Mira #2 #tata #miłość #domnabarce

Kiedy w moje ręce trafiła książka Heleny Stańczyk, z miejsca zapragnęłam poznać ją bliżej. Choć tytuł nie do końca do mnie przemawiał, to miałam w sobie ogromną ekscytację na myśl o tej pozycji – czy faktycznie ukaże koszmar bycia nastolatkiem? Czy nie będzie to jakaś boomerska wizja dojrzewania? Dziś mogę opowiedzieć Wam kilka słów na jej temat, także zapraszam do lektury! Dojrzewanie to nie bułka z masłem — choć zdarzają się i tacy, którzy przechodzą przez ten etap dość łagodnie. Większość z nas jednak wspomina ten czas dość negatywnie. Wszystkie pierwsze razy, które okrutnie stresują. Pierwsze problemy skórne, powiększanie się w różnych miejscach no i te emocje, których nie sposób okiełznać. Ten komiks to zbiór autentycznych i przede wszystkim — wspierających historii różnych ludzi, którzy właśnie przechodzą lub przeszli okres dojrzewania w różny sposób. Czy i Ty sięgniesz po ten tytuł? Pierwsze strony tej książki pokazały mi jasno i wyraźnie, o czym tak właściwie opowiada ta... historia, powiedzmy. Już na wstępie zwróciłam uwagę na ilustracje, które stanowią bardzo silny fundament dla całości i jednocześnie genialnie uzupełniają treść pisaną — dzięki czemu lektura tej pozycji okazała się nie tylko pouczająca, ale i naprawdę przyjemna. Głównymi bohaterami są tutaj nastolatki i wszystkie inne młode osoby, które wkraczając w czas dojrzewania, próbują lub też próbowały poradzić sobie z licznymi problemami. Niektóre poruszane tutaj kwestie były mi bardzo bliskie, ale niektóre okazały się dla mnie dość odległe — wiadomo, że nie każdy spotka się ze wszystkimi niespodziankami ze strony dojrzewającego organizmu. Plusem tej pozycji jest zdecydowanie forma, w jakiej autorka ukazuje poszczególne historie. Nie są one w żaden sposób umoralniające czy też oceniające, ale po prostu stanowią cenną informację dla wielu czytelników, ale i dają potrzebne wsparcie — zwłaszcza w momencie, kiedy jeszcze nie wszystko można zrozumieć. Choć dojrzewanie już dawno za mną, to lektura tej książki była dla mnie czymś... odświeżającym, tak bym to nazwała. Minusem tej pozycji może być fakt, że była za krótka, a przynajmniej w moim odczuciu. Jednak patrząc na to z perspektywy osoby, która liczy tutaj na po prostu szybką lekturę, która być może dostarczy ważnych informacji... ta pozycja jest zdecydowanie wystarczająca. Nie mogę również zapomnieć o samym piórze autorki oraz jej ilustracjach, nawet jeśli wspominałam o tym wyżej — to zasługuje na ponowne wspomnienie, okej? Ni pies, ni wydra, czyli koszmar bycia nastolatkiem to pozycja, którą zdecydowanie podsunęłabym swoim bliskim, ale i którą z chęcią przeczytałabym w nastoletnich latach. Ta książka pomaga zrozumieć zachodzące w nas zmiany, ale i daje zrozumienie — że nie jesteśmy sami i ktoś inny ma podobne przejścia czy odczucia do naszych (uważam, że to naprawdę cenne!). Zaliczyłabym tę książkę do kategorii tych bardziej informujących i uczących, ale jeśli sięgacie po tę pozycję, licząc na ciekawą rozrywkę to i tak się nie rozczarujecie. Myślę, że ten tytuł warto znać i mieć na swojej półce — ja na pewno będę go polecać dalej, bo warto!

