Nieskończoność

Bardzo ciekawa i lekka książka, szybko i przyjemnie się czyta. Niestety pdf, który znalazłam miał braki i czasem brakowało w niektórych rozdziałach kilka zdań, no ale całości w pełni nie ma niestety. Bohaterowie ciekawi, niektórzy fajnie stworzeni, mało dreszczyku chodź opis sugeruje inaczej. Dziwne zachowanie niektórych osób i dziwne wytłumaczenia, mimo to fajnie się czyta. Polecam. ^^

Książka okazała się miłym zaskoczeniem, którego się nie spodziewałem. Autor w bardzo ciekawy sposób przedstawił świat, w którym dominują wampiry, a ludzie są gatunkiem niemalże wymarłym. Główny bohater ukrywa swoją prawdziwą tożsamość, trzymając się sztywnych zasad, ktoch nauczył go ojciec. Historia naprawdę wciąga, jednak nie brakuje tu logicznych luk. Skoro wampiry nie mają krwi, to nie pracuje ich serce, a co za tym idzie, powinni chyba zauważyć lub wyczuć pracujące serce u głównego bohatera? Takich przykładów jest kilka. Trochę rozczarował mnie wątek przygotowań do Wielkich Łowów. Wiele elementów wskazywało na dużo większą tajemnicę dziwnego traktowania głównego bohatera i jego przywilejów. Autor świadomie lub nieświadomie budował fundamenty to ciekawej intrygi, która prowadziła do niczego.

Kiedy myślimy o księżniczkach od razu przed oczami mamy obraz pięknej, uroczej i pewnej siebie, czasem też wojowniczej, dziewczyny. Jednak Elisa de Riqueza jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowej przedstawicielki rodziny królewskiej. Zakompleksiona, żyjąca w cieniu swojej siostry i do tego z pokaźną nadwagą. Ze swoim wrażliwym sercem, umiłowaniem do nauki oraz książek, dziewczyna nie wzbudzałaby żadnego zainteresowania, gdyby nie pewien istotny fakt – została ona bowiem wybrana przez Boga. Jest nosicielką Boskiego Kamienia, a co za tym idzie, osobą predestynowaną do rzeczy wielkich, spełnienia boskiej misji. Jednakże pomimo tego, bądź co bądź wyróżnienia, uważa się za "tę gorszą księżniczkę". Jest święcie przekonana o tym, że nie nadaje się do wyznaczonej roli oraz jedocześnie cierpi z powodu odrzucenia. Bohaterka wyśmiewana za swój wygląd, tak jak każda siedemnastolatka chce być "piękna"… Dlatego Elisa będzie musiała się nauczyć, że liczy się nie tylko to, co na zewnątrz, bo już wkrótce jej los zmieni się o 180 stopni… To bardzo intrygująca opowieść o niebanalnej i nieszablonowej fabule. Styl jest dość przyjemny, problemy mogą sprawiać jedynie nietypowe imiona bohaterów czy nazwy królestw. Wykonanie jest znakomite - zaczynając od logicznie skonstruowanego świata po dopracowanych bohaterów. Postacie w książce są bardzo dobrze wykreowane i niejednolite. Każda postać jest inna, każda skrywa swoje tajemnice. Prawie do samego końca nie miałam pewności kto jest postacią pozytywną, a kto negatywną... Pisarka świetnie tworzy napięcie, grając na uczuciach czytelnika oraz pozostawiając go w niepewności do ostatniej strony. Podczas lektury towarzyszyła mi też cała paleta emocji: śmiech, zaskoczenie, smutek czy współczucie. Zaś poczynania głównej bohaterki śledziłam z niemałym entuzjazmem. Podobało mi się, że nie jest ona idealna, co czyni Elizę bardziej realistyczną i głęboką bohaterką. Jako zwykły człowiek również musiała kształtować sobie pozycję w społeczeństwie jako księżniczka i wybranka Boga, co nie zawsze było dla niej proste. Obrazowo zostały także przedstawione problemy osoby otyłej i jej kompleksy. Elisa na kartach powieści ogromnie się rozwinęła jako postać. Z osoby przyzwyczajonej do wygód i królewskiego życia, przeistoczyła się w silną oraz rozsądną nastolatkę, umiejącą stawić czoło przeciwnościom i wyzwaniom. Zmienia się jej punkt widzenia oraz czuje się pewniejsza siebie. Przez całą historię obserwowaliśmy, jak trudne i niebezpieczne wydarzenia czynią ją silniejszą, jak z niezdarnej dziewczyny staje się dojrzałą młodą kobietą. I to jest piękne, i takie prawdziwe. Autorka zadbała o każdy szczegół, aby oddać klimat quasi renesansowej Hiszpanii. Świat opisany w powieści jest bogaty, obszerny i wspaniale przedstawiony. Widoki, ubrania, ludzie, a nawet jedzenie pobudzają zmysły czytelnika. Cała fabuła opiera swój fundament na obrazie pobożności i życia podporządkowanemu religii. Moim zdaniem jest to bardzo interesujące, gdyż przedstawienie renesansu i jego średniowiecznych korzeni nie jest zabiegiem dość popularnym. Akcja jest dynamiczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, potęgujących napięcie podczas lektury. Doskonale widać, że pisarka dokładnie wszystko przemyślała. Takiej barwnej, nieprzewidywalnej, a przede wszystkim nieschematycznej historii oczekiwałam i się nie zawiodłam. Występuje tu też wątek romantyczny, ale jest on jednak tak delikatnie wpleciony, że nie zakłóca głównej osi książki, za co ogromny plus. "Dziewczyna ognia i cieni" to naprawdę wartościowa lektura, która składnia do refleksji. Autorka na kartach powieści pokazuje nam, aby się nie poddawać pomimo przeciwności losu, że trzeba być silnym i mieć nadzieję. Nie jest to typowa książka fantasy YA i w porównaniu z innymi pozycjami tego gatunku, naprawdę zasługuje na uwagę i to nie tylko młodzieży. Jeśli szukacie dobrze napisanej powieści, trzymającej w napięciu, z angażującą się bohaterką, która walczy o ważne wartości musicie sięgnąć po tę . Trzeba o niej zrobić głośniej... I przydałoby się zrobić wznowienie…

