Mroki dnia

Opuszczony dom, zniknięcie, niepewność, tajemnica. W ten oto sposób zaczynamy powieść autorki Susan Howatch „Tajemnica April”. Intryga kryminalna z wątkiem miłosnym w tle, osadzona w realiach Szkocji końca lat 60 tych. Małżeństwo Karen o Nevillea rozpadło się przed kilku laty z powodu April - siostry Karen pięknej i zarazem egoistycznej. Po kilku latach separacji byli małżonkowie, pragną pogodzić się i spędzić ponowny miesiąc miodowy na farmie w Szkocji. Zadanie to trudne kiedy okazało się, że siostra Karen tytułowa April postanowiła męża Karen "zagarnąć" dla siebie, na której to farmie wszystko się "skończyło". Karen nie utrzymywała kontaktów z siostrą od czasu separacji - okazuje się, że nikt nie widział April przez ostatnie trzy lata, czyli od momentu dramatycznego rozstania. W pewnym momencie Karen odnajduje walizki z rzeczami April, ukryte w pobliżu farmy i domyśla się, że jej siostra została zamordowana. Tymczasem morderca uderza ponownie... Książka dobrze napisana, czyta się lekko i z dobrymi opisami. Akcja dzieje się szybko. A kto, dlaczego i znów – dowiemy się po przeczytaniu tej pozycji.

Książka, która daje do myślenia. Doskonale opisany temat odpowiedzialności, tęsknoty i wyborów moralnych, które mogą spotkać każdego. Polecam zarówno książkę, jak i film o tym samym tytule (co rzadko się zdarza, fabuła filmu praktycznie nie odbiega od książki).

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

Lubię książki Barbary Erskine. Autorka potrafi wprowadzić wspaniałą atmosferę narastającej grozy. "Na progu ciemności" mogę porównać do "Dziecka Rosemary", niby nic się nie dzieje, ale atmosfera się zagęszcza, a tempo akcji wzrasta aż do scen finałowych.Taka aura jest mi wręcz niezbędna do dobrego odbioru książki. Powieść jest świetnym psychologicznym horrorem. Jedną z głównych bohaterek książki jest druidka celtycka Brid, która potrafi poruszać się po spirali czasu. Brid jest zakochana w chłopcu żyjącym w latach trzydziestych XX wieku. Akcja osadzona jest w pięknych szkockich i walijskich plenerach. Powieść mogła by stanowić świetny scenariusz filmu. Pozycję polecam tym, dla których książka jest odskocznią od codzienności.

Opinia nastoletniej mnie: Szokująca już od samego początku. Jednak w miarę dalszego czytania coraz bardziej pasjonująca. W pewnym momencie stajemy przed wyborem: Czy Cathy to rzeczywiście niewinna nastolatka, przebiegła morderczyni czy psychopatka? Do samego końca nie wiadomo co jest prawdą.

