Niebieski Kot - Dziewczyna w masce

Miłość, sztuka i zbrodnia z przymrużeniem oka Jadwiga Buczak serwuje czytelnikom pełną humoru komedię kryminalną, w której zbrodnia wcale nie odbiera opowieści lekkości. Wręcz przeciwnie – stanowi punkt wyjścia do barwnej, wielowątkowej historii, w której każdy epizod tętni życiem. Bohaterowie wciągają nas w wir zdarzeń z wdziękiem, inteligencją i sporą dawką ironii. Główną postacią jest Katarzyna Kicińska „Kićka” – malarka, kobieta po przejściach, która zamiast spokojnego życia w otoczeniu sztuki, ciągle wpada w tarapaty. Ma talent do pakowania się w kłopoty, ale i do ich… rozwiązywania. Miała być cisza i spokój oraz malownicze pejzaże, a otrzymujemy serię dziwnych zbiegów okoliczności, podejrzanych typów i zagadek, które nie dają spokoju. W tej mozaice zdarzeń Kićka nie tylko spotyka swojego przyszłego męża, ale też przez przypadek wraca do dramatycznej historii sprzed dwudziestu lat, rozwiązując tajemnicę śmierci jego dawnej narzeczonej. Autorka zręcznie splata cztery wątki fabularne w spójną całość – kryminał, romans, obyczaj i humor sytuacyjny. Postacie drugoplanowe, jak komisarz Zaleśny czy barwni znajomi Kićki, nadają powieści dodatkowego kolorytu. Dialogi są błyskotliwe, język lekki i „przestępny” w najlepszym tego słowa znaczeniu – bez zadęcia, a jednocześnie z pazurem. Fragmenty opisów, w których pojawia się motyw portretu z zamówienia, uszkodzonego obrazu czy tajemniczych gości, nadają historii wyjątkowego klimatu i niemal filmowego charakteru. Autorka z dużym wyczuciem buduje napięcie nawet w scenach pozornie zwyczajnych, sprawiając, że czytelnik nieustannie czuje się wciągany w kolejne wydarzenia. Umiejętnie przeplata wątki kryminalne z obyczajowymi, a całość doprawia ciepłem, humorem i ironią. Dzięki temu książka jest jednocześnie intrygująca, zabawna i pełna uroku, a jej lektura staje się prawdziwą przyjemnością, od której trudno się oderwać. „Gdzie artyści, tam kłopoty” to książka, którą można pochłonąć w jeden weekend – wciąga, bawi i intryguje. Szczególnie spodoba się miłośnikom kryminałów z przymrużeniem oka w stylu Joanny Chmielewskiej, bo znajdą tu podobny klimat wzbogacony o świeże pomysły autorki. To opowieść, w której miłość i sztuka splatają się z kryminalną intrygą, tworząc pełną uroku i napięcia historię. Polecam wszystkim, którzy szukają odskoczni od codzienności, lubią błyskotliwe zagadki i cenią literaturę z bohaterami równie prawdziwymi i nieidealnymi, jak my sami.

Co, jeśli jedno wydarzenie uruchomiłoby lawinę, której nie da się zatrzymać? Czy dalibyście radę przetrwać i ocalić swoje życie? Przekonajcie się sami. .. Klara, młoda i zdolna programistka, dotąd żyła zwyczajnie, lecz pewna sytuacja wywraca jej życie do góry nogami. Od tego momentu trudno jest cokolwiek przewidzieć. Bohaterka zostaje wrzucona w wir wydarzeń, które stają się dla niej nie tylko walką o przetrwanie, ale też testem granic jej własnej psychiki i moralności. .. Klara to bohaterka, której naprawdę chce się kibicować. Znajduje się wręcz w patowej sytuacji, z której trudno znaleźć dobre wyjście, ale mimo wszystko się nie poddaje. .. To historia, która od pierwszych stron nie daje chwili wytchnienia. Akcja jest niezwykle dynamiczna, napięcie stale rośnie, a kolejne rozdziały wywołują ogrom emocji i różnorodnych odczuć. Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę zagrożenia i niepewności, przez co trudno się od tej historii oderwać. To prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Wsiadając, trzymajcie się mocno. .. Jeśli szukacie historii, która trzyma w napięciu od samego początku do końca i nie pozwala na złapanie oddechu to ta książka jest dla was. Warto jednak mieć na uwadze, że nie brakuje tu brutalnych scen. Pojawiają się sceny przemocy, krwi, a także zabójstwa, które mogą być trudne w odbiorze dla bardziej wrażliwych osób.

