Magnus, Mateusz i koń

Zaczęło się od bajkowej okładki tej książki. Zobaczyłam ją w kiosku RUCH gdzie chodziłam z babcią i uprosiłam żeby mi kupiła. To było pierwsze wydanie z ilustracjami Wilkonia. Wtedy, była to dla mnie bajeczka do której powracałam co jakiś czas. Jednak dopiero po latach doceniłam dobrodziejstwo tych książeczek (4 tomy). Krasnoludki z Tapati mające swoich przodków na Ziem wyruszają w podróż. Mają jeden cel-ocalić Ziemię przed Mandiablami. Przeżywają różne przygody, ale często są one pretekstem do pokazania różnych zachowań poszczególnych członków wyprawy. A są to barwne postacie, każda inna ,opisana z niebywałą prawdą psychologiczną ,ciepło i z poczuciem humoru. Tomaszewska stworzyła świat Tapatików odwzorowując świat ludzi i zrobiła to w sposób niebanalny, omijając rafy dziecięcych uproszczeń. Tapatiki przepisałabym jako lekarstwo dla znerwicowanych i zagonionych ludzi. Dzieciaki też mogą czytać:)

Atutem niedługiej książki jest piękny, literacki język pełen kolorów, metafor, obrazowych opisów, magicznych skojarzeń. Najwspanialsze są ilustracje Marcina Szancera, niesamowitego rysownika🩵, za które daję książce gwiazdkę więcej. Bohaterami opowiadania są Kasia i Piotrek, rodzeństwo, którzy dzięki wielkiej wyobraźni mogą odbyć podróż do Afryki i z powrotem, choć faktycznie spędzają wakacje u cioci. Potrafią zmienić zwykłego kotka w tygrysa, w kałużach dostrzec całe królestwo wraz z poddanymi, wykreować czarownicę, rajskie ptaki, sympatyczną niedźwiedzicę. Dla dzieci w wieku 5-8 lat.

Klimat starszych książeczek dla dzieci jest nie do podrobienia. Pierwsza książka o Magnusie z Göteborg wyszła w Polsce dopiero w latach 80'... a w Szwecji w 1956 roku. Opisuje zatem świat, którego już nie ma. Próbowałem oglądać Göteborg na mapie. Znalazłem, co prawda, katedrę o której opowiada Peterson... ale inne miejsca... Las Zamkowy? Ten świat może w ogóle istniał tylko w głowie autora. Świat dzieciństwa do którego powracał, bo nie ma wskazania na czas w którym dzieje się akcja. To książka o samotności. Mały Magnus, uczeń pierwszej klasy szkoły podstawowej, mieszka w kamienicy gdzie nie ma innych dzieci. Pamiętacie jak dłużyły się dni, gdy koledzy wyjeżdżali na wakacje, i pozostawało jedynie wałęsanie się to tu to tam? Wtedy kępka trawy zamieniała się w ogród. Respekt przed starszymi chłopcami i dorosłymi. To książka o przyjaźni. Starsi, niemal dorośli chłopcy potrafili przyjaźnić się z dużo mniejszymi chłopakami, tworzyły się nici braterstwa. Starszy był pomocą i wzorem dla młodszego. Taki był właśnie Mateusz "prawie starszy brat". To książka o miłości i szacunku do zwierząt, której trzeba się nauczyć. Magnus uczy się, że wiewiórka nie jest zabawką. Dba o nią i autentycznie ją kocha. Jednak to wciąż dzikie zwierzę i musi się tego nauczyć. Na szczęście ma Mateusza. Jak dobrze mieć starszego brata. Piękna jest ta książka, taka ciepła, dziecięca. Bardzo prosta a jednak zawiera delikatną mądrość. Dodajmy do tego ilustracje Julitty Karwowskiej-Wnuczak, tak klimatyczne i kojarzące się mi z dzieciństwem. Moje wewnętrzne dziecko jest bardzo zadowolone.

