Kulisy 'Ndranghety

Tak naprawdę, to nie żaden Grek, tylko Wiesiek Burzyński o pseudonimie Cygan z Wrocławia. Niestety zmarł oficjalnie na covid w grudniu 2021 roku. Podobno covid przyspieszył jego wycieńczony organizm, po złym trybie prowadzenia się. Tyle podano w prasie na ten temat. Co do książki, to najlepsza z wszystkich czterech, które napisał o sobie. Inne to "Siedziałem w więzieniu" "Byłem wykidajłą" "Bylem gangsterem"

Fascynujący temat walki z mafiami narkotykowymi opisany bez emocji, z "lokowaniem produktu" (i to niejednego), zbyt szczegółowa topografia (mało interesująca). Ocena dobra za wysiłek policyjny w aresztowaniu potężnego bossa meksykańskiego kartelu.

Świetna książka. WIele lat oglądam te tematyki i jest do jedna z najbardziej żetelnych oraz prawdziwych informacji o tym jak kiedyś było. Polecam z czystym sumieniem. Polecam również odwiedzenie kanału autora: https://www.youtube.com/watch?v=N7u7H7PNrNk&t=1s

Ada Wydaje mi się, a raczej jestem święcie przekonany o tym że jesteś jakimś zakompleksionym, zazdrosnym człowiekiem. Wydaje mi się że jesteś też "z branży" Nie wydaje mi się, żeby kobieta ( bo Ada to damski pseudonim jak mniemam ) obracała się w towarzystwie byłych gangusów i znajomych Greka.... Reasumując - mam pewność, że jesteś facetem który napisał ten komentarz tylko z czystej głupoty - na przekór, tylko dla swojej własnej wyimaginowanej idei. Szkoda że nie ma w Tobie za grosz obiektywizmu, realności i cywilnej odwagi żeby chociaż męskiego pseudonimu użyć - Np: Grzegorz007 czy jakoś tak....

Niesamowicie ciekawie opisany konflikt w Syrii. Dostajemy tu perspektywę Brytyjczyka, który nie mogąc znaleźć pomysłu na życie, postanawia walczyć z "czystym złem", czyli ISIS. Narracja Nasha przenosi nas w sam środek działań wojennych, dostajemy także szczegółowy opis sytuacji geopolitycznej z perspektywy międzynarodowego ochotnika. Czytelnikowi ciężko nie będzie się denerwować czytając o niekompetencji bojowników HSD, ale warto poznać tę historię. Czy działania Nasha coś dały? O tym niech zdecyduje czytelnik.

Mam nadzieję, że żadna osoba (zwłaszcza z Sąsiedzkich Służb Informacyjnych) nie obserwowała mnie podczas czytania tej książki, bo musiałam strasznie głupio wyglądać z wytrzeszczonymi oczami i opuszczoną szczęką 😂 Ja oczywiście nie jestem naiwna, ja wiem, że można mnie śledzić, poprzez elektronikę, wszystko co robię, zostawia ślad. Ale że szpiegowanie jest na tak ogromną skalę?? Dostęp do treści maili, smsów, rozmów, lokalizacji 😱 👀 Ta książka jest z gatunku tych, co nie dają się odłożyć na później 👌 czyta się na jedno podejście - więc uważajcie: Wasze plany są zagrożone, dopóki nie skończycie 😉👍 👀 Raz - to bardzo ciekawe tematy: jak jesteśmy szpiegowani, jakie techniki były kiedyś, jakie teraz a jakie będą, jak wyglądają tortury, jakie gadżety mają szpiedzy, jakie są najważniejsze cechy szpiega, jak zabijają służby, jak zostać szpiegiem, jak wygląda szkolenie,. Dwa - świetnie poprowadzona rozmowa! Najciekawszy temat może położyć nudny przekaz. Tutaj mamy żywy dialog - mamy wrażenie, że siedzimy razem z rozmówcami 👌 👀 "James Bond. Zaprzeczenie prawdziwego szpiega. Żaden poważny szpieg nie otacza się gronem pięknych kobiet i nie jeździ szybkimi samochodami. W myśl zasady - im mniej na siebie zwracasz uwagę, tym lepiej". 👀

Bardzo ciekawa, jak wszystkie policyjne książki dla mnie. Majami człowiek legenda w środowisku. Uważam, że system go wykorzystał, przemielił i wypluł w okrutny sposób. Ciekawa jest zmiana osobowości, która nastąpiła po kilku latach bycia gangsterem pod przykrywką. To mocno widać w trakcie tego wywiadu.