Jean James jest fotografką, która otrzymuje zlecenie przygotowania obszernego materiału z feralnej zbrodni z 5 marca 1899 r. Wraz ze swoim mężem oraz córeczką, Bille oraz szwagrem i jego partnerką dryfują po wodach oceanów, przepływają zatoki swoim statkiem po to, aby Jean mogła przygotować wedle jej koncepcji materiał. Jeśli chodzi o samą pracę, Jean jest zadowolona, udaje się zdobyć w miejskiej bibliotece pozostałości po mieszkańcach domu, a raczej jego zgliszczy, w którym popełniono morderstwo. Dodatkowym atutem w przygotowaniu reportażu okazują się osobiste notatki dziewczyny, której udało się przeżyć tę okrutną noc.. W trakcie tej przygody, rejsu, jakiego podjęła się rodzina, życie toczy się swoim rytmem. Każdy z osobna spędza po swojemu czas. Dziewczynka stale zwraca na siebie uwagę, prosząc o zainteresowanie się nią. Mąż Jean popija spędzając czas w kokpicie, próbuje coś wymyślić twórczego z racji tego, że, na co dzień ima się pisarstwem, – bo tak właśnie Jean poznała swojego obecnego męża, podczas wieczorku poetyckiego. Jean wraz z Richem, bratem Thomasa spędzają ze sobą najwięcej czasu, nie będąc do końca świadomymi, że tak naprawdę od dawna, od samego początku poznania się Jean z Thomasem, oboje coś do siebie czują. Ale jako, że każde poszło we własnym kierunku, obrało własną ścieżkę życia, ewentualne romanse nie wchodzą w rachubę. Mimo wszystko tych dwojga dorosłych miło spędza ze sobą czas, na pogawędkach czy wspólnym spędzaniu czasu podczas pobytu na wyspie, kiedy to Jean nocami zwłaszcza przygotowuje różne klatki zgliszcz domu i otaczających ją zewsząd wody, samego terenu wyspy. Właściwie Jean podejrzewa, że Thomas flirtuje potajemnie z partnerką szwagra, ale nie ma odwagi zapytać oto wprost. Choć bywa zazdrosna i czasem kąśliwie odpowie na uwagę Adeline – milczy. A córeczka, pochłonięta zajęciami, których chętnie podejmuje się sama Adeline, nie ułatwia jej zadania i w kobiecie wprost się gotuje. Na dodatek nie potrafi pomóc mężowi, wydaje się, że jest nieszczęśliwa w tym małżeństwie, obwiniając się, że została w tę relację nieco nieświadomie wplątana. Nie do końca Jean jest spełniona, ma kochającą, wspaniałą i ciekawa świata córkę. Ma pracę. Ale czy jest szczęśliwa? W głębi duszy może tak, ale z wierzchu pogubiona, dlatego tym więcej uwagi podziela na czytanie zapisków kobiety, której w 1899r. udało się zbiec i uchronić przed niebezpiecznym mordercą. Tak naprawdę historia ocalałej dziewczyny tak bliska jest temu, co odczuwa sama Jean. Na pewno myślami jest blisko młodej Maren Hontvedt, która prędko wyszła za mąż, za mężczyznę zalecającym się do niej od dłuższego czasu. Do potwierdzenia związku ślubnego doszło szybko, nie do końca w sposób przemyślany. Dziewczyna jest nieszczęśliwa, ponieważ rozstała się z jej bliskim bratem, a starsza siostra potępia jej każdy krok, zwraca uwagi, wyśmiewa ją i pogrąża w swoim i tak kruchym i ledwo trzymającym się w ryzach świecie. Kiedy Maren i Jan uciekają się na wyspę, aby zacząć nowe życie, Maren czuje się wprost zawiedziona. Oczekuje zupełnie czegoś innego a niezaniedbanego domu, pustki wokół a przede wszystkim samotności, bo przecież nikt nie mieszka w promieniu mil, a żeby dostać się do domu, należy opłynąć solidny odcinek trasy.. Zakończenie, jak to bywa w powieściach, a ostatnio dość mocno zaskakuję się – jak życie bywa przewrotne, nieprawdaż? - Również mną delikatnie mówiąc, wstrząsnęło. Zamykając książkę, zrozumiałam jak niewiele zmieniło się na przełomie kolejnych lat, wieków. Ludzie są tacy sami, choć żyją w zupełnie różnych warunkach, mają inne możliwości, na pewno większe. Jedno jest jednak pewne, ludzie ciągle staczają największe bitwy o własną osobowość, o „ja”. I często wiele decyzji, życiowych błędów i porażek po prostu nas gubi, a nie korzystając z pomocy a przede wszystkim nie rozmawiając, a zamykając się w swoim szczelnie zamkniętym świecie, doprowadzamy do największych tragedii, o czasem, jakich na pewno byśmy samych siebie nie posądzali. A jednak, potrafimy nawet siebie zaskoczyć i doprowadzić do zupełnej ruiny. I kiedy już chcemy podnieść rękę, wzywając pomocy, okazuje się, że nasz krzyk jest niemy, nikt go nie może dosłyszeć. Po prostu jest za późno na jakiekolwiek decyzje, a niestety, przyczyna zawsze ma swój skutek. My musimy ponieść konsekwencje naszych, jak nam się wydaje, dobrych wyborów..

To była smakowita uczta dla fanki gotyckich thrillerów, których akcja dzieje się w tajemniczym domu znajdującym się na terenie dużej posiadłości. Autorka raczej nie uwspółcześniła dialogów i zachowania bohaterów, dzięki czemu mogłam poznać mentalność pań i panów z czasów wiktoriańskich.

Ciekawa pozycja choć ciut nudna... Dużo historii ... Forma jakby pamiętnika, choć to powieść i ludziach z małej miejscowości, w której zaczynają ginąć młode dziewczyny... Podejrzenia padają na upośledzonego Bena, który nie może sam się bronić .... Czy rodzicom Bena uda się uratować syna przed niesłusznym oskarżeniem i wskazać winnego zbrodni zbrodni zarówno dzisiejszych jak i tych sprzed lat ?