Cudowna, ciepła historia małej dziewczynki, która rozpoczyna właśnie swoją szkolną przygodę. W krótkim czasie w życiu małej Kjersti dzieje się tak wiele... Wciągająca i wzbudzająca wiele emocji. Mądra i dla dzieci i dla uważnych dorosłych. Książka z tych, które przeczytane w dzieciństwie pozostają w głębi serca na lata. Wyszperałam ją w szkolnej bibliotece w latach 80-tych. Choć nie miałam jej w rękach przez ponad 20 lat, to pamiętałam i kiedy moje dzieci dorosły do szkolnego wieku, udało mi się znaleźć ją w antykwariacie. Córki pokochały "Kjersti" tak samo jak kiedyś ja. Wracamy do niej regularnie...

Seria o Magnusie jest ta cudownie infantylna. Ale nie tak głupio, właśnie mądrze rezolutnością malca, który analizuje świat. Peterson potrafi się wczuć, niemal stać dzieckiem i niewymuszenie pisać tak jak ono widzi i czuje. Fantastyczne! Do tego ten klimat Göteborga z końca lat 50', kiedy nowoczesne spychało już na obrzeża stare. To był zupełnie inny świat. Myślałem, że wyspa Hisingen to jakaś malutka jest, wyspa u ujścia rzeki... a to kawał lądu! Musiałem sobie popatrzeć na mapkę, gdzie jest to Ringön. Autor ewidentnie chciał pokazać swoje miasto pod pretekstem przygód Magnusa. Udało mu się wyśmienicie, płynąłem rzeką Göta älv razem z nim. Przyjemny skok w dziecięce marzenia.

Tak siazka tak dzialala na wyobraznie ze stalem sie fanem mitologii i dzieki niej wygralem konkurs mitologiczny z atlasem zwierzat jako nagroda glowna!!! A atlas zwierzat w 92r. dodawal kilka punktow respektu na podworku. Doskonale wprowadzenie do mitologii dla szkol podstawowych na krok przed Parandowskim.

Ta książka powinna być lekturą obowiązkową każdego dziecka. Siedem pięknych historii mających za temat przewodni historię Polski. Opisywane podania obejmują okres od panowania legendarnego króla Popiela do bitwy pod Grunwaldem. Jest tu mowa m.in. o bitwie pod Cedynią, kanonizacji św. Wojciecha, zjeździe gnieźnieńskim, założeniu Akademii Krakowskiej, bohaterstwie Zawiszy Czarnego. Wszystko podane w przystępnej formie mimo lekko archaizowanego języka. Polecam wszystkim rodzicom do czytania swoim dzieciom.

Sentymentalnie czyta się książkę dziejącą się gdzieś na przełomie lat 70 i 80 -tych XX w. Otaczająca bohaterów rzeczywistość, żyjący dziadkowie pamiętający II WŚ, wspólnie mieszkająca wielopokoleniowa rodzina, dodają smaczku dla dorosłego czytelnika wychowanego w podobnych czasach. Sama historia też jest ciekawa, opiwiedziana w lekkim stylu, traktująca o tolerancji na inność, może czasami przesadzając na temat honoru i jego obrony.

