Niezapominajki

Jeden z moich ulubionych gatunków - obyczajowy, współczesny dramat, w dodatku polski. Fajny i tylko tyle. Nic głębszego, nic ponadprzeciętnego. Książka bardzo krótka - spędziłem z nią nie więcej niż 2-2,5 godziny. Dobrze się czyta. Stawiam na to, że równie szybko o niej zapomnę.

Niełatwa lektura. O wtłoczeniu w rolę odrzuconej od najmłodszych lat. Osoby, która musi "zasłużyć", by ktoś darzył ją uczuciem, by najbliżsi ją zauważali. Osoby, żyjącej dla..., wspierające rodzeństwo, spłacającej dług brata, zdradzanej nie tylko przez narzeczonego, opiekującej się przez lata chorą na Alzheimera matką, od której wcześniej nie zaznała miłości, zrozumienia. Ma się wrażenie, że wszyscy od niej czegoś chą i tylko jej samej, mimo iż jest narratorką, brak. Dlatego tak bardzo pozytywnie zaskakuje zakończenie.

https://czytamdlaprzyjemnosci.blogspot.com/2018/02/16-z-twojej-winy.html (...)Krystyna Śmigielska tym razem przedstawiła nam historię obyczajową z wątkiem kryminalnym. Czytelnik jest świadkiem jak powoli umacnia się miłość między Martą a Marcinem. Emocje, których doświadczają bohaterowie są bardzo silne. Oprócz miłości przeżywają niepokój i strach. Zastanawiają się co tym razem wymyśli Marek Grawerski, aby uprzykrzyć im życie. Tłem wydarzeń są układy polityczne męża Marty, który wykorzystując swoją pozycję społeczną angażuje do swojej zemsty organa ścigania. Autorka zwraca naszą uwagę na skrzętnie skrywane tajemnice, które mogą zaszkodzić nam, jeżeli w porę nie rozliczymy się z naszą przeszłością. O tym przekonała się Marta, która w tajemniczych okolicznościach opuściła dom rodzinny i zerwała wszelkie kontakty ze swoją rodziną - przeszłość ją dopadła w najmniej oczekiwanym momencie. Oczywiście czytając "Z twojej winy" przekonamy się jaką wielką wartością jest przyjaźń i wzajemna pomoc. Nakreślony został też problem przemocy w rodzinie, jak ogromny wpływ na psychikę człowieka ma przemoc i nieważne czy doświadczyło się jej jako dziecko czy też osoba dorosła(...)

Opinia o książce - Pozorność Opinia napisana przez: Teresa Skonieczna Tytuł jest odzwierciedleniem treści i bardzo dobrze pasuje. Główni bohaterowie, Anka i Piotr stwarzają pozory szczęśliwego małżeństa wobec rodziny, sąsiadów i przyjaciół. On przystojny, pracowity i miły dla wszystkich. Ona ładna, zgrabna i zapewniająca otoczenie, że jest szczęśliwa. Pozory jednak mylą. Anka doświadcza przemocy fizycznej i psychicznej ze strony męża. Jest ona typową ofiarą przemocy, nie radzi sobie ze swoimi emocjami. Poznając ją nie mogłam jednak zrozumieć jej postępowania. Ma pracę, oszczędności, nie ma na utrzymaniu gromadki dzieci, mieszka w domu rodziców, a nawet po dokonannym na niej gwałcie przez męża nie wyrzuca go z domu i ze swojego życia. Godzi się na poniżanie, zdrady i bicie. Propozycje pomocy od przyjaciół i byłego narzeczonego odrzuca. Nie poczułam z nią więzi, nie polubiłam jej. Książkę czyta się szybko, ale miejscami wygląda jak streszczenie historii życia pewnego małżeństwa, opis jest zbyt powierzchowny. Oprócz problemu przemocy domowej autorka poruszyła również ważny temat jakim jest znieczulica panująca w szpitalu w stosunku do kobiet po poronieniu. Współczuję Ance i innym kobietom, które przyżyły poronienie. Sama utrata wyczekiwanego dziecka jest ogromną traumą dla kobiety, a dodatkowo wzmacnia to przeżycie obojętność personelu szpitalnego.