Nie od dziś wiadomo, że koty chodzą własnymi ścieżkami. A gdyby tak zdecydować się podążać za swoim futrzakiem? Wystarczy zaufać kociemu przyjacielowi i przekonać się, jak wiele piękna można odkryć podczas jednego spaceru. O tej niezwykłej przyjaźni dziecka z kotem i korzyściach płynących ze wspólnego spędzania czasu przeczytacie w książce autorstwa Sary Lundberg, pt. „Spacer z kotem”, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym dzięki staraniom Wydawnictwa Zakamarki. 🐈 Spacerowanie z kotem wymaga cierpliwości, bo zwierzęta te eksplorują świat na swój własny sposób, niekoniecznie tak jak chciałby tego człowiek. Historia opowiedziana w książce pt. „Spacer z kotem” udowadnia jednak, że jeśli damy kotu możliwość wyboru i sami będziemy podążać jego szlakiem, czeka na Nas nagroda w postaci zaskakującej, pełnej tajemnic i emocji przygody. 🐈 „Spacer z kotem” to pozycja, która nauczy Nasze dzieci, jak nawiązywać relacje ze zwierzętami. Dzięki niej dowiedzą się, na czym polega trudna sztuka osiągania kompromisu, czym jest wzajemny szacunek i akceptacja, a do tego będą mogły przekonać się, jak fascynujące bywają kocie wędrówki i jak ciekawy może być świat widziany oczami kota. 🐈 Na szczególną pochwałę zasługuje polski przekład tej szwedzkiej książki pióra Agnieszki Stróżyk. Choć to nie słowa odgrywają największą rolę w „Spacerze z kotem”, to ich wartość w połączeniu ze wspaniałymi ilustracjami wykonanymi przez samą autorkę zdumiewa i zachwyca zarówno małych, jak i dużych czytelników. Ci mniejsi będą również pod ogromnym wrażeniem postaci mądrego i zaradnego kota, który wychodzi obronną łapą z każdej opresji i staje się idealnym towarzyszem wędrówek człowieka. Ci więksi natomiast bez wątpienia zrozumieją przesłanie tej krótkiej i pouczającej opowieści, którą warto czytać po wielekroć, by raz po raz móc zachwycać się urokiem tej prostej i pięknej historii.

Znów jestem w erze czytania książeczek dla dzieci i padło na „Rozum nie zawsze ma rację”. Wybór idealny zarówno przez wspaniały przekaz, ale również całą oprawę graficzną (te ilustracje, naprawdę mogłabym się im przyglądać cały czas). Dzięki tej książce dowiadujemy się, że rozum jednak nie zawsze ma rację, bo gdy tak wszystko kontroluje i zbytnio nie wychyla, serce tylko traci zapał i całą radość - zwyczajnie pęka. Dla rozumu podejmowanie decyzji za siebie i serce jest dużo łatwiejsze, mniej skomplikowane i... nudne? Serce przycichło, a tak bardzo chciało nauczyć się grać na jakimś instrumencie w szkole muzycznej. A co, jeśli napotkają utrudnienia? Brak akceptacji? Będą pośmiewiskiem? Rozum czuł strach, ale serce nie było zniechęcone takimi zmartwieniami, co koniec końców doprowadziło do „wewnętrznej” zmiany tego pierwszego - zaczął słuchać. Naprawdę warta polecenia książeczka, bo w przystępny sposób pokazuje, że próbowanie nowych rzeczy jest potrzebne zarówno dla serca (radość) i rozumu (nauka).