Książka Czar Wielkiej Sowy trafiła w moje ręce przez przypadek i długo zastanawiałem się czy przeczytam. Jednak postanowiłem sięgnąć po nią, bo lubię takie powieści dla młodego czytelnika wydane kiedyś. Miałem nadzieje na przyjemną i lekko napisaną z ciekawą historią do opowiedzenia. Pomimo pewnych obaw jakie miałem i nadziei na interesującą opowieść dałem jej szansę. Książka Czar Wielkiej Sowy jest historią małej dziewczynki Leli, która nie chce chodzić do szkoły, pracować i uczyć się. Za sprawą życzenia jakie zostaje spełnione zostaje zamieniona w wiewiórkę przez Ducha Lasu opiekującego się tym miejscem. Przygody bohaterki jakie dostajemy są ciekawe i fantastyczne. Za sprawą życzenia staje się po kolei zwierzątkami z lasu w jakim często jako dziewczynka bywała. Autorka ukazuje nie tylko pozytywne aspekty takiej przemiany, ale również negatywne i mające wpływ na wszystko. Ciekawym pomysłem było zamienienie wiewiórki w dziewczynkę i dziewczynki w wiewiórkę przedstawiając jakie tego konsekwencje będą dla nich. Przeżywając wiele niezwykłych przygód w lesie Leli ukazuje się obraz życia, troski i zmienia się jej nastawienie wraz z rozwojem wydarzeń w jakich uczestniczy. Wreszcie zauważa pewne rzeczy jakie były poza jej zasięgiem i do jakich nie przykładała należytej uwagi. Fabuła kręcąca się wokół życzeń jakie ma bohaterka i czarów Wielkiej Sowy opiekującej się lasem przynosi znakomite rezultaty. Czytają przeżywamy wiele przygód razem z Lelą i dostajemy obraz małej dziewczynki nie doceniającej poświeceń rodziców wobec niej. Jednak później wszystko zaczyna się zmieniać wraz z upływem czasu. Tak samo podejście do pewnych spraw jakie miała kiedyś wraz z przezywanymi wydarzeniami i występującymi po drodze kłopotami. Autorka świetnie sobie poradziła tworząc historie dla młodych czytelników, którą pochłania się w szybkim tempie wciągając nas w historie od razu. Jest to książka dla każdego od młodego po starszego czytelnika jaką czyta się przyjemnie i posiada swój nie nachalny morał. Fantastyczna pozycja dla lubiących starsze powieści o przygodzie, fantastycznych wydarzeniach i zmianach jakie następują w bohaterach wraz z rozwojem zdarzeń. Bohaterką jest mała dziewczynka nie lubiąca codziennych spraw jak uczenie się, chodzenie do szkoły, pomoc mamie, odrabianie lekcji i tym podobne rzeczy. Jej postać została zarysowana świetnie od początku pod względem psychologicznym lub zachowania. Staje się nam bliska w czasie czytania i ciekawa. Z łatwością można ją polubić i poczuć sympatie przez cały czas jej przygód jakie przeżywa. Jednocześnie za sprawą przemiany zmienia się jej podejście do różnych spraw, wyborów i decyzji. Oprócz niej spotykamy wiele postaci na przykład z lasu lub z miejsca zamieszkania. Zostały nakreślone bardzo dobrze i wypadają ciekawie od samego początku. Nie ważne jaką rolę mają do odegrania wzbudziły moje zainteresowanie od razu. Autorka z łatwością tworzy postacie zwierząt i relacje między nimi jakie pojawiają się podczas czytania. Poznajemy niektórych mieszkańców lasu, ich kłopoty i problemy jakie mają. Wszystko przedstawione zostało w interesująco i wciągająco od samego początku. Spotykamy również rodziców Leli i czasami innych ludzi pojawiających się na moment lub dłuższą chwilę w fabule. Postacie posiadają głębie i były ciekawie zarysowane wywołując nić sympatii do nich. Dlatego można było nimi zainteresować się od samego początku. Relacje łączące poszczególnych bohaterów zostały ukazane świetnie i wciągająco. Dialogi jakie wystąpiły były bardzo dobrze napisane. Książka Czar Wielkiej Sowy jest pozycją dla młodego czytelnika, która nawet starszym powinna spodobać się. Fantastyczna powieść mająca w sobie coś magicznego z nie nachalnym morałem mówiącym miedzy innymi o docenianiu wszystkiego co mamy. Żeby uważać czego życzy się, bo może to spełnić się i mieć swoje konsekwencje. W czasie czytania zmienia się nastawienie bohaterki, która doświadcza coraz bardziej skutków swojej decyzji i życzenia jakie spełniło się. Autorka świetnie sobie poradziła i nie pozorna książka wydana dawno temu zapewniła mi nie tylko znakomitą zabawę, lecz historie z przesłaniem do odkrywania w czasie czytania. Akcja prowadzona jest bardzo dobrze i szybko do przodu. W czasie czytania wiele dzieje się i nie sposób nudzić się. Wydarzenia zostały szybko poprowadzone i wciągają od samego początku do końca. Sięgając po książkę nie spodziewałem się takiej niezwykłej i ciekawej opowieści dla młodego czytelnika jaka może wywołać emocje w czasie czytania. Fantastycznie opowiedziana przez autorkę wciąga i nie pozwala oderwać się od niej. Zakończenie właśnie takie jak oczekiwałem dostać, lecz okazało się również ciekawe i pasujące do finału historii. Książka jest odkryciem nie znanej mi wcześniej autorki, której przeczytana powieść uwiodła mnie klimatem, bohaterami i historią jaką dostałem. Dlatego jestem zadowolony i szkoda, ze dopiero teraz przeczytałem. Przygody Leli wciągnęły mnie, potrafiły wywołać emocje i ukazać zmiany jakie następują w nastoletniej bohaterce za sprawą życzenia stania się zwierzątkami z lasu. Nie pozbawiona morału i końcowej puenty świetnie wypadła przynosząc fantastyczna przygodę okraszoną ilustracjami dodającej jej uroku w czasie czytania. Czar Wielkiej Sowy to pozycja dla każdego od młodego czytelnika po starszego, która jest godna polecenia, wciągająca z niezwykłą historią jaka dostajemy. Książka zaskoczyła mnie pozytywnie mimo skierowania jej do młodego czytelnika, przy której bawiłem się znakomicie. Zaciekawiony innymi pozycjami autorki na pewno kiedyś jak będę miał okazje sięgnę po książki jakie napisała.