Książki wydawnictwa "Książnica" to dla mnie zazwyczaj gwarancja dobrej lektury. Nie inaczej było i tym razem. Autorki - Joanny Hines - wcześniej nie znałam, ale pozytywnie mnie zaskoczyła. Chętnie przeczytam inne jej książki, o ile uda mi się je dostać. Książka ma wszystko , co powinna zawierać tego typu lektura: są młodzi ludzie, zaangażowanie w pomoc po powodzi we Florencji jesienią 1966, są pierwsze miłości i pierwsze rozczarowania, jest też czas na zabawę - samo życie. Do tego jest tajemnica, która ma wpływ na wiele osób z otoczenia Francesci. Wydarzenia z 1966 roku poznajemy retrospektywnie, a wyjaśnienie tajemnicy następuje już współcześnie, po wielu latach. Dużą przyjemność sprawiło mi czytanie tej książki. Szczególnie ujęła mnie psychologiczna warstwa powieści i związana z nią akcja. Do tego Toskania, piękne widoki, włoski klimat... moje ulubione miejsce.

Opis jest bardzo uproszczony, a przez to mylący, nie sugerujcie się nim za bardzo :) To nie jest książka o ściganiu pedofila-mordercy. To opowieść o ludziach, którzy mają do czynienia z pedofilią jako zbrodnią - o lekarzach ciała i duszy, policjantach zmuszonych do zaglądania w robaczywe umysły, nauczycielach i katechetach pochopnie typowanych na sprawców, rodzicach, wreszcie o ofiarach, dzieciach, które mają ambicję sobie poradzić i przetrwać. Prawdziwa uczta dla wyobraźni i umysłu, wymagająca skupienia i zapamiętywania szczegółów, które prowadzą nas przez bardzo rozgałęzione i wielowątkowe śledztwo. Ambitna i ciekawa koncepcja z rozbudowaną warstwą psychologiczną (ale nie nudne wywody, tylko konkretne sceny do wyciągania własnych wniosków) oraz złożone osobowości bohaterów sprawiają, że w trakcie czytania po prostu żyłam tą książką, musiałam się w niej zanurzyć i wejść do tego świata. Odkrycie mordercy nie kończy opowieści, autorka zaskoczy Was jeszcze czymś dodając kolejną warstwę... Zjadłam ten tort do ostatniego okruszka i polecam wszystkim.

Zaczyna się przewidywalnie. Młoda dziewczyna, godzi się na rzucenie na pożarcie z jednoczesną gwarancją nietykalności. Ma być chroniona przed fantastycznego szefa, zakochanego narzeczonego i wspierana przez cały sztab prawników. Prawda okazuje się mocno brutalna. I to na dodatek w znacznie większym wydaniu niż ktokolwiek, a przynajmniej ona, podejrzewał. W efekcie, zamiast natychmiastowego uznania szefa, oklasków ze strony pracowników firmy, narzeczonego z domem, jachtem, ślubem i wycieczką długą, ma malutką celę. Śpi z głową przy muszli klozetowej, i uczy się czerpać radość z nowego opakowania pasty do zębów. Zaczyna życie w świecie, w którym krem do rąk jest przepustką do lepszego życia, a opakowanie: tic taców potrafi zapewnia przychylność na długo. Książka opowiada o młodej Jennifer i kobietach z paki. Ciekawe historie, interesujące charaktery, niezłe przemyślenia. Ciekawa konstrukcja. Bohaterki poznajemy nie tylko w imiennych rozdziałach - niektóre w przypadku niektórych z nich pisane są w pierwszej osobie, ale również przez rozdziały innych. Rzeczywiście daje to przestrzenny obraz, niekiedy mocno ciekawy. Bardzo przyjemna książka w czytaniu. Napisana ładnym językiem. Z zadziwiająco sympatycznym i ludzkim podejściem do życia. Z zachowaniem dystansu. Grająca na czułych nutach. Może przedobrzona emocjonalnie pod koniec, ale przecież każdy lubi szczęśliwe zakończenia. Nie opowiada o niewinnych kobietach, które przypadkowo trafiły do wiezienia, ale o tych, które rzeczywiście popełniły przestępstwa i odsiadują za nie wyroki. Za każdą z tych kobiet stoi jej historia. Najczęściej smutna, niekiedy poruszająca, ale tym, co mnie ruszyło jest jej naturalność. Jedne przyznają się do błędów, przystosowują do nowych warunków i spokojnie odsiadują wyrok. Inne, pobyt w więzieniu traktują jak chwilową przerwę, z przekonaniem, ze pewnie niedługo tutaj wrócą. Resocjalizacja? Chyba nie w tej książce. Żal za winę? Raczej też nie do końca. Jest za to inny pomysł na życie za kratkami. Czy realny? Nie wiem. Nie umiem ocenić czy to cale zawirowanie to fantazja autorki czy rzeczywiście miałoby szansę powodzenia na rynku Amerykańskim. Jedno jest pewne niezależnie od szerokości czy długości geograficznej - świat za czterema wysokimi ścianami staje się domem tych kobiet. Malutkim pokoikiem ze zdewastowanym sedesem, znienawidzoną pralnią, kuchnią wydająca paskudne jedzenie oraz dużą, ale raczej pustą biblioteką. Nazywają to miejsce Domem. I jak to w życiu, gdy zagraża mu niebezpieczeństwo, ze spokojnych kobiet przeradzają się w waleczne. Stają do walki o Dom, o siebie, o ten brudny, rozpadający się sedes i miejsce gdzie Wiosna mogłaby sadzić swoje kwiaty. Udaje im się to i jeszcze wiele, wiele innych rzeczy. Polecam, moim zdaniem do książka do miłego przeczytania, do lektury z zadowoleniem i przyjemnością. Warto podejrzeć ten świat po drugiej stronie. Wróciłam do niej po latach i nadal twierdzę, że warta jest przeczytania.