Po przeczytaniu pierwszej części zwierzeń syna Pablo Escobara, zupełnie przez przypadek dowiedziałam się, że istnieje również druga część. Zastanawiałam się o czym w niej napisał, skoro najważniejsze sprawy z ich życia zwarł w tej pierwszej książce. Okazało się, że tutaj skupił się na dotarciu do byłych współpracowników swojego ojca, ale także jego ofiar, a przede wszystkim na pojednaniu z ludźmi, których rodziny doznały różnych krzywd ze strony Escobara. Juan Pablo Escobar tą książką chce się rozliczyć z przeszłością ojca i pojednać z potomkami ofiar barona narkotykowego. Między innymi do takiego pojednania doszło między nim a synem zabitego ministra sprawiedliwości - Rodriga lary Bonilli i z Aeronem Sealem, synem osobistego pilota Escobara, którego zabójstwo zlecił Pablo po tym, gdy pilot - Barry Seal, wykonal słynne zdjęcia, pokazujące Pablo Escobara i Gachę podczas załadunku kokainy do samolotu. Interesujący był również opis ostatnich dni życia Escobra w relacji jego kuzynki - Luz, która zapewniła mu wówczas schronienie i obserwowała cały proces degradacji psychicznej, gdy miotał się jak zwierzę złapane w sidła, mając świadomość, że jego koniec jest bliski i zatruwała go niepewność o los swojej rodziny. Do tej sytuacji odnosi się cytat: "Luz zobaczyła Pablo Escobara zdruzgotanego bezsilnością i świadomością, że nie jest w stanie ochronić swoich bliskich". Ostatni rozdział Juan Pablo Escobar poświęcił narcoserialom. Uważa, że zbytnio ubarwiają one przestępczą działalność biznesu narkotykowego, ukazując wyidealizowany obraz narkotykowego świata przestępczego, pomijając te najmroczniejsze strony takiego stylu życia. Dlatego autor ostrzega ich przed próbami wejścia na taką drogę, przestrzegając ich aby nie ufali bezkrytycznie "prawdom" pokazanym przez seriale, bo niewiele ma ona wspólnego z rzeczywistością, a same fakty z życia Pablo Escobara również w wielu miejscach mijają się z prawdą. Syn Pabla opisuje też pracę skarbnika ojca o przezwisku "Szczena". Fortuna zdobyta dzięki współpracy Escobarem nie przyniosła temu człowiekowi szczęścia, jak zresztą większości członków kartelu z Medellin, w tym samemu Pablo Escobarowi. Większość tych ludzi albo została zabita albo trafiła na długie lata do więzienia. Na ile szczere są te rozliczenia z przeszłością, te pojednania to nie wiem. Podejrzewam, że w głębi serca syn czuje żal do losu o to, że to wszystko tak się skończyło, ale zapewne pozostanie przy życiu okazało się ważniejsze niż jakieś próby odwetu czy zatrzymanie majątku, z którego rodzina i tak by nie skorzystała, bo gdyby nie oddali wszystkiego, to zapewne by zginęli. Przykre jest to jak zachowała się jego babcia ze strony ojca w stosunku do swoich wnuków i synowej. A w serialu pokazano ją w tak dobrym świetle. Myślałam, że autor książki po śmierci ojca już nigdy nie będzie mógł przyjechać do Kolumbii, a okazuje się, że pojechał tam 14 lat później, szukał bezpośrednich świadków wydarzeń z tamtych lat, rozmawiał ze współpracownikami ojca ale również ludźmi, którzy go ścigali i przyczynili się do jego śmierci. Twierdzi, że nie szuka zemsty, odwetu tylko pojednania. Czy mówi to szczerze? Na to pytanie zna odpowiedź tylko on sam. Nawiązałam z nim kontakt przez internet. Pytał w jakim języku można się ze mną porozumieć. Niestety, nie mówię po angielsku ani hiszpańsku. Napisałam potem jeszcze do niego kilka słów, które koleżanka przetłumaczyła mi na hiszpański, ale już więcej nie otrzymałam od niego żadnej wiadomości. Szkoda, bo chciałam poprosić o fotkę z dedykacją. Najpierw miał profil w którym pisało, ze jest architektem i mieszka w Los Angeles, potem usunął ten profil i założył nowy, w którym przedstawia siebie jako pisarza, ale już nie podaje miejsca zamieszkania. Trochę to dla mnie dziwne. Nie mniej jednak za cud można uznać fakt, że on, jego siostra i matka pozostali przy życiu i może dlatego tak szanuje tę drugą szansę i potrafi ją dobrze wykorzystać, robiąc w swoim życiu coś pożytecznego nie tylko dla siebie ale także dla innych.