Nie spodziewałam się, że „Klątwa włoskiego orzecha” aż tak mnie wciągnie! Stefan Górawski ma naprawdę fajny styl – lekko się czyta, dialogi są naturalne, a cała historia ma w sobie taki klimat, że trudno się oderwać. Bardzo polubiłam głównego bohatera, Irka Waróga. Widać, że to facet z przeszłością, trochę zmęczony życiem, ale wciąż z charakterem. Fajnie, że autor nie skupił się tylko na wątku kryminalnym, ale też pokazał emocje i relacje między ludźmi. Dzięki temu książka ma coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania. Były momenty, że akcja trochę zwalniała, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało – wręcz przeciwnie, można było wtedy lepiej „poczuć” atmosferę. Ogólnie to bardzo dobra książka – trochę kryminał, trochę obyczaj, trochę refleksja o życiu. Idealna na wieczór z herbatą.☕

"Obsesja powziętej zemsty" autorstwa Stefan Górawski to kryminał z wyraźnie zarysowanym tłem obyczajowym, w którym zemsta przestaje być jedynie motywem fabularnym, a staje się osią całego życia bohatera. Obsesja to powracająca, prześladująca myśl. W zależności od natężenia może być jedynie uporczywym wspomnieniem albo przerodzić się w jednostkę chorobową. Sierżant Hieronim Wrosta od dzieciństwa żyje jedną obietnicą — złożoną na grobie matki przysięgą odnalezienia jej zabójcy. Właśnie ta przysięga determinuje całe jego dorosłe życie. Wstępuje do policji wyłącznie w jednym celu: aby doprowadzić do demaskacji mordercy. Zazwyczaj kryminały rozpoczynają się od zbrodni i dynamicznego śledztwa. Tutaj morderstwo również stanowi punkt wyjścia, jednak na rozwiązanie sprawy czytelnik musi poczekać. To nie tylko historia dochodzenia, lecz przede wszystkim opowieść o traumie z dzieciństwa, która nie pozwala bohaterowi normalnie funkcjonować i rzutuje na każdą jego decyzję. Autor bardzo wyraźnie i przekonująco buduje charakterystykę postaci. Hieronim wzbudza sympatię od pierwszych stron — jest konsekwentny, uparty, momentami wręcz zbyt zawzięty. Pojawia się jednak pytanie: czy jego działanie to jeszcze determinacja, czy już niebezpieczna obsesja? Z kolei jego koleżanka Kinga potrafi mocno zirytować, co tylko dowodzi, jak dobrze dobrani i wiarygodni są bohaterowie. Na uwagę zasługuje ciekawie poprowadzona narracja z dwóch punktów widzenia, która pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci i stopniowo odkrywać kolejne elementy układanki. Fabuła jest dobrze skonstruowana, wartka i pełna zaskakujących zwrotów akcji. Bardzo interesująco został przedstawiony także nietuzinkowy sposób dokonania zbrodni — na tyle oryginalny, że nawet ja, mimo wychowania na wsi, musiałam sprawdzić w internecie, jak dokładnie wygląda narzędzie użyte przez sprawcę. Warto również wspomnieć o oprawie graficznej książki. Okładka jest bardzo ciekawa i przyciąga uwagę już od pierwszego spojrzenia. Jej klimat dobrze współgra z tematyką powieści, budując napięcie i zapowiadając mroczną, pełną emocji historię. To jednak nie tylko kryminał. Oprócz śledztwa poznajemy rozterki wewnętrzne Hieronima oraz lokalne realia, które nadają powieści autentyczności. Autor umiejętnie łączy wątki sensacyjne z obyczajowymi, nie zapominając o momentach humoru, które równoważą ciężar tematu. Choć początkowo trudno było mi w pełni wdrożyć się w historię, z każdą kolejną stroną powieść wciągała coraz bardziej. Zakończenie okazało się bardzo satysfakcjonujące i skłaniające do refleksji. Czy zemsta rzeczywiście przynosi ukojenie? Czy warto podporządkować jej całe życie? A może prawdziwa sprawiedliwość ma zupełnie inne oblicze? „Obsesja powziętej zemsty” to nieszablonowy kryminał z bogatym tłem obyczajowym, poruszający zagadnienia winy, kary, sprawiedliwości i siły dziecięcej traumy. To lektura pełna intryg, emocji i refleksji — zdecydowanie warta uwagi. Po skończeniu książki pozostaje nadzieja, że to jeszcze nie ostatnie spotkanie z Hieronimem Wrostą.

