Marzenie o innym świecie

Xiaolu Guo to urodzona w Chinach, a mieszkająca w Wielkiej Brytanii kobieta-orkiestra: pisarka, scenarzystka, reżyserka (i nie tylko). Jej nazwisko kilkakrotnie obiło mi się o uszy, więc kiedy tanio znalazłam ten piękny egzemplarz z serii Vintage Heroines, nie wahałam się ani chwili. Nie wiedziałam, o czym opowiada powieść i cóż mogę powiedzieć... uwielbiam, gdy książki, o których nic nie wiem, tak pozytywnie mnie zaskakują! "20 Fragments of a Ravenous Youth" ("20 odsłon zachłannej młodości") rozgrywa się w latach 2000. w Pekinie. Pochodząca ze wsi Fenfang przybywa do metropolii z nadziejami na filmową karierę. Jak możecie się domyśleć, marzenia okazują się trudne do osiągnięcia. Bohaterce się nie przelewa, a kolejne związki z mężczyznami przynoszą rozczarowania. Nie znaczy to jednak, że "20 Fragments" to dołująca, nużąca proza skupiająca się na trudach życia. Jest zgoła inaczej! Powieść Xiaolu Guo jest po prostu "moja". Autorka w rwanej, fragmentarycznej narracji konstruuje ciekawy, wyrazisty portret młodej kobiety. Głos Fenfang brzmi autentycznie, co sprawia, że lektura wciąga i wywołuje pożądane emocje. Sama bohaterka budzi sympatię — wie, czego chce, choć nie zawsze do końca ma pomysł, jak to osiągnąć. Nie poddaje się mimo przeciwności losu i ciągle szuka sobie miejsca w życiu. Fenfang kocha też kino (i wymienia wiele tytułów) za co ma u mnie plusa. Pisarka wplata w narrację sporo humoru, nierzadko mocno ironicznego, dodając powieści lekkości i uroku. Pekin (i nie tylko on) w powieści Guo tętni życiem. Krótkie, ale treściwe opisy knajpek, zatłoczonych autobusów czy mieszkań Fenfang z powodzeniem przeniosły mnie na ulice chińskiego miasta. Najbardziej zapadła mi w pamięć relacja z podróży ulicami podczas piaszczystej wichury. Jest w tej prozie po prostu coś namacalnego. Fantastyczna książkowa niespodzianka! Z pewnością nie będzie to moja ostatnia powieść autorki. Po lekturze od razu zamówiłam "A Concise Chinese-English Dictionary for Lovers" — będzie na wakacje!

Opowieść o pierwszej japońskiej lekarce, Ginko Ogino, to historia walki z tradycją, kulturą, systemem, konserwatyzmem, zacofaniem. Można wymieniać w nieskończoność. Jest rok 1870, gdy dwudziestoletnia Gin wraca do rodzinnego domu. Upokorzona przez męża, który zaraził ją rzeżączką, staje się bezbronna. W zdominowanym przez mężczyzn świecie kobieta jest tylko żoną i matką. Gin jako rozwódka, obciążona chorobą weneryczną, nie może spełnić się w tej roli. Niesamowita historia, która pokazuje jak wiele może znieść kobieta, by spełnić swe marzenie. Pouczająca, ponieważ rysuje obraz japońskich przekonań i obyczajów przełomu XIX i XX wieku. Budująca, mimo wszystkich opisanych przez autora, zmagań bohaterki z zamkniętym dla kobiet światem nauki. Warto przeczytać opowieść o inteligentnej, upartej i odważnej kobiecie, która udowodniła innym, ale przede wszystkim samej sobie, że warto walczyć z przeciwnościami losu.

