Niech żyje bal

Pani Beata napisała tę książkę z właściwym dla siebie wdziękiem. To ciekawa historia, która prowadzi nas przez życie aktorki. Dowcip, dystans do siebie i barwna opowieść. Jednak ponieważ lubię mocniej zgłębiać historię tamtych lat, mam pewien niedosyt. I uważam, że wiele spraw zostało przedstawionych zbyt cukierkowo. Maryla Rodowicz swego czasu pisała książki z większym jajem.

Kolejna autobiografia, w której trochę zabrakło mi samego Autora. Sporo wspomnień i anegdot dotyczących pracy, ról, innych aktorów, reżyserów. Trochę za mało Pana Olbrychskiego jako człowieka. A może to celowy zabieg znakomitego aktora, przyjęcie roli nieco tajemniczego? Jednak nawet we wspomnieniach dotyczących pracy odsłania się, pokazuje jako człowiek z fantazją, niepospolity, trochę krnąbrny, znający swoją wartość.

10 gwiazdek bo Wysocki to idol mojego pokolenia, a autorki "koński ogon" siał zgorszenie w polskich szkołach. Zaczęło się od filmu "Przed potopem" (1954), polska premiera (chyba??) 1957 i fryzury Mariny Vlady; uczennice z "bardzo dobrych domów" (jak śpiewano w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego "Owca") były masowo odsyłane do domu za ów "koński ogon" i skruszone wracały do szkoły wraz z wezwanymi rodzicami, tudzież warkoczykami na głowie, bo takiego zberezeństwa włosowego szkoła socjalistyczna tolerować nie mogła i nie chciała. Demoralizujący wpływ Vlady pogłębił następny jej film pt "Czarownica" (1956). To ponad 60 lat od tamtych dni, a ja je tak dobrze pamiętam! To ja tak długo żyję!! To dla młodych tak znajome, jak dla mnie Powstanie Styczniowe. Tyle, że ja wspomnę o wojnie koreańskiej. A teraz uporządkujmy bazę Marina Vlady właściwie Marina de Poliakoff – Baidaroff (ur. 1938) - francuska aktorka, której przodkami byli Rosjanie. Popularność w Polsce przyniosły jej filmy "Przed potopem" Cayatte'a i "Czarownica" Michela. "Przed potopem" to film o zbuntowanej młodzieży, która wobec wybuchu wojny koreańskiej zamierza uciec na wyspy Polinezji, a "Czarownica" to film, ktorym Marina Vlady oczarowala caly świat; Wysockiego też. Malgorzata Piwowar na http://www.rp.pl/artykul/1166381-Dokument-o-Wysockim-i-Vlady.html pisze: "Ich wspólna historia trwała 13 lat. To był czas szczęścia i rozpaczy. Tak wyglądała miłość Mariny Vlady i Włodzimierza Wysockiego. Poznali się w 1967 roku w Moskwie, gdy on był dobrze rokującym aktorem Teatru na Tagance, a ona – francuską aktorką znaną z filmu „Czarownica", budzącego w ZSRR zachwyt. Ten film zobaczył też Wysocki i powiedział o Marinie – „ona będzie moja" – tak twierdzi Jurij Lubimow, reżyser i przyjaciel aktora. A Marina, kiedy zobaczyła Wołodię grającego w jednym ze spektakli – też się nim zafascynowała. Potem dopomógł los. Po spektaklu znaleźli się na tym samym przyjęciu. .. ...Dalsze wydarzenia toczyły się szybko, bo uczucie okazało się tak gwałtowne, że szybko zdecydowali się na nowe życie. Nie było to proste, bo oboje byli już w związkach - ona była matką trojga dzieci, on – dwóch synów..." Wladimir Wysocki (1938 – 1980) - pieśniarz, poeta i aktor. Wg Wikipedii „Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi m.in. w serialu kryminalnym pt. „Gdzie jest czarny kot” Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą)....” Najtrafniej ocenia go Marina w liście po śmierci Władimira, pełnym żalu i pretensji do teścia, przedstawiciela sowieckiego betonu, który nie chciał z synem się pojednać (s. 235): „...Ten pijak, element antyradziecki, odszczepieniec, nierób, wróg, szaleniec, zły ojciec, zły syn, ten człowiek upadły, który zadaje się z cudzoziemką - to pański syn, Siemionie Władimirowiczu.. Ten podziwiany aktor, powszechnie uznany twórca, człowiek namiętnie kochający ziemię ojczystą, niestrudzony w pracy, patriota, wizjoner, sfrustrowany ojciec, cierpliwy, pobłażliwy dla pańskiej głupoty syn, ten człowiek wyzwolony i szczęśliwy w życiu prywatnym - to także pański syn.....” Świetna książka, choć ujawnia poważny mankament, poważny problem autorki ze zrozumieniem istoty rosyjskiego pijaństwa. Mimo własnych rosyjskich korzeni, mimo znajomości faktów (s. 39): „...od trzynastego roku życia pijesz na umór...”, mimo poznania wielu Rosjan, mimo szczerej chęci pomocy mężowi, nie jest w stanie zrozumieć „rosyjskiej duszy”, która żąda alkoholu, by się otworzyć i móc tworzyć. Abstynencja alkoholowa spowoduje abstynencję twórczą, a tego właśnie ona nie jest w stanie pojąć. Czyż nie widać tego również na polskim podwórku? Przecież dla całej plejady polskich twórców alkohol to „condicio sine qua non”. Okresy wymuszonej abstynencji, to złuda, bo „kto pił, ten będzie pił”, a jak nie będzie, to straci zdolność tworzenia. Wskutek tej niemożności zrozumienia, kryzys w ich związku się pogłębiał, aż do tragicznego końca. C' est la vie! A obciążanie winą ojca czy systemu jest naiwne. Jeszcze jedna refleksja po zakończeniu lektury: poznajemy punkt widzenia Mariny, a ja podziwiam siłę jego miłości, chociażby wtedy, gdy zaszywa kolejne esperale, wiedząc, że je wydłubie. Marina pisze (s. 55): „.....Masz wolny wybór, nikt nie zmusza cię do wznowienia kuracji ale nawroty choroby skłaniają cię do podejmowania kolejnych prób. Okresy wytchnienia trwają coraz krócej: od półtora roku przy pierwszym zaszyciu do kilku tygodni przy ostatnim....” Wysocki nie zaszywa esperalu dla ratowania siebie, bo jest absolutnie pewien nieskuteczności tego; on rozpaczliwie próbuje ratować ich związek; on, w swoim mniemaniu, się poświęca.... I dlatego ten związek nie ma już szans, on chyba od początku ich nie miał... Zakończę trafnymi słowami Lubimowa (s. 218): „Pasternak, Achmatowa czy Wysocki wzbudzili swoimi wierszami więcej niż podziw - wzbudzili miłość” Łza w oku się kręci, więc wchodzę na https://www.youtube.com/watch?v=HbaZVb3ILD4 i słucham na początek „Ballady o miłości” PS Ciekawostka: Marina Vlady mieszkała w Maisons – Laffitte, jak Giedroyć i jego „Kultura”