No Artur tojza lubi skakać po gatunkach,zajazd i tamto science-fantasy było super potem spacer opera piekło kosmosu,a teraz rasowy krwawy kryminał Farreter jestem zadowolony. Z jednej strony zostaje krawo zamordowany znany youtuber działacz lewicowy który nawołuje do radykalnych działań,a z drugiej strony znika ksiądz który nawołuje do wykluczania gejów, co łaczy te zbrodnie i czy będzie więcej ofiar to musi rozwikłać nasza grupa policyjna Alicja jej partner policyjny ,a później dołącza też jej brat i przez długi czas to w sumie on był głównym bohaterem przynajmniej dla mnie jego najlepiej mi się śledziło. Jego wątek miłosny który nie wiem czy nie za szybko się rozwinął bo fajnie się tak poznawali ,a potem nagle kochanie. Książka trzymała mnie w napięciu i miała mocne opisy zbrodni ale jak się zaczęło zbliżać do finału to chyba oczekiwałem zbyt wiele i myślałem że będzie jeszcze zwrot akcji a tu pod koniec dzielenie tego złego mnie zawiodło. Wogule książka dzieje się w czasach covidu i dobrze pokazuje podziały społeczne i to niestety dobrze się odnosi do naszej rzeczywistości. Ciekaw jestem jak co będzie w kolejnych tomach i o co chodzi z tym pisarzem romansów,scena jego z Alicją była trochę absurdalna ale co z nim dalej czy to on był na koniec. I jak się będzie to dalej łączyło z innymi książkami multiwersum Tojzy, bo po tej książce można by myśleć że ktoś tutaj tylko oszalał,a nie że zbliża się coś większego w tle.

„Przyjaciel to ktoś, kto wie o tobie wszystko i wciąż cię lubi.” — Elbert Hubbard „W przyjaźni nie chodzi o to, kogo znasz najdłużej, lecz kto przyszedł i nigdy nie odszedł.” — Walter Winchell Dziś o książce, w której najważniejsza jest przyjaźń. Ta prawdziwa i silna, jak żelazna pięść. Ta wielka, jak olbrzym, który nie boi się niebezpieczeństwa. Pamiętać jednak trzeba, że największy nawet olbrzym z pięściami żelaznymi I niepokonanymi staje się bezsilny, gdy w obliczu próby pozostaje sam... ... bez prawdziwego przyjaciela. Skomplikowany świat nie łatwo jest przedstawić na kartkach papieru. Nie zagubić się we własnej fabule, gdy kroczymy przez tak wiele lat historii to nie lada wyczyn. A do tego wykreować porywającą opowieść tak brutalnie prawdziwą i pełną emocji to cud. I tu właśnie mamy taki cud. Trzy linie czasowe w których żyją nasi bohaterowie choć łączy ich jedno miescje.Trzy zupełnie inne historie, tak realne i pozbawione koloryzowania, a przy tym podobne do siebie wszak każda obnaża przed nami prawdziwe ludzkie charaktery. Z jednej strony te piękne i czyste z drugiej zaś paskudne pełne pogardy i przyprawiające o mdłości. Emocje poruszające nie tylko serce, ale I rozum czytelnika głęboko wwiercają się w nasze głowy I pozostają z nami na długo. Język jakim posługuje się autor to wisienka na torcie tegoż dzieła literackiego. Doskonale dopasowany do klimatu książki wszak z jednej strony tak barwny i bogaty, a z drugiej surowy jednocześnie potoczny i artystyczny. Wszystko doskonale się ze sobą łączy tworząc niesamowitą opowieść. Bohaterowie tak namacalni, że czasami zapominamy o tym, że to tylko fikcja literacka, a oni nie są prawdziwi. Postacie z krwi i kości najbardziej bowiem przemawiają do czytelnika I sprawiają, że dużo łatwiej jest poczuć nam to co czują oni. A to tworzy między czytelnikiem i bohaterem wyjątkową więź. Tu właśnie tak jest, bo czujemy całym sobą każdą z emocji. I nie są to jedynie przyjemne momenty, ale to nadaje całości jeszcze bardziej wyjatkowego charakteru. To nie jest prosta opowieść na jeden wieczór. Wymaga skupienia i ciszy, by nie pogubić się w kolejnych przeplatanych ze sobą wątkach. Ale ja lubię wymagające książki. To właśnie one wciągają mnie bowiem najmocniej. Autor doskonale operuje językiem i wie, jak uzależnić od swojej opowieści czytelnika. Historia Gilberta jego mamy tajemniczego Pana Magnusa i ojca bawidamka boleśnie uświadamia, jak często życie przecieka nam przez palce. Pokazuje, jak mocno ukochana osoba potrafi zranić i jak zepsuty mamy świat. Opowieść o komisarzu Dukli i prowadzonym przez niego śledztwie doskonale prezentuje nam realia walki prawa z zakonserwowanymi układami. A historia Jacka Dakoty to obraz walki o lepsze jutro, która często jest ciężka, a czasami wręcz wydaje się nieosiągalna. Każda z tych opowieści suto zakrapiana alkoholem daje nam także pewien obraz tego, jak nałóg potrafi niszczyć życie I przejmować nad nim kontrolę. Autor ukazał to brutalnie, ale przy tym bardzo realistycznie I przerażająco prawdziwie. To jedna z tych książek, która na dłużej zagości w mojej głowie, bo obrazy po jej przeczytaniu jeszcze długo pojawiają się w moich snach.