Czytając opowieść przeniosłam się do Japonii, kraju pięknie kwitnących wiśni, rytuału podczas zaparzania herbaty jak również zapalania kadzidełek. Kraj ten m typowo melancholijną powierzchowność, a jednak ludzie są różni. Nao jest córką Yoshi i antykwariusza. Urodziła się jako pierwsze dziecko i chociaż nie była chłopcem ( a w XIX wieku było to istotne, gdyż głównie to chłopcy mieli szansę na uzyskanie wykształcenia) rodzice zadbali, aby pobierała naukę oraz chodziła do szkoły. Widzę w niej od najmłodszych lat bardzo silny charakter. Pewność siebie zawdzięcza ojcu, który poświęca jej dużo czasu na opowiadaniu o Chinach, Zachodzie oraz wojnach. Tak wojny na przełomie kilku lat osłabiły Japończyków. A to naród hardy, mężny. Wielu samurajów decydowało się na seppuku (samobójstwo) w imię idei niż umieranie z bądź z ręki wroga. Cały rozdział poświęciła autorka na opisanie bomby atomowej i jej skutków. Otworzyło mi to oczy na ludzką podłość i pychę. Wojny będą trwać, młodzi ludzie będą umierać, przelewać krew. Czy przyjdzie taki czas, aby docenić sens parzenia herbaty i obserwowanie przekwitających kwiatów wiśni? O tym dowiedziały się wnuki Nao. Cywilizacja w Tokio sięga lat 80tych dziewiętnastego wieku to wtedy niebo zaczęły przecinać druty z prądem. A w Polsce znajduje się nadal wsie, które wyglądają jak z "Konopielki". Od taka refleksja na koniec.

Kiedy kupiłam tę książkę kilka lat temu, nie sądziłam , że kiedykolwiek zwiedzę Chiny. Byłam tam czterokrotnie i właśnie po drugim moim pobycie przypomniałam sobie, że mam kilka książek dotyczących tego kraju. Autorka tej książki urodziła się w Chinach,obroniła doktorat w Paryżu i obecnie mieszka w Nowym Jorku. Dokładnie, jak bohaterka tej powieści Meng Ning. Meng Ning mieszka w Hongkongu i pod wpływem swojej duchowej przewodniczki, buddyjskiej mniszki, pragnie wstąpić do klasztoru. Jej decyzja nie podoba się matce, z której zdaniem dziewczyna przecież się liczy. Wyjeżdża zatem do Paryża i tam rozpoczyna studia. Nie znaczy to, że zmieniła swoją decyzję. Potrzebuje czasu, by ta decyzja nie była decyzją pochopną. O tym, czy rzeczywiście zdecyduje się na taki krok, przesądzi przypadkowe spotkanie z młodym amerykańskim lekarzem, zafascynowanym kulturą i filozofią Chin. Spotkanie w okolicznościach dość dramatycznych młodego Amerykanina całkowicie zmieni życie Meng Ning. Można się domyślać , że w grę wchodzi uczucie . I tak rzeczywiście jest. Z tą jednak różnicą, że pojmowanie miłości i wzajemnej relacji kobiety i mężczyzny przez młodą mieszkankę Hongkongu jest zupełnie inne , niż jej rówieśniczek w Europie czy w Ameryce. I to decyduje o wyjątkowości tej książki. Odnoszę wrażenie , że każda najprostsza czynność, relacja, jedzenie, a przede wszystkim picie herbaty w Chinach jest podbudowane filozofią stuleci. Mądrość, rozwaga, szacunek, pokora i posłuszeństwo, to fascynuje i tak bardzo pociąga.Polecam!

"Perła Chin" to wzruszająca opowieść o fikcyjnej przyjażni narratorki z amerykańską noblistką Pearl Buck.Długoletnia przyjażń obu kobiet jest pokazana na tle tragicznej historii Chin od końca dziewiętnastego do lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Przeczytałam tę powieść z wielką przyjemnością.Urzekła mnie ona pięknym przemawiającym mocno do wyobrażni językiem i niebanalnym stylem.

