Najtrudniejsza podróż

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

Zbiór krótkich esejów, w których polski orientalista przeprowadza nas po zróżnicowanych kulturowo i politycznie społeczeństwach Bliskiego i Dalekiego Wschodu. Momentami wydaje się, że liczą one za mało słów by oddać miarodajnie charakter kraju. Są jak anegdoty z przeżytych przygód niecodziennych w drodze do lub na miejscu docelowym. Czasem sam bohater, mimo iż doświadczony, jest zdziwiony pewnymi zajściami czy zachowaniem ludzi. Ale to dowodzi, że również znawca tematu, dziennikarz, podróżnik, ambasador RP w Indiach, człowiek, który "dotknął" i mógł się oswoić z różnymi kulturami ma z pewnymi kwestiami problem. Teksty krótkie, ale ciekawe, uchylające lekko zasłonę i zachęcające do dalszych poszukiwań w temacie. Myślę, że "Doskonały smak Orientu" powstał po to by rozbudzić w nas chęć poznania tego, co egzotyczne, mało poznane przez człowieka Zachodu, zweryfikować własne stereotypy. Przekaz sięga poniżej powierzchni, idzie dalej w wywodach niżby to była relacja ze zwykłych podróży turystycznych.

Niesamowita kobieta, która jako dziecko przeszła przez piekło własnego domu i jako 11-latka podjęła świadomą decyzję wstąpienia do klasztoru... Była pierwszą kobietą - mniszką w Nepalu, która prowadziła samodzielnie auto. Był rok 1996... Teraz śpiewa i pomaga zniewolonym, nepalskim kobietom. Daje nam jasne przesłanie: "Szczęście jest wszędzie, w zasięgu ręki, dla tego, kto chce je widzieć. Sekret szczęścia to <doceniać>. Umieć być zadowolonym z tego, co się ma." Niby proste, a tak trudne dla większości...

Rzadko trafia w moje ręce tak dobra książka o Indiach! Zbiór reportaży pana Mroziewicza czyta się wolno, z zastanowieniem, zamyśleniem i refleksją. Niektóre fragmenty książki były dla mnie ciekawsze, inne mniej, jednak całość jest zdecydowanie rewelacyjna. Zdecydowanie polecam i po raz kolejny twierdzę, że nasza ojczyzna jest rajem :)

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

W peruwiańskim rytmie Kiedy wzięłam do ręki książkę Jacka Pałkiewicza i Andrzeja Kapłanka „El Dorado Polowanie na legendę”, najpierw poczułam jej ciężar. Liczba stron nie przerażała, bo tylko 440, ale papier, na którym ja wydrukowano twardy, chyba tzw. „kredowy cieńszy”. Strony były śliskie i nie gniotły się. W sumie podczas czytania trudno było książkę utrzymać w dłoniach. Musiała leżeć. Ten fakt informował czytelnika, że nie ma do czynienia z czytadłem, ale starannie wydaną literaturą. Okazała się być literaturą faktu, mówiąc dzisiejszym językiem, non - fiction ze sporą dawką historii, wzbogaconą o zdjęcia. Pierwszy rozdział przeniósł mnie do Peru, do dżungli amazońskiej i ponoć najniebezpieczniejszego, żyjącego z dala od cywilizacji, plemienia Indian południowoamerykańskich Cuapacoris. Drugi wprowadza w tajniki wyprawy grupy białasów – odnalezienie Paititi, legendarnego miasta pełnego złota. Zapachniało mi dzieciństwem. Tematyka i styl opisywania przypomniał mi moją fascynację opowieściami Arkadego Fiedlera. Wchłaniałam je w starszych klasach podstawówki. Różniły się od popularnego również wówczas „Tomka” ( cykl powieści Alfreda Szklarskiego) tym, że były autentycznymi relacjami z autentycznych wypraw na odległe kontynenty. O ile jednak Fiedler skupiał się na relacji jemu współczesnej, to autorzy „El Dorado…” przenoszą czytelnika w czas przeszły. Zostawiamy więc ich z niebezpiecznymi tubylcami, którzy krzywdy nie robią i zaczynamy czytać o historii Peru, przygotowaniach do wielkiej wyprawy w głąb terytorium, gdzie nie stanęła jeszcze noga białego człowieka i paru przygodach erotycznych. Część recenzentów książki czyni z tego zarzut. Widocznie jak ja, wychowani na Fiedlerze. Mnie to nie przeszkadzało. Oczywiście czekałam na dalszy opis wyprawy, ale z zainteresowaniem przeczytałam o, w sumie nieznanym mi państwie, historii Peru, podbojach dokonanych przez klan Pizzaro, Machu Picchu, chrystianizacji i wprowadzaniu cywilizacji, tam gdzie praktycznie nikt tego nie chciał. Narracja historyczna prowadzona w sposób epicki, czyli dość swobodny sprzyjała mi w zagłębianiu, czasami przypominaniu sobie historii odległego i jakże jeszcze do dziś tajemniczego peruwiańskiego świata. Do tego oglądamy dużą ilość zdjęć obrazujących ową historię, wśród nich znaleziony w 2002 roku rękopis jezuitów potwierdzający istnienie Paititi. Oprócz opowieści z dawnych lat, czytelnik śledzi przygotowania do wyprawy w głąb lądu, dostaje nawet listę niezbędnych rzeczy do zabrania. Potem oczywiści wracamy na szlak wędrowców i … spojlera nie będzie. Książkę czyta się dość przyjemnie, o ile położymy ja sobie na kolana, bo o jej ciężarze już pisałam. Nie jest rewelacją, ale według mnie nie zasługuje również na negatywną opinię. Fajnie, że autorzy zebrali do przysłowiowej kupy peruwiańską historię. Czy dobrze, że wzbogacili ją o swoje przeżycia z gatunku erotycznego? Sprawa gustu. W końcu Joanna Szczepkowska w swym słynnym monodramie „Goła baba” wyznała, że każdy czeka najpierw na gołą babę, a potem na wzniosłe idee…

