Miasto młodych wilków

Mocna książka. Autor doskonale wie o czym pisze, robi to w sposób profesjonalny, jednocześnie przestrzegając "młodych gniewnych" przed wstąpieniem na drogę gangsterki. Nie spodziewajcie się na tej drodze grubych milionów, pięknych kobiet, kokainy w tonach i przyjaźni. Zresztą....sprawdźcie sami

Tak naprawdę, to nie żaden Grek, tylko Wiesiek Burzyński o pseudonimie Cygan z Wrocławia. Niestety zmarł oficjalnie na covid w grudniu 2021 roku. Podobno covid przyspieszył jego wycieńczony organizm, po złym trybie prowadzenia się. Tyle podano w prasie na ten temat. Co do książki, to najlepsza z wszystkich czterech, które napisał o sobie. Inne to "Siedziałem w więzieniu" "Byłem wykidajłą" "Bylem gangsterem"

Bardzo ciekawa, jak wszystkie policyjne książki dla mnie. Majami człowiek legenda w środowisku. Uważam, że system go wykorzystał, przemielił i wypluł w okrutny sposób. Ciekawa jest zmiana osobowości, która nastąpiła po kilku latach bycia gangsterem pod przykrywką. To mocno widać w trakcie tego wywiadu.

Moja ulubiona, ach... niech będzie ukochana pozycja o mafii kalabryjskiej. Przemaglowałam ją kilkukrotnie. Lubię ją trzymać na widoku. Ciepła pomimo chłodnej tematyki. Ale moja słabość może wynikać z miłości do ndranghety, a raczej tajemnicy zasianej wokół tego tematu.

Pewnie oceniłbym wyżej, ale ja to wszystko już wcześniej wiedziałem. Przyznaję, mogłem mieć zbyt duże oczekiwania. Natomiast po cichu liczyłem, że skoro książka to pewnie będzie o wiele więcej informacji. Pomijając ten fakt, książkę całkiem przyjemnie i szybko się czyta. Wypowiedzi jasnowidza i Florka dodają trochę kolorytu. Szczególnie zainteresowała mnie ostatnia anegdota Jackowskiego. Możliwe, że dość dobrze "przeczytał" osobowość Kolikowskiego. Największym plusem "Króla życia" jest moim zdaniem brak taniej sensacji. Autorzy zdecydowanie nie robili z Pershinga drugiego Corleone. Chociaż trzeba przyznać, że z całego towarzystwa to on miał największe predyspozycje by być "kimś więcej". Dla wielu osób zaskoczeniem może być, że Kolikowski nie był żadnym bossem Pruszkowa. Że tak naprawdę nie do końca był jego członkiem. Podsumowując, jeśli o polskich gangsterach nie wiesz nic - baaardzo polecam. A jeśli obejrzałeś/aś już wszystkie filmy z kanału Mafia PL - możesz przeczytać, ale zapewne znasz już tę historię.

Bardzo dobra książka. Trzyma poziom jak pozostałe pozycje Ewy Ornackiej. Dla mnie to już któraś z kolei lektura jej autorstwa lub współautorstwa i jak na razie na żadnej się nie zawiodłem. W tej książce Ornacka "wzięła na warsztat" grupę mokotowską i gang obcinaczy palców. Opisy struktury mafijnej i zasady działania gangu przeplatają się z wywiadami przeprowadzonymi z bandytami, policjantami, ofiarami i pokrzywdzonymi. W wielu miejscach autorka odnosi się do "Nowych porządków" Patryka Vegi i weryfikuje szczegóły oraz ustala fakty związane z grupą mokotowską, na której wzorował się reżyser. Dostało się w tej książce Mecenasowi Dubois i detektywowi Rutkowskiemu. Wypowiada się również Antoni Chmielewski. Przeraża bestialstwo gangsterów i irytuje brak skuteczność wśród policji. Bardzo ciekawa książka. Teraz czas na "Nowy alfabet mafii". Polecam.