Hania miała kiedyś w dzieciństwie siostrę bliźniaczkę, ale ta zaginęła. Hania prowadzi sklep z misiami, do którego często zagląda Mikołaj i kupuje misie dla córki, mimo, że sam nie lubi misiów. W parku dzieci znajdują ludzkie kości. Kim jest dziewczynka z misiem? Kim jest kobieta, którą odwiedza Mikołaj? Czy zostaną wyjaśnione wszystkie tajemnice?. Tego podejmuje się Pola, detektyw.

"Świat stał się impregnowany na dobro". Gdyby Jezus w obecnych czasach zstąpił z Nieba na Ziemię, z pewnością stałby się celebrytą i królem mediów społecznościowych. Jak mógłby wyglądać wówczas świat i co by się mogło zmienić? Ta książka w dużej mierze odpowiada na te pytania, serwując czytelnikowi jednoczenie gorzką pigułkę, jaką trudno przełknąć. Leszek Kumański to poeta, prozaik, felietonista oraz scenarzysta i reżyser. W swojej twórczości może pochwalić się tomikiem wierszy, zbiorami felietonów oraz powieściami. Jest autorem kilkuset scenariuszy programów telewizyjnych dla TVP, w tym takich jak "Ameryka da się lubić" i "Duże dzieci". W 2006 r. został wyróżniony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego za wkład i promowanie polskiej sztuki filmowej za granicą. Jezus Chrystus wbrew decyzji swojego Boga Ojca, postanawia ponownie wrócić na Ziemię, by spróbować ocalić ludzkość przed Apokalipsą. Swoją misję rozpoczyna w jednym ze squatów w Nowym Jorku, gdzie głosząc nową ewangelię, szybko zdobywa spore grono wyznawców. Wraz z nieprawdopodobną popularnością Jezusa, pojawiają się również jego wrogowie, którzy nie chcą obalenia obecnego porządku świata. "Mesjasz. Comeback" to książka, która dla wielu czytelników okaże się kontrowersyjna, obrazoburcza i prześmiewcza. Ale to nie te przymioty powodują, że opowieść ta zostaje w głowie na długo po przeczytaniu jej ostatniej strony. Historia współczesnego Mesjasza odnajdującego się w XXI wieku to bowiem zwierciadło, w którym przejrzeć się możemy my wszyscy ludzie internetu, zakochani w konsumowaniu kolejnych dóbr, zbyt często siedzący w swoich bańkach. Dużo w tej powieści trafnych analiz współczesnych społeczeństw, dużo gorzkich, ale jakże prawdziwych wniosków, od których nie sposób uciec. Leszek Kumański zapożyczając na potrzeby swojej powieści postać Jezusa, serwuje czytelnikowi jego wersję stuningowaną, której daleko do tej znanej nam z przekazu ksiąg kościelnych. Mesjasz XXI wieku występuje w programach telewizyjnych, obala dogmaty tak pieczołowicie pielęgnowane przez duchownych i kwestionuje zastany porządek świata, mówiąc o błędzie w swojej metodzie. To postać wielowymiarowa, w której boskość przeplata się z ułomnościami ludzkiej natury. Jezus Chrystus w tej książce niewątpliwie prowokuje całą swoją kreacją, co z pewnością było świadomym zabiegiem ze strony autora. Gdyby Mesjasz miał zejść dzisiaj na Ziemię to pewnie właśnie taki by musiał być, aby dotrzeć do ludzi i to wywołuje szeroką refleksję w tym temacie. Najnowsza powieść Leszka Kumańskiego to istne show z Jezusem w roli głównej i drugoplanowymi, równie barwnymi bohaterami, którymi są towarzyszący mu apostołowie. Mam wrażenie, że "show" jest w tej historii słowem kluczem do zrozumienia jej przekazu, bo jak pisze autor "Świat rąbiący się siekierami to dla nas show". Nie bez znaczenia również akcja książki została umieszczona w Nowym Jorku, mieście będącym synonimem konsumpcjonizmu, w którym brudny squat staje się symbolem swoistego zmartwychwstania. Trzeba mieć odwagę, by napisać i wydać w naszym kraju taką książkę, jak "Mesjasz. Comeback", gdyż jej fabuła celnie trafia w sedno współczesnych problemów związanych z kryzysem wiary i moralności. Leszek Kumański pod płaszczem popkulturowej rozrywki dla mas przemyca bowiem prawdę o mechanizmach rządzących Kościołem i ludzką chciwą naturą. Z jednej więc strony, powieść ta jest dobrym thrillerem o zabarwieniu religijnym, a z drugiej także pogłębioną analizą współczesnej cywilizacji, w której religia to "prawdziwe perpetuum mobile". https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