Ksiazka nie była zła, ale też mnie jakoś nie zaskoczyła. Zaciekawił mnie wątek z Pershingiem, ale był bardzo mało rozbudowany. Prawie wcale, tylko kilka zdań i tyle. Brakowało mi więcej pytań o Pershinga, dlaczego? Skąd wie, że to on ? (Nie chce spoilerowac) Ja mam taki trochę niedosyt po tej książce. Ps: ja osobiście zawsze bardziej interesowała się polska mafia A nie ruska, więc może dlatego dałam, tylko 6. Jeśli ktoś rzeczywiście chce wiedzieć więcej o ruskiej mafii to warto przeczytać. Nie jest to jakoś obszernie napisane, ale zawsze jakieś informacje są.

Skończyłam czytać książkę Zuzanny i Patryka Szulc „Świadek koronny”, wydaną pod skrzydłami Wydawnictwa Harde w roku 2019. To pozycja z gatunku literatury faktu, oparta na rozmowie z byłym członkiem grupy przestępczej "Carrington", działającej w latach 90. ubiegłego wieku. Już na wstępie autorzy wyjaśniają, kim właściwie jest świadek koronny i jak wygląda jego świat „od środka”. Następnie poznajemy Dariusza, który przyjął ten status – jego życie przed wstąpieniem do gangu, w trakcie działalności oraz po odejściu z przestępczego świata. W rozmowie z autorami przedstawia, jak funkcjonowały gangi, jaka była ich struktura, jak załatwiano różne sprawy i czym faktycznie się zajmowano. Książka skupia się głównie na grupie przestępczej ze Śląska, ale pojawiają się też wątki dotyczące gangów z Łodzi, Gdańska i Warszawy. Powiem szczerze, lubię takie treści, ale za każdym razem, gdy po nie sięgam, czuję na karku dreszcz. Towarzyszy mi też lekki niepokój i przerażenie – świadomość, że takie rzeczy naprawdę się działy, a być może nadal dzieją się obok nas, tylko my tego nie widzimy. Powiem Wam tak – jeśli lubicie tego typu literaturę, zdecydowanie polecam. To kryminał z życia wzięty – nie fikcja, lecz prawda, która naprawdę się wydarzyła i pewnie wciąż się dzieje, tylko z innymi ludźmi i pod innymi nazwami. Warto czasem uświadomić sobie, że świat wcale nie jest tak bezpieczny, jak nam się wydaje – nawet dla nas, osób spoza tych przestępczych kręgów, a dlaczego to napisałam, jak przeczytacie to zrozumiecie. 💎 Plusy: • Rzetelne i ciekawe przedstawienie świata przestępczego od środka • Autentyczność wypowiedzi świadka • Wciągający styl rozmowy ❌ Minusy: ° Momentami zbyt dużo wątków pobocznych, które mogą rozpraszać ° Chciałoby się więcej szczegółów dotyczących późniejszego życia świadka (chociaż wiem, że to niemożliwe, bo tu chodzi o czyjeś życie) ✨ Podsumowanie: „Świadek koronny” to fascynujący, ale i mrożący krew w żyłach obraz świata, o którym większość z nas woli nie wiedzieć zbyt wiele.

Bardzo dobra książka. Trzyma poziom jak pozostałe pozycje Ewy Ornackiej. Dla mnie to już któraś z kolei lektura jej autorstwa lub współautorstwa i jak na razie na żadnej się nie zawiodłem. W tej książce Ornacka "wzięła na warsztat" grupę mokotowską i gang obcinaczy palców. Opisy struktury mafijnej i zasady działania gangu przeplatają się z wywiadami przeprowadzonymi z bandytami, policjantami, ofiarami i pokrzywdzonymi. W wielu miejscach autorka odnosi się do "Nowych porządków" Patryka Vegi i weryfikuje szczegóły oraz ustala fakty związane z grupą mokotowską, na której wzorował się reżyser. Dostało się w tej książce Mecenasowi Dubois i detektywowi Rutkowskiemu. Wypowiada się również Antoni Chmielewski. Przeraża bestialstwo gangsterów i irytuje brak skuteczność wśród policji. Bardzo ciekawa książka. Teraz czas na "Nowy alfabet mafii". Polecam.