Książka o wydźwięku religijnym, rozwoju duchowości dla starszych dzieci. Twarda okładka. Dobry druk, wyrazista czcionka modulowana wielkością oraz zróżnicowaną kolorystyką. Sporo tekstu. Prawdziwy majstersztyk to ilustracje dzierganych robótek na szydełku , w które wcieliły się postacie świętych, ale też i narratorów. Przepiękne cudeńka, tylko dzięki oddaniu i zaangażowaniu w rękodzieło artystyczne Anny Salomon. Dla samych ilustracji warto wziąć książeczkę do ręki. Dziecko na pewno odnajdzie inspirację w żywotach świętych. Przekona się , że niejeden człowiek , który został świętym wcale nie był przez całe życie taki ugrzeczniony. I nie na tym polega świętość. Świętość to dążenie żeby w efekcie starać się być dobrym , dostrzegać bliźniego w swoim otoczeniu. Znajdziemy tu garść wiedzy z historii, trochę legend, a wszystko okraszone humorem autorki. Narratorem książki nie jest sama autorka wyłącznie ale też i zwierzęta, przedmioty. Bardzo ciekawy punkt widzenia. Mnóstwo postaci świętych przewija się przez tę pozycję jak święta Anna w opowieści kukułki, święty Jan w opowieści autorki, Eliasz , prorok Starego Testamentu przedstawiony przez kruka, święty Józef przez osiołka, święty Patryk przez węża, święty Paweł przez kamień, święta Katarzyna przez pióro gęsie, Brat Albert Chmielowski przez malarską paletę, święty Franciszek i święta Klara przez turkawkę, święta Cecylia z Rzymu przez wiatr, itd. Napisane prostym językiem aby trafiło do serca współczesnego małego czytelnika. Zdarzają się trudniejsze pojęcia w tekście jak apokalipsa, neofita itp. Zostają one bardzo dokładnie wyjaśnione. Książeczka bardzo udana , bo czy może być coś lepszego na świecie od czynienia dobra i miłości do drugiego człowieka? Chyba nie. Zwykli ludzie , grzesznicy , ale coś ich jednak wyróżniało z tłumu. Każdy może taki być , ale musi chcieć. Piękna pozycja dla dzieci, może być prezentem na Pierwszą Komunię Świętą. Polecam dla wierzących i niewierzących.

"Szpinakowa Staruszka" to książeczka dla młodszych czytelników, która jest kolejnym, wspólnym projektem szwedzkiego pisarza oraz polskiej ilustratorki. Lekturę dodatkowo współtworzy również pochodząca ze Szwecji autorka. Zacznę od tego, że jestem zakochana w oprawie graficznej oraz wszystkich ilustracjach, które znajdują się w środku. Emilia Dziubak stworzyła przepiękne i idealnie współgrające z treścią obrazki, które mnie zachwyciły. Natomiast sam tekst, chociaż nie należy do najdłuższych, jest wartościowy i zdecydowanie uroczy. Książeczka przedstawia historię tytułowej Szpinakowej Staruszki, która mieszka w lesie i za wszelką cenę próbuje nie dopuścić do nadejścia wiosny. Pewnego dnia staruszka zostaje zabrana przez nadąsanego chłopca, spacerującego z mamą po lesie. W środku znajdziemy również inne postacie mieszkające wśród natury m.in. narratora historii, którym jest stary dąb. "Szpinakowa Staruszka" to piękna historia o stracie i przyjaźni oraz o zmianach zachodzących nie tylko w otoczeniu, ale również w bohaterach. Bardzo polecam!

W pobliżu wioski Góra mieszkała bażancica Bożena i ta książka opowiada jej historię, która uświadamia, że nawet w młodym ptaku drzemie odwaga i determinacja. Bożena wielokrotnie uniknęła śmierci pod kołami pędzących samochodów. Przechodząc przez ulicę Pod Starym Dębem ryzykowała życie, więc uznała że czas to zmienić. Zaczęło się od listu do wójta, który niestety nic nie zrobił w tej sprawie, dlatego Bożena wzięła sprawy w swoje ręce i podglądając kobietę w jaskrawożółtym stroju przeprowadzającą dzieci przez ulicę wpadła na pewien pomysł. I tak właśnie Bożena zaczęła przeprowadzać inne zwierzęta przez niebezpieczny odcinek drogi. Z czasem o poświęceniu bażancicy zrobiło się głośno, jednak wójt podchodził do wszystkiego obojętnie, do czasu pewnego wydarzenia, które miało dla niego osobiste znaczenie. Wtedy też praca Bizżeny została zauważona i doceniona... W tej krótkiej książce mieści się wiele! Znajdziecie tu przesłanie dotyczące odwagi, uporu i wytrwałości w działaniu i dążeniu do celu. Jednocześnie ta historia pokazuje, że nawet Ci najmniejsi mają moc sprawczą! Urocza i wartościowa opowieść, zamknięta w pięknej wizualnie oprawie, która będzie również dobrym wyjściem do rozmów o siedliskach zwierząt oraz ingerencji człowieka.