Darkwood to spokojne, małe miasteczko, którym wstrząsnęła ostatnio tragedia. Podczas spaceru z psem, starszy pan dokonał makabrycznego odkrycia. Wśród skał w Rockcircle odnalazł zwłoki młodej kobiety, której ciało zostało w bardzo brutalny sposób potraktowane. Co spowodowało iż bardzo ciężko było zidentyfikować denatkę. Śledztwem ma zająć się komisarz Alice Baltimore wspólnie ze swoim zespołem. Im bardziej Alice oraz Max zagłębiają się w śledztwo tym bardziej sprawa się komplikuje. Podejrzanych przybywa a dowodów na to, kto mógł dokonać tej zbrodni wręcz przeciwnie. Jednak zamierzają zrobić wszystko aby sprawca trafił za kratki. Czy uda im się ustalić kto dokonał zbrodni? Dlaczego młoda kobieta zginęła w tak brutalny sposób? ,,Kobieta z bagażem” jest to debiutancka książka Pani Sonia. Nie wiem jak wy ale ja z ogromną ciekawością zawsze sięgam po debiuty. I muszę powiedzieć iż tym razem również się nie zawiodłam. Książka ta jest połączeniem kryminału z dość subtelnym romansem. Autorka nie wprowadza do swojej książki zbędnych oraz przedłużających opisów, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z przyjemnością. Lubię sięgać po kryminały ale i także romanse, a w tym przypadku mamy to idealnie połączone, i właśnie to sprawia że sięgnęłam po tą książkę. Jest to książka, którą dosłownie pochłonięcie w jeden wieczór. Bardzo podoba mi się postać Alice. Kobiety inteligentnej oraz nie bojącej się sięgać po to czego pragnie. Bardzo ale to bardzo polecam wam tą książkę a @chwila_pauli dziękuję za możliwość udziału w tym bt 😊😉 #booktour #chwilapauli #kobietazbagażem #mojaopiniaoksiążce #czytamwszędzie

"Zapach Oliwii" Catherine Reiss Czy jesteście stanie po zapachu rozpoznać swoich bliskich? Sześć lat temu w tragicznych okolicznościach zmarła młodsza siostra Eli, Oliwia. Ela nie mogła sobie poradzić ze śmiercią siostry. W ramach terapii spisuje wspomnienia o niej. Tuż po premierze książki, ukazują się nowe fakty związane z Oliwią. Fakty te wywołują u Eli wspomnienia z tamtego okresu. Czy Ela będzie miała na tyle sił, by udźwignąć ciężar bolesnych wspomnień? W książce aż gęsto jest od emocji. Czuć niepokój z każdej strony. Autorka świetnie buduje napięcie. Mamy przedstawioną tę historię w dwóch perspektyw - z jednej strony Eli, a z drugiej osoby, która brała udział w tych wydarzeniach. Koniecznie sięgnijcie po ten mocno intrygujący thriller i dajcie się wciągnąć w tę historię. Książkę miałam okazję przeczytać w ramach booktour zorganizowanego przez autorkę.

