Łzy słońca

Autor po ośmio tomowej serii " Furia wikingów " wraca, ale już w nowej odsłonie do swoich starych bohaterów, Ragnara i Wikingów. Bardzo lubię beletrystykę historyczną, pozwala mi odpocząć i miło spędzić czas. Ciągle poszukuję i czytam polskich autorów zajmujących się tą tematyką, przynajmniej do pięt dorastających mojemu MISTRZOWI Sienkiewiczowi ( którego " Potop " czytałem przynajmniej kilkanaście razy )czy chociażby Kraszewskiemu, Gołubiewowi, Bunschowi. Niestety, do tej pory nie znalazłem, chociaż ostatnio podobał mi się 1 t. " Autremer " B. Wójcika, naturalnie tylko w porównaniu do innych współczesnych autorów. Po wielu świetnych serialach TV np. " Wikingowie ", ale też wielu innych, książki tego gatunku stały się bardzo popularne i wielu pisarzy próbuje szczęścia i możliwości przebicia, ale jak to często bywa... z różnym skutkiem. Są wśród nich kompletni ignoranci, przykładem niech będzie K. Jagiełło. W swojej książce " Przysięga ", pisze, że na przełomie X/XI w. ktoś " Pater Noster " odmawia po niemiecku (pierwsza strona, sic!),ok. 500 lat za wcześnie. Jak czytać dalej coś takiego ? W książce trochę swoich pomysłów, drętwych dialogów, spisanych sztucznym językiem, tak jakby autor z nim walczył. Czy wyszedł zwycięsko, sam/a musisz ocenić. Autor robi co może, POLECAM !!!

„Portret Lucrezii” Maggie O’Farrell sięgnęłam zaraz po „Hamnecie” – z potrzeby dalszego bycia w świecie tej autorki. I znów dostałam to, co w jej pisaniu najcenniejsze: uważność na detale, ciszę między słowami i bohaterkę, której życie rozgrywa się w półtonach, spojrzeniach i niedopowiedzeniach. O’Farrell z niezwykłą czułością i precyzją oddaje samotność młodej kobiety uwięzionej w świecie władzy, konwenansu i cudzych oczekiwań. To powieść gęsta emocjonalnie, pisana pięknym, sugestywnym językiem, która nie pędzi – ale wciąga właśnie swoim spokojem i napięciem pod powierzchnią. Czytałam ją wolniej niż „Hamneta”, bardziej uważnie, z poczuciem, że każdy rozdział domaga się ciszy po zakończeniu, a im bliżej końca, tym bardziej ogarniał mnie przejmujący smutek. To książka: o kobiecej samotności, o byciu obserwowaną zamiast widzianą, o przemocy systemowej, która nie musi krzyczeć, żeby była śmiertelna. Dla mnie ocena 8,5/10 – 9/10 za język i atmosferę, 8/10 za emocjonalną bliskość (mniej intensywna niż w Hamncie, ale bardzo konsekwentna)

"Ostatnia wyprawa wikingów" to (jak na razie) ostatni tom serii Młodzi wojowie, w którym poznajemy kolejne pokolenie bohaterów, kilkoro poznanych wcześniej, ale też kilka zupełnie nowych postaci. Trzeci tom również jest pełen akcji - mamy tu porwanie i wątek niewolnictwa, odkrywanie siebie, narodziny nowego barda (ten wątek szczególnie mi się podobał), potyczki, wyprawy, zagadkę, a nawet ślub! Ponownie odniosłam wrażenie, że ilość wątków i perspektyw może być ciut przytłaczająca dla młodego czytelnika, ja jednak bawiłam się świetnie! Znów urzekły mnie te same elementy- klimat, bohaterowie, realia, ciekawa fabuła. Jest tu wszystko, czego potrzeba dobrej przygodówce. Z niejakim smutkiem doczytywałam ostatni tom serii, gdyż nie chciałam się z nią rozstawać, wszystkie trzy książeczki zapewniły mi dużo frajdy oraz radości, no i oderwały mnie od bardziej wymagających lektur czy szarości życia. Młodzi wojowie to świetna seria historyczna dziejąca się w czasie początków państwa polskiego, którą mogą pokochać zarówno młodsi, jak i starsi. Mnóstwo przygód, akcji, angażujących wątków, sympatycznych postaci, perspektywy postaci negatywnych oraz niesamowity klimat - niczego nie brakuje! Aż żałuję, że nie mogłam jej poznać jak byłam młodsza, wtedy pewnie bym w niej przepadła. Mam nadzieję, że powstaną kolejne tomy tej serii, bo z przyjemnością bym do niej wróciła, fajne książki i duża polecajka ode mnie 🥰