Czasem trzeba poczytać i posłuchać coś w językach naszych sąsiadów. Gdzieś znalazłem stare nagranie z płyty zarejestrowanej przez samego Czapka. Z czeskiego nie wszystko łapię ze słuchu ale mogę wtedy sięgnąć i do książeczki. Dla miłośników psów i dla miłośników słów. A do tego dla miłośników fotografii. Rewelacyjna książka! Napsal Karel Čapek.

Wspaniała książka, która w dzieciństwie była dla mnie swego rodzaju natchnieniem. Bo ja też byłem pierwszakiem i bardzo cieszyłem się, że mam książkowego kolegę, który przeżywa podobne sytuacje, ma podobne problemy i troski... W tej książce nie należy oczekiwać napotkania jakichś nadzwyczajnych przygód głównego bohatera. Jest tam po prostu szkolna codzienność, przeplatana wydarzeniami z życia rodziny. To wszystko jednak pięknie opisane, w starym klasycznym stylu, kiedy to o nauczycielce mówiło się "Pani", kiedy okazywało się szacunek starszym. Jest też wątek chłopca pozbawionego ojca, wychowywanego przez zapracowaną matką, który to dzieciak w pewnej chwili schodzi na złą drogę, ale okazuje się jednak wartościowym kolegą, a prawie całą klasa pomaga mu w nauce. Tej książki nie dałoby się lepiej napisać, więc daję jej maksymalną ocenę i gorąco polecam!

Przygody białego króliczka Groszka i jego przyjaciół – dwóch kotków: Filka i Bamboszka, wiewiórki Barbaszki i jej dzieci, koziołka Truchcika, słonia i paru innych. Groszek zamieszkał w szałasie, niestety – co i rusz ktoś mu zjada dach… Ciekawe ilustracje wykonane techniką kolażu – tych wędlin aż chciałoby się spróbować! Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2016/07/24/wesole-lato/

Nie mam pojęcia czym kierowali się wydawcy, by po tomie 4 wydać tom 13. Do czego to jest podobne? Liczę, że ktoś w końcu wyda całość i po kolei, jak Pan Bóg przykazał. Czuć, że coś jest nie tak i mamy przerwę. Okazuje się, że Dorota mieszka już na stałe w Krainie Oz i to wraz z wujkiem i wujenką. Toto nagle potrafi mówić. Kiedyś biała kotka Eureka, teraz jest nazywana Różowa Kotką. Pojawia się również Kapitan Bill i dziewczynka (rówieśnica Doroty) o imieniu Trot. Baum zapewne wyjaśnia ich pojawienie się w Krainie Oz... ale to jest tom 13 :/ Okazuje się, że ex-król gnomów Ruggedo, wyrasta na arcywroga Krainy Oz, za jajeczną detronizację. Niestety również tracimy sporą cześć jego historii przez skok w wydanych częściach. Pojawia się za to Szklany Kot, który byłby moją ulubioną postacią, gdyby nie... antykocie uprzedzenie Bauma. Toż to kociofobia jest! Podobnie jak w przypadka Eureki, Szklany Kot jest złośliwy, arogancki i zadufany w sobie. Odgrywa poważna rolę w historii, ale też zostaje w niej ukarany. Fajny pomysł na przezroczystego kota, w którym widać umysł (rubinowe kulki) i serce. Baum dość lekce waży sobie czytelnika, zmieniając nieco wcześniejszą fabułę. Ale też rozbudowuje świat... czasami dość frywolnie, nie zastanawiając się nad implikacjami dla jego mieszkańców. Mimo tych wszystkich wad... czytało się bardzo przyjemnie. Historia nie jest wcale taka prosta, ma swój (lisi!) twist, tak że chciało się czytać do końca. Bardzo przyjemna ramotka. myślę, że znalazła by dzisiaj czytelników pośród dzieci. Ilustracje Zbigniewa Rychlickiego tym razem nie wzbudziły mojego zachwytu. Sprawiają wrażenie wykonanych na kolanie, na szybko, byleby pchnąć. Szkoda, bo Baum daje wielkie pole do popisu dla artysty plastyka. Dodajmy do tego dość kiepskie wydanie (latam 80' wiadomix), nierówne kolory i słabe klejenie. Znak czasu. Kiedyś wyruszę do Krainy Oz, ale będzie to tylko jeden z przystanków w Bardzo Długiej Podroży. Nie wybiorę się sam.