„Dom po drugiej stronie ulicy” Marleny Męckiej to dokładnie ten rodzaj historii, który lubię najbardziej - kameralny, duszny klimat i zamknięte grono bohaterów, wśród których każdy jest podejrzany. Autorka znakomicie buduje atmosferę nieufności i niedopowiedzeń, dzięki czemu od pierwszych stron wyczuwalne jest narastające napięcie. Nawet wśród - wydawałoby się - najbliższych przyjaciół nic nie jest oczywiste, a pod powierzchnią codziennych relacji kryją się sekrety, lęki i niewypowiedziane żale. W pewnym momencie, jako doświadczona czytelniczka tego typu książek miałam swojego głównego podejrzanego i się nie myliłam, ale zakończenie i tak mnie zaskoczyło. To bardzo udany thriller obyczajowy.

Leona Durka – to pseudonim Zbigniewa Łagodzińskiego, doktora biologii medycznej, co można poczuć przy lekturze kryminału FARMER. Akcja dzieje się w szpitalu klinicznym oraz na wsi, na dużej zarodowej fermie. Akcja jest wartka, zaskakujące jej zwroty dają dodatkowe walory powieści. Autor przemyca nieco wiedzy medycznej oraz zootechnicznej, ale w formie łatwej, to dodatkowy, pozytywny walor tej książki. Czytając powieść, nie można się zanudzić, a co gorsze nie sposób przerwać czytania. Polecam.

Choć nie jest to jakoby debiut autorki, to czytając Justynę w tej powieści, widzę siebie w swoim debiucie. Widzę pierwszą miłość do pisania, widzę pożądanie do mnożenia słów i zagęszczenia akcji. Widzę głód, który można poczuć, gdy spróbowało się czegoś po raz pierwszy w życiu i to zasmakowało. Widzę momenty, w których trzeba pokombinować, by przełknąć jakoś nadmiar tego, czego się zdrowo nawarzyło. Celowo napisałem, że czytam Justynę, a nie jej literacki wreckfest. Jestem przekonany po lekturze Piekielnego Hotelu, że Justyna na twórczym głodzie chciała dać tu wszystko, czym była przekonana, że dla tej opowieści dysponuje. Swój justynowy indoor i swój Justynowy outdoor. Jest tu więc awangarda i jest dynamika. Jest tu drogo i bywa jak u Tarantino, celowo tanio. Jest tu przekrojowo i jest w pewnym sensie celowo jednostajnie. Ten zgiełk relacji. Wszystkiego po trochu, tak by to przede wszystkim autorka bawiła się tu dobrze i po swojemu. I bardzo podoba mi się takie podejście i szczerość siebie w intencji przekazania tej szczerości dalej, ku odbiorcy. Masz coś może do tego bohaterów jest ponad dziesięciu, każdy ma swoje imię, ksywkę i przydomek? To miej. Masz coś do tego, że wytrawne egzystencjonały popijamy w tej opowieści kompotem z pulpy? To miej. Baw się z tym do końca lub zgiń na pierwszych stronach. Oto ja, Justyna. Tu macie mój cosplay, tu macie moją książkę. Tu macie mnie. Życie to performance. Miałem przyjemność otrzeć się o core Justyny (jakkolwiek by to brzmiało, who cares!) i jestem przekonany, ze mogę stwierdzić, iż… nie masuj tego Artur, jak krytyk w kuchni Michelin, bądź rzeźnikiem w rzeźni. Justyna dobrze się bawiła, też się dobrze bawiłeś? Tak, dobrze się bawiłem, nawet bardzo, jak na takiego smutaska! No i super, to jedziemy dalej. W każdym hotelu liczy się pierwszy i ostatni to efekt. Liczy się to, co widziałeś i to co poczułeś. Nie chcesz psuć sobie tego wrażenia? To nie włócz się po zapleczach i nie podsłuchuj, co naprawdę myślą o tobie jego pracownicy. Nie wnikaj w szczegóły. Każda książka prawdę ci powie, jakim jesteś czytelnikiem, co lubisz, czego nie. Czy masz w życiu dobry czas, czy czas masz zły. Ale ta robi to szczególnie zabawowo i przyjemniacko, bym powiedział. A na koniec (i w podsumowaniu moich uczuć po tej piekielnej intrydze) Justyna woła do nas z helikoptera: deal with it! A ja jej przyklaskuję i po trochu zazdroszczę. Nie daj sobie tego zabrać Philly! Tfu! Jagoda, tfu! Justyna!