IG: jagoda_goczal Ω Pamiętam, że gdy się zbudziłam po restarcie, usłyszałam przeraźliwe wycie odbijające się od ścian i dźwięczące mi w uszach. Pomyślałam: Co za idiota się tak wydziera? To byłam ja. Wrzeszczałam i dygotałam jak narkomanka na głodzie. Żenujące. 🩸 Ω Wren Connolly była martwa 178 minut po czym wróciła do życia – restartowała. Stała się silniejsza i szybsza, jednak ceną za to była utrata człowieczeństwa. Wykorzystywana przez Korporację Odnowy i Rozwoju Populacji zmuszona jest walczyć i zabijać na rzecz organizacji. Do czasu poznania Callum’a Reyes’a 22, który obraca jej ułożony i schematyczny świat do góry nogami. 🩸 Ω Jest to chyba najbardziej dynamiczna książka, jaką w życiu czytałam🥵 – szybka, prosta i, przez to, krótka, aż do przesady. Autorka na niecałych 300 stronach dała radę wcisnąć backstory głównej bohaterki, opis całego systemu świata przedstawionego, całą późniejszą akcję, w tym rozwój relacji bohaterów i walkę z reżimem KORP-u🤔. I autentycznie było tak, że na jednej stronie toczyła się jakaś walka, na następnej był opis zagrożenia życia bohaterów, a na następnej kryzys zostawał zażegnany, a fabuła toczyła się dalej jakby nigdy nic. No tempo zabójcze, zwłaszcza na dłuższą metę😂. I ono w dużej mierze przyczyniło się do zepsucia klimatu😖, bo o ile koncept tytułowego „restartu” bardzo przypadł mi do gustu👍, tak uważam, że nie został on do końca wykorzystany. Nawet sama protagonistka dziwiła się jak to wszystko szybko idzie. A co do Wren 178 – początkowo miała być wykreowana na zimną i skuteczną maszynę do zabijania⚔️. Szybko jednak, po poznaniu Callum’a😏, okazuje się, że wcale nie musi taka być, więc całą pierwotną charakterystykę tej postaci też szlag trafił. Doprowadza to do tego, że zamiast historii o przeciwstawieniu się systemowi dostajemy młodzieńcze lovestroy❤️‍🔥 z wątkiem „życia na krawędzi”. Ciężko mi jest nawet powiedzieć, czy polubiłam głównych bohaterów, bo mimo, że byli obecni na prawie każdej ze stron, walcząc lub się migdaląc, czuję, że nie miałam szansy ich poznać. Trochę szkoda😞. Finalnie stwierdzam, że, choć nie wykorzystany, książka ma potencjał i chętnie sięgnę w przyszłości po następny tom❤️‍🔥😏⚔️😖.