"ODWRÓCONE ŻYCIE" - URSZULA JAKSIK Jak odkryłam tę autorkę to się ucieszyłam, ponieważ uwielbiam odkrywać dobre książki nowych dla mnie autorów, ponieważ jest to następna książka po którą sięgnęłam. Do tego się nie rozczarowałam. Książka jest bardzo wzruszająca. Ewa musi szybko dorosnąć, Aldona z kolei przeżyła niemiłe rzeczy jako dziecko i wyjeżdża na upragnioną Teneryfę i tam rodzi synka. Mija wiele lat i ten sam chłopak choruje na serce. Aldona nie mając wyjścia odszukała jego ojca by poprosić o pomoc. Ewa z kolei uwielbia biegać, ale dla wyników, nie dla nagród, tylko dla siebie. Choć pewnego dnia znika jej mama i szuka ją praktycznie cała rodzina, nie udaje się jej znaleźć. Ciepło daje jej babcia i ojciec. Pewnego dnia losy syna Aldony i Ewy się splatają. Jak się to skończy musicie sami przeczytać. Naprawdę warto, wiele wzruszeń, ale także śmiesznych sytuacji. Audiobook bardzo dobrze intonowany, książka budzi wiele emocji, jest życiowa i to słychać w głosie lektorki. OCENA 10/10 26/25 (11/02) ) Obyczaj 22/25 ILOŚC STRON: 336 DATA WYDANIA: 17.08.2016r. czas przewidziany czytania: 6 h 36 min. Czas słuchania: 08 h 07 min Lektorzy : Ewa Wodzicka - Dondziłło Anastazja skończona 11.02.2025 (słuchana)

Książka podzielona jest na dwie części. W pierwszej poznajemy losy Weroniki - w czasie wojny, wyjazd za granicę pod przybranym nazwiskiem i życie w Danii. Druga część opowiada o jej wnuczce Julii, która niespodziewanie dostaje list i zaproszenie do Kopenhagi od znajomego babci. Książka zarówno jak poprzednia część była ciekawa i do przeczytania przez jeden dzień.

Mam mieszane odczucia oo przeczytaniu tej książki. Mimo, że napisana prostym językiem, miała swoje przesłanie... Praca nie jest najważniejsza, pracoholizm niszczy wiele życiowych wartości, życie osobiste, miłość i rodzinę. Książka zawiera również trochę erotyzmu i wątek kryminalny.

"Dwadzieścia siedem snów" Marty Alicji Trzeciak to ksiązka nietuzinkowa, która pozwala czytelnikowi zawędrować do dwóch światów - onirycznego i - czy na pewno - rzeczywistego. Do urokliwej wsi o nietypowej nazwie To Nowe, celem napisania nowej powieści, przyjeżdża młoda pisarka, która wynajmuje pokój u tajemniczej kobiety, zwanej Szarą. Wraz z nią mieszka tu również matka Szarej i 16-letnia Laura. Od samego początku pobytu kobieta czuje w tym niezwykłym domu jego wyjątkowość, że jest on owiany sekretami i tajemnicami. Z okna jej pokoju widać, posadowiony na wzgórzu, samotny dom, zamieszkały przez niemniej tajemniczą Milenę, który w szczególny sposób intryguje pisarkę. Dodatkowo, w każdą noc, śnią jej się sny, w których mimo że stanowią one jakby odrębną opowieść, pojawiają się w nich ci same postaci, które na codzień otaczają kobietę. To właśnie z tych snów poznajemy historię klątwy, ciążącej nad kobietami z rodziny Szarej. Rzeczywistość splata się tu z senną fantazją, realizm z magią. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że "Dwadzieścia siedem snów" to wyjątkowa i bardzo ciekawa opowieść, w której życie kobiet na współczesnej wsi przeplata się z fantastyczną historią kobiet z dalekiej przeszłości. Przepiękny realizm magiczny tej powieści kojarzy się niewątpliwie z jakąś dawną słowiańską legendą o pramatce, ktorą nie jeden czytelnik będzie chłonął z zapartym tchem. Polecam!