Ukrycie się w szafie kochanki przed jej mężem to taki trochę banał. Jednak już zniknięcie z tej szafy to zupełnie co innego. Adam byłby kolejnym przeciętnym pracownikiem korpo,gdyby nie jego niezwykła umiejętność przenoszenia się z miejsca na miejsce. Ta zdolność już nieraz uratowała mu życie. Tym razem znów je ratuje,gdy mąż kochanki próbuje go zastrzelić. Gdy mu się to nie udaje,wynajmuje płatnego mordercę. To wydarzenie stanowi punkt wyjściowy rozważań nad przyszłością i przeszłością Adama. Poznajemy jego dzieciństwo i sposób w jaki dowiedział się,że posiada ciekawą zdolność. Fabuła jest odrobinę poszatkowana i całą książkę próbujemy powoli złożyć opowieść w taki sposób by była spójna i chronologiczna. Nie jest to typowy kryminał ani komedia kryminalna, bo ma też wątek fantastyczny. Jest jednak pełna humoru i pewnej lekkości, dzięki czemu czyta się ją przyjemnie i szybko. Dlatego jeśli szukacie czegoś na oderwanie to polecam spróbować 😊

"Jak okraść Watykan" zaintrygował mnie swoim tytułem. Byłam ciekawa co z tego wyniknie i mogę Wam powiedzieć, że @krzysztof_myslinski potrafi mile zaskoczyć czytelnika. Władza. Mafia. Zdrada. Śmierć. Czegoś innego spodziewał się ksiądz, który trafił do spokojnej wioski. Los bywa przewrotny. Robi się niebezpiecznie, kiedy jest wciągnięty w brutalne wojny włoskich mafii. Fabuła jest świetna. Od samego początku wiedziałam, że będę ją czytała z dużym zainteresowaniem. Dlatego, że pióro autora jest świetne. Lekkie i przyjemne chociaż treść taka do końca nie jest. Ta historia, która rzuca zupełnie inne światło na stolicę apostolską, w której toczy się brutalna walka o dominację. To nie jest opowieść o eleganckich panach w garniturach – to historia o brudnej wojnie klanów, w której jedyną walutą jest lojalność, a ceną za błąd – życie. Autor świetnie oddaje klimat Italii – zapach prochu miesza się tu z aromatem espresso, a religijne procesje idą w parze z krwawymi porachunkami. To duszna, klaustrofobiczna atmosfera, z której nie ma ucieczki.

Teraźniejszość i przeszłość przenikają się wzajemnie, mroczne wizje trudne do zrozumienia, powodują niepokój, lęk i zwątpienie we własne zdrowie psychiczne... Wymarzony wyjazd grupy młodych ludzi do domku w lesie miał być spełnieniem marzeń o wakacyjnym wypoczynku. Przybywając na miejsce uczestnicy zachwycili się klimatem, który tam panuje, mały domek z werandą, huśtawka, cisza i spokój. Ale już za chwilę doświadczają bardzo niecodziennych zdarzeń, które wydają się zastanawiające, lecz jeszcze nie są tym zaniepokojeni. Stary list ostrzegający ich, aby opuścili domek i wrócili do miasta, dziwnie zachowujący się kot, a także plamy brudnej wody pozostawione na podłodze, powoli zastanawiają. A może jednak powinni opuścić dom... Sara, jedna z dziewczyn nie do końca jest świadoma swojej inności, lecz wydarzenia coraz bardziej pobudzają jej umysł i popychają do działania. Razem z główną bohaterką wkraczamy w świat niesamowitych wydarzeń, gdzie bardzo dużo się dzieje. Stajemy się świadkami tragicznych zdarzeń sprzed lat, które stały się początkiem przerażających wypadków. Jesteśmy wplątani w ciekawe, trzymające w napięciu wydarzenia. W pewnym momencie możemy domyślić się zakończenia, jednak nie jest ono takie oczywiste. Świetna, intrygująca książka wciąga w swoją zawiłą fabułę, pełną nieprzewidywalnych okoliczności. Magiczny, tajemniczy wątek dodaje smaczku historii. Mroczny klimat powieści, niesamowicie wciąga i nie pozwala jej odłożyć. Bardzo zachęcam do przeczytania książki, szczególnie czytelników, którzy lubią mocne, demoniczne klimaty. Bardzo polecam