Kryminał prawie doskonały. Nie z akcją obłędnie i nieprawdopodobnie zakręconą, a głupawą trochę, jak to w filmach akcji bywa, lecz ze starannie skonstruowaną narracją, świetnym literackim językiem. I zaskakującym zakończeniem. Gdy, jak w dobrze prowadzonym thrillerze, jedna sekunda, jedno zdanie przewraca dotychczasowe przekonanie czytelnika, że już wszystko odgadł i wszystko jest jasne. A to przecież w powieściach kryminalnych główna zaleta. Oczywiście, dla miłośników książek jak komiksy powieść Laury Lippman może wydać się nudna, bo trup nie pada co sekundę i intryga nie jest wyłożona jak kość psu na talerzu - łopatologicznie, prosto, ze zdaniami nieskomplikowanymi i opowieścią banalnie oczywistą i psychologicznie wyssaną z palca. Lecz dla tych, ktorzy widzą w powieściach kryminalnych także literaturę, "Co wiedzą zmarli" nie będzie rozczarowaniem.

Niebanalny i wyróżniający się eleganckim językiem suspens koncentrujący się na losach dwóch sióstr bliźniaczek, które pomimo trudnej wzajemnej relacji łączy szczególna telepatyczna więź. Po brutalnym zabiciu Mariny tajemniczy stalker o morderczych zapędach bierze na celownik jej siostrę, Susanah. Prześladowana kobieta musi odkryć motywy działania i tożsamość czającego się w mroku i coraz bardziej osaczającego ją mordercy, zanim ten zrealizuje swój krwawy plan także wobec niej. Klucz do zagadki, jak to często bywa, tkwi w odleglej przeszłości i, aby go odnaleźć, Susanah będzie musiała cofnąć się do czasów dzieciństwa. Jej samotne śledztwo ujawni nie tylko przerażającą historię wieloletniej obsesji, lecz także nieodkrytą, bezkarną zbrodnię z przeszłości.

Do tej książki podchodziłam bardzo sceptycznie. Wypożyczyłam ją z biblioteki, ale długo leżała na półce i omijałam ją, czekając na odpowiedni moment. Może poniekąd bałam się rozczarowania jej treścią? Nie mniej jednak zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Pokazuje, jak wielką rolę w życiu każdego człowieka odgrywa rodzina oraz korzenie, z jakich się wywodzi. Pokazuje także, że zawsze będziemy synami naszych ojców i wnukami dziadków, niezależnie od tego, jak bardzo chcielibyśmy tego uniknąć. Ta książka bardzo mnie poruszyła. W swojej prostocie zawiera jasny i prosty przekaz, ukryte emocje. Ukazuje wiele tajemnic z przeszłości, którą odkrywa się pomału, na każdej stronie książki. Książka na tyle interesująca, że warto po niąsięgnąć.