Taka mocna 8. Podobało mi się, bardziej niż pierwsza cześć, aczkolwiek myślałam, że będzie to zwykła kontynuacja historii Violet, a mamy tutaj właściwie opowieść Róży. Od jej poznania z Fallonem, przez poznanie przepowiedni, aż do przemiany Violet w wampira. Fajnie, aczkolwiek, mogła to być historia dodatkowa, jak w "Rywalkach", są te dodatkowe mini części. Jednakże autorka tak napisała i nie żałuję, że przeczytałam. Cieszę się, że tym razem nikt tutaj nie chichotał, aczkolwiek czerwienienie się na twarzy było dość częste. Styl pisania również się poprawił, jakby autorka sama dojrzała, szkoda tylko, że nie dojrzała, aby napisać kolejne części. Szukałam w zakamarkach internetu, i miały być kolejne tomy, ale coś nie wyszło, chyba z powodów zdrowotnych. Szkoda, bo nie lubię, gdy historia gdzieś się urywa, a ewidentnie ma być ciąg dalszy, przepowiednia mówi o dziewięciu bohaterkach, a poznaliśmy tylko dwie. Szkoda, bo potencjał był. W zasadzie, to można tą cześć przeczytać bez "Kolacji z wampirem".

C.J. Daugherty tak skonstruowała świat w książce TAJEMNY OGIEŃ, że po przeczytaniu pierwszej części od razu musiałam sięgnąć po kolejną. Ona dosłownie mnie pochłonęła. Fabuła skupiona jest wokół dwójki głównych postaci — Taylor oraz Sashy. I podczas gdy ta pierwsza to pilna uczennica z Oxfordu to ten drugi pochodzi z Francji i od urodzenia skazany jest na tajemnicze niebezpieczeństwo. Pozornie nic ich nie łączy, jednak ich losy splatają się w najmniej oczekiwany sposób, co może wydawać się niemożliwe. Szybko okazuje się, że to część większej i mrocznej układanki, w której zagościła magia, przeznaczenie i starożytne siły. I to właśnie ta tajemnica dotycząca chłopaka była najciekawsza w tej historii. Nie została ona do końca wyjaśniona w pierwszej części. Wręcz przeciwnie, była pełna niedopowiedzeń, które spowodowały, że musiałam poznać ich dalsze losy. Ja wręcz musiałam poznać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i dowiedzieć się, o co chodzi z klątwą Sashy. Autorka doskonale stopniuje napięcie w opowieści, co pozostawiało mnie w ciągłej niepewności. Natomiast chemia, która niezaprzeczalnie jest między bohaterami, rozwijał się w sposób naturalny i niewymuszony. Nie było przesadnego dramatyzmu, a fabuła całej książki osadzona została w bardzo ciekawym klimacie: czasem nawet lekko mrocznym. Uważam, że autorka ma bardzo lekki i przyjemny styl pisania — dzięki czemu książkę dosłownie się pochłania. Podsumowując, jest to świetna historia młodzieżowej fantastyki z elementami magii, tajemnicy i romansu. Moim zdaniem po pierwszej części możecie zostać z niedosytem i chęcią rozwiązania zagadki wraz z bohaterami, ale spokojnie, bo druga część niesie ze sobą odpowiedzi na wiele pytań.