Moim zdaniem lepsza część od drugiej. Szczególnie zapadł mi w pamięć wątek podsłuchiwania za pomocą... lasera. Cieszę się też, że Autor dużo miejsca przeznaczył na palenie teczek przez polski kościół w okresie przemian ustrojowych - m.in. na stronach 42-43 i 47. Może ta firma nie jest jednak tak krystalicznie czysta jak wielu uważa?

Jeśli ktoś lubi książki Szostaka, to ta też mu się spodoba. Bohaterka tej książki jest córką oficera CBŚ w tamtych czasach, o których opowiada. Ojcu sprzedała bajkę, że pracuje w liniach LOT. W końcu ojca koledzy rozpracowujący gangusów, robiąc zdjęcia operacyjne, również ją fotografują i tak zakończyło się jej bycie kochanką gangusów.

Jarosław Maringe, ps. Chińczyk, twórca i szef polskiego narkobiznesu lat dziewięćdziesiątych. Wprowadza nas w bezwzględny krwawy świat porachunków bossów, wielkich pieniędzy, pięknych kobiet, dragów i wiecznych imprez. Nie spodziewałam się tak dobrej książki zwłaszcza po wspomnieniach kolejnego bandyty celebryty że, tak to ujmijmy. Książka jest warta polecenia, i też tym którzy interesują się tym tematem, przeczytawszy wszystkie książki Masy warto skonfrontować informacje, z punku widzenia Jarosława Maringe. Bardzo dobry reportaż napisany wspólnie z Aleksandrem Majewskim, dziennikarzem i współautorem kilku książek między innymi bestsellerowej '' Spowiedzi psa''. Tak naprawdę nie wiadomo ile w każdej z tych historii jest prawdy, niewygodnych faktów czy podkoloryzowanych opowieści. Mimo wszystko dobrze się czyta, fajna książka na jesienny zimny wieczór czytania pod kocem:)

Ksiazka nie była zła, ale też mnie jakoś nie zaskoczyła. Zaciekawił mnie wątek z Pershingiem, ale był bardzo mało rozbudowany. Prawie wcale, tylko kilka zdań i tyle. Brakowało mi więcej pytań o Pershinga, dlaczego? Skąd wie, że to on ? (Nie chce spoilerowac) Ja mam taki trochę niedosyt po tej książce. Ps: ja osobiście zawsze bardziej interesowała się polska mafia A nie ruska, więc może dlatego dałam, tylko 6. Jeśli ktoś rzeczywiście chce wiedzieć więcej o ruskiej mafii to warto przeczytać. Nie jest to jakoś obszernie napisane, ale zawsze jakieś informacje są.

Dobrze napisana książka z licznymi wywiadami, które dodają jej jeszcze pikanterii. Pokazuje jak główny świadek koronny masa kłamie, nagina fakty dla swojego dobra. Świadek, który jest celebrytą, który dalej umoczony jest w różne afery i który zarabia ogromną kasę, nie zawsze legalnie.

