Mars

Majka ma nadzieję spędzić spokojne wakacje u wójtostwa w nadmorskim Burzewie. Już pierwszego dnia na jej drodze staje trzech przystojnych, bogatych i wkurzających chłopaków. Jednym z nich jest Damian, który wraz z kolegami przyjeżdża do Burzewa zabawić się i spotkać Syreny (dziewczyny do towarzystwa). Od pierwszego spotkania między Majką a Damianem lecą iskry i cięte riposty. On jest przystojnym dupkiem a ona wiejską dziewuszką. To historia o miłości, która dopaść może każdego w najmniej oczekiwanym momencie. To historia o przyjaźni, która nie jest idealna. To historia o tym, że bycie dziewczyną do towarzystwa wiąże się z niebezpiecznymi sytuacjami oraz z gadaniem innych ludzi. To historia o tym, że nie warto oceniać kogoś bez poznania jego historii, o tym że dla osoby którą kochamy jesteśmy w stanie zrobić wszystko. To historia pełna emocji, to historia, która rozpala zmysły, to historia, z którą miło spędzicie czas.

Kupiłam tę książkę i w sumie długo nie mogłam się do Niej zabrać, ale kiedy nadszedł Jej czas... Płakałam, wzruszyłam się, nie mogłam zasnąć, rano od razu przeżywałam co będzie dalej, nie mogłam się oderwać od tej lektury... Cudowna, choć bardzo bolesna opowieść..

Czas na kolejną przygodę i mogłoby się wydawać łatwą historię. Malwinę znamy z wcześniejszego tomu serii i można by odnieść wrażenie, iż jest to kobieta twardo stąpająca po ziemi. Nic nie jest w stanie jej zatrzymać. Uparcie dąży do celu, a jako redaktor naczelna ma w sobie ten autorytet i władze. Nic bardziej mylnego, to jej maska, którą zakłada przed światem. Tak naprawdę to zagubiona kobieta, która zawsze była traktowana przedmiotowo i boi się zaufać, pokochać. Arek też nosi w sobie historię skrzywdzonego dziecka i jak już myślał, że w końcu będzie szczęśliwy, dochodzi do tragedii. Nie potrafi kolejny raz zaufać i pokochać. Czy tych dwoje będzie umieć się odnaleźć i dać sobie szansę? Książkę czytało mi się z przyjemnością i chętnie wróciłam do grupki przyjaciół. Tym razem autorka skupiła się na Malwinie oraz Arku, ale nie zabraknie również Lilki, Mateusza, Oskara czy Jass. Historia potrafi chwycić za serce, pokazuje, jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla drugiej osoby. Nieraz nie zważając na siebie, wg zasady, jeśli Ty jesteś szczęśliwy, to ja też jestem. Nie jest to odbierane jako poświęcenie, a właśnie miłość.

“Saturn” to kolejna wciągająca część serii „Bezlitosna Siła”. Tym razem poznajemy losy Konrada Klajzera – przybranego brata Anity, głównej bohaterki pierwszego tomu. Chłopak walczy w podziemiu MMA jako Saturn i, podobnie jak pozostali bohaterowie tej serii, ma za sobą trudną, pogmatwaną przeszłość. Sam uważa, że nie ma dla niego szans na normalne życie – takie pełne miłości, bliskości, szczęścia i zaufania. Na jego drodze pojawia się ona – Inez. Czerwonowłosa dziewczyna o wyglądzie małego chochlika, która pod kolorowymi ubraniami skrywa mroczną i bolesną historię. Jak to zwykle bywa w klubie PantaRhei – między nimi od początku czuć iskrę. Jednak oboje, przytłoczeni bagażem doświadczeń, próbują trzymać się na dystans. Czy uda im się zawalczyć o siebie i przełamać własne lęki? To zdecydowanie jedna z moich ulubionych części serii. Zwłaszcza że Konrad na początku był raczej czarnym charakterem – dlatego tym bardziej cieszyło mnie poznawanie jego przeszłości, motywów i emocji. W końcu można było naprawdę go zrozumieć. Autorka po raz kolejny świetnie pokazuje, że nie warto oceniać ludzi po pozorach, a to, co najważniejsze, często jest niewidoczne dla oczu. Doskonale odnajduje się też w skomplikowanych emocjach bohaterów. Bardzo podobało mi się, że pojawiają się również fragmenty z życia ich przyjaciół z poprzednich tomów – dzięki temu jeszcze bardziej czuć klimat tej paczki. Ta tytułowa bezlitosna siła – siła miłości i przyjaźni – jest tutaj naprawdę autentyczna. Oni są w stanie wskoczyć za sobą w ogień. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Podziwiałam ich i trochę zazdrościłam takiej przyjaźni. Autorka ponownie serwuje czytelnikom sporą dawkę humoru, ale też wzruszeń. Uwielbiam tę serię i mam do niej ogromny sentyment. A Saturna… jego też pokochacie.