To trzecia część po ":Szkole latania" i "Blisko chmur". Kasia Laska ciągle walczy ze swoimi kilogramami i nadal jest zakochana w Maksie mimo, że on, jak jej doniesiono, będzie miał dziecko z inną. Co jest w stanie zrobić Kasia by z nim być, by mogli być razem. Kiedy wszystko już zaczyna się układać mają wypadek samochodowy. Autorka przedstawia nam dwie wersje zakończenia książki. Mamy sobie wybrać. Chyba nie lubię takich wyborów.

Pierwsza książka Anny Sakowicz, która mnie nie porwała. Poruszana jest w niej kwestia orientacji płciowej i poszukiwania własnej tożsamości w tym zakresie. Pojawia się też stereotyp, że każda kobieta powinna wyjść za mąż i mieć dzieci, co przecież nie jest takie oczywiste. Janka jest prawie czterdziestoletnią kobietą, która nie ułożyła sobie życia. Właśnie zerwała z Łukaszem, z którym była tylko rok. Jej rodzice, a zwłaszcza matka chciałaby żeby Janka wyszła za mąż, urodziła dzieci. Niestety Janki to nie interesuje. Bardziej koncentruje się ona na swojej pracy w drukarni, którą prowadzi z kolegą Antkiem. Kocha książki i wszystko co wiąże się z drukiem. Tę pasję zaszczepił w niej dziadek i ojciec. Ma taki rytuał, że po wydaniu przez ich drukarnię jakiejś książki, kobieta zanosi jeden egzemplarz i kładzie na pomniku Gutenberga, licząc że ktoś go zauważy i weźmie dla siebie. Przy którymś razie kładąc książkę w wybranym miejscu znajduje tam zdjęcie. I potem dzieje się tak za każdym razem, kiedy Janka zostawia kolejną książkę. Janka dąży do rozwiązania tajemnicy... Mimo wszystko dla mnie trochę dziwne było, że kobieta w tym wieku ugania się za jakimiś zdjęciami, niczym nastolatka. Mimo wszystko polecam. Ile czytelników, tyleż opinii.

Debiuty, jak ten to zapowiedź ekscytującej drogi. Zarówno dla pisarza, który ma w sobie ogromny potencjał, jak również dla czytelnika, któremu dane będzie cieszyć się nowymi publikacjami. Zwinnie napisana nowelka (a nowelki lubię 🙂), sprytnie skonstruowana fabuła i dobrze wyegzekwowana narracja. Polecam 🙂

Agata to główna bohaterka, ma 18 lat. Poznaje starszego mężczyznę od siebie, zakochuje się w nim bezgranicznie. Ze względu na brak akceptacji ze strony rodziców postanawia uciec z domu. Mieszka u swojego ukochanego. Po kilku latach szczęśliwego związku pobierają się. Jednak los nie daje i mi się długo cieszyć, ponieważ Tomasz umiera w wyniku wypadku. W jednym momencie świat Agaty runą. dziewczyna popada w depresję, nikomu nie udaje się jej pomóc. Po pewnym czasie życie zaczyna się jej układać. Wyjeżdża na kilka dni na wieś, a tam dostaje szansę na normalne życie. Spotyka ją tam coś bardzo niebiańskiego. Co spotyka bohaterkę? Ta opowieść bardzo mnie urzekła. Nie obyło się bez łez na końcu. Pokazuje nam ona, że po upadku potrafimy po wstać i zacząć wszystko. Nic tak nie boli jak strata drugiej osoby. Lektura jest pouczająca i bardzo mi się podobała.