Andrea w domu swoich krewnych styka sie z przeszloscia na ktora nie byla przygotowana jednak poznajac ja jest pod jej wielkim urokiem i robi wszystko by to co bylo zle powiedziane o przodkach zostalo naprawione. Dosc ciekawa historia i spedzilam przy niej mile chwile.

Książka, która zapadnie w moim umyśle na bardzo długo. Sara jest oczarowana profesorem Liamem. Nie przeszkadzają jej jego drobne dziwactwa, które po pewnym czasie stają się nie do wytrzymania. Otóż Liam bardzo wierzy w różnego rodzaju legendy, przesądy, wierzenia. Dostaje szału nawet wtedy, gdy ktoś nie powie mu "na zdrowie" kiedy kichnie. Więc serio nie wiem czemu Sarze wydawało się to wprost słodkie. Cała akcja rozgrywa się kiedy w makabryczny sposób ginie sekretarka Liama. Jej ciało zostaje rozerwane na strzępy. Nie ma żadnych śladów wskazujących na to kto jest mordercą. Po jakimś czasie znowu ginie kobieta, w ten sam sposób... Rozgrywane wydarzenia widzimy z różnych perspektyw. Ułatwia nam to bardzo czytanie. Zwykle nie lubię takiej narracji, ale tutaj w ogóle mi to nie przeszkadzało. Dzięki temu było o wiele ciekawiej. Można stwierdzić, że głównym bohaterem jest Sara, chociaż nad tym można podyskutować. Jeśli ktoś ma słabe nerwy, niech nie bierze się za tą książkę, ponieważ w niektórych momentach dokładnie jest napisane o sposobie morderstwa. Rozerwana skóra, flaki na wierzchu, te sprawy. Ja sama bardzo nie lubię choćby o tym czytać. Od razu chce mi się wymiotować. Sama nie wiem jak wytrwałam do końca, ale może tylko przesadzam. Książka, przy której jest bardzo dużo emocji. Czyta się z zapartym tchem. Polecam!