Jestem trochę zaskoczony niskimi notami, bo akurat relacja z peregrynacji Pana Michała po Rumunii nie wydała mi się aż tak zła. Na pewno wypadła dalece lepiej i ciekawiej niż inna książka tegoż Autora np. „Uganda. Jak się masz, muzungu?” Ta publikacja z pewnością zachęciła mnie do odwiedzenia tego ciekawego kraju, nie tylko ze względu na legendę Vlada Tepesa czy wesołego cmentarza w miejscowości Sapanta. Fragmenty oniryczno-magiczne nie są denerwujące, chyba że ktoś liczy wyłącznie na suchy dziennik podróżny czy też wydawnictwo o charakterze przewodnika – a nie taki był autorski zamiar. Jednym słowem: inspirujące.

Lubię reportaże, książki o tematyce podróżniczej. Lubię książki o ludziach, którzy nie boją się realizować swoich marzeń. Autorami tej jest małżeństwo, które właśnie realizuje marzenia i w ramach podróży poślubnej odbywa podróż dookoła świata. Co jest atutem tej książki? Zapewne miejsca, które odwiedzili Autorzy (doceniam, nawet jeśli do niektórych nie mam zamiaru się wybrać), szata graficzna, a zwłaszcza bogata dokumentacja zdjęciowa. Co w moim odczuciu zostało mniej dopracowane? Same opisy miejsc.

“Rowerem do Indii” to relacja z podróży rowerem przez Ukrainę, Turcję, Iran, Pakistan, Nepal i Indie. Autorem tego dziennika jest Adam Chałupski, młody chłopak, architekt z Rzeszowa. To, co mnie osobiście zachwyca w tej książce to duża odwaga, liczne i szczegółowe opisy miejsc, budynków i kultur oraz zdjęcia. To chyba pierwsza książka podróżnicza, która zaspokoiła mój niedosyt jeśli chodzi o fotografie z wyprawy. Zdjęć pokazujących prawdziwe oblicze dalekich miejsc nigdy za wiele. Ogromnym plusem jest brak nadęcia. Miejsca, ludzie i ich zachowania są przez Adama opisane w bardzo pozytywny sposób, pokazując, że to coś normalnego, tam tak jest. Czasami wkurza się, że lokalni mieszkańcy za bardzo się nim interesują i że zatrzymują go na pogaduszki, ale rozumie, że samotnie podróżujący człowiek z zachodu jest tu rzadkością. To, co piękne to świadomość, że autor nie stawia się na lepszej pozycji w stosunku do miejscowych. Wszystkich traktuje na równi i sam jest równy innym. Piękna lekcja pokory. Cała recenzja na: http://kingagajatravels.pl/28-ksiazka-o-kawy-rowerem-indii/