Bardzo chętnie sięgam po książki, w których tłem jest historia, tak było więc i tym razem :) Biorąc do ręki część pierwszą trylogii spodziewałam się poznać postać tytułowej Maryny i muszę przyznać, że czuję niedosyt. Ta część zdecydowanie powinna mieć tytuł ,,Dymitr", jednak rozumiem, że jego droga do carskiego tronu, to wstęp do opowieści o polskiej carycy. Droga Dymitra do władzy jest niezwykle wciągająca. Rekompensowało mi to bardzo brak Maryny w Marynie:) Fani historii przeczytają z przyjemnością, bowiem historia jest tu bohaterem pierwszoplanowym, a tytułowa Maryna - no cóż... trzecio? Dużo tu walki o władzę, intryg i knowań. Styl autorki jednak mocno podręcznikowy. Jakby fabularyzowany podręcznik do liceum mojej córki. Są momenty kiedy autorka stara się nadać postaciom historycznym nieco ludzkich cech, zbliżając ich do czytelnika, choćby wtedy, gdy Maryna udaje się do wróżki, by poznać swoje losy, ale tych momentów, wychodzących poza ramy historii jest w sumie niewiele. Całość napisana dość ,,ciężkim", kronikarskim powiedziałabym stylem. Jeśli więc ktoś liczy na lekki, historyczny romans - to nie jest pozycja dla niego. Jeśli oczekuje wieczornego chilloutu przy filiżance kawy - to nie dla niego. Jeśli jednak historia to coś, po co sięgacie chętnie i z pasją, a do tego znane są Wam losy Europy w opisywanych przez autorkę czasach - to coś dla Was! Przyznam, że choć lubię historię, były momenty, które mocno męczyłam, zwłaszcza stylem, który był mocno szkolny, lekcyjny - jak już wcześniej wspomniałam, ale pod koniec pojawia się Maryna, więc zachęcona sięgam po jej dalsze losy. Co z tego wyniknie? O tym już niedługo.

Szkocja rok 1587 dla katolików sytuacja w kraju zaczyna być coraz mniej bezpieczna dlatego młody Jakub Murray wraz ze swoim ojcem i wujem postanawiają przenieść się do znacznie bardziej liberalnej Szwecji. Niestety po śmierci szwedzkiego króla rozpoczyna się walka o tron a katolicy znowu nie mogą czuć się bezpiecznie. Tym razem jednak bohaterowie nie szukają nowej ojczyzny, szczególnie, że Jakub jest już kapitanem królewskiego galeonu. „O koronę Szwecji” to powieść historyczna opisująca czasy wewnętrznej walki Zygmunta III Wazy o tytułową koronę Szwecji. Autor niewątpliwie dobrze zna te czasy i w ciekawy sposób dzieli się swoją wiedzą z czytelnikiem, umiejętnie łącząc literacką fikcję z wątkami historycznymi. Wielkimi minusami powieści są: niedokończone a ciekawie rozwijające się motywy oraz brak możliwości zżycia się z postaciami ze względu na zbyt dużą ilość przeskoków w czasie i fabule. Mimo tych niedogodności książka Tomasza Kulsa to niewątpliwie gratka dla fanów ciekawej literatury z historią w tle dla których te 300 stron kończy się za szybko.

,,Wyspa straceńców" to trzecia część serii opowiadającej o losach Maryny. Akcja rozgrywa się w latach 1605-1614. Jest to okres tzw. wielkiej smuty. Polacy okupujący w tym czasie Rosję, zmagają się z głodem i chorobami. Opisy, w których żywi wykopują zmarłych, aby ich zjeść są bardzo sugestywne, a przy tym przerażające. Głód to jednak srogi przeciwnik. Maryna to postać zdecydowanie tragiczna, uwikłana w losy historii. Momenty opisujące jej relacje z atamanem Zarudzkim nadają jej postaci wymiar ludzki. W tych momentach staje się dla czytelnika człowiekiem z krwi i kości. Nadal jednak pozostaje daleko w tle, a głównym bohaterem pozostaje historia, którą autorka przedstawia z największą starannością. Bardzo skrupulatnie wprowadza czytelnika w realia XVII wieku. Nie unika trudnych tematów, jakim jest na przykład kanibalizm, co momentami może być szokujące dla wrażliwego czytelnika. Jednak takie były fakty, taka była nasza historia. Całość serii to lektura raczej dla fanów historii. Język jest dość trudny, bo stylizowany na czasy, o których opowiada. To trzeba lubić. Sama Martyna to symbol kobiety uwikłanej w karty ówczesnych wydarzeń, pokazujący, jak trudna była sytuacja kobiety w tym ,,męskim" świecie. Była zwykle narzędziem w walce o władzę i wpływy. Jako fan historii polecam tę serię, ale wielbiciele gorących romansów nie znajdą tu nic dla siebie, bowiem to taki fabularyzowany podręcznik historii.