Bardzo podobała mi się biografia Hanki Bielickiej. Artystka skupia się na swoim życiu artystycznym, podaje mnóstwo nazwisk aktorów, z którymi współpracowała, co świadczy o jej świetnej pamięci. Z życia prywatnego wspomina tylko najistotniejsze wydarzenia. Jeśli ktoś szuka plotek i pikanterii, to tutaj ich nie znajdzie, to przede wszystkim podsumowanie dorobku artystycznego. Dla mnie ciekawa i zachęcająca do przypomnienia sobie występów cudownej Hanki Bielickiej.

„Przejazdem przez życie – kroniki rodzinne” Lucjana Kydryńskiego przeczytałem niemal bezpośrednio po bardzo ciekawej książce - wywiadzie z Haliną Kunicką, jego małżonką, odczuwając niedosyt wiedzy o jej małżonku. Lucjana Kydryńskiego starsi z pewnością dobrze wspominają przede wszystkim jako znakomitego głównego konferansjera festiwali i programów muzycznych, m.in. z corocznego prowadzenia festiwali w Opolu i Sopocie. Natomiast czytelnicy „Przekroju” z nostalgią wspominają jego znakomite recenzje i publicystkę opisującą wydarzenia muzyczne drugiej połowy XX wieku. Lucjan Kydryński wiele miejsca w swej książce poświęcił oczywiście Halinie Kunickiej, a także ich synowi – Marcinowi oraz synowej – Annie Marii Jopek. Poznajemy więc historię rodziny, która swe zawodowe życie związała przede wszystkim z muzyką, choć każdy w różny, specyficzny sposób. Historię rodziny Kydryńskich napisano posługując się bardzo dobrym językiem i, w odróżnieniu od wielu biografii, nie było do tego potrzebne dodatkowe wsparcie redakcyjne. Lucjan Kydryński sam przecież posługiwał się piórem znakomicie. Oczywiście główny wątek książki dotyczy powojennej sceny muzycznej i operowo – teatralnej. Pojawia się sporo recenzji z wydarzeń kulturalnych, nie zabrakło także anegdot. Lektura, która powinna zainteresować każdego, kto muzykę lubi i jej słucha. Poznajemy życie artystów sceny z czasów PRL-u, towarzyszymy ich wyjazdom i wyprawom do ówczesnego „wielkiego” świata, niedostępnego dla przeciętnego obywatela nie tylko ze względu na bariery finansowe, ale przede wszystkim z uwagi na reglamentację paszportów. W tle opowieści o rodzinie Kydryńskich - wydarzenia wielkiej historii, nie tylko tej rodzimej.