Objawienia fatimskie to temat niezwykle ciekawy, więc mogłoby się zdawać, że wykorzystanie go w powieści sprawi, że będzie ona fascynujaca i tajemnicza. Czy tak się stało? Zapraszam na opinię 🙂 Autorka "Spotkania" wzięła na warsztat tajemnice Kościoła katolickiego. Temat kontrowersyjny i delikatny, zwłaszcza w naszym kraju. Pomysł wplecenia w opowieść o braciach Bassanti wątków objawień jest niezwykle ciekawy i bardzo mi się spodobał, ale sposób opowiedzenia tej historii trochę zepsuł mi radość z lektury. Powieść jest bardzo chaotyczna, autorka co rusz zmienia perspektywę, opisując wydarzenia z różnych ram czasowych i wplatając w główny wątek informacje z historii Kościoła. Część z nich jest moim zdaniem nieistotna i niepotrzebna, jak choćby długi wywód na temat egzorcyzmów, i spycha główną fabułę na dalszy plan. Przez natłok tych informacji miejscami powieść jest nudna i męcząca. Natomiast główny wątek jest niezwykle ciekawy, a poczynania co poniektórych przedstawicieli Kościoła jeżą włosy na głowie. Powieść obfituje w zwroty akcji, a końcowy plot twist ... nie spodziewałam się takiego finału tej historii. Pomimo kilku nudnych fragmentów, powieść mi się podobała. Polecam 🙂 [współpraca recenzencka]

Sięgacie po antologie? Ja je lubię. Są dobrą alternatywą, gdy brak czasu na dłuższe czytanie. "Niepokorny. Zbiór opowiadań" wzięłam do ręki, dzięki udziałowi w bookturze. Zawiera dwanaście opowiadań o mężczyznach, co zresztą można by już wywnioskować z okładki. Są różne, jedne przypadły mi do gustu bardziej, inne mniej, ale nie było tak, żeby któreś w ogóle mnie odrzuciło. Ale co ciekawsze, trzy z nich napisali mężczyźni, więc mamy tu i męskie spojrzenie na ten temat. Opisywani w tej antologii mężczyźni są różni, nie tylko niepokorni, ale i zagubieni, wrażliwi, kochający...jednak i zdradzający czy przebiegli. Kochają, zdradzają, walczą ze słabościami, są różni, naprawdę różni. Mnie najbardziej przypadło do gustu opowiadanie Ady Johnson "Okrężną drogą" . Historia ta jest wzruszająca i podnosząca na duchu. Taka swojska, refleksyjna, ciepła. Tak, ta podobała mi się najbardziej. Myślę, że osoby, które lubią antologie nie będą zawiedzione, zamieszczonymi tu opowiadaniami.

Młoda dziewczyna po imprezie nie wraca do domu. Czy chciała zrobić na złość rodzicom? A może wydarzyło się coś innego? Autorka świetnie poprowadziła akcję książki, zwodząc mnie co chwilę za nos. W książce jest coś co bardzo lubię, przeplatanie teraźniejszości z przeszłością, bo możemy wyciągać fakty, i prowadzić własne śledztwo, tylko pytanie czy pójdziemy we właściwym kierunku? Dlaczego? Bo dowiadujemy się rzeczy, o których policja nie wie i możemy snuć przypuszczenia co się mogła wydarzyć tamtej sobotniej nocy. W trakcie czytania książki pojawiają się ciekawe wątki, i sytuacje których bym się chyba nie spodziewała. Poza tym zaginiona dziewczyna, Sara wcale nie była aniołkiem. Do czego doprowadziła jej zawziętość? Tego już Wam nie zdradzę, zachęcam do sięgnięcia po książkę. Ja mam do nadrobienia debiut Pani Anety "Widmo przeszłości" a już niedługo premiera kolejnej książki "Życie za życie" którą też chętnie przeczytam 🙂 Książka przeczytana w aplikacji Legimi