"Kiedy czegoś pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, byś mógł to pragnienie spełnić". Ten cytat z "Alchemika" Paulo Coelho stanowi motto dla tejże książki. Czasem tak jest, że w końcu udaje się zrealizować wyznaczone w głowie cele, spełnić marzenia. Takie przypadki się zdarzają i losy autorki, Doroty Katende zdają się to potwierdzać. Książka jest podzielona na cztery części: "Cztery tygodnie z łowcą lwów", "Dom w Afryce", "Zapiski z domu na Zanzibarze" oraz "Kilka słów o Zanzibarze". Każda z części ciekawa, każda z części pozwala poznać bliżej Afrykę, Masajów, Zanzibar. Wielu interesujących rzeczy się można z książki dowiedzieć, a autorka opowiedziała swoją życiową historię w sposób poprawny, nienudny, w sposób dla czytelnika urozmaicony. Przeczytałem książkę z dużym zainteresowaniem i nie uważam czasu spędzonego przy jej lekturze za czas stracony lub zmarnowany. Ogólnie dopatrzyłem się tu więcej plusów niż minusów. Ocena - 7/10. Przewaga owych plusów pozwoliła mi na taką ocenę. Książka bardzo dobra. Warto się z nią zapoznawać bliżej i ją przeczytać

Książka o tym jak niewiele trzeba (dla wielu jednak bardzo wiele) aby całkowicie zmienić swoje życie i poświęcić niemal wszystko aby pomagać innym. W tej prostej książeczce pisanej od serca autor, będący hiszpańskim dziennikarzem opisuje swoją wyprawę turystyczną do Indii (w sumie to dwie). Był, zwiedzał, zachwycił się,  ale zadziało się tam coś znacznie ważniejszego. Niezwykła wrażliwość serca, prostota i ufność, spowodowały, że zdecydował się na bardzo radykalną zmianę życiu. Założył organizację pozarządową o wdzięcznej nazwie "Uśmiechy Bombaju ". Oddał niemal wszystko co miał tym, którzy nie mieli zgoła nic, dostając wszystko co niezbędne do dobrego życia, czyli jego cel, głęboki sens i poczucie, że nie żyje się tylko dla siebie. Może opowiedziałem całą fabułę ale to tylko ku zachęcie. W książce jest o wiele więcej szczegółów, które jeszcze bardziej potwierdzają jak niezwykła jest to historia. Jeśli chodzi o ocenę daję 8, ale tylko dlatego, że historia Jaume to dla mnie 10,a treść bym może ocenił na 6, ale cóż to znaczy w porównaniu do znaczenie jakie niesie. 

"Kobieta na motocyklu" Anny Jackowskiej jest dawką pozytywnej energii. Aż człowieka ciągnie, żeby wsiąść na dwukołowiec z silnikiem i pojechać, gdzie oczy poniosą (z przerwami na herbatę). Szczerze mówiąc na początku bałam się o bohaterkę. Jak to, kobieta? Sama? Do Azji? Przecież... Jak to było... Albo wróci bez motocykla, albo bez cnoty. Albo w ogóle. Otóż nie. Gościnność tych ludzi, ich troska i życzliwość były bardzo miłym zaskoczeniem. Oczywiście zdarzały się wyjątki od reguły, ale wyjątki są wszędzie. Bardzo przypadł mi do gustu pomysł pani Anny na napisanie książki. A już zwłaszcza przedstawienie GS - a nie jako maszyny, a jako towarzysza podróży. No i jeszcze ten dystans do siebie... To wszystko sprawiło, że czytało mi się z prawdziwą przyjemnością.