To druga książka autorki, którą czytam. Poznajemy tutaj losy kolejnego pokolenia. Po tym jak rodzice Antoniny po uciekają za granicę, wychowuje się ona w Anglii. Nie ma pojęcia jak bardzo burzliwe były losy jej rodziców w Polsce. Gdy tylko natrafia się okazja wyjeżdża do Polski. Lecz świat tutaj jest zupełnie inny. Komunizm rządzi każdą sferą życia. A jednak postanawia zostać w Polsce dla miłości. Jak wiele będzie kosztować ją tą decyzją? Historia bardzo przypadła mi do gustu, może ze względu na to że rzadko zdarza mi się czytać książki osadzone w czasach komunizmu. Jadnak walka studentów o wolność słowa to temat bardzo mi bliski. Dlatego losy tych młodych ludzi czytało mi się świetnie. Do tego ich uczucie nie jest opisane nazbyt cukierkowo. Książka pozostaje w sferze realizmu. Antonia przez to że wychowywała się w Anglii, można powiedzieć że bywa odklejona. Na pewno wiele kosztuje ją dopasowanie się do norm panujących w Polsce. Weźmy pod uwagę zwykle szklanki z koszyczkiem. W Polsce był to standard i u wielu starszych osób nadal można je spotkać. Natomiast dla Toni były wymysłem. Tą książkę mogę Wam polecić z całego serca. Przywraca wiarę w młodych ludzi i w sens walki o lepsze jutro.

Obchodzimy Dzień Kobiet :) I z tej właśnie okazji chcę Wam przedstawić piękną powieść o kobietach którą udało mi się przeczytać właśnie w dzisiejszym dniu. Książka, która porusza ważne tematy od przyjaźni po walkę o serce mężczyzny aż do marzeń tych spełnionych i tych niespełnionych, a co najważniejsze o sile kobiet. Niewiele jest autorek, które umią poruszyć serca czytelników, a co najważniejsze przeprowadzić przez całą historię tak aby wciągneła do ostatniej strony. I bardzo się cieszę, że właśnie ta książka wpadła w moje ręce podczas buszowania między półkami księgarni. Historia niezwykła pełna zwrotów akcji. Lata 60. Nowy Jork. Poznajemy tutaj główną bohaterkę, która jest autorką kilku powieści, ale właśnie przez ostatnią, najbardziej osobistą jaką napisała, czyli tytułowe "Ziarno niezgody" zmaga się z problemami twórczymi i słabymi ocenami. W tym właśnie momencie postanawia wrócić do pewnego angielskiego miasteczka, na wzgórze do swojego rodzinnego domu, gdzie unosi się woń różanych krzewów oraz zapach lawendy. To właśnie tam wszystko się zaczyna koszmary, które siedziały głęboko w niej wypływają na światło dzienne, a historia która wydawała się prostą, zwykłą już taką nie jest. Kobieta zaczyna snuć opowieść o dwóch dziewczynkach, które dawno temu poznały się na pensji dla panien otoczonymi wrzosowiskami. O dziewczynkach, które były dla siebie jak siostry aż do pewnego momentu kiedy zjawia się mężczyzna, który wpadł w oko oby dwóm. Już nic nie było takie same. Podobał mi się klimat tutaj był taki owiany tajemnicą, tragicznymi wydarzeniami. Mgliste wrzosowiska, dom na wzgórzu powiedziałabym, że jest bardzo zbliżona do gatunku gotyckiego. No i też czas, ponieważ w momencie kiedy bohaterka opowiada historię cofamy się do czasów po 1922 roku i śledzimy po kolei co się zdarza w jej życiu. Dawno nie czytałam książki, która porusza ten przedział czasowy więc takie miłe zaskoczenie i coś nowego. Autorka włożyła tutaj dużo serca co jest widoczne w każdym słowie czy zdaniu. Podobały mi się opisy tych miejsc, które zostały tutaj zawarte, fabuła też przypadła mi do gustu. Podobały mi się tutaj wątki miłosne gdzie można porównać tutaj chwile miłosnych uniesień. Wątki rodzinne w tej powieści poruszają serce i są zaskakujące. Podsumowując piękna, poruszająca, nieprzekombinowana historia. Emocjonująca, gdzie więź siostrzanej przyjaźni może się zachwiać pod wpływem manipulacji męskiego serca. Polecam!