Czy przepraszanie jest łatwe? Nie zawsze, a dla małych dzieci może być szczególnie trudne. Książka "Jak przepraszać" może w atrakcyjny sposób pomóc oswoić ten temat. Mamy tu wiele przykładów różnych sytuacji, w których wypada przeprosić innych, a to wszystko zilustrowane całkiem zabawnymi ilustracjami. Prosto, bez zbędnych morałów, z przykładami.

Spójna treść i grafika. Zwięzłość, a jednocześnie mądry i mocny przekaz. Świetny wstęp do rozmów z dziećmi i do refleksji o tym, czego brak w naszym życiu, do czego (pod-)świadomie tęsknimy i chcemy/powinniśmy wrócić. Treść tej książki jest swoistym połączeniem informacji, przestrogi i nadziei.

Książki dla dzieci mogą być urzekające i przyciągają do lektury od pierwszego spojrzenia. Taka jest właśnie książka autorstwa Ingi Moore z katalogu Wydawnictwa Dwie Siostry, która nosi tytuł „Dom w lesie”. Pierwsza na naszym rynku wydawniczym książka obrazkowa brytyjskiej mistrzyni ilustracji to niezwykła opowieść, która przenosi czytelników w spokojny leśny świat. Pewnego dnia łoś i niedźwiedzica próbują się wprowadzić do domków dwóch małych świnek. Niestety skutek jest taki, że wkrótce nikt nie ma gdzie mieszkać. Pojawia się pomysł, aby zbudować dom, który pomieści wszystkich. Zwierzęta marzą o tym, aby móc w spokoju mieszkać, jeść i spać. Czy to może okazać się trudnym zadaniem? 🏡 Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Przyjaźń jest piękna i niezwykła. Niedźwiedź i wiewiórka spędzają dużo czasu razem, zawsze mogą na sobie polegać, wspierają się. Tworzą duet wręcz idealny. Co zatem się stanie, gdy dołączy do nich ktoś trzeci? W życiu tej dwójki niespodziewanie pojawia się kura. Bardzo chce być częścią tej zgranej drużyny. Niestety, niedźwiedź i wiewiórka są innego zdania. Dobrze im tylko we dwoje i nie widzą miejsca dla nikogo innego. Kura w końcu postanawia znaleźć sobie innych przyjaciół. Czy jej wybór okaże się trafny? Ten niezwykle piękny picturebook pełny ciepła, ale i dobrego humoru pokazuje dzieciom, że przyjaźń to prawdziwy skarb. W tej części niedźwiedź i wiewiórka - choć początkowo bez entuzjazmu - ostatecznie otwierają się na nową znajomość. To, co inne, okazuje się być początkiem czegoś zupełnie nowego. Przyjaźń we trójkę może być równie ciekawa. Całość uzupełniają urocze, proste ilustracje, które zachwycą nie tylko dzieci. Szczerze polecamy obie części.

Bardzo poruszająca książka o przemijaniu, tęsknocie, o marzeniach, a także o relacji wnuka z dziadkiem. Kiedy dziadek pragnie uciec ze szpitala, wnuczek śmiało włącza się w owo przedsięwzięcie. Razem (dziadek i wnuczek) przeżywają niezwykłą przygodę. Książka niezwykle wzrusza. Jest naprawdę warta uwagi!