Czytając recenzje nie sądziłam, że jest to tak wciągająca książka. Daje naprawdę wysoką notę bo książkę czyta się tak jak lubię, szybko, mega wciągająco, a przy tym jest tak interesująca że nie sposób się oderwać. Postać Kaliny-nieprzewidywalnej wraz z Gabrielem tworzą naprawdę wystrzałowy duet. Być może książka jest trochę przewidywalna, ale powiem że jest to fabula pokroju serialu krew z krwi, gdzie na każdy kolejny odcinek czekałam z niecierpliwością.

W kolejnej części serii „Bezlitosna siła” poznajemy historię drugiego z przyjaciół — Patryka Rottera, który w podziemiu walk MMA funkcjonuje pod pseudonimem Polluks. Mężczyzna znacząco różni się wyglądem od swojego kumpla: czarne włosy i mroczne spojrzenie doskonale współgrają z jego charakterem oraz przeszłością. Podobnie jak Kostek, niesie w sobie bagaż trudnych doświadczeń, a jego życie od lat napędza jedno — pragnienie zemsty na człowieku, który kiedyś skrzywdził jego i jego rodzinę. Wszystko zmienia się jednak w momencie, gdy na jego drodze pojawia się ciemnowłosa Martyna. Czy uczucie ma szansę przebić się przez mur bólu i gniewu? Muszę przyznać, że każdą część tej serii czyta się z równą przyjemnością. Szczególnie pierwsze cztery tomy, które należą do moich ulubionych, utrzymują wysoki poziom i konsekwentnie rozwijają historię bohaterów. Choć wiele wątków się zazębia i wzajemnie przenika, autorka z powodzeniem unika powielania schematów czy tzw. „odgrzewanych kotletów”. Każdy z bohaterów jest wyrazisty, ma własny charakter i historię, dzięki czemu stanowi ciekawy kontrast dla pozostałych postaci. Jednocześnie tworzą oni spójną całość, a ich relacje są naturalne i wiarygodne. Jednym z elementów, który szczególnie przypadł mi do gustu, jest humor obecny w relacjach między przyjaciółmi. Ich wzajemne docinki i dialogi wprowadzają lekkość, a przy tym nie sprawiają wrażenia wymuszonych ani przesadnie wulgarnych. Autorka potrafi zachować równowagę między mocniejszym językiem a naturalnością bohaterów. Na uwagę zasługuje również kreacja głównej bohaterki kobiecej. Martyna jest osobą twardo stąpającą po ziemi, ale jednocześnie skrywającą w sobie wrażliwość i własne rany. To postać wyważona i wiarygodna. W wielu książkach bohaterki są przedstawiane skrajnie — albo jako przesadnie uległe, albo jako demonstracyjnie „niezależne”, często budujące swoją siłę poprzez agresję czy wulgarność wobec mężczyzn. Tutaj tego schematu na szczęście nie ma. Co więcej, autorka pokazuje również emocjonalność męskich bohaterów. Mężczyźni w tej historii mają prawo do pełnej gamy uczuć — nie tylko gniewu czy siły, ale także strachu, wątpliwości czy łez. Dzięki temu postacie zyskują głębię, a cała opowieść nabiera bardziej psychologicznego wymiaru. Podobnie jak poprzedni tom, książkę czyta się bardzo szybko. Bohaterów łatwo polubić, a sceny erotyczne są dopracowane i opisane ze smakiem, bez przesady czy sztuczności. W efekcie dostajemy historię pełną emocji — od humoru i lekkich momentów, przez napięcie, aż po wzruszenie. To kolejna udana część serii, która potwierdza, że autorka potrafi tworzyć angażujące historie i wyrazistych bohaterów. Zdecydowanie polecam.