[...] ​​Większość aktorów ma skłonność do kreowania rzeczywistości i siebie wobec rzeczywistości - udawania, tworzenia, przerabiania partnerów, reżyserowania. Dymna jest tego pozbawiona, niczego nie kreuje. Daje całą siebie, i to jest w naszym zawodzie sensacyjne - bo niespotykane. Nie ma drugiej osoby, która uprawia ten zawód niczego nie mistyfikując [...] Człowiek to cały kosmos w nieustannym ruchu i zmieniających się konstelacjach, trzeba tylko uważnie patrzeć i słuchać. Jeśli się świat odbiera we właściwych proporcjach, pamięcią i wyobraźnią, nie trzeba go fałszować, wystarczy rejestrować przejawy życia, starać się je zrozumieć. Nic nie jest jednoznaczne i tak proste, jakby się wydawało, podszewka rzeczywistości bywa ciekawsza niż jej zewnętrzne przejawy. [...] Trzeba umieć patrzeć z dystansem, niczemu się nie dziwić, niczego nie potępiać. Wstać rano, uśmiechnąć się do słońca, do dziecka. Na tym polega uroda życia. I uroda własna, bo uroda kobiety jest w oczach. CUDOWNA KOBIETA I WSPNIAŁY, DOBRY CZŁOWIEK ! Choć nie całkiem tego oczekiwałam to jednak z ciekawością przeczytałam. Te niektóre listy zamieszczone pod koniec uświadamiają w jak różny, często roszczeniowy sposób, ludzie postrzegają aktorów, artystów czy ogólnie osoby publiczne z tak zwanego szklanego ekranu. Liczne zdjęcia z różnych etapów życia i kariery trochę podnoszą wartość samej biografii. Daję 7.5⭐ ale tylko dlatego, że to pani Ania Dymna, gdyby to dotyczyło kogoś innego to nie wiem czy dałabym 5 😎 [...] Życie biegnie dzień po dniu, ale czasem spotkanie nowego człowieka może je odmienić. Życie aktorów to nieustanne spotkania z ludźmi, niektóre mają poważne w skutkach kontynuacje. [...] ​​Ta tragedia, co paradoksalne, przywróciła ją życiu. Po pożarze, śmierci męża, nie chciało się jej żyć; atrofia woli, pustka, poczucie bezsensu, zawodowe czynności wykonywane automatycznie, prawie bez udziału świadomości. A w węgierskim szpitalu, leżąc bez ruchu, odzyskując co chwilę świadomość i co chwilę ją tracąc, doświadczyła czegoś nieprawdopodobnego. Człowiek naprawdę zagrożony czepia się życia za wszelką cenę. Dopiero wtedy zrozumiała, jak bardzo jednak chce żyć.

Świat zna Sipińską-piosenkarkę, niektórzy znają Sipińską-architekta, teraz mamy okazję poznać Sipińską-pisarkę. Wspomnienia z dzieciństwa, opowieści o domu rodzinnym, karierze estradowej. Trochę w tej książce za dużo goryczy, jakby Autorka miała światu za złe, że jej nie wyszło życie artystyczne. Ewidentny plus za szczerość, bezpośredniość i (chyba) prawdziwość przytaczanych faktów. Minus za typowo poznańskie narzekanie na pieniądze i obliczanie, na ile to ta zła komuna autorkę okradła.