Żyjemy w czasach przesytu, z każdej strony bombardują nas różne wrażenia (zapachy, dźwięki, feeria barw i smaków). Nic dziwnego, że może tego być za dużo i można być zmęczonym, przestymulowanym. Często my sami nie wiemy, co nas tak męczy i rozdrażnia, a jak mają to wiedzieć dzieci, których mózg i ciało dopiero się rozwija. Książka pokazuje, jak dziecko może reagować na bodźce, które dla nas wydają się oczywiste i naturalne, co może wywoływać przesyt i rozdrażnienie. Dziecko dowie się z książki, że pewne rzeczy mogą być nieprzyjemne i drażniące. Rodzic może sobie uświadomić, co może wpływać na zachowanie dziecka. Ważna lektura, by z empatią podchodzić do trudności najmłodszych. Na końcu notka dla nauczycieli i rodziców zwracająca uwagę na problemy z integracją sensoryczną, które występują u dzieci i przedstawiająca kilka sposobów zminimalizowania wpływu niektórych bodźców.

Co za przepiękna książka! Idealna gloryfikacja czytania! Cudowne przesłanie i przepiękne ilustracje, i jak to często bywa w picture bookach – można je oglądać bez końca i za każdym razem odkryjemy jakieś piękne szczegóły, np. czytające ptaszki na gzymsiku biblioteki. Cudo! 😍

Czy Twojemu dziecku zdarza się pokłócić z innymi podczas zabawy? Każdy chce decydować, w co się bawić, kto będzie kim, a żaden pomysł nie wydaje się wystarczająco dobry… Brzmi znajomo? Poznajcie niedźwiedzia i łasicę. Oboje mają mnóstwo pomysłów — niestety zupełnie różnych. Każdy chce postawić na swoim, a propozycje drugiego od razu są odrzucane. Ich przyjaciel, borsuk, tylko czeka… ale zanim znajdą wspólny język, czas na zabawę mija. Kłótni nie ma — ale zabawy też nie było. Został tylko stracony czas. Dlaczego tak trudno czasem zaakceptować cudzy pomysł? A z drugiej strony – jak bardzo boli, gdy nasza propozycja zostaje odrzucona? Ta książka świetnie pokazuje, jak bez sensu są takie przepychanki. Zamiast tracić czas na spory, warto porozmawiać i wspólnie coś ustalić. Prosty tekst, piękne ilustracje i bardzo ważne przesłanie. To idealna książka do wspólnego czytania i rozmów z dzieckiem — o kompromisie, współpracy i emocjach. Dzieci z łatwością rozpoznają tu sytuacje znane z przedszkola czy podwórka. A może nawet zobaczą w bohaterach… samych siebie?

Nadchodzi wiosna, Jeżynowy Gród wraz z jego mieszkańcami budzi się do życia. Niektórym poranną pobudkę nieco przyspiesza mały Fredzio, który ma dziś urodziny. Z niecierpliwością rozpakowuje wyczekane prezenty, a najwięcej radości sprawia mu nowy gwizdek. Urodziny to wyjątkowy dzień dla myszonka i chciałby cieszyć się nim wraz z innymi, jednak wygląda na to, że głowy mieszkańców Jeżynowego Grodu zaprząta coś innego. Wszyscy szykują się do pikniku, w którym on sam również chce wziąć udział, dlatego też mimo iż jest mu przykro, stara się być bardzo grzeczny. Niełatwa wędrówka w miejsce, gdzie miał się odbyć piknik okazała się dla Fredzia wyczerpującą, szczególne że musi dźwigać ciężki kosz. Kiedy dociera na miejsce, zmęczenie i rozczarowanie nie pozwalają mu się cieszyć z pikniku. Nawet się nie podejrzewa jaka niespodzianka go czeka... Przepięknie zilustrowana, bardzo prosta i lekka opowieść, idealna na obecną porę roku, lecz bez głębszego morału czy ukrytego przekazu. Duże i bardzo szczegółowe ilustracje są według mnie największym atutem książki.