Pierwsze zaskoczenie po kupnie z antykwariatu przez allegro to dedykacja i podpis autora, taki bonus za wydane 20 zł. Książkę polecam i to bardzo, mimo, że zawiera pewien błąd to znaczy z 6 stron się powtarza w sprawie Euro 2012, toczka w toczkę. Ale tak najważniejsze w książce to ukazanie przestępczości lat 90, transformacja ustrojowa, niszczenie przez media i polityków bardzo wielu wartościowych funkcjonariuszy co bardzo martwiło i martwi Pana Nadinspektora, problematyka wywalenia na bruk prawie 14 tys funkcjonariuszy za nawet krótki epizod w SB czy Milicji, ukazanie braku ciągłości wykorzystania funkcjonariuszy po służbie przez inne służby, sprawa podrabiania rubli, co niesie za sobą indoktrynacja i złe dowodzenie, postępowanie zgodnie z sumieniem wbrew instrukcjom i ukazanie tego, że mając nic można być szczęśliwym. Naprawdę książka jest świetna, za okładkę daje 20 punktów ekstra, za treść 40 gwiazdek. A oto dedykacja z pierwszej strony: Drogiemu Przyjacielowi Jurkowi z wyrazami szacunku, podziękowaniem za lata twórczej współpracy i najlepszych życzeń spełnienia marzeń, tylko dobrych dni. A. Rapacki Najlepsze cytaty: ,,Martwił się, że polityka coraz częściej próbuje wkraczać w sprawy policji. I że odchodzi wielu dobrych policjantów”. ,,Policjantem się jest, a na takim czy innym stanowisku jedynie się bywa …”. ,,Stan wojenny pozwolił na w miarę bezkrwawe przejście do demokracji”. ,,To wielka sprawa mieć świadomość, że ma się w wokół wielu życzliwych ludzi. móc im pomagać, ale także mieć poczucie, że jeśli sam będę potrzebował pomocy to również ją od przyjaciół otrzymam”. ,,Przestępcy zajmują się wszystkim, co przynosi zyski, przerzucają się z jednej dziedziny na drugą. Jak im ukróćmy przemyt alkoholu, to wchodzą w papierosy, narkotyki, jak ich przetrzepiemy to znajdą inną działkę. Coraz śmielej działają w gospodarce, przejmują majątek narodowy, doprowadzają do upadłości uczciwe firmy”. ,,Taka wiedza jest potrzebna jeśli się chce dobrze kierować tak skomplikowanymi operacjami, wiedza od środka” ,,Lider nadaje ton, prowadzi, inspiruje. Porusza zastój, ryzykuje, wprowadza nowe. I jest zawsze ze swoimi ludźmi”. ,,Dynamiczni, z własnym pomysłem. W każdym zespole decydują liderzy i jeśli są dobrzy, to potrafią pociągnąć za sobą cały zespół, zainspirować, naenergetyzować, pokazać perspektywy. Wtedy osiągają sukcesy. Kiedy lider jest nieudolny, to może nawet najlepszą grupę wyprowadzić na manowce i zmarnować potencjał”. ,,Zasada cztery na cztery. Informacja prasowa ma stopień najniższy, (bo ma najniższy stopień wiarygodności). Informacja, którą policjant widział lub słyszał osobiście ma stopień najwyższy”. ,,Prawo powinno być jak śmierć, która nikomu nie daruje”. ,,Nieruchomości skonfiskowane mafii, (we Włoszech) przekształcane są między innymi ośrodki edukacyjne i rekreacyjne dla młodzieży, w place zabaw dla dzieci, w gospodarstwa agroturystyczne, dające zatrudnienie mieszkańcom okolicy… Czyli nie kara pozbawienia wolności jest w takich przypadkach najważniejsza … No właśnie, pozbawienie korzyści i konfiskata majątku są dla nich największą dolegliwością. Zorganizowana przestępczość to czyny popełniane dla zysku, więc tylko odebranie tego zysku jest prawdziwie dolegliwą karą. I tu mamy jedną z największych słabości naszego wymiaru sprawiedliwości”. ,,Ja nie dzielę ludzi na tych z lewicy i tych z prawicy, tylko na uczciwych i nieuczciwych, na mądrych i głupich”. ,,Tragedią policji jest to, że często ocenia się ją w kategorii sukcesu albo klęski i używa się jej do wtedy do rozgrywek politycznych. Potknięcia policjantów są wykorzystywane przez polityków, stają się okazją, żeby mówić o nieudolnych dowódcach, żądać dymisji komendantów albo ministrów, żeby dokładać rządzącym. A z kolei rządzący, żeby nie zarzucano im tolerowania nieprawidłowości, szukają kozłów ofiarnych”. ,,Zawsze uważałem, że to nie w porządku żeby zza biurka oceniać ludzi, którzy biorą udział w akcji i nadstawiają głowy”. ,,Najpierw coś zrób, pokaż, co jesteś wart, a potem możemy mówić o tym co ci się należy”. ,,Niezbędne jest także nowe spojrzenie na procesy ścigania, którego główną zasadą musi stać się dociekliwość w dochodzeniu do prawdy. Nie wynik, nie statystyka,, nie efektowne zakończenie i pokazówka, nie udowadnianie, że jak się już raz kogoś zaczęło podejrzewać, to trzeba go postawić przed sądem, lecz dochodzenie do prawdy, choćby miałą pokazać, że na przykład piewsze podejrzenia były niesłuszne. Ta zasada powinna dotyczyć zarówno prokuratorów jak i Biuro Spraw Wewnętrznych”. ,,O zabezpieczeniu przed aktami terroryzmu trzeba myśleć już na etapie inwestycyjnym”. ,,Stoi jakaś paramilitarna formacja, w dodatku nieprzeszkolona do rozwiązań siłowych, więc tylko kłopotów może narobić” (o stewardach na boisku w czasie Euro 2012). ,,Biurokracja, wiara w siłę tego, co jest na papierze, przesłania często zdrowy rozsądek”.