Życie Isadory Duncan nie było usłane różami. Cała rodzina była uzdolniona artystycznie i tym żyli. Dla nich nie było przeszkody, której nie można było pokonać. Bez pieniędzy, niejednokrotnie bez dachu nad głową dokonywali rzeczy niemożliwych, a szczególnie Isadora. Żyła tańcem, który był dla niej całym światem. W tamtych czasach, na przełomie IX i XX wieku przemieszczała się po całym świecie, co jest nie do uwierzenia. Pieniądze? Czasem było ich mnóstwo, a czasami wcale. Najważniejszy był taniec. Jeśli chodzi o książkę, jest w niej dużo chaosu, zbędnych opisów jak dla mnie, ale mimo wszystko warto było przeczytać o życiu tak szalonej kobiety i z taką wytrwałością dążącej do celu.

Gnòj, bagno i trzy metry mułu - takie środowisko rodzinne miała Autorka i miała prawo pochylić się nad tym samotnym, pozostawionym bez opieki dzieckiem dając nam też obraz poziomu etycznego tej "inteligencji", ktòrą opisuje oraz czasòw komuny, kiedy można było tak "chować" dziecko czasami sobie o nim przypominając ( jak matka Autorki), zrywając z nim kontakty definitywnie bo nowa żona ( sucz Kalina) tego sobie życzy (jak ojciec). Wielu z nas doświadczyło tej świadomości: jak sobie nie poradzę to nikt mi nie pomoże bo nikogo moje wybory nie obchodzą (ja tak, może dlatego tak mnie poruszył los Autorki). Pomimo doznanych krzywd - rozczula ją ojciec ( jedyna osoba, która dała jej jakieś ciepło, więc nie dziwię się), jednak potwierdza nieudolność, rodzaj degrengolady tego człowieka i tego domu smutnym stwierdzeniem, że nie znalazł żony, która zaopiekowałaby się nim, stworzyła warunki do pracy bo sam nie umiał poradzić sobie z życiem. Listy odczytałam tak, że Dygat jeszcze trzymał się na powierzchni ( jako ojciec, organizacyjnie, moralnie) jako mąż a nawet były mąż matki Autorki ale w związku z Kaliną już było pikowanie w dòł pod każdym względem. Smutna lektura.

Loda Halama. Jej taniec na kieliszku (szampana?) z filmu "Kłamstwo Krystyny" to jedno z moich najwcześniejszych dziecięcych olśnień. Lata 80. (potrzeba dodawać ubiegłego wieku?;))... niedziela..."W starym kinie"... Stanisław Janicki...charakterystyczna czołówka...ech ... wzruszyłam się. Kto pamięta, ten zrozumie. A te wspomnienia? Czytało się bardzo miło, ale...no wiadomo... więcej tu przemilczeń niż prawdy. Ale ten kieliszek i taniec Lody zostaną ze mną jako najcudowniejsze wspomnienie na zawsze.

To książka o cudownej kobiecie, aktorce, koleżance, matce, która niczego nie chciała zanadto zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym. To historia kobiety, której mieszkanie na ulicy Orlej w Warszawie było otwarte dla każdego potrzebującego, bo ona zawsze był silna dla innych, a przy tym rozrywkowa i heroiczna. Choć grała u wielkich szerokiej publiczności dała się poznać jako siostra oddziałowa w jednym z seriali, przy czym nigdy nie zepsuła jej sława. Wobec ludzi miała pokorę i zawsze epatowała dobra energią. Wielka szkoda, że nie ma wśród nas Pani Darii.