🍒Oto dom, ale nie taki do końca zwykły. Owszem, najładniejszy w okolicy, jednak nie to go wyróżnia najbardziej – nie ma przedniej ściany. Dzięki temu można poznać wszystkich domowników i zwierzaki przy tych mniej i bardziej codziennych czynnościach. Od nietoperzy i krzyżaka na strychu, przez smażenie konfitur na piętrze, aż po harce jeża w ogrodzie – przy ulicy Czereśniowej naprawdę nikt się nie nudzi! 🍒Polecam wszystkim, którzy chcą choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Oczywiście małym i dużym! Dla dzieci to wspaniały trening spostrzegawczości, wyszukiwanki i piękne kolorowe ilustracje, a dla dorosłych odpoczynek, ćwiczenia z mindfulness i powrót do dzieciństwa. Powiedzmy sobie szczerze – chyba każdy czasami tego potrzebuje, prawda?😊❤️🍒

Media to siła i wie o tym złoczyńca z trzeciego tomu cyklu „Róża na tropie” pt. „Gazetowy sabotaż”. Tym razem ktoś „uderzy” w gazetę „Perspektywy”. Kolejne numery drukowane są z rażącymi błędami. Ktoś wyraźnie chce ośmieszyć pismo i jego redakcję. Róża wraz z tatą i szczurem Rupertem zwiedzają budynek, w którym mieszczą się biura i jest drukowana gazeta. Przy okazji właścicielka „Perspektyw” prosi ją o pomoc w wykryciu sabotażysty. W trzecim tomie przygód korespondentki specjalnej Róży przewodnim tematem jest zazdrość. Młoda detektywka, zaślepiona nią, nie potrafi obiektywnie poprowadzić śledztwa. Przyznam, że mi samej trudno było odrzucić jej podejrzenia i typowałam podobnego sprawcę. Myślę, że na młodego czytelnika (cykl dedykowany jest dzieciom w wieku 6-8 lat) tym bardziej podziałają zabiegi Hannah Peck, autorki książki. Również w finale i motywacji sprawcy ta zazdrość jest widoczna. Nie będę za bardzo rozwijać owej motywacji, ale zostawię was z pytaniem: „Co głupiego zrobiłem/am przez zazdrość?”. Cykl o Róży może spodobać się młodym fanom i fankom kryminałów. Bohaterka jest dziewczynką, ale to taka lektura unisex. Ważne jest tu śledztwo i to jak jest prowadzone. Jakie kroki młoda detektywka podejmuje, jakie pytania zadaje i jakie wnioski wyciąga. Proces rozwiązywania zagadki nie jest długi, a do tego jasno opisany. Czytelnik spokojnie może dedukować razem z Różą. „Gazetowy sabotaż” jest, jak na razie, najspokojniejszym tomem cyklu. Hannah Peck trochę porzuciła szaleństwo i nieprzewidywalne zwroty akcji, jakie towarzyszyły poprzednim. Ta część może wydawać się przy nich nieco przyziemna. Jednak sprzyja to dobremu pokazaniu sprawy, mechanizmów jej rozwiązywania, a także pokazaniu motywu. Moim zdaniem kryminały bardzo zachęcają do czytania. Szukanie odpowiedzi, oczekiwanie na finał to pobudza ciekawość i przywiązuje do książki. Przypomnę, że cykl o Róży dedykowane jest dzieciom w wieku 6-8 lat. Przewodzi mu młoda, inteligentna bohaterka, która może być wzorem do naśladowania. Akcja jest dynamicznie poprowadzona, a sama książka nie za długa, i nie za krótka. Hannah Peck umiejętnie zaplanowała wszystkie elementy dobrej powieści kryminalnej dla dzieci.

Fajna książeczka, mówiąca o sile rodziny; o tym, że zawsze trzeba trzymać się razem. Moje dzieciaki po przeczytaniu, uściskały się ze słowami : kocham Cię siostrzyczko ❤️. Takie to było piękne. Grafika bardzo ładna, pastelowa. Tekstu mało, więc nie może się nudzić. Polecamy wybrać się do biblioteki i wypożyczyć tak jak my, ponieważ jest dosyć droga, a wątpię by ktoś sięgnął po nią więcej niż raz.