Chiny w dobie komunizmu. Indokrynacja. Wiara w wyższość narodu chińskiego , która zezwala, a wręcz nakazuje prowadzenie badań nad bronią jądrową. Ludzie zmuszani sa do zmian w swoim życiu - nie amją swojej ziemi, nie mają swojego zdania, nie mają praw. Ci bogatsi jak Pani Liang próbuja zachować resztki godności i swoje dawne życie poprzez dyplomatyczne zachowanie wobec obecnej władzy. Sa jak trzcina na wietrze, która ugina sie aby nie pęknąc. Do czego to prowadzi? wiemy z niejednego żdódła - głod, bunt, rozboje, egzekucje. Pani Liang ma trzy córki. Wiedziona mądrością i przeczuciem wysłała je do Stanów, ale dwie z nich w poczuciu patriotyzmu i mamione wizją lepszych Chin wracają do kraju. Spotka je jednak wielkie rozczarowanie. Żeby przeżyć będa musiały wiele zmienić i dopasować się do realiów. Zapłacą ogromną cenę za swoją decyzję.

Niektóre książki doceniam dopiero po przeczytaniu do końca. Tak właśnie było z dziełem Anchee Min pt. Cesarzowa Orchidea. Autorka opowiada w niej historię prawdziwej postaci – XIX wiecznej cesarzowej chińskiej – Xiaoqin Xian Cixi. Cixi zapisała się w dziejach raczej jako osoba bezlitosna, żądna władzy, przekonana o własnej wyższości i nieomylności (źródło: Wiki). Anchee Min postanowiła wykorzystać formę powieści, żeby spróbować pokazać tę postać od nieco innej strony – ludzkiej. Opisuje więc młodą dziewczynę, która nieco przypadkiem, wydobywa się z nędzy finansowej zostając nałożnicą cesarza. Niestety z tą pozycją wiązała się konieczność ponoszenia wielu wyrzeczeń i unikania zagrożeń, na co właśnie próbuje zwrócić uwagę Min. ⛩️ Próba samotności Nałożnica, w książce opisana jako jedna z siedmiu żon cesarza, do tego ta mniej ważna, spędza dni samotnie, w oczekiwaniu na władcę. Jednak on rzadko albo nigdy jej nie odwiedza. Młoda kobieta cierpi więc w odosobnieniu, zamknięta w złotej klatce pośród dwulicowej służby. Oprócz samotności zmagać się musi także z zazdrością do innych nałożnic, z pałacowymi intrygami, swoją młodością oraz niezaspokojoną potrzebą miłości i dotyku. Po pewnym czasie Orchidei udaje się jednak wejść w łaski cesarza, zwyczajnie przekupując głównego eunucha. Rodzi władcy dziecko – upragnionego syna, który daje jej przepustkę do stania się nie tylko nałożnicą, ale także jego prawą ręką. Żądzę władzy Cixi Anchee Min tłumaczy instynktami: przetrwania oraz desperacką matczyną próbą ochrony małego syna przed pałacowymi grami o tron. Przegrana oznaczałaby śmierć. Nic dziwnego więc, że Orchidea musiała być twarda. W czasach gdy kobiety były tylko pięknymi dodatkami i nie znaczyły nic, ta, która chciała z władzy uczynić ochronę przed skrytobójstwem, musiała być o wiele bardziej bezwzględna niż mężczyźni. ⛩️ Portret kobiety rządzącej Nie wiem na ile to subiektywne przeczucie, a na ile fakty, ale mam wrażenie, że kobietom, które zapisały się w historii często przypina się łatkę osób zimnych, bezwzględnych, żądnych władzy, dla samej władzy (np. Thatcher). Albo ich zasługi dyskredytuje się podkreślając np. życie prywatne (caryca Katarzyna II). Facetom tak się nie dostaje, nawet jeśli nie prowadzają się prosto. Doceniam więc, że książka Cesarzowa Orchidea próbuje pokazać nam nieco inną twarz kobiety na szczycie. Motywacje bohaterki są prawdopodobne, nawet jeśli nie wszystkie elementy historii Anchee Min są zgodne z faktografią. Pisarka podkreśla głównie emocje i decyzje młodej matki, ambitnej dziewczyny chcącej żyć i cieszyć się życiem. Cieszę się, że ta książka próbowała zastanowić się nad tym, co Orchideą powodowało, nawet jeśli czyny były równie bezwzględne, co mężczyzn. ⛩️ Odrobinę nużąca Mimo to opowieść Min zaczęłam doceniać dopiero pod koniec, bo choć sama historia fascynuje, to w tej formie jest zaskakująco jednostajna. Losy Cesarzowej Chin mnie ciekawiły, ale mało emocjonowały. Wszystkie silniejsze emocje były wyblakłe, jak słońce przebijające się przez papierową ścianę. Faktycznie, jak mówi opis na okładce, styl opowieści może przypominać ten Goldena z Wyznań gejszy, czyli historii snutej przez główną bohaterkę, ale jakby z boku. Po latach opisywane wydarzenia są lekko już przykurzone, przetrawione i pozbawione ekscytacji. Nie zmienia to jednak faktu, że całościowo książka jest niezła i warta przeczytania. Zarówno forma powieści oraz pomysł na wytłumaczenie motywacji tej kobiety są ciekawym sposobem na poznanie fragmentu historii Chin i cesarzowej Cixi.