Choć pomysł ukrywania się innych ras wśród ludzi wydaje się niezbyt zaskakujący, podobnie jak wątki miłosne, które po wprowadzeniu bohaterów wydają się oczywiste, to jednak sposób realizacji obu pomysłów sprawia, że przyszłość bohaterów nie jest przewidywalna. Główna bohaterka staje przed kilkoma wyborami i żaden nie jest oczywisty. Fabuła wydaje mi się ciekawa i interesująca. Na niekorzyść książki przemawia język. Zastanawiałam się czy przyczyna leży po stronie autora, tłumacza, czy może pomysłu na to że książka spisana jest w formie przemyśleń nastolatków na wzór pamiętnika. Być może autorka uznała, że ten prymitywny, nieliteracki język będzie w takim przypadku odpowiedni. Sprawia on jednak, że książkę trudno się czyta, pojawiają się zdania w formie wykrzykników, zdania gramatycznie niepoprawne, zdania jakby wyrwane z pierwszych wypracowań przeciętnego ucznia. Sformułowania typu: " ale miałam to gdzieś" stanowią standardową formę przekazywania emocji, co na pewno nie jest pomysłem tłumacza ;) Bohaterowie są też wyjątkowo nieskomplikowani emocjonalnie, a sytuacje, które mają doprowadzić do nieporozumień wyjątkowo bezsensowne. Ember i jej brat są bardzo do siebie przywiązani, jednak w rozmowach miedzy nimi nie ma ani trochę dobrej woli żadnej ze stron. Dodatkowo opisy odczuć bohaterów od połowy książki przypominają bardziej tanie romansidło, niż powieść o smokach i ich kontaktach z ludźmi.

"Tak bardzo starałam się być dobra..." Mort, Lex i pozostali juniorzy muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że los żywych i umarłych leży w ich rękach. Zara pozostaje nieuchwytnym strapieniem i Lex będzie musiała przygotować się na ostrą konfrontację. Ale nie tylko. Lex odkrywając swoje umiejętności orientuje się, że dobro może być względne. Że można starać się z całych sił, ale naturze trudno się przeciwstawić. Czy jednak istnieje jakieś wyjście? Co Lex będzie musiała zrobić i jak trudne okażą się jej rozterki moralne? Pamiętacie jak zachwycałam się pierwszym tomem? Jak powrót do tego mrocznego miasteczka pełnego sekretów okazał się strzałem w dziesiątkę? No to okazuje się, że im bardziej brniemy w historię, jest tylko lepiej 😁 Od tej części nie dało się oderwać jeszcze bardziej! Do tego dużo z niej zapomniałam po tylu latach, więc tym lepiej odkrywało się to wszystko na nowo. Zwłaszcza, że przemieszczamy się do kolejnego tajemniczego miasta Żniwozony... Zejście z pozoru wydaje się tętnić życiem i beztroską niczym Las Vegas. Pełno tu neonów, radosnych i pięknie ubranych ludzi, a w barach rozlewają się hektolitry alkoholu. Czasem jednak wygląd bywa zwodniczy... Burmistrz Zejścia jest starym przyjacielem Morta, ale ten ewidentnie coś przed Lex ukrywa. Tylko co? Lex jest na tyle dociekliwa i bezczelna, że będzie starała ze wszystkich sił dokopać się do prawdy. "Płomień" oprócz ogromnej ciekawości, wywołał we mnie jeszcze masę emocji. Były fragmenty, których nie sposób było nie opłakać. Pośród tej mrocznej zabawy ze śmiercią mamy przecież ludzi, którzy (mimo, że nie są do końca tacy jak my) też mają swoje problemy i też odczuwają emocje i popełniają błędy. A czytelnik zostaje tak wciągnięty w tą pokręconą przyjaźń między juniorami i ich mentorem, że łzy prędzej czy później same się poleją. Mam wrażenie, że opowieść stała się jeszcze bardziej mroczna i makabryczna. Pojawiają się sceny, które co wrażliwszych czytelników na pewno poruszą. Ale to wszystko buduje ten punkowo-metalowy klimat trylogii "Zgonu". Postaci są zabawne, ale mają też ciemne i nieco sadystyczne strony. A każda z nich wciąga nas w historię bardziej i nie pozwala o sobie zapomnieć. Książka kończy się w takim momencie, że nie sposób od razu nie sięgnąć po kolejny, już finalny tom. Z drugiej jednak strony czytelnik wie, że wtedy historia dobiegnie końca. A rozstanie się z Lex, Driggsem, Mortem i całą resztą to niemal jak rozstanie z całą paczką pokręconych, ale świetnych przyjaciół 🖤