Wstrząsająca opowieść o ’ndranghetcie, mniej znanej siostrze cosa nostry i camorry, włoskim wymiarze sprawiedliwości i o tych, które zdecydowały się, ryzykując życie, opowiedzieć o przestępczej działalności swoich bliskich. I właściwie każda z tych trzech opowieści jest fascynująca. Tysiące sposobów na przestępcze wzbogacenie, od handlu narkotykami na przemysłową skalę, przemyt, wymuszenia, defraudacje krajowych i europejskich dotacji. Od brutalnych morderstw, życia w teoretycznie odciętych od prądu i wody pustostanach Mediolanu, piwnicach – bunkrach w kalabryjskich miasteczkach, po przestępstwa białych kołnierzyków i umowy potwierdzane uściskiem dłoni w apartamentach najdroższych hoteli. Jednocześnie opowieść o rodzinnych klanach, sukcesji stylu życia i miejsc do ściągania haraczy i sprzedaży narkotyków. A z drugiej strony o pracy włoskiego wymiaru sprawiedliwości. Często nieudolnego, ale mimo wszystko pełnego zdeterminowanych ludzi. I o ile każda z tych opowieści wciąga, to sposób w jaki są ze sobą splecione zaczyna w pewnym momencie męczyć. Mam wrażenie, że skupienie się na jednej bohaterce i zręczniejsze splecenie losów pozostałych dałoby lepszy efekt.

Jarosław Maringe, ps. Chińczyk, twórca i szef polskiego narkobiznesu lat dziewięćdziesiątych. Wprowadza nas w bezwzględny krwawy świat porachunków bossów, wielkich pieniędzy, pięknych kobiet, dragów i wiecznych imprez. Nie spodziewałam się tak dobrej książki zwłaszcza po wspomnieniach kolejnego bandyty celebryty że, tak to ujmijmy. Książka jest warta polecenia, i też tym którzy interesują się tym tematem, przeczytawszy wszystkie książki Masy warto skonfrontować informacje, z punku widzenia Jarosława Maringe. Bardzo dobry reportaż napisany wspólnie z Aleksandrem Majewskim, dziennikarzem i współautorem kilku książek między innymi bestsellerowej '' Spowiedzi psa''. Tak naprawdę nie wiadomo ile w każdej z tych historii jest prawdy, niewygodnych faktów czy podkoloryzowanych opowieści. Mimo wszystko dobrze się czyta, fajna książka na jesienny zimny wieczór czytania pod kocem:)

Victor Gorsky, to z pewnością pseudonim literacki oficera CBŚ, obecnie na emeryturze, który odkrył w sobie nowe pasje i napisał powieść kryminalną „Kameleon. Kulisy pracy w CBŚ”. Jest to opowieść o służbie policjanta-przykrywkowca, wzorowana na doświadczeniach zawodowych autora. Maciek, oficer CBŚ jako handlarz narkotyków nawiązuje kontakty z przestępcami i powoli rozpracowuje to środowisko. Na tym właśnie polega służba policjantów pod przykryciem. Zmieniają swoją tożsamość, rozpracowują grupę przestępczą, a zakończeniem całej akcji jest ich aresztowanie. Cywilom na pewno wydaje się, że jest to bardzo atrakcyjne. Policjant dostaje drogie ciuchy i samochód, prowadzi życie niczym James Bond. Victor Gorsky pokazał blaski i cienie pracy przykrywkowca. Niewątpliwie w tej służbie trzeba mieć odpowiednie cechy psychiczne, być bardzo odważnym, pomysłowym oraz mieć silny kręgosłup moralny, żeby nie przejść na „ciemną stronę mocy”. Bardzo dobrze zostało pokazane, że jest to praca zespołowa. Policjanta-„operatora” ubezpieczają policjanci z Zespołu Bliskiego Zabezpieczenia, którzy są cały czas obok niego i w razie nieprzewidzianych okoliczności bronią jego życia i zdrowia. Autor opisał, jaki wpływ ma ta praca na ich życie rodzinne, kiedy żona myśli, że mąż jest na szkoleniu, a on w tym czasie rozpracowywuje handlarzy narkotyków na drugim końcu kraju. Victor Gorsky nie boi się powiedzieć, że to odbija się również na zdrowiu fizycznym oraz psychicznym policjanta i musiał korzystać z pomocy psychologa i psychiatry. To bardzo ważne, żeby w przypadku problemów korzystać z pomocy tego rodzaju specjalistów. Autor dobrze piszę i książkę znakomicie się czyta. Jest to z pewnością interesująca powieść dla osób lubiących czytać polskie kryminały i pozycje o służbie polskich policjantów.