Po czytanych jakiś czas temu przedwojennych i wojennych wspomnieniach Stefanii Grodzieńskiej wiedziałam, że sięgnięcie po jej kolejną książkę będzie kwestią czasu. I, stało się. Jestem po lekturze kolejnej książki tej nieszablonowej, błyskotliwej, pełnej taktu, czaru i swoistej kokieterii Artystki. Główną bohaterką opowieści jest co prawda Autorka, ale niekoniecznie wszystkie wątki i sytuacje przedstawione w tej historii, musiały się wydarzyć. Nawet Karol, w rzeczywistości, nosił inne imię. Tym razem czytelnik towarzyszy Grodzieńskiej w jej podróży sentymentalnej do jednego z prowincjonalnych polskich miast i czeka z wypiekami na twarzy na jej nie do końca przemyślane i zaplanowane spotkanie z miłością sprzed lat. Miłość ma na imię Karol, mieszka na co dzień za granicą i po szesnastu latach od ostatniego widzenia się ze Stefanią przyjeżdża do Polski i przemieszkuje właśnie w tym mieście. Są lata sześćdziesiąte XX wieku. I dalej prawie tak, jak u Joanny Chmielewskiej (tak jak pisze @Queequeg). Kłody pod nogi, piętrzące się przeszkody i przeciwności losu. Dzieje się, ale nie to, co powinno. A tego pana Kazia, to najchętniej trzymałabym pod kluczem. I to solidnym. Cóż, trzeba samemu przeczytać, by zrozumieć o czym ja piszę. PS Mimo że i te wspomnienia Grodzieńska świetnie skomponowała, to jak dotychczas pierwszą lokatę u mnie ma jej „Urodził go „Niebieski Ptak”, bo „Szarpio Afrikanske” jest tylko jedno. Kto czytał ten wie. ;)

Wejść tam nie można. Ale jest nadzieja. Kiedyś czytałam tę książkę w chwilach, w których wydawało mi się, że jest mi bardzo źle. No a potem było mi naprawdę bardzo źle. To ważna dla mnie książka, choć już teraz wiem, że naprawdę każdy sam niesie swój krzyż. I tylko czasami zdarzy się Szymon Cyrenejczyk.

Obawiałam się, że pomimo zawartej w tytule wyraźnej sugestii co do przedmiotu tego wydawnictwa, będzie to rzecz tandetna, bulwarowa, w najlepszym wypadku powierzchowna, a na pewno natrętnie „krążąca” i stale powracająca do tematu bezdyskusyjnej urody bohaterki, jej relacji z mężczyznami oraz środowiskowych animozji. Na szczęście nic z tego nie miało tu miejsca. Owszem, jest tu troszkę anegdot filmowych, jest garść archiwalnych zdjęć, jest i sporo miłosnych historii, jest mnóstwo kobiecych zmagań z codziennością i niecodziennością, ale w głównej mierze ta książka to opowieść rozpoczęta z powodu niewyobrażalnej tragedii, opowieść przez tę tragedię boleśnie krocząca i opowieść do tej tragedii nieubłaganie zmierzająca. Nie było łatwo namówić Barbarę Brylską na tego typu „terapię”, na taką dość osobliwą w przypadku ceniącej prywatność aktorki dodatkową drogę uporania się ze stratą własnego dziecka, ale lata prawdziwej i sprawdzonej przyjaźni z autorką sprawiły, że artystka znalazła w sobie i siłę, i chęci, i potrzebę podzielenia się z innymi swoim dramatem. Zrobiła to w swoim stylu – prosto, pięknie, ufnie, intuicyjnie, łagodnie i w wyważony sposób, ale konsekwentnie w ustalonych przez siebie granicach. Czyta się bardzo szybko, ale trudno. Im dalej w te wspomnienia, tym trudniej, smutniej, ciszej. A nie ma tu spoufalania się z czytelnikiem, nie ma tu ani krztyny epatowania rozpaczą, nie ma emocjonalnego roznegliżowania. Może właśnie stąd bierze się ten ciężar?

Dobrze napisana, o nędzy środowiska miejskiej biedoty w czasie wielkiego kryzysu i powszechnego bezrobocia. Właściwie Natala miała szczęście, bo miała u zakonnic co jeść. Nie musiały jej przyjmować jeśli miała rodziców. A mogło się jej przydarzyć coś gorszego; właśnie czytam "Doktora Murka"... postać Arletki albo Miki. Czy "Dziewczęta z Nowolipek"... Jej koleżanka oberwała różańcem dlatego, że bluźniła Matce Bożej. Zakonnice nie są miłe, ale ten sierociniec żył z kwesty czyli z darów w czasie kryzysu. Warto przeczytać, jak to wtedy było. Nie tylko w Polsce.

Bardzo przyjemna lektura. Sięgając po książkę zastanawiałam się w czym tkwił fenomen sławy Mieczysława Fogga. Biografia wskazuje na to, że był bardzo sympatycznym człowiekiem i tak samo sympatycznie czyta się jego książkę. Trafił do serc Polaków śpiewając pieśni żołnierskie podczas powstania Warszawskiego dając nadzieję i siłę. Po wojnie dużo podróżował (śpiewał nawet Indianom :-D) i wszystko zamknął we wspomnieniach. Polecam!