Lekka, jak piórko to pierwsze, co mi przychodzi do głowy, kiedy myślę o "Rosyjskiej księżniczce". Już dawno nie spotkałam się z tak przystępnym językiem w książce. Szczerze wam powiem, że byłam zaskoczona. Zazwyczaj przeczytanie książki zajmuje mi więcej niż dwa dni. A tu proszę, pochłonęłam ją w… jeden! Sasza, to kobieta ze świata mafii, z którą po prostu lepiej nie zadzierać. Z wierzchu, nie tylko jest oszałamiająco piękna, ale na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie kruchej kobiety. Niech was pozory nie mylą, ta kobieta to istna maszyna do zabijania. O czym doskonale przekonujemy się razem z Antonio jej mężem, który również nie spodziewał się, że oprócz ciętego języka, jego żona posiada szeroką gamę innych umiejętności i tajemnic, o których nie wie prawie nikt. Do tego romansu mafijnego podchodziłam bardzo sceptycznie. Szczególnie, że miałam do czynienia z kolejnym aranżowanym małżeństwem... Między dwójką bohaterów o niewiarygodnie mocnych charakterach. Antonio, jak na postać męską uchodzącą za gangstera, nie wyróżnił się zbytnio z szeregu mężczyzn ze świata mafii. Dokładnie, jak pozostali mi do tej pory znani mafiosi. Potrafi czasami przerażać, ale zawsze pozostaje czuły dla swojej kobiety. Saszę bardzo polubiłam i nie ma mam żadnych zarzutów do jej zachowania.. A to, co mnie w Saszy najbardziej urzekło, to jej trzeźwe podejście do sytuacji. Jako jedna z niewielu kobiet, potrafiła w pełni zachować klasę, wobec innych adoratorek jej męża. I "vice versa" one też wydały mi się bardzo poukładane. Niemniej, jednak książka pozostawiła po sobie, mały mętlik w mojej głowie. Z pewnością za szybko i za dużo działo się przez 268 stron. I wszystkie początkowe, środkowe i końcowe emocje rozeszły mi się po kościach, dając o sobie znać, dopiero krótką chwilę po przeczytaniu książki. Nie mogę jednak narzekać na chronologię zdarzeń, ponieważ została wyraźnie podkreślona nie pozwalając czytelnikowi zgubić się podczas czytania książki. Zachowanie bohaterów było jak najbardziej znośne i jakby nie patrzeć- nad wyraz dojrzałe, jak na romans mafijny. Do tego z przyjemnością poznawałam przeszłość Saszy. Owiniętą od samego początku w otoczkę tajemnicy, którą poznajemy z czasem. I najlepsze zostawiłam na koniec. Sama autorka nie zasypywała mnie opisami miejsc i zbędnymi powtórzeniami, co nie jednemu czytelników jest bardzo na rękę. "Rosyjska księżniczka" nie zwaliła mnie za jednym dobrym zamachem z fotela, jednak i tak przysporzyła mi pewnego rodzaju dreszczyku emocji. Pamiętnik Bookoholiczki

Świetna powieść , która nie tylko wciąga ale również często zaskakuje czytelnika. Lena prowadzi firmę kosmetyczną otrzymaną w spadku po śmierci przyjaciółki mamy. Nie zdaje sobie tylko sprawy, że to tykająca bomba. W jej spokojnym życiu zaczynają się dziać niepokojące rzeczy i za namowa przyjaciół wbrew sobie, zatrudnia ochroniarza. Od początku raczej niezbyt się lubią ale to się wkrótce zmienia i zostają kochankami. A Nikolaj jako ochroniarz ma ciągle pełne ręce roboty, bo ktoś zagraża życiu Leny. Bardzo fajni bohaterowie. Nikolaj to typowy samiec alfa, który nie chce angażować się uczuciowo, bo ma o bolesne wspomnienia. Lena niby silna i twarda babka, jednak czasami jej zachowanie było irytujące a ona popełniła błędy, które zagrażały jej życiu, bo nie chciała słuchać Nikolaja. Autorka potrafi budować napięcie i zaciekawić czytelnika. Mnie bardzo się ta powieść podobała i już zabieram sie za drugą część.