Lekka i przyjemna książka, w sam raz na zimowe wieczory. Akcja powieści przedstawiona jest zarówno ze strony Hany (kurtyzany), jak i Yoza (samuraja) i rozgrywa się w czasie wojny domowej w Japoni. Nie przepadam za opisami wojen, bitew itp. Na szczęście w tej powieści nie ma ich dużo, dzięki temu nie dopadła mnie nuda w czasie czytania. Miałam nadzieję dowiedzieć się nieco więcej na temat życia japońskich kurtyzan, ale niestety niczego nowego się nie dowiedziałam.

''Lęk to początek wszelkiej słabości'' ''Ukryty kwiat'' Pearl S. Buck opowiada o historii miłosnej między Josui a Allenem. Josui to dwudziestoletnia Japonka a Allen to oficer armii amerykańskiej stacjonującej w Tokio, po wojennej okupacji. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia, ale napotykają problem- ojciec Joushi, doktor Sakai chcę aby poślubiła syna jego przyjaciela. Jednak oświadcza się z Allenem i wyjeżdża do Nowego Jorku. Czy mimo różnic kulturowych ich miłość przetrwa? Na sam początek wspomnę o stylu autorki. Uważam, że jest on bardzo przyjemny i przede wszystkim ładny. Bardzo podobało mi się w jakim styl była opisana Japonia. Dzięki temu książkę czytało mi się zdecydowanie szybciej. Fabularnie to jest to taki typowy romans- dla mnie osobiście, trochę tym początkiem przypomina ''Romea i Julie''. Jednak bardzo podobało mi się zakończenie, według mnie jest ono dosyć realistyczne. I też podobało mi się wątek związany z pokazaniem kultur Japonii i Ameryki i jak ludzie zachowywali się wobec siebie. Josui jako postać jest w porządku. Szczerze nie wywołała u mnie jakiś większych uczuć, jedynie czasem odczuwałam do niej współczucie. Natomiast Allen ogromnie mnie irytował. Praktycznie od początku do końca nie mogę znaleźć sceny w, którym go polubiłam. Ba nawet mnie irytował. Reszta postaci dla mnie jest dosyć obojętna. Nie jestem fanką wątku romantycznego. Dla mnie był to po prostu zauroczenie, które zostało uznane za wielką miłość. Byli pochopni w swoim uczuciu i potem nastąpiły jego konsekwencje. Podsumowując jest to w porządku książka, ale czuje, że i tak po czasie o niej zapomnę. Daje 6/10