W porządku, książka podzielona na kilka historii, pochodzących z różnych grup przestępczych, często dochodzi do porównania podobnych zachowań pomiędzy nimi. Ciekawe, można się dowiedzieć wielu nowych rzeczy. Trochę socjologiczne podejście do tematu zorganizowanych grup przestępczych i ich funkcjonowania.

Unikatowy opis z samego środka wojny obronnej w 1939 roku,szczególnie jeśli chodzi o obronę Warszawy.Dodatkowo autor był cywilem/obserwatorem co pozwalało mu spojrzeć na wszystko z niezamierzonym, ale szczerym obiektywizmem.Dużym atutem jest też świetnie poprowadzona narracja,autor wyśmienicie posługuje się polskim językiem pisanym.

Temat bardzo interesujący. Ciekawy dobór postaci bo większość z nich jest raczej mało znana. Autor opisuje wybrane ucieczki na przestrzeni 3 ostatnich stuleci. Mnie jednak czegoś jej zabrakło co mnie zadziwia bo kilka książkę autora już mam za sobą. Mimo wszystko warto przeczytać.

W pierwszych słowach mojej opinii odnosząc się do tematyki czym się parapsychologia ,jasnowidzenie ,medium nie wie nikt .Jest darem procesem odbywającym się nie tylko w mózgu człowieka ale również kierowanym dusza i intuicja dlatego jest tajemniczy i intrygujący może siły nadprzyrodzone ?.Ciekawi nas jesteśmy zainteresowani a inni nastawieni sceptycznie .Z racji że nie ma udowodnienia zjawiska naukowo natomiast fakty mówią co innego.Książka Autorstwa Pana Krzysztofa Janoszki ,ujawnia prawdę o dokonaniach Pana Krzysztofa Jackowskiego iż organy ścigania korzystają z jego pomocy i umiejętności jasnowidzenia z pozytywnym rezultatem .Bohater lektury omawia sprawy w których pomógł rozwiązać , odnaleźć ciało ,wskazać dowody i mordercę .W dwóch przypadkach zapobiec śmierci.Jestem pod wrażeniem książki a także Pana Jackowskiego ma kontrowersyjna osobowość ,szczerze się wypowiada iż nie potrafi wyjaśnić jasnowidzenia i tego co robi pomaga i z tego czerpie radość a jednocześnie iż jasnowidzenia można się nauczyć .Bardzo polecam książkę nie tylko jako dowód a przede wszystkim iż jest ciekawym dziełem literackim .

"dziennikarz" nie umie prowadzić wywiadu. Nachalne pytania, atakujące rozmówce, stawianie swoich tez jakby nie rozumiejąc, że ktoś może uważać inaczej czy wprost wyśmiewanie rozmówcy. Dodatkowo sama "spowiedź" to tylko fragment książki. Reszta bardzo ciekawa, czyli historia tej profesji na różnych wiekach, przybliżone sylwetki polskich morderców czy sytuacja kary śmierci w różnych krajach. Ale jednak nie po to zdecydowałem się na tą książkę

Ogromna wiedza z zakresu powstawania polskiej elitarnej jednostki wojskowej GROM. Opisy różnych misji i historii z czasów służby, po prostu wbijają w fotel. Książkę czyta się z zapartym tchem i ciężko się od niej oderwać. Książka jest również hołdem dla tych, którzy dla ojczyny oddali życie a także wspierali żołnierzy. Po skończeniu lektury, pozostajemy z niedosytem i głodem poznania kolejnych przygód, historii. Mam tylko nadzieję, że autor znajdzie czas na napisanie kolejnej części a ja nie mogę się już doczekać.