Dalsza część historii Amy i Barrego, których poznałam wcześniej w pierwszym tomie "Zniszcz mnie". Ta część jeszcze lepsza od pierwszej. Miejscami zabawna i z humorem, miejscami pełna napięcia. Rozbawiła mnie już pierwsza strona. "Jesteś jedynym, co mi pozostało - szepczę, głaszcząc go delikatnie. Moje szczęście. Moje wszystko. To o nim myślę zaraz po przebudzeniu. To dla niego wstaję rano i lecę do sklepu na złamanie karku. I pomyśleć, że taka kruszynka potrafi tak bardzo namieszać w życiu..." Myślałam, że przemawia do swojego nienarodzonego dziecka, głaszcząc swój brzuch. Nic bardziej mylnego, okazuje się, że to uzależnienie i miłośc do słodkich żelków. Zakończenie tak skonstrowane, że aż się prosi o dopisanie kolejnej części losów Amy i Barrego.

Chciałam napisać, że to było średnie, ale to po prostu nie było to czego oczekiwałam. Okładka mogła by wskazywać że będzie to pikantny romans, ale to było bardziej jak dwa sezony Rancza.. To jest bardziej książka obyczajowa niż romans.. wszystko maksymalnie rozciągnięte, najlepszy moment z książki czyli romans Rafała i Luizy spłycony i opisany jednym zdaniem.. akcja niby jest ale dopiero pod koniec. Czytało się nie tak ciężko, ale czytałam co drugi akapit..

Opowiadania w tej książce są naprawdę wciągające i sprawiają, że czyta się je z ogromną przyjemnością. To doskonała pozycja dla każdego, kto lubi połączenie subtelnej erotyki z romantycznymi wątkami. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – gwarantuję, że się nie rozczarujecie!

„Antonio” to drugi tom z serii „Synowie Zemsty”. Jak do części pierwszej miałam mieszane uczucia, tak ta mnie porwała w stu procentach. Fabuła idealnie wpasowała się w mój gust czytelniczy, a bohaterowie byli (o dziwo w takich książkach) naturalni. W tej części poznajemy drugiego z braci Valenti i uprowadzoną przez niego Alyssę. Tutaj ukazuje się portret groźnego mężczyzny, który nie znosi słowa sprzeciwu i nie interesują go uczucia innych. Bierze, co chce i nikt go nie powstrzyma. Natomiast, gdy dziewczyna się buntuje, on pokazuje jej, co grozi komuś, kto go nie szanuje. Bez traktowania jej ulgowo, bez zmiękczenia charakteru. Nawet potem, gdy coś może dziać się między parą, on pokazuje, że nie zawaha się przed niczym. Dobre zagranie. Fabuła jest rozbudowana, dużo się dzieje i właśnie dzięki temu łączące się później elementy są świetnym zaskoczeniem. Chemia między bohaterami ciągle narasta, ale do końca nie wiadomo, czy coś z tego będzie. Pojawiły się też elementy grozy, w których zaciskałam pięści i w myślach błagałam autorkę, żeby nie zrobiła nic głupiego. Po prostu bosko! Wciągnęłam się totalnie i teraz nie odpuszczę kolejnych części. Polecam bardzo. 9/10