Na stronę Lubimyczytac weszłam jeszcze w trakcie czytania książki zauroczona historią Okichi i jakież było moje zdumienie, kiedy zobaczyłam tak niską ocenę tej pozycji. Lubię ten powolny, delikatny, eteryczny świat kultury azjatyckiej. To książki wymagające skupienia, cierpliwości, dużo w nich przemyśleń, porównań oraz duchowości. To nie są książki dla każdego, może stąd ta rozbieżność ocen. Mnie ta pozycja poruszyła i wciągnęła. Czułam niesprawiedliwość życia w Japonii jako dziewczynka, która nie może decydować o własnym losie. Która robi co każe jej ojciec, a i tak jest za to odrzucona przez wszystkich. Byłam poruszona wiernością ukochanego Okichi. Opisy sprawiały, że czułam się jakbym była tam z główną bohaterką. Czułam piach pod palcami stóp i tajfun nad głową, słyszałam dźwięki fal oraz lekko szarpanych strun...

Jest to podróż przez stulecie rodziny Fong , że strasznej biedy w Chinach do zamożnej klasy średniej w Stanach. Rodzina jest olbrzymia - pradziadek miał kilka żon, tabun dzieci, wnuków, prawników. Jego bracia, ściągani do Złotej Gory- podobnie. Nic dziwnego, że postaci, ich losy i związki mocno się plączą:) Rodzina przeżywa wzloty i upadki (częściej), z pokolenia na pokolenie coraz mocniej wzrasta w Amerykę. Podróż Lisy do Chin ( w 91 roku) dowodzi, że kraj z marzeń przodków nie istnieje. Można powiedzieć, że to typowe losy imigrantów , rzutkich, pracowitych, odpornych. O ich przetrwaniu we wrogim świecie zadecydowała rodzina. Dużo tu egzotycznych dla nas opowieści . Mnie utkwił w pamięci obraz chińskich robotników kolejowych, wysadzajacych skały. Byli spuszczani w koszach, zakładali ładunek wybuchowy, odpychali nogą, ładunek wybuchał. Ilu zginęło? Nikt nie wie

Bardzo ciekawa i lekka książka. Jak już niejednokrotnie wspominałam bardzo lubię książki z zabarwieniem historii Chin. Tutaj też, to znalazłam. Pozycja pełna przygód i niespodziewanych zwrotów akcji. Prozaicznie toczące się zwykłym tokiem życie Lily - praca, marzenie wydania swojej pierwszej książki, romans z żonatym byłym profesorem, nagle przewraca się do góry nogami. Propozycja jaką dostaje wydaje się być nie do odrzucenia! Stawiając wszystko na jedną kartę postanawia wyruszyć w wyprawę, podczas której poznaje swojego jeszcze nie widząc - przyszłego męża Alex'a. Aczkolwiek zanim dojdzie do szczęśliwego zakończenia, czeka ją jeszcze masa wyzwań i rozczarowań a nawet smutku i łez. Treść jest tak wciągająca, że przeczytałam ją w dwa dni! Wiem jedno– jeśli będę mieć okazję, napewno przeczytam resztę książek tej autorki.

Historia 3 pokoleń chińskich kobiet. Ich walki o lepszą przyszłość, o samodzielność i o prawo do miłości. Początek niezbyt mnie wciągnął, ale w połowie nie mogłam już się oderwać. Pięknie napisana i naprawdę porywająca. Bardzo ciekawie ukazuje różnice kulturalne i zupełnie inny świat, jakim są i były Chiny.