Świat opanowany przez wampiry i tylko jeden dzieciak udający, że jest wampirem, a naprawdę jest człowiekiem. Pierwsza i druga część bardzo dobre, ale oczywiście jak to fabryka słów trzeciej już nie wydali. Jeśli zaczniecie, to nie poznacie zakończenia, bo po polsku nie wydali trzeciej od wielu lat i nie zapowiada się. Ja po angielsku nie czytam, a nawet pewnie nie da się kupić ostatniej części.

,,Chłopak nikt" zdecydowanie należy do mniej znanych pozycji, bo dopóki nie zobaczyłam jej drugiego tomu w promocyjnej cenie na stronie księgarni internetowej, to nie miałam o niej pojęcia. Niemniej jednak jej opis mnie strasznie zaintrygował. Książka przedstawia historię chłopaka, który jest narzędziem w rękach Programu. Ma misję, zadania i dąży do wyznaczonego celu. Jest bronią, dobrze wyszkolonym człowiekiem nie posiadającym uczuć, który likwiduje wrogów. Wszystko idzie zgodnie z planem do momentu, aż nie stanie na jego drodze pewna dziewczyna. Jak wpłynie to na jego kolejne zadanie? Książka niby niepozorna, bo wydaje się być zwykłą młodzieżówką. Nic bardziej mylnego. Niesie ze sobą bardzo ważne przesłanie i pokazuje, że w każdym człowieku kryją się jakieś uczucia oraz to, że bardzo często jesteśmy więźniami pewnych systemów i przekonań, tak jak główny bohater. Wszystkie wydarzenia oraz przemyślenia jakie w ich trakcie wysnuwał bohater sprawiły, że był on bardzo interesująca postacią. Czytelnik chciał poznać jego dalsze losy i sprawdzić, czy dalej będzie ślepo podążał za wyznaczonym celem. Bardzo ciekawą postacią okazała się też być Sam, podobało mi się, ze nie była tak idealna, jak się początkowo wydawało. Styl pisania autora bardzo przystępny. Nie zawsze narracja pierwszoosobowa przypada mi do gustu, ale w tym wypadku tak nie było. Bardzo dobrze ten sposób przedstawienia przemyśleń bohatera wpasował się w historię. Akcja w książce była spójna i sprawiała, że przez książkę się płynęło. Nie zmienia to faktu, że miała pewne wady. Było kilka absurdalnych sytuacji i relacji między bohaterami. Przykładowo dziwne było to, że chłopak, pierwszy raz będąc w szkole, odbył rozmowę od razu z wyznaczoną przez Program osobą. Było to mało wiarygodne. Podobnie jak to, że niektórzy uczniowie po kilku dniach znajomości zaczynali mu bezgranicznie ufać. Zakończenie było takie, jakiego się spodziewałam, ale i tak uważam, że było najlepsze dla tej historii. Mimo wszystko dobrze się przy niej bawiłam. Na pewno sięgnę po drugi tom, który już czeka na mnie na półce!