O pani Aleksandrze Szałek niewiele wiadomo. Wykluczeni to jej druga powieść, wydana przy pomocy wydawnictwa NovaeRes. Niestety, nawet na stronie wydawnictwa nie mogłam nic znaleźć o tej pani, a miałabym jej do powiedzenia wiele pozytywnych rzeczy. Jej książka była dla mnie całkowitym, pozytywnym zaskoczeniem. Niewiele znam bowiem książek tego wydawnictwa, które warto polecić. Czytając Wykluczonych odczuwałam mocne przygnębienie – nie dlatego, że jest to słabo napisana książka, tylko dlatego, że jest to książka, która porusza wiele trudnych tematów. Ktoś by powiedział – po co czytać książki, które nas przygnębiają? One też są potrzebne. Dzięki nim nie zapomnimy, że dookoła nas dzieje się wiele złego i inni ludzie mogą potrzebować naszej pomocy. Bezimienne miasteczko na południowym wschodzie Polski, które powoli umiera. Piątka przyjaciół, którzy chcą z niego uciec jak najdalej. Trójka bezwzględnych, przesiąkniętych złem chłopców, których życie nigdy nie rozpieszczało. Mały chłopiec z autyzmem. Zrozpaczona, na granicy szaleństwa kobieta, która straciła wiele lat temu syna. Od zawsze racjonalny komendant policji. A gdzieś między nimi ona – dziewczyna o przezroczystej twarzy, którą okalają pukle czarnych włosów. Łączy ich tylko to miasto, o którym mówi się, że jest przeklęte. Czy Olga i jej przyjaciele dowiedzą się ile w tym prawdy? Autorka odwaliła kawał dobrej, fabularnej roboty. Powieść wciąga od pierwszych sekund i trzyma do samego końca. Z tego co udało mi się znaleźć w Internecie to Aleksandra Szałek napisała też romans paranormalny. Niestety, nie miałam okazji przeczytać, ale zrobiłam wywiad, który mi powiedział, że książka była ponoć słabo oceniona. W związku z tym mój apel do autorki jest taki – odstaw Pani te romanse i pisz kryminały albo horrory. Ma Pani do tego ogromny talent.🙂 Mamy tu bardzo realistyczny opis małego miasteczka, jakich wiele w Polsce – opuszczonych, w których 3/4 mieszkańców to starsi ludzie, z rozgoryczoną młodzieżą, szukającą rozrywki w rozbojach i kradzieżach. Młodzi wyjeżdżają szukać pracy gdzie indziej, kto może, to szuka domu w innych miastach, byle jak najdalej stąd. Autorka poruszyła bardzo ważny problem wykluczenia osób niepełnosprawnych ze społeczeństwa. Postać małego Mikołajka, który od dziecka zmaga się autyzmem, chwycił mnie za serce od samego początku powieści. Jestem przekonana, że pisarka miała wcześniej do czynienia z osobami niepełnosprawnymi – nikt tak dobrze nie oddałby problemów z jakimi muszą się zmagać w społeczeństwie osoby niepełnosprawne, jak osoba, która coś na ten temat wie. Bardzo dobrze opisany problem – zarówno od strony fizycznej, zdrowotnej jak i społeczno-ekonomicznej. Powieść idealnie przedstawia szarą rzeczywistość, w której muszą żyć osoby niepełnosprawne psychicznie i ruchowo. Powieść porusza także inny ważny temat – mówi o dzieciach, które nie doświadczają wżyciu miłości. O tym jak łatwo można z dobrego, grzecznego dziecka zrobić zwyrodnialca bez uczuć wiedzą tylko rodzice przestępcy. Tylko, że ten przestępca nie musiał się nim wcale stać. Po drodze wiele rzeczy poszło nie tak jak powinno, przede wszystkim w środowisku rodzinnym. I o tym także przeczytacie w ,,Wykluczonych” Aleksandry Szałek. Pojawiają się także wątki charakterystyczne dla horrorów – sceny są klimatyczne, bardzo wyraziście opisane, wprost idealne dla czytelnika z dużą dozą wyobraźni. Jedyny, naprawdę drobny minusik za dialogi – w niektórych momentach zbyt sztuczne, zwłaszcza wtedy gdy rozmawia między sobą młodzież Jak na to wydawnictwo zadziwiająco mało błędów interpunkcyjnych. Bardzo się z tego cieszę, bo obawiałam się najgorszego.😉 Mam serdeczną nadzieję, że to nie ostatnia powieść z tego gatunku Aleksandry Szałek, ponieważ od jakiś kilku dni ma nowego fana, czyli mnie.🙂 Książkę bardzo mocno polecam każdemu kto lubi kryminały, horrory czy thrillery – jest się czego bać, jest przy czym się wzruszyć i nad czym zastanawiać. Jednym słowem – mieszanka doskonała. Więcej recenzji na : pokojpelenksiazek.com