Kolejna udana powieść Magdaleny Samozwaniec. Może nie zareagowałem na nią tak entuzjastycznie jak na poprzednie, ale jestem ogólnie usatysfakcjonowany. Wszystko dzięki znakomitemu poczuciu humoru autorki. Poza tym lubię jej styl – to lekkie pióra, ta inteligentna złośliwość, dystans, ironia i świetny zmysł obserwacji. Moim zdaniem tym powinna się cechować dobra satyra i właśnie takie są satyry Samozwaniec. Co prawda rzecz się dzieje za czasów PRL, których siłą rzeczy z racji wieku nie znam i są mi obce (te wszystkie problemy mieszkaniowe, przydziały, te kolejki w sklepach i kartki) ale coś tam się jednak orientuję, a to z opowieści rodziców, a to z filmów i książek z tamtego okresu. Autorka podeszła do tych tematów z właściwą sobie pogodą ducha, opisała to wszystko w formie zabawnych anegdot. A do tego dołożyć należy perypetie uczuciowe, które z równym wdziękiem i równie dowcipnie przedstawia autorka, nierzadko z przekąsem i czarnym humorem. Powieść ta może i nie wywołała we mnie takich salw śmiechu jak „Na ustach grzechu”, „Kartki z pamiętnika młodej mężatki” czy rewelacyjna „Maria i Magdalena” ale czytało się to lekko i przyjemnie. A poza tym muszę się powtórzyć po raz kolejny – ja po prostu do Magdaleny Samozwaniec mam słabość i raczej nic tego nie zmieni.

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.

Świetna książka! Przyznam się, że podchodziłem do jej przeczytania jak do jeża. Andrzej Zaorski nigdy nie był moim ulubionym aktorem. Kojarzyłem go głównie z "Polskiego ZOO" i z roli ojca jednego z chłopców z serialu dla dzieci "Nasze podwórko", w którym zagrał również ośmioletni wówczas... Rafał Trzaskowski. Ale mam coś takiego, że gdy umiera znana osoba i wiem, że ta osoba coś za życia napisała (albo napisano o niej) to, jako fan biografii, staram się kupić tę książkę. No więc kupiłem "Rękę, nogę, mózg na ścianie". I nie żałuję. Bo jest tu mnóstwo humoru, i to takiego, który mi odpowiada. Andrzej Zaorski ciekawie opowiada o swoim życiu i karierze, na szczęście nie rozwodzi się nad budowaniem ról - co zawsze jest meganudne w przypadku biografii/autobiografii aktorów. Czyta się to szybko, łatwo i bardzo przyjemnie, choć w chwili pisania Zaorskiemu przyjemnie nie było, bo dopiero co przeszedł udar i wracał do pełni sił. Polecam, po stokroć!

Hanna Zborowska z Kobuszewskich w zabawny, jak na tytuł książki przystało, opisała swoje dorastanie. Hania to nietuzinkowa osóbka, skora do psot, odkrywania świata, przekraczania granic. To kobieta o niepohamowanej energii i ciekawości życia, niepokorna, uparta w swoich postanowieniach. Hania lubiła empirycznie sprawdzać i doświadczać, co często miało skomplikowane konsekwencje, niemniej nie zrażała się łatwo. Szukająca przygód, ciekawska, poszukująca sensacji w sprawach niezrozumiałych, zwłaszcza kiedy były dla niej zakazane. Zakochana najpierw w swoim młodszym braciszku Jasiu, potem w nauczycielce i wreszcie w Rudym, który będzie przewijał się w jej życiu niejednokrotnie. Z początku urwiska, utrapienie matki, znajduje swoją pasję i misję życiową, kończy studia i staje się stateczną naukowczynią. Życie Hanny przypadło na lata międzywojnia i po II Wojnie Światowej. Przez pryzmat swoich przeżyć poznajemy Warszawę począwszy od Bródna i Śródmieścia, by podczas wojny przenieść się na Pragę. Dowiadujemy się, że na lato jeździło się do Strugi, która to dzisiaj jest częścią Marek pod Warszawą, a kiedyś była miejscem odpoczynku letniego dla Warszawiaków. Autorka napisała swoje wspomnienia z humorem, czułością i miłością do swojej rodziny. Warto zatopić się w ten świat opisany przez autorkę, dać się ponieść jej wybrykom, uroczym wariactwom, urzekającym pomysłom i oddaniu.