Kupiłam tą książkę z przypadku, i właściwie byłam zdziwiona, że tak stare wydanie, jeszcze można gdzieś nabyć. Bardzo ostrzyłam sobie na nią zęby, bo temat zacny. Dramatyczna historia Kambodży nie powinna przejść koło nas obojętnie. Stąd biorąc się za książkę Palkiewicza miałam oczekiwania i to spore. Niestety autor nie udźwignął siły tematu. Absolutnym plusem tej niedużej książki, to tylko i wyłącznie zdjęcia. Zachwycające w swym ogromie potężne budowle, które są spuścizną kulturową Khmerów. Oczywiście trzeba mieć w pamięci, że rozpiętość czasowa jest spora i czasy kiedy je fotografował autor. Próba nieudolnego wciśnięcia między nie skrawków historii, nie miała prawa się udać. Jest zbyt pobłażliwie, czytelnik za dużo nie dowie się o tej naprawdę imponującej spuściźnie kulturowej. Szkoda ogromna, bo Kambodża z swoją historią to niesamowicie intrygujący temat. Kolejny minus to fatalna jakość książki, która jest klejona. Podczas czytania miałam obawy, czy ona nie rozpadnie mi się w rękach. Pewnie też stąd stosunkowo tania jest, bo innego wytłumaczenia nie widzę. Stąd tylko 6/10.

Słynny podróżnik, reporter i odkrywca opowiada o swoich największych przygodach, do których należą między innymi 44-dniowy samotny rejs przez Atlantyk, dwa lata służby na tanich banderach czy praca w kopalniach złota i diamentów. Niestrudzony eksplorator zdradza też kulisy własnych przełomowych odkryć – od przecierania szlaków na Borneo i Nowej Gwinei po ustalenie źródeł Amazonki. Książka dla ludzi, interesujących się przygodami, geografią, przygodą. Każdy ma w sobie pasję podróżowania. Nie ma drugiej takiej książki ani równie barwnego życia. Dużym plusem książki są liczne zdjęcia. Całość czyta się dobrze. Ta książka pozwoliła mi się przenieść, w wiele ciekawych miejsc. Polecam.

Książka o kobiecie, która wraca do miejsca, w którym się wychowywała. Niestety okazuje się, że jej dawny kraj zmaga się z wieloma problemami takimi jak brak wolności słowa, wolnych wyborów. Postanawia jednak nie podchodzić biernie do tych problemów, pisze książkę chcąc pokazać światu co dzieje się w Irianie Zachodnim. Poza strefą polityczną książki, autorka ukazuje również jak ważna jest dla niej dżungla oraz ludność Fayu... Dobrze się czyta, fajne fotografie , polecam tym, którzy chcą się zapoznać z historią Irianu Zachodniego oraz prowadzonej tam polityki, a także tym, którzy chcą poznać inną kulturę, dowiedzieć się czegoś o innym świecie.

Bardzo ciekawa opowieść o młodym żydzie o imieniu Cioma Schonhaus który ukrywa się w czasie Drugiej Wojny Światowej w Berlinie. Jest on grafikiem który stara się pomagać innym podrabiając dokumenty. Bardzo mi się podobała końcówka książki jednak nie będę zdradzał zakończenia. Mogę tylko napisać że trzyma w napięciu.

Kapitalna lektura, właściwie dla każdego (poza dziećmi). Spogląda się tu na bajzel panujący w Rosji lat 90. z wyrozumiałością, nawet sympatią. Opowiedziane z naprawdę dużym talentem i ujmującym stylem. Trochę mi to przypomina przygody wojaka Szwejka, tyle że w sferze handlu. Szkoda, że pan Wroblewski nic już więcej nie napisał, bo pióro ma pierwszorzędne.

Opowieść o życiu w Hawanie - centrum socjalistycznego systemu Kuby. Unikatowe opowieści o zwykłej codzienności Kubańczyków i stojących przed nimi problemami, które tworzy chory polityczny ustrój. Miałe mczasami wrażenie pewnego nieuporządkowania narracji, ale taki jest pewnie styl autorki.

Świetna pozycja dla wszystkich, którzy lubią literaturę faktu. Bardzo lekko i przyjemnie napisana, dobrze się czyta, a przy tym można przypomnieć sobie, że świat nie jest czarno-biały, islam to nie zło wcielone, że warto zawsze widzieć człowieka w człowieku i że świat jest pełen dobrych ludzi. Jak dla mnie - ciepła i inspirująca opowieść. Polecam.