" W życiu czasem musi być gorzej, żeby człowiek docenił, kiedy mu lepiej. Nie może cały czas być tylko dobrze." (str.370) Jest to pierwsza część trylogii o losach biednej dziewczyny i bogacza. Emil był znudzony życiem. Żył w luksusie. Zwiedził świat. Jego firmy prosperowały znakomicie przynosząc mu niezłe dochody. Był przystojnym, atrakcyjnym i eleganckim mężczyzną. Dbał o siebie i swoje zdrowie uprawiając różne sporty. Miał wszystko czego zapragnął. Prowadził bujne życie erotyczne. dziewczyny zmieniał jak rękawiczki. Wychował się w biednej rodzinie, bez matki z wiecznie pijanym ojcem. Miał dwóch prawdziwych przyjaciół z którymi często spędzał czas. Podczas suto zakrapianej imprezy z przyjaciółmi założył się, że w przeciągu pół roku z brzydkiej dziewczyny zrobi prawdziwą piękność. Zakład uwiarygodniła umowa spisana przez prawnika. Etapy przemiany dziewczyny miały być dokumentowane. Stawką miał być jego apartament na Złotej. Danka pracowała w dyskoncie sieci Bonus. Nie dbała o siebie i swój wygląd. Miała dużą nadwagę (120kg). Jej rodzice rozstali się i wychowywała ją babcia, z którą była związana emocjonalnie. Śmierć babci sprawiła, że szybko musiała wydorośleć. Do chłopaków nie miała szczęścia, zresztą kto by chciał się związać z tak nieatrakcyjną dziewczyną. Danka borykała się z problemami finansowymi. By ratować chorego ojca zaciągnęła kredyt, którego nie miała jak spłacać. Zadłużenie rosło z dnia na dzień. Szukała lepiej płatnej pracy jednak brak matury uniemożliwiał jej to. Danka znalazła się w niebezpieczeństwie. Była zdeterminowana, dlatego zgodziła się na spotkanie z tajemniczym mężczyzną z Findera. Kiedy się spotkali Emil zdał sobie sprawę, że uczynienie z Danki piękności graniczyło z cudem. Zaoferował jej wyjazd na Mazury, luksusowy dom, pensję i utrzymanie przez pół roku. Dowiedział się o jej kłopotach finansowych i uregulował sprawę. Im bliżej poznawał Dankę tym coraz bardziej go intrygowała. A Danka była zachwycona sytuacją w której się znalazła i bez oporów poddała się działaniom przygotowanym przez Emila. Początkowo z trudem znosiła to co narzucał jej Emil. Lubiła dobrze zjeść, a tu ścisła dieta. Wysiłek fizyczny był dla niej katorgą. Nic nie było proste a w dodatku była poszukiwana przez policję. Atmosfera się zagęszczała. Danka uzmysłowiła mu z jakimi problemami borykają się zwykli ludzie. On przecież żył w zupełnie innym świecie. Różnie się między nimi układało, raz było lepiej raz gorzej. Emil był często opryskliwy w stosunku do niej. Z czasem Danka polubiła wysiłek fizyczny i wiedziała, że go nie porzuci. Czuła się coraz lepiej, a w dodatku odkryła w sobie talent fotograficzny. Nowa pasja pochłonęła ja całkowicie. Metamorfoza Danki była coraz lepsza i to zarówno ta fizyczna jak i psychiczna. Stała się zupełnie innym człowiekiem i wiedziała czego chce od życia. Nieprzewidziane okoliczności zmusiły parę do opuszczenia Mazur i udania się do Austrii. Nie jest to lektura wysokich lotów, ot bajeczka o Kopciuszku, lecz przyjemnie się czyta. Wątek kryminalny też robi swoje. Bohaterowie są sympatyczni. można ich polubić, śledzić ich zmagania, a zakończenie z łatwością można przewidzieć.

Chyba najbardziej pogmatwana historia z całej serii. Sergiej lata temu stracił swoją przyjaciółkę i miłość swojego życia. Od tamtego czasu wiele się zmieniło, ale nie jego uczucia do Avy. Gdy tylko odnajduje ją pod gruzami budynku, jego życie przejmuje ona. Ava straciła pamięć i nie pamięta kim jest mężczyzna, który ją uratował, ale postanawia mu zaufać. Jest dla niej łagodny i bardzo jej pomaga. Wszystko jednak się komplikuje, gdy ona odzyskuje pamięć i już wie, że nie była grzeczną dziewczynką. W książce jest chyba najwięcej emocji i zwrotów akcji z całej serii. Podoba mi się wplecenie odrobiny psychologii i systemów obronnych mózgu, gdy dziewczyna traci pamięć, by nie pamiętać traumatycznych wydarzeń. Na plus idzie również to, że ta dwójka jest sobie równa i nie było aż tak dużej męskiej dominacji nad kobietą, bo Ava odgrywa tu rolę naprawdę twardej babki. Wattpadowy vibe jest wciąż wyczuwalny, ale czy to źle?