Książkę pożyczyłam od koleżanki, która była nią zachwycona. Są to dosłownie sceny z życia smoków - można zrobić z tego serial, bo kolejne sceny są ze sobą dość luźno powiązane głównie bohaterami. Mają swój urok - Żaba w pepegach <3 - i będę teraz lepiej rozumieć niektóre żarty koleżanki, ale całość jakoś mnie nie zachwyciła. Poza ilustracjami, które są naprawdę świetne!

Dlaczego nikt już tak pięknie nie pisze bajek? Nasza polska Janina Broniewska nie odstaje nawet na milimetr od Andersena czy braci Grimm! "Historia Gałgankowej Balbisi" jest wspaniała, napisana wybitną polszczyzną; to zabawna, wzruszająca i ciepła historia szmacianej lalki, którą uszyła babcia Łatkowska. Przewija nam się też uczynny, zdolny chłopiec Wicek, malarz szyldów pan Cudzik z pomocnikiem Zielonką, panna Agnieszka, właścicielka psów i kotów, kataryniarz Onufer, Żyd Szmul Aksamit z rodziną i inni mieszkańcy miasteczka. Wszyscy zmagają się ze swym codziennym trudem. Panuje bieda, ale jest wesoło. Każdy każdemu pomaga, nawet bezpański pies znajduje właściciela. A cały ten świat ubarwia nam niesforna, piękna szmaciana lalka, która ma więcej przygód niż mieszkańcy miasta razem wzięci.

Warszawa tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. Miasto gruzów, miasto ruin, miasto zgliszczy. Stolica biedoty, saperów, sierot, szabrowników. Pośród ulic tego obrazu nędzy i rozpaczy dzieci spędzają czas pomagając rodzinie w codziennym życiu lub na zabawie. Zabawy organizowane na miarę skromnych powojennych czasów i głównie wśród rówieśników. Gdzie się one odbywają? Często są to miejsca niebezpieczne, najeżone niewybuchami i minami. I to jest temat tejże książki i to wszystko powyższe w pigułce ta książka nam ukazuje. Ukazuje z perspektywy dziecka, bo dziecko właśnie tutaj jest narratorem. Nasz narrator i główny bohater zarazem ma na imię Antolek. Mieszka z dwiema siostrami. Młodsza to Irka, starsza ma piętnaście lat i na imię ma Lilka. Ojciec został rozstrzelany w czasie wojny, o matce słuch zaginął. Rodzina czeka na nią i ma nadzieje, że się odnajdzie. Lilka przejęła rolę rodziców, zarabia pieniądze, pierze, gotuje, sprząta i stara się zagwarantować rodzinie w miarę normalne warunki bytowania. Antolek spędza czas głównie z kolegami i włóczy się z nimi po gruzach całej okolicy. Tam czyha na niego wiele niebezpieczeństw, które mogą okazać się nawet śmiertelne w skutkach. Dzięki niemu i jego kolegom poznajemy życie w zniszczonej i zrujnowanej Warszawie tuż po zakończeniu okropnej drugiej wojny światowej. Książka wspaniała. Czytałem z wypiekami na twarzy i autentycznie mnie wciągnęła. Niesamowite literackie przeżycie. Uważam ją za wybitne osiągnięcie pisarskie. Bez wahań, bez zbędnych namysłów mogę ją polecić.