Mam lekki problem z tą książką. Z jednej strony jest to ciekawa pozycja. Szczególnie dla osób urodzonych w latach 80tych które pamiętają tamte wydarzenia bardzo dobrze. Można poznać wiele ciekawych informacji związanych z tamtymi wydarzeniami. Ale po tej książce jednak spodziewałem się czegoś innego. Chciałem przeczytać więcej informacji o Piotrze i jego przemianie. Tego jak się zmienił i jak wygląda jego obecne życie. A tego jest niestety mało.

Mam nadzieję, że żadna osoba (zwłaszcza z Sąsiedzkich Służb Informacyjnych) nie obserwowała mnie podczas czytania tej książki, bo musiałam strasznie głupio wyglądać z wytrzeszczonymi oczami i opuszczoną szczęką 😂 Ja oczywiście nie jestem naiwna, ja wiem, że można mnie śledzić, poprzez elektronikę, wszystko co robię, zostawia ślad. Ale że szpiegowanie jest na tak ogromną skalę?? Dostęp do treści maili, smsów, rozmów, lokalizacji 😱 👀 Ta książka jest z gatunku tych, co nie dają się odłożyć na później 👌 czyta się na jedno podejście - więc uważajcie: Wasze plany są zagrożone, dopóki nie skończycie 😉👍 👀 Raz - to bardzo ciekawe tematy: jak jesteśmy szpiegowani, jakie techniki były kiedyś, jakie teraz a jakie będą, jak wyglądają tortury, jakie gadżety mają szpiedzy, jakie są najważniejsze cechy szpiega, jak zabijają służby, jak zostać szpiegiem, jak wygląda szkolenie,. Dwa - świetnie poprowadzona rozmowa! Najciekawszy temat może położyć nudny przekaz. Tutaj mamy żywy dialog - mamy wrażenie, że siedzimy razem z rozmówcami 👌 👀 "James Bond. Zaprzeczenie prawdziwego szpiega. Żaden poważny szpieg nie otacza się gronem pięknych kobiet i nie jeździ szybkimi samochodami. W myśl zasady - im mniej na siebie zwracasz uwagę, tym lepiej". 👀

