się w sobie – Cassidy dla Ezry jest taka piękna, że ledwie mogłem to wytrzymać – nie dziwne, skoro była tak swobodna i pełna naturalnego wdzięku, że to aż bolało. Ezra dla Cassidy, uważającej miłość za największą ze wszystkich możliwych katastrof, staje się nową nadzieją na wyzwolenie od przygnębiających, osobistych przekonań o konieczności wiecznego znoszenia konsekwencji niemożliwej do zapomnienia tragedii. Losy obojga bohaterów splatają się wokół dwóch tragedii, którym muszą stawić czoła – śmierci brata Cassidy (w której uczestniczy Ezra), ale też śmierci psa Ezry, którą obserwują oboje na własne oczy. Wydarzenia, które mają potencjał, by ich złączyć, stają się ścianą pomiędzy nimi. Wznosi ją w zasadzie jedynie Cassidy. Ezra widzi to tak, że każdy ma swoją tragedię (…) – zauważa nawet pozytywnie, że inaczej (…) nie poznałbym Ciebie. Chce naprawić każdy bałagan, bo strasznie tęskni; dostrzega, że Cassidy za nim też. Wie, że nie chcą i nie powinni się rozstawać – że to nieumiejętność otwartości na wspólne przeżywanie swoich tragedii, zamyka oboje. Cassidy więzi się kurczowo w swoim wewnętrznym więzieniu - wraca do swojego panoptykonu, z którego nigdy tak naprawdę nie uciekła (…) To była największa porażka wszystkiego, czym sama była: więzieniem, które sama sobie zbudowała, bo nie potrafiła okazać jakiejkolwiek niedoskonałości. Więc płynęła przez życie, jak duch, wiecznie próbując uciec – nie przed innymi, ale przed samą sobą. Była skazana na więzienie cudzych oczekiwań, bo za bardzo się bała – albo nie chciała – zmienić naszych niedoskonałych wyobrażeń na jej temat. Odpycha Ezrę, bo to łatwiejsze niż szczerość. Ucieka od konieczności spojrzenia w oczy i wyznania. Jednocześnie, nie ma już dokąd uciec, bo w całym swoim otoczeniu widzi tylko własną tragedię. Bohaterowie siedzą w bolesnym sillage prawdy (…) w tym wspólnym smutku, w tej kolektywnej żałości, oboje zadając sobie to samo pytanie bez odpowiedzi: „Co jeszcze można było zrobić?” Cassidy rozstaje się z Ezrą, nie mogąc już znieść tego, jak bardzo stał się on dla niej tożsamy z jej osobistą życiową tragedią. Chce, żeby ją znienawidził. Twierdzi, że przenikamy przez cudze życie jak duchy i zostawiamy po sobie wspomnienia o ludziach, którzy tak naprawdę nigdy nie istnieli (…) Ale koniec końców to my decydujemy, jak inni mają nas widzieć. A ja wolałabym zostać źle zapamiętana, niż akurat Ciebie unieszczęśliwić. Ezra cierpi, zawieszony między błaganiem o zaufanie; tęsknotą za związkiem, który szedł gładko naprzód; potrzebą prawdy, na której można zbudować nowy początek i podstawę jej szczęścia. To wszystko zostaje jednak odrzucone przez zamkniętą w swoim wewnętrznym więzieniu Cassidy, niezdolną (jeszcze?) do przezwyciężenia swojej tragedii. Powieść stawia bardzo zasadne pytanie o to, co czeka nas w przyszłości, kiedy już poradzimy sobie z naszymi osobistymi tragediami i udowodnimy, że ostatecznie można je przetrwać. Będzie to nowy start, który egzystowanie zamienia w życie? Czy raczej kolejna ucieczka w lochy swojego panoptykonu?