Pewnego dnia młoda Keith traci pracę w barze. Dzięki pomocy swojego przyjaciela, ubiega się o pracę niani. Idąc na rozmowę nie spodziewa się zastać przystojnego Ricka, który mimo prawie braku doświadczenia zatrudnia kobietę. Mała Grace, córka właściciela firmy jest zachwycona swoją nową opiekunką. Dzięki temu Rick jest bardziej pewny swojej decyzji. Mimo dzielącej ich różnicy wieku, zaczyna się coś między nimi więcej dziać. A wiadomo jak bywa, gdy różne sytuacje zbliżają ich do siebie… Zacznę od wizualnego aspektu. Okładka bardzo mi się podobała i sprawiła, że byłam ciekawa środka. Niestety średnio mi się podobała. Początek wywołał u mnie lekki grymas, za sprawą zbyt szybko rozwijającej się relacji miedzy Keith i Rickiem. Niektóre sytuacje były dla mnie nie do końca na miejscu ale to tylko dlatego, że ich znajomość weszła na wyższy poziom zbyt szybko. Rzadko czytam książki z duża różnica wieku i możliwe, ze to tez miało na to wpływ. Co prawda, relacje między innymi bohaterami mi się podobały. Fajnie ze Keith miała swojego przyjaciela Drake, który pomimo ze był gejem traktował ją od początku jak siostrę. Lubię takie relacje, gdzie pokazywana jest troska mimo wszystko. Niestety Keith jak i Rick momentami mnie denerwowali. Zrywanie, wracanie i jakby sami nie wiedzieli co chcą od życia. Niby dorośli a zachowywali się jakby nie do końca na swój wiek. Mogli być naprawdę fajnymi postaciami bo nie ukrywam, mieli potencjał. I w sumie nie tylko oni, bo cała historia również. Jeśli chodzi o dalsza część fabuły, od mniej więcej połowy książka bardziej mnie zaciekawiła. W środku możemy znaleźć wątek romantyczny, zwroty akcji i upchane ogrom fabuły w tak jedna książkę. Zastanawiałam się równocześnie czy nie za dużo w nie za dużej objętości. Niektóre dialogi czy opisy mogłyby być dłuższe i na spokojnie książka mogłby liczyć zdecydowanie więcej stron.

Po pierwszym tomie autorka postawiła wysoko poprzeczkę. Nie wiem czy ktoś przebije Nikki ale w tej części Hulk i Chloe naprawdę starają się ( trochę im brakuje ). Dobrze ze w tle pojawia sie huragan Nikki więc jest wesoło. Lubię czytac wszystko z pod piora tej autorki naprawdę potrafi wciągnąć czytelnika w świat Bikerow.

Książka bardzo dobra, aczkolwiek znów nieco irytowała mnie Anna - cały czas odnosiłam wrażenie, że znali się z Xavierem stosunkowo krótko, a ta wciąż, z uporem maniaka, domagała się od niego, żeby opowiedział jej o swojej traumatycznej przeszłości, chociaż wiedziała, jakie to dla niego trudne. Mogła nieco zluzować i dać im czas na lepsze poznanie się, a ta ciśnie i ciśnie, jak jakiś dożarty pies, który dorwał się do kości... A tak oprócz tego to książka całkiem dobrze napisana i myślę, że warto ją przeczytać.

Kolejna część z serii romans mafijny. Tak jak poprzednia tak i ta jest super odskocznią. Fajnie napisana kilka razy uśmiałam się. Jest to kontynuacja historii bohaterów z pierwszej części ale również dochodzą nowi bohaterowie oczywiście w tle wielka miłość.

Ta książka to przede wszystkim emocje i atmosfera, nie konkretny ciąg wydarzeń. Czyta się ją jak powolny spacer po labiryncie uczuć – czasem przyjemnie słonecznie, czasem z lekkim chłodem, który zostaje w myślach na długo. Styl Meg Adams jest delikatny i przystępny, a jednocześnie pełen napięcia. Każde zdanie wydaje się ważyć emocję, nie tylko informację. To lektura, która dotyka, ale nie narzuca – pozwala odczuć, rozważać i wracać do własnych refleksji o relacjach, pragnieniach i wewnętrznych zmaganiach. Co mnie zachwyciło, to lekkość w wydobywaniu głębi uczuć. Nie potrzebujesz fabuły ani akcji, by poczuć intensywność emocji – książka działa jak lustro dla własnych myśli i emocji czytelnika. Jednocześnie ma w sobie subtelne napięcie, które sprawia, że jest przyjemnie wciągająca, choć nie w klasycznym sensie fabularnym. To książka dla tych, którzy kochają zanurzać się w emocjach i refleksjach, którzy chcą poczuć książkę raczej sercem niż głową.

Książka wydaje się trochę wyidealizowana. Przypadki, które są szczęśliwym trafem, kryminalna zagadka, w której pojawia się kilka niuansów. Rozdziały pisane są naprzemiennie z perspektywy mężczyzny i kobiety. Patrząc na objętość książki to pojawia się dosyć sporo scen erotycznych. Czasem brakuje mi większej ilości przemyśleń bohaterów. Poza tym czyta się bardzo lekko i szybko. W sam raz na weekend. Ciekawe czym zaskoczy mnie druga część.