Skończyłam czytać książkę Zuzanny i Patryka Szulc „Świadek koronny”, wydaną pod skrzydłami Wydawnictwa Harde w roku 2019. To pozycja z gatunku literatury faktu, oparta na rozmowie z byłym członkiem grupy przestępczej "Carrington", działającej w latach 90. ubiegłego wieku. Już na wstępie autorzy wyjaśniają, kim właściwie jest świadek koronny i jak wygląda jego świat „od środka”. Następnie poznajemy Dariusza, który przyjął ten status – jego życie przed wstąpieniem do gangu, w trakcie działalności oraz po odejściu z przestępczego świata. W rozmowie z autorami przedstawia, jak funkcjonowały gangi, jaka była ich struktura, jak załatwiano różne sprawy i czym faktycznie się zajmowano. Książka skupia się głównie na grupie przestępczej ze Śląska, ale pojawiają się też wątki dotyczące gangów z Łodzi, Gdańska i Warszawy. Powiem szczerze, lubię takie treści, ale za każdym razem, gdy po nie sięgam, czuję na karku dreszcz. Towarzyszy mi też lekki niepokój i przerażenie – świadomość, że takie rzeczy naprawdę się działy, a być może nadal dzieją się obok nas, tylko my tego nie widzimy. Powiem Wam tak – jeśli lubicie tego typu literaturę, zdecydowanie polecam. To kryminał z życia wzięty – nie fikcja, lecz prawda, która naprawdę się wydarzyła i pewnie wciąż się dzieje, tylko z innymi ludźmi i pod innymi nazwami. Warto czasem uświadomić sobie, że świat wcale nie jest tak bezpieczny, jak nam się wydaje – nawet dla nas, osób spoza tych przestępczych kręgów, a dlaczego to napisałam, jak przeczytacie to zrozumiecie. 💎 Plusy: • Rzetelne i ciekawe przedstawienie świata przestępczego od środka • Autentyczność wypowiedzi świadka • Wciągający styl rozmowy ❌ Minusy: ° Momentami zbyt dużo wątków pobocznych, które mogą rozpraszać ° Chciałoby się więcej szczegółów dotyczących późniejszego życia świadka (chociaż wiem, że to niemożliwe, bo tu chodzi o czyjeś życie) ✨ Podsumowanie: „Świadek koronny” to fascynujący, ale i mrożący krew w żyłach obraz świata, o którym większość z nas woli nie wiedzieć zbyt wiele.

Uf, skończyłam czytać! Sama historia ma ogromny potencjał ale sposób jej opowiadania absolutnie mi nie pasuje. Inaczej widzę reportaż śledczy. Na pewno nie ma w nim miejsca na sfabularyzowanie sytuacji. Książka przeleżała kilka lat na półce...i nadal będzie leżeć.

Tak się złożyło, że zacząłem czytać tę książkę (pierwszą z trzech autorstwa Pyzii i Dziewulskiego) 11 sierpnia 2025 - popołudniu zaś dowiedziałem się o śmierci jednego z naszych najsłynniejszych antyterrorystów. Jak tu nie wierzyć w zbiegi okoliczności.... Książkę "łyknąłem" w kilka dni, czyta się łatwo i przyjemnie. Dowiedziałem się o postaci Adolfa Ruppa, polskiego kasiarza, który sławą nie dorównuje "Szpicbródce". Przy okazji podzielę się ciekawostką: - około 1901 roku urodził się Adolf Rupp, polski kasiarz - w 1901 r. urodził się Adolph Rupp, amerykański trener koszykówki :)