Okładka dumnie głosi "japońska wersja Przeminęło z wiatrem". Z początku raczej nie potrafiłem się w "Ostatniej Konkubinie" doszukać podobieństw do legendarnego już amerykańskiego dzieła. Główne postacie - Sachi i Scarlett pozornie nic nie łączy, cicha, nieśmiała, stonowana Japonka oraz żywiołowa i temperamentna Amerykanka. Po dłuższym czasie dostrzegłem jednak, że głębiej łączy je nić podobieństwa w postaci buntu przeciwko wiążących ich łańcuchów społeczeństwa, tradycji i ich wymagań. Wydźwięk wątku romantycznego jest jednak zgoła inny, podczas gdy Scarlett wybrała "nowy świat" w postaci Butlera, Sachi wybrała tradycję i przedstawiciela "starego świata". Sam świat przedstawiony też jest całkiem inny - wszakże nic nie łączy konserwatywną Japonię epoki schyłku bakufu z USA epoki wojny secesyjnej. Mimo to, znów, po pewnym czasie można dostrzec nić podobieństwa - restrukturyzacja Meiji to swoista wojna tradycji i przywiązania do średniowiecznych zwyczajów siogunatu z nowoczesnością i epoką przemysłową przynoszoną przez południowe klany wraz z wsparciem Europejczyków. Czyż nie podobnie była przedstawiona wojna secesyjna - zawiłe i uwikłane w zwyczajach i tradycjach Południe kontra nowoczesna Północ? Autorka bardzo umiejętnie opisała świat, można utonąć w opisach zwyczajów odległego kraju, widzimy małe wioski, mniejsze miasta czy wreszcie wielkie Edo wraz z owianym tajemnicą Pałacem Kobiet. Na własne oczy widzimy sztywne zasady, każda osoba w tej książce skrępowana jest "tym co należy robić", "obowiązkami i powinnościami". Jednak świat jest dynamiczny, a epoka Meiji jak żadna inna nie odzwierciedla "wiatru zmian", zagubienie w nowym świecie oraz wiry wojny, która do niego prowadzi, nadpisanie starych wartości nowymi - to także autorce zgrabnie wyszło. Dla pasjonatów Japonii będzie to książka wartościowa i przejmująca. Zawiera wiele wiedzy, która jest przekazywana zręcznie w fabularyzowany sposób. Oczywiście, względem poziomu językowego oraz dokładnego opisu charakteru dzieło Margaret Mitchell jest bardzo daleko od "Ostatniej Konkubiny", nie można jednak rzec, że okładka całkowicie przeinacza rzeczywistość.

Wszyscy żyjemy w mylnym przekonaniu, że bycie częścią arystokracji jest prawdziwym błogosławieństwem. Być może, ale tylko dla niektórych. Dla tych, którzy tkwią w tym samym środowisku od urodzenia. John Schwartz udowadnia, że bycie członkiem rodziny królewskiej, to prawdziwy ciężar dla niektórych, nie do udźwignięcia. Haruko dość prędko zakochuje się w następcy tronu. Początkowo jej rodzice z czystej troski o własne dziecko nie zgadzają się na zaręczyny. Na początku byłam nieco zła z tego powodu. Wkrótce zrozumiałam, że oni po prostu zdawali sobie z czym wiąże się bycie cesarzową. Mieli przynajmniej marne wyobrażenia. Koniec końców młoda Japonka wychodzi za przyszłego cesarza. Staje się niewolnicą własnych dam dworu, a przede wszystkim cesarzowej. Nieustannie musi się podporządkowywać. Źle mówi, źle je, źle chodzi. Wszystko robi źle. Stłamszona, nie ma się do kogo odezwać. Tak jak zapowiedział jej ojciec, ich więzy nigdy nie będą takie same jak wcześniej. Rodzice traktują ją z dystansem i szacunkiem, którego dziewczyna nie może znieść. Wydaje na świat syna, od którego jest jak najczęściej odizolowywana. Nie może otoczyć go matczyną miłością. Nie taka jest tradycja i nie taka jest wola cesarzowej. Haruko załamuje się psychicznie i przez kilka miesięcy nie odzywa nawet słowem. Początkowo jej skłonny do reform mąż staje się lustrzanym odbiciem własnej matki. Po śmierci cesarzowej na tronie zasiada Haruko. Jej władza okazuje się stosunkowo niewielka. Wciąż nie może wprowadzić zmian, o jakich marzyła. Pojawia się kolejny problem: szukanie małżonki dla syna. Chłopak zakochał się w córce dyplomaty i nie zamierza z niej rezygnować. Kobieta kilkukrotnie odrzuca jego oświadczyny. Do interwencji wkracza Haruko. Jej podejście znacznie różni się od jej poprzedniczki. Czytając tę książkę uświadomiłam sobie pewną rzecz: sława i pieniądze to nie wszystko. Banalne stwierdzenie, wiem. Człowiek jednak odkrywa przez całe swoje życie prawdziwość tego zdania. Będąc sławnym jest się uwiązanym, wolność odchodzi na dalszy plan. Musimy zadowolić fanów, a wypadku tej powieści poddanych. Życie Haruko było nieszczęśliwe i samotne. Otoczona dziesiątkami ludzi, nie miała bliskiej osoby. Kochały ją tłumy a jednocześnie nikt. Na zawsze w duchu pozostała plebejką. Wiem, że nie powinniśmy dzielić ludzi na klasy, ale prawda jest taka, że Plebejusze nigdy nie zrozumieją Arystokracji i odwrotnie. Choćby nie wiadomo jak chcieli się dopasować, nie dadzą rady. To fizycznie nie możliwe. Jak można zrezygnować z wolności skoro się ją zaznało? I jak można pragnąć wolności, skoro nigdy nie dane było jej poznać?