Dobrze rozkręcająca się akcja pokazująca rodzący się w bohaterze obłęd. Czyta się szybko, bo czytelnik ciekawy jest jak daleko w swoich wizjach posunie się Dorian, albo do czego wizje sprowokują mężczyznę. Narracja jest pierwszoosobowa, dlatego czytelnik poznaje tylko to, co główny bohater chce przedstawić... I wydaje mi się, że to jest minus tej książki, bo zmiana narracji, a przez to dodanie innych punktów widzenia dodałoby smaczku tej książce. Dlatego tylko 6 gwiazdek.

Opowieść o chorobie psychicznej i młodzieżowym psychiatryku. Bardzo mądra książka, choć nie jestem w tym względzie fachowcem opowieść wydaje się dopracowana i realistyczna. Zaawansowany i ciekawy styl pisania. Polecam - wiele można się nauczyć z tej historii o sobie samym.

...Z początku odebrałam to jako autobiografia, jak dla mnie super bo lubię czytać takie, ale z czasem, już mówiłam znajomym że to niezły poradnik. Poradnik tylko motywacyjny, o nie! to również niezła wiedza jak być dobrze odebranym nie tylko w świecie politycznym, ale również jak używać social media. Więc jak już wspomniałam Dana to zwykła dziewczyna a jednak popatrzcie stała u boku Busha. Książka to również taki pamiętnik ciekawych zdarzeń. Dowiemy się tu jak wygląda życie prezydenta, jak wygląda Biały dom od strony organizacji. Z książki już na samym początku dowiadujemy się że praca u boku tak ważnej osoby to ryzykowne zajęcie. Każde dziwne sytuacje są odbierane jak próba zamachu, ale to chyba nas nie dziwi w dzisiejszych czasach.... Czytaj dalej na http://kobietywpewnymwieku.blogspot.com

Jakiś czas temu czytałam książkę w klimatach postapo i była tak dobra, że sięgnęłam po kolejną. Niestety dużo tu niespójności i ciężko mi się to czytało. Od razu jakoś tak zraziłam się do głównej bohaterki i być może właśnie to miało wpływ na odbiór powieści... To jest gatunek za którym nie przepadam, więc prawdopodobnie właśnie to miało wpływ na ogólną ocenę. jak dla mnie 5/10, ale nie chce zaniżać statystyki więc dorzucę kilka gwiazdek

Śmieszna historia dorosłych kobiet. Kocham ich poczucie humoru, który 1/1 odwzorowuje moje rozmowy z psiapsi. Historia nie naciągana, wciągająca. Różnego typu reprezentacje kobiet w tej książce stwarza wiele możliwości do utożsamiania się z jakąkolwiek z nich. Tylko te imiona były śmieszne...Bazylia? Kudłata? xd