Becca tym razem staje naprzeciwko fałszerzy srebra. Do pomocy ma Clary, Apsik i Klapsa. Nowe miasto, nowi wrogowie, nowe Psy i nowi przyjaciele. To właśnie tych starych przyjaciół mi tutaj brakuje! Pierwszą część uważam za lepszą, jednak gorąco polecam obie

Ja nie wierzę, że autorka Upadłych napisała coś takiego. Pierwsza część wiele obiecywała i postawiła poprzeczkę dosyć wysoko, natomiast druga... próbowała ją przeskoczyć, ale się nie udało. Ba-nawet jej nie strąciła, prześlizgnęła się pod spodem. W tej książce występuje coś czego nie cierpię-nad wyraz odważna i heroiczna bohaterka. O ile czasami to ma sens, to tutaj... raczej nie. Zakończenie było dosyć traumatyczne zważając na podjęte wcześniej wątki. Czasami miałam ochotę krzyczeć na kartki, bo nic innego mi nie pozostało. Jestem ROZCZAROWANA i załamana.

W końcu znalazłam książkę, w której narracja jest opowiadana z perspektywy chłopaka, a nie tylko nastolatki! To już samo w sobie jest plusem. Ponadto fabuła ciekawie przedstawia odwieczny konflikt anioły vs. demony, gdzie dobro wcale nie ma koloru bieli a zło czerni. Świat wykreowany przez autorkę jest świeży i niepowtarzalny. Czyta się szybko i przyjemnie. A Noaha jest moim cichym zwycięzcą ponad wszystko.

Drugi tom za mną. Ta część była bardziej rozbudowana, więcej się działo. Na każdym kroku były jakieś inteygi, ktoś wokół non stop kłamał i każdy pragnął magi Marcy. Miejscami trochę nudnawa, niektóre momenty były nie do czytania, było coś takiego że jakaś osoba oczymś pomyślała i na nastepnej stronie już to robiła. Dużo było nie wyjaśnionych sytuacji, również nie dokonczynych scen a to dziwne. Mimo tych kilku braków, książkę czyta się szybko, mi niestety obowiązki nie pozwoliły na szybsze jej skończenie ale dziś dobrnęłam do końca. Polecam 😉

Końcowo książka bardzo przypadła mi do gustu pomimo faktu, że zwykle nie czytam tego gatunku. Jednakże pierwsze sto stron było dla mnie istną katorgą. Przez to jak bardzo świat jest skomplikowany, ilu poznajemy bohaterów na start i skaczemy pomiędzy ich perspektywami chciałam ją odłożyć. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam bo było ciekawe przeżycie, bycie non stop pod nalięciem co będzie dalej.

"Malfetto" to porywające fantasy z mrocznym klimatem i nietuzinkową bohaterką na czele. Marie Lu tworzy świat pełen napięcia, magii i politycznych intryg, w którym nic nie jest czarno-białe. Adelina jako antybohaterka fascynuje swoją przemianą i wewnętrzną walką. Styl autorki jest dynamiczny, a akcja nie zwalnia tempa ani na chwilę. Dla fanów młodzieżowego fantasy – absolutny must read!

Książka ta trafiła w moje ręce całkiem przypadkiem. Nie sądziłam, że taka historia może mnie zaciekawić. Zaciekawiła, nawet za bardzo. Żałuję, że część druga nie została przetłumaczona. "Na wiele rzeczy nie mamy wpływu. Ale o tym, kim będziemy, decydujemy my i tylko my." Ivy to bardzo mądra kobieta. Nie poddaje się manipulacją, ma swoje zdanie. Dlatego tak trudno pogodzić się jej z tym, że ma zostać żoną swojego największego wroga. Jest jednak na tyle mądra, że próbuje znaleźć w tym dobrą stronę. Wszak już bliżej wroga być nie można, niż w jednym łóżku. Plusem tej książki jest jej jednowątkowość. Ta historia jest prosta, a mimo to przyciągająca. Możemy zakładać z góry zakończenie, ja jednak obstawiałam zupełnie inne, niż te które dostałam. Polecam i mam nadzieję, że druga część jednak kiedyś się ukaże 😊

Miło, lekko i przyjemnie, szybko. Niestety bez większych niespodzianek. Postacie są już znane, styl pisania i układy miedzy bohaterami także. Tu nawet wyprawa do Ameryki nie spowoduje zamieszania. Książka naiwna, bez scen. Na szczęście całość sprawia sympatyczne wrażenie i może dzięki oderwaniu od realizmu (w końcu mamy tu ludzi z super umiejętnościami) książka, przynajmniej mi, poprawiała nastrój.