Ciąg dalszy przygód Masy, tym razem w duecie nie z Arturem Górskim, lecz z Januszem Szostakiem (reporter śledczy). Dlaczego Masa zmienił współautora - nie mam pojęcia. Zawartość recenzowanej pozycji w sumie nie odbiega merytorycznie od książek wydanych wespół z Górskim. W pierwszej części Masa opisuje swoje niezbyt wesołe dzieciństwo w rozbitej rodzinie patologicznej. Da się wyczuć, że jest to dla niego temat bolesny (czemu w zasadzie trudno się dziwić). Na następnych kartach opowiada o swym romansie z boksem, sztukami walki i siłownią (która to miłość przetrwała do dziś). Niewątpliwie było to jego powołanie życiowe, które sam zmarnował wchodząc w świat gangsterki, gdzie jednak miał możliwość specyficznej realizacji swego potencjału fizycznego. Oczywiście wszystko okraszone sporą porcją narcyzmu, żeby nie rzec megalomanii, ale to akurat standard jeśli chodzi o Sokołowskiego. Druga część składa się z wywiadu-rzeki Błażeja Chyły z Masą i jest poświęcona juz stricte treningom. Tutaj słynny świadek koronny doradza co ćwiczyć, jak ćwiczyć, nie stroni również od tematu sterydów. Tę pozycję oceniam jako słabszą od duetów z Górskim. Muszę jednak przyznać, iż niezależnie od konduity Masy jest on świetnym gawędziarzem niepozbawionym poczucia humoru (polecam jego wypowiedzi odnośnie stroju trenujących szpanerów). Pewnie dlatego cały cykl o gangsterze zdobył tak wielką popularność.

Tylko utwierdziłem się w przekonaniu, że Abelard Giza kozakiem stand-upu jest, choć czystego śmieszkowania w tej książce jest jak na lekarstwo. Bo to nie o tym, nie o tym... A o czym? O życiu, śmierci, miłości, rodzicielstwie, życiu w trasie, szowinizmach, rasizmach i komikach. Między innymi. Podane w formie maili wymienianych między Abelardem i Jackiem Stramikiem, też stand-uperem. Czyta się to dobrze, chwilami bardzo dobrze i do takiego odbioru nawet nie trzeba być psychofanem stand-upu. Wiem, co piszę... W każdym razie: pana Gizę jadłbym czytelniczymi łyżkami. Czyli już szukam jego innych książek...

Victor Gorsky, to z pewnością pseudonim literacki oficera CBŚ, obecnie na emeryturze, który odkrył w sobie nowe pasje i napisał powieść kryminalną „Kameleon. Kulisy pracy w CBŚ”. Jest to opowieść o służbie policjanta-przykrywkowca, wzorowana na doświadczeniach zawodowych autora. Maciek, oficer CBŚ jako handlarz narkotyków nawiązuje kontakty z przestępcami i powoli rozpracowuje to środowisko. Na tym właśnie polega służba policjantów pod przykryciem. Zmieniają swoją tożsamość, rozpracowują grupę przestępczą, a zakończeniem całej akcji jest ich aresztowanie. Cywilom na pewno wydaje się, że jest to bardzo atrakcyjne. Policjant dostaje drogie ciuchy i samochód, prowadzi życie niczym James Bond. Victor Gorsky pokazał blaski i cienie pracy przykrywkowca. Niewątpliwie w tej służbie trzeba mieć odpowiednie cechy psychiczne, być bardzo odważnym, pomysłowym oraz mieć silny kręgosłup moralny, żeby nie przejść na „ciemną stronę mocy”. Bardzo dobrze zostało pokazane, że jest to praca zespołowa. Policjanta-„operatora” ubezpieczają policjanci z Zespołu Bliskiego Zabezpieczenia, którzy są cały czas obok niego i w razie nieprzewidzianych okoliczności bronią jego życia i zdrowia. Autor opisał, jaki wpływ ma ta praca na ich życie rodzinne, kiedy żona myśli, że mąż jest na szkoleniu, a on w tym czasie rozpracowywuje handlarzy narkotyków na drugim końcu kraju. Victor Gorsky nie boi się powiedzieć, że to odbija się również na zdrowiu fizycznym oraz psychicznym policjanta i musiał korzystać z pomocy psychologa i psychiatry. To bardzo ważne, żeby w przypadku problemów korzystać z pomocy tego rodzaju specjalistów. Autor dobrze piszę i książkę znakomicie się czyta. Jest to z pewnością interesująca powieść dla osób lubiących czytać polskie kryminały i pozycje o służbie polskich policjantów.