Druga część cyklu, równie bolesna, wzruszająca. Piękna, pomimo, że porusza duszę i gra na wszystkich strunach smutku i żalu jaki wzbudza los kobiet. Szkoda, że tak mało jest podobnej literatury, wartościowej i połykającej czytelnika w całości ;) Audiobook, czyta Pani Paulina Holtz, mistrzyni w interpretacjach głosowych. Jeśli ktoś jest zainteresowany to wersja audio jest już niedostępna, ja zdążyłam wysłuchać w Audiotece marzenia Joy, dziś już nie istnieje, natomiast pierwszą część znalazłam na jakimś innym mało popularnym, portalu, ale było ciężko a nazwy niestety, nie pamiętam. Książki papierowe nie są już wznawiane a ebooków także brak... wielka szkoda....

Świetna książka, która trochę naprostowała moją historyczną ignorancję w niektórych kwestiach dotyczących II Wojny Światowej. Autor stworzył barwnych bohaterów, z których każdy ma swoją rolę i dobrze reprezentuje pewien aspekt swoich czasów, zarówno w latach wojennych, jak i późniejszych. Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych: w 1942 i 1986 roku, przez co możemy obserwować jakie zmiany nastąpiły w bohaterach i ich otoczeniu. Fabuła zaskakuje, szczególnie zakończenie. Postawa głównego bohatera jest niejednoznaczna, niełatwa w interpretacji i sporo mnie nauczyła o tym jak postępować słusznie w obliczu niesprawiedliwości.

Wzruszająca i przygnębiająca historia czterech pokoleń kobiet (prababki, babki, matki i małej córeczki) żyjacych od początku XX wieku do lat 60. w Japonii, które los mocno doświadczył. Wszystkie muszą się bowiem zmierzyć ze stratą i samotnością. To też ciekawa historia o przeznaczeniu, karmie, która nas prześladuje od pokoleń. Książka zapowiada się bardzo dobrze, a historia małej, rezolutnej Yuki (najmłodszej latorośli rodu) jest szczególnie wzruszająca. Niestety nie wszystkie historie są solidnie opowiedziane, autorka raz po raz zaczyna pędzić z fabułą, dzieje się bowiem wiele tragicznych wydarzeń, a wszystkie są opisane bardzo "na szybko". Myślę, że warto byłoby trochę mocniej skupić się na paru postaciach, zamiast po łebkach opisywać dzieje wszystkich. Ale ogólnie porządna lektura dla osób poszukujących wzruszeń i zainteresowanych Japonią.