Wiedźma, elfy i mroczny cień. Walka między Gwardią i Zakonem. Niespodziewani sojusznicy i zdrajcy. Dlaczego Zakon tak usilnie stara się zabić Cathy? Jak zapobiec dostaniu się drugiej części magicznego klejnotu w ręce ich mistrza? Najpierw trzeba go jednak odnaleźć. Angelo nie zamierza bowiem dopuścić, by cokolwiek stało się Cathy.

"Kiedy czeka się na śmierć, najciężej znieść to rozdarcie. Bo z jednej strony chciałoby się mieć przed sobą jak najwięcej czasu, a z drugiej - wcale nie. Chce się tylko jednego - żeby było już po wszystkim." By spłacić dług wdzięczności (a może i chodzi o coś więcej?), Ember stara się przekonać Rileya do uratowania byłego żołnierza zakonu Świętego Jerzego od niechybnej śmierci. Zadanie nie będzie proste. Wręcz awykonalne. Dwa smoki mają wedrzeć się do pilnie strzeżonego budynku organizacji, która powstała tylko dlatego, aby ich zabić? No cóż... A jeśli im się uda, to co dalej? Dwóch zbiegów Talonu i zdrajca zakonu, ludzie, którzy powinni się nienawidzić, ale walczą o to, żeby tak nie było. Co jeszcze ich czeka? Coś jest z tą serią nie tak. No bo jakim cudem jednocześnie nie mogę ścierpieć głównej bohaterki, ale jednak czytam i czytam i oderwać się nie mogę? Serio, Ember zachowuje się jak rozwydrzona nastolatka, która ma głęboko w nosie to, że naraża na ogromne niebezpieczeństwo wszystkich dookoła. I na dodatek cały czas powtarza "oczywiście". I za pięćdziesiątym razem ma się naprawdę ochotę wyrzucić książkę przez okno. Ale... Ember ma też plusy. I to duże. Może jest nie do wytrzymania, ale również szczera i... dobra. Nie lubi zabijać, nie podoba jej się to, że czasem jest do tego zmuszona. Czyżby ostatnie wydarzenia nieco ją zmieniły? A tej moralności tu trochę jest. Podoba mi się to, że książka zauważa pewien cenny fakt - zabijanie jest okropne, ale można się do niego przyzwyczaić. To okrutna prawda, która serio daje do myślenia. Ile trzeba, aby znieczulić człowieka do tego stopnia, aby zabijanie przychodziło mu łatwo? Kolejne rozterki dotyczą już bardziej abstrakcyjnego tematu - czy smoki czują? Idąc przez opowieść spotykamy ich kilka, każdy jest inny, wyjątkowy i potężny. Drzemie w nich ogromna siła. Mogą przybrać ludzką formę, ale to ta zwierzęca natura wydaje się być prawdziwą. Tylko do jakiego stopnia? Mogę mieć trochę uwag do powieści. Język narracji jest raczej ubogi, podobnie jak ten w dialogach, pojawiają się powtórzenia i chciałoby się, żeby było to trochę lepiej napisane. Poza tym, bardzo dobrze widać, że to powieść dla nastolatków, wątek romantyczny jest raczej powierzchowny, z motywem pierwszej miłości, wewnętrznych rozterek. Ale! Z jakiegoś powodu naprawdę chciało mi się to czytać. A już ostatnie 150 stron to poszło jednym tchem. I serio mam ochotę na więcej, na pewno będę kontynuować serię. Być może ma to związek z tym, że sama fabuła mi się bardzo podoba- pomysł na świat smoków i ludzi, tajne organizacje i motyw ucieczki, chęci bohaterów do zmiany świata na lepsze To wszystko powoduje, że na wady nie zwraca się tyle uwagi i chce się poznawać dalszą część historii. Czy warto siegnąć po książkę? Zdecydujcie sami!