Jeśli podobał wam się pierwszy tom serii "Wszyscy mamy źle w głowach", to nie zawiedziecie się kontynuacją przygód przebojowych krakowskich licealistów. Książka "Stracone szczęście" trzyma poziom, a momentami staje się jeszcze bardziej poruszająca - dojrzalsza, poważniejsza, bliższa sercu niż poprzednia część. Akcja powieści rozgrywa się w szczególnym czasie - między Świętem Wszystkich Świętych a Sylwestrem, czyli w okresie, który sam w sobie skłania do zadumy i refleksji. To jesień w pełnym tego słowa znaczeniu: melancholijna, niosąca przeczucie końca i jednocześnie delikatne światło nadziei. Na tym tle bohaterowie stają się coraz bardziej ludzcy. Dorastają, mierzą się z nowymi doświadczeniami, a ich relacje nabierają głębi. To nie jest już tylko opowieść o szkolnych kłótniach czy konkursach muzycznych - tutaj życie naprawdę daje im w kość. „Życie nieżyciuje”, chciałoby się powiedzieć, i właśnie to autorka uchwyciła najlepiej. W drugim tomie dostajemy całą paletę emocji: od ciepła i humoru, które wybrzmiewają w dialogach, po ciężar tragedii i strat, z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie. Martyna Pawłowska-Dymek pokazuje, jak młodzi ludzie próbują podźwignąć się w chwilach, gdy świat wydaje się zbyt trudny, a jednocześnie przypomina, że w tej walce nie są sami. Przyjaźnie i więzi, które ich łączą, rozświetlają nawet najbardziej ponure dni. Podoba mi się konsekwencja w budowaniu narracji - podobnie jak w "Nic z tego nie zrozumiecie", mamy wielogłosową opowieść, dzięki której każdy z bohaterów dostaje swoją chwilę na scenie. Dzięki temu jeszcze bardziej wnikamy w ich psychikę i możemy poczuć, że to nasi rówieśnicy, przyjaciele, znajomi z klasy. "Stracone szczęście" to książka prawdziwa - taka, w której nie ma lukru ani sztucznego dramatyzowania. Jest za to codzienność, ze swoimi jasnymi i ciemnymi stronami. Czasem przygniatająca, czasem uskrzydlająca. To powieść o dojrzewaniu, o tym, jak trudne bywa wejście w dorosłość, ale też o sile więzi, która sprawia, że nawet największe tragedie można przeżyć razem. Ton tej części jest poważniejszy, ale właśnie przez to bliższy prawdziwemu życiu. A jednak, mimo refleksji i momentów, które ściskają za serce, nie brakuje tu scen, przy których uśmiech sam pojawia się na twarzy. Martyna Pawłowska-Dymek potwierdza, że polska literatura młodzieżowa ma się świetnie. A ja po raz kolejny czuję, że autorka otwiera dla nas drzwi do świata, który - choć fikcyjny - jest boleśnie i pięknie znajomy. [za egzemplarz dziękuję autorce]

Udany debiut, chociaż jak dla mnie za bardzo rozwlekły. Duża ilość bohaterów może przytłaczać a ich zachowanie nie zawsze może się podobać. Dużo się w tej powieści dzieje . Główny wątek to brutalne obrazy które są odzwierciedleniem popełnianych morderstw. Są też tajemnicę z przeszłości oraz mozolna praca policjantów, którym zabójca gra na nosie. Jest też i delikatny romans między Natalią, siostrą malarza kontrowersyjnych obrazów a Marco, jednym z policjantów prowadzących sprawę morderstw , o które podejrzewany jest Ethan. Nie podobały mi się natomiast sylwetki Paula i Rose, którzy w zasadzie myśleli tylko o własnym awansie a nie o śledztwie i ze sobą rywalizowali. Jak na mój gust za dużo tu osób chorych psychicznie, co trochę komplikuje bezkrytyczny odbiór powieści. Książkę czyta sie dobrze ale jest całkowicie inna niż te nowsze jej powieści.