„Mieszko. W blasku chwały” to drugi tom cyklu poświęconego Mieszkowi, autorstwa Daniela Komorowskiego. Po lekturze pierwszej części serii miałam spore oczekiwania wobec kontynuacji – i nie były one bezpodstawne. Poprzednia odsłona zrobiła na mnie duże wrażenie: była pełna emocji, dynamicznych wydarzeń oraz interesującego tła historycznego. Ukazywała narodziny legendy w sposób niezwykle ludzki i wiarygodny. Autor nie stworzył jedynie pomnikowego wizerunku przyszłego władcy, jakim był Mieszko I. Zamiast tego przedstawił młodego człowieka, który musi zmierzyć się nie tylko z polityką i przeznaczeniem, lecz także z własnymi słabościami i ograniczeniami. Z tym większą przyjemnością sięgnęłam po kontynuację — „Mieszko. W blasku chwały”. Byłam ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohatera, który zaczyna wychodzić z cienia i coraz śmielej walczyć o należne mu miejsce w historii. Po dramatycznych wydarzeniach z poprzedniego tomu Mieszko ledwie uchodzi z życiem po zamachu dokonanym przez skrytobójcę. Kto stoi za próbą jego zabójstwa? Czy tajemniczy zleceniodawca pozostanie bezkarny i nadal będzie pociągał za sznurki z ukrycia? Te pytania stają się początkiem kolejnego etapu w życiu młodego następcy. Mieszko wychodzi z cienia raz na zawsze i podejmuje decyzję, której nie można już cofnąć – postanawia wyruszyć po tron księstwa Piastów, który według woli ojca i prawa urodzenia powinien należeć do niego. Droga do władzy okazuje się jednak znacznie trudniejsza, niż mógł przypuszczać. Wrogowie czuwają, a każdy jego krok jest obserwowany i oceniany. Jedna pomyłka może przekreślić wszystko – zarówno jego plany, jak i przyszłość całego rodu. Na tej niebezpiecznej drodze Mieszko musi odpowiedzieć sobie na wiele pytań. Na kogo może liczyć? Czy bracia okażą się prawdziwym wsparciem, czy raczej rywalami? Czy przyjaciele pozostaną wierni w obliczu nadchodzącej wojny? A może największe zagrożenie kryje się tam, gdzie najmniej się go spodziewa? Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy długoletni sojusznik niespodziewanie uderza w kraj Piastów. Ten atak zmienia układ sił i zmusza Mieszka do podejmowania trudnych decyzji – nie tylko strategicznych, ale i osobistych. Kulminacją wydarzeń staje się wielka bitwa, jakiej ziemie Piastów jeszcze nie widziały. Na polu walki stają trzy armie, a wybór strony przez tę ostatnią może zadecydować o losach całego konfliktu. Wojna przynosi śmierć, zdradę i ogromne poświęcenie. W jej cieniu pojawiają się jednak także momenty miłości, przyjaźni i oddania. „Mieszko. W blasku chwały” to powieść, która w pełni spełniła moje oczekiwania jako kontynuacja pierwszego tomu. Autor z dużą wprawą rozwija historię zapoczątkowaną wcześniej, pogłębiając zarówno wątki polityczne, jak i psychologiczne. Szczególnie doceniam to, że bohaterowie nie są jednowymiarowi – każdy z nich ma własne motywacje, ambicje i lęki, co nadaje opowieści autentyczności. Największym atutem książki jest sposób ukazania drogi Mieszka do władzy. Nie jest to prosta historia o bohaterze, który bez wysiłku sięga po tron. Przeciwnie — obserwujemy młodego człowieka zmagającego się z presją, zdradą, stratą i odpowiedzialnością za innych. Dzięki temu jego postać nabiera głębi i wiarygodności. Duże wrażenie zrobiły na mnie także sceny bitewne – dynamiczne, sugestywne i pełne napięcia, a jednocześnie pozbawione zbędnego przeładowania szczegółami. Autor umiejętnie oddaje chaos i brutalność walki, nie tracąc z oczu emocji towarzyszących bohaterom. Opowieść obfituje