W powieściach Ogawy najbardziej cenię sobie jej uważność, spostrzegawczość i tą niezwykłą delikatność. Bohaterowie emanujący dobrocią, ciepłem, ale i smutkiem, który potrafi w przejmujący sposób wstrząsnąć czytelnikiem. Pamiętam tę niezwykłą elegancję i subtelność z jaką Yōko pisała o postrzeganiu świata w kontekście liczb w powieści „Ukochane równanie profesora”. Pisane przez autorkę historie są naprawdę niezwykłe i łatwo to dostrzec wystarczy tylko czytać je w pełnym skupieniu. „Miłość na marginesie” to opowieść o dwudziestoczteroletniej dziewczynie, której nie ułożyło się w małżeństwie. Poznajemy ją jako pacjentkę Klinki Otolaryngologicznej, do której trafiła właśnie po odejściu męża. „Nie ma chyba choroby, której źródła nie dałoby się odnaleźć w psychice.” Głuchota uczuciowo-nerwowa sprawiła u dziewczyny nadwrażliwość na dźwięk. „Nie słyszę dźwięków tak, jak powinnam. Dudnią tylko w mojej głowie. Więc to tak jakbym ich nie słyszała”. Najmniejszy szmer przeradzał się w złośliwy głośny zgrzyt. Odgłos upadającej łyżeczki jawi się niczym uderzenia dzwonu. Zagubiona w świecie pustego dźwięku trafia na dziennikarza zbierającego informację do artykułu o jej chorobie. Rozmowa ze scenografem Y przebiega szeptem. Dziewczynę fascynują jego palce, sprawnie poruszające się po kartce papieru zapisującego jej słowa. Po opuszczeniu klinki będą utrzymywać ten cichy kontakt. „Podczas choroby odkryłam, że jeśli ludzie mówią cichym głosem, stają się wobec siebie bardziej łagodni. Szept otula ludzi jak miękki, miły w dotyku szal.” Spokojna i cieplutko lektura zanurza nas w przeszłość, we wspomnienia. Niesie nadzieję, że nadchodząca rzeczywistość wcale nie musi być szara i zakłamana. Romantyczne chwile z Y odsłaniają zupełnie inny świat, inne spojrzenie w przyszłość. Proces wychodzenia z traumy przyprósza ciągle padający śnieg, o którym Ogawa tak pięknie i poetycko pisze. Potrzebowałem właśnie takiej niespiesznej opowieści z elementami psychologii i z całą pewnością dostałem to czego chciałem.

Książka niby historyczna, ale o baśniowej atmosferze , bo autorka chyba ma taki styl pisania . Mnie brak dialogów nie przeszkadzał . Całość przypominała drugie opowiadanie z „Czterech żyć wierzby” , ta sama senna atmosfera , rozmarzenie, delikatna kobieta rzucona w wir dziejów i ograniczający ją brutalny mężczyzna . Spodobały mi się opisy ówczesnych zwyczajów np. to jak arystokraci perfumowali dymem z żywicy swoje szaty, jak zostawiali na ziemi ślady z pachnącego pudru w kształcie lotosu. Także pomysł z namalowaniem zamazanej postaci kobiety , ale za to jej wyraźnej sylwetki odbitej w wodzie , pokazującej ją prawdziwą. Shan Sa pozwala nam delektować się takimi szczegółami. I przede wszystkim umieszczenie akcji w dwóch epokach , które się przenikają . Do tego niespodziewane zakończenie wprowadzające trzeci świat. Z jednej strony wyrafinowane życie arystokratów-artystów, z drugiej- niesamowite okrucieństwo żołdaków żądnych władzy . Rzeczywistość i wizje, świat kontrastów. Sądząc po wcześniejszych recenzjach, ta pozycja spodoba się bardziej osobom zainteresowanym Chinami i Azją, niż romansem.