Szli sieczeni strugami deszczu? O nie nie! Upał doskwierał? Owszem. Małe miasteczko w Stanach Zjednoczonych. To tam osadzona jest akcja powieści, której bohaterem głównym jest Tom, zaklinacz deszczu. A może to deszcz właśnie gra w historii pierwsze skrzypce? Spór niech rozstrzygnie kobieta imieniem Karen, która z racji swej profesji połączy i Toma i deszcz z wydarzeniami Goodlands, miasteczka dręczonego straszliwą długotrwałą suszą. Początek fabuły w nieco ślimaczym tempie próbuje zainteresować czytelnika i po tej mozolnej przeprawie wprowadzającej w temat, jest to o co chodzi, czyli iskra, dosłownie i w przenośni. Pojawiają się pierwsze domysły na temat przyczyn tak niezwykłej sytuacji mieszkańców miasta. A równolegle jest ciekawość, czy tak niecodzienny sposób, jaki postanowiła wprowadzić w życia mieszkanka miasteczka, Karen, jest w stanie zaradzić nie lada problemowi, z którym zmagają się czwarty rok z rzędu. Powolutku maluje się obraz tej ciekawej społeczności, bo z jednej strony intrygujący gość nie wiadomo skąd, który wzbudza zainteresowanie lokalnych ludzi, a z drugiej strony na jaw wychodzą niepokojące fakty, tych, którzy niczym się nie wyróżniając, stanowią jej część. Nie będzie nietaktem jeśli wspomnę, że w trakcie lektury pojawia się motyw miłości. Nie trudno też domyślić się stron, pomiędzy którymi to gorące uczucie się rodzi. No i ten płomień pojawia się, ale zewsząd jednak otaczają nas siły zła, na tyle by zdławić częściowo całą intrygę, by ta zaczęła lekko nużyć. Doczytać do końca nie jest aż tak trudno, ale trzeba przyznać, że mogło być lepiej, inaczej, ciekawiej, szybciej. Ciekawym spektaklem jest akt wywoływania deszczu. Te metafizyczna chwila wprowadza niepokojący klimat i budzi nawet lekką trwogę, czy się uda, czy się spełni i wydarzy upragnione zjawisko atmosferyczne, wszak desperacja wśród ludności jest nad wyraz wzmożona: "Pozwolił, aby całkowicie wypełniło go niebo, głaskał je, nurzał się w nim i odpychał od siebie, próbując wytropić deszcz." Siły natury zdają się mieć w ostatnich latach dla miasteczka swój własny scenariusz i jeśli ktokolwiek mógł przywyknąć do długotrwałej posuchy, to na towarzyszące tej klęsce inne nieszczęścia nikt nie był przygotowany. Bywają zatem chwile chaosu, zatroskania i obaw: "...po jakim czasie zmarnieje uprawiana przez całe życie farma, kiedy udręczony troskami mężczyzna przestanie sypiać z żoną, ile czasu trzeba, aby rozpadły się rodziny, aby zamknięto sklepy, szkoły..." Co jednak, gdy nie tylko przyroda ma zamysły względem otoczenia, mieszkańców? W tym thrillerze okraszonym paranormalnym rysem, znalazło się też miejsce na subtelności zwyczajnie ludzkiej natury. Jeśli gorąco bywało na co dzień dla mieszkańców miasteczka, to dla jednej pary żar objawił się w najwyższej możliwej formie: "...tulił ją mocno. Dłonie Karen przesuwały się po jego skórze, po nagich, muskularnych plecach, mokrych i śliskich od deszczu i potu." Na chwilę czytelnik może zapomnieć o przedziwnych zjawiskach atmosferycznych, o ludziach z mętną przeszłością, o dewiacjach, tajemnicach, zachowaniach, które wciąż czekają na uzasadnienie: "...jednym ruchem przyciągnął ją do siebie i skrył twarz w zagłębieniu jej szyi, spijając stamtąd krople deszczu." Powieść napisana bardzo przejrzystym, klarownym językiem, co może przypominać czasami zwyczajną, stonowaną wypowiedź, zamiast ciekawej literackiej opowieści. Z jednej strony jest to zaleta, bo po cóż wymyślne słownictwo, gdy chodzi o przedstawienie zdarzeń? Z drugiej chciałoby się czytać coś, co przeniesie w inny świat, a nie będzie przypominać zwięzły sztywny raport. Być może postrzeganie tego utworu w ten sposób wiąże się z niezbyt licznymi dialogami. Tak czy owak to dobry tekst z ciekawymi wątkami, a fakt że sporadycznie nudniejsze treści czają się co jakiś czas w postaci na prawdę dziwacznych scen, nie przeszkadza by jakoś przebrnąć i doczytać historię do końca. Niekorzystnie wypada ilość postaci. Każda z drugoplanowych osób z imieniem i nazwiskiem, które w końcu zaczynają się mylić i wylatywać z głowy, gdy za chwilę znów przedstawiona zostaje kolejna postać i nie wiadomo czy ma ona ważną rolę czy tylko stanowi tło. Robi się z tego mały magiel i być może, gdyby liczne osoby w bardziej charakterystyczny albo rozpoznawalny sposób zostały wprowadzone, to byłaby inna rozmowa. I wreszcie ta dziwna chęć zemsty ze strony jednej z postaci. Przedziwny wątek i chyba nie do końca dobrze przemyślany, przynajmniej w punkcie kulminacyjnym, bo wyszedł z jednej bądź dwóch scen zwyczajny bigos aniżeli ciekawy epizod. Prószyński i S-ka, rok 1998. Okładka ciekawa poza pozłacanymi konturami czcionki tytułu i autorki powieści, za czym osobiście nie przepadam. Historia na pewno intrygująca pod względem nietuzinkowej tematyki. Czy jednak jest wielu sympatyków podobnej tematyki w powieściach? Na pewno warto dać jej szansę.

Większość opinii na temat tej książki jest, dosyć oględnie mówiąc, niepochlebna. Cieszę się, że się nimi nie kieruję przy wyborze lektury. Bo, pomijając zakończenie - przepraszam, ale ono zepsuło historię - jest to naprawdę fajna książka. Rozkręca się po tym, jak Seaton znalazł pamiętnik Pandory. Bardzo ciekawiło mnie, co będzie dalej. A w niektórych momentach robiło się dość strasznie, nie wiem, czy chciałabym czytać w środku nocy będąc sama. W ogóle jak można wejść w pojedynkę do takiego starego, opuszczonego gmaszyska na własne życzenie? 😅