Chyba każdy z nas lubi się pośmiać, jednak trzeba pamiętać, że w żartach należy zachować umiar. Nie można nimi nikogo skrzywdzić. Jak pisze Nika Jaworowska-Duchlińska w książce „Ryś żartowniś”: ”(…) udany żart to taki, który bawi wszystkich”[1]. Natomiast tyłowy Ryś trochę „przegina”, w efekcie czego „się doigra”. Można powiedzieć, że fabuła książki, jest przewidywalna, ale to nic. Moja córka w trakcie czytania stwierdziła: „na pewno wpadnie w tarapaty, a wszyscy pomyślą, że żartuje”. I powiem wam, że byłam z niej duma. Z tego, że instynktownie czuje, że zachowanie Rysia nie jest właściwe, że trzeba wiedzieć kiedy i jak można żartować. Myślę, że na takie rzeczy należy dzieci uczulać. To jest ważne, aby wiedziały, gdzie leży granica. Inną, godną podziwu sprawą, jest postawa przyjaciół Rysia. Myślę, że mogli się oni poczuć urażeni jego żartami, ale pomogli mu kiedy był w potrzebie i dzięki temu zmienił się on. Ich postawa sprawiła, że dotarło do niego, że postępował źle. Jeżeli się nie mylę to Jessica Woody w „Antybullyingowej książce dla dziewczyn” pisała o sianiu empatii, o zapoczątkowaniu zmiany, jako sposobie „walki” z dręczycielami. Właśnie taką pozytywną zmianę wywołały leśne zwierzęta wyciągając do Rysia „pomocną dłoń”. Książka kierowana jest do dzieci w wieku 3-5 lat. Na stronie nie ma dużo tekstu, natomiast sama książka ma ok 60 stron, także zajmie ona lubiącego słuchać bajek przedszkolaka na dłuższą chwilę. Opowieść jest zabawna. Moja córka śmiała się z kolejnych psikusów jakie wymyślił główny bohater. Jednak w moim odczuciu jest ich trochę za dużo. Ryś ma siedmiu przyjaciół i każdemu „odwala jakiś numer”. Myślę, że pięciu by wystarczyło, bo historia robi się nieco monotonna. Autorka mogła też zadbać o płynność, albo dodać nagłówki. Kolejne „numery” pojawiają się znikąd. Wystarczyłby dodać coś w stylu „Ryś pobiegł dalej i spotkał Jelenia”, albo „Jak nabrałem Jelenia” i opowieść czytałoby się dużo lepiej. Pomimo kilku wad „Ryś żartowniś” to godna polecenia książka. Opowiada o empatii i szacunku do innych. Pokazuje, że tym co dla nas śmieszne można kogoś urazić, a także przypomina, że nie z wszystkiego wypada się śmiać. [1] Nika Jaworowska-Duchlińska, „Ryś żartowniś”, wyd. Świetlik, Białystok 2024, s. 59.

Czy Wasze dzieci dbają o higienę? Nie każde z nich zdaje sobie sprawę, jak ważna jest czystość dla zdrowia, ale mam na to świetny sposób! Główni bohaterowie to dwie niezniszczalne bakterie – Plamek i Brudek. Uwielbiają wszystko co brudne, ohydne i śmierdzące, czyli dokładnie to, co bawi przedszkolaki i nawet starsze dzieci! Książki w humorystyczny sposób pokazują, dlaczego higiena jest ważna. Tekst jest prosty i pełen humoru, a ilustracje barwne, ekspresyjne i pełne emocji co dodatkowo zachwyca małych czytelników. 🦠Plamek i Brudek. Fujkowa podróż. Paskudaśna nocowanka🦠 Plamek i Brudek kochają podróże, a najlepszym środkiem transportu są dla nich tłuste włosy. Swoją przygodę rozpoczynaja na włosach Rity, które nie były myte od tygodnia. W drugim opowiadaniu wybierają się na nocowanie do babci Upaćkanki. Jej mieszkanie to prawdziwy raj dla bakterii. Jest brudny, zabałaganiony i pełen niespodzianek. Jego właścicielką jest Paulinka, która zdecydowanie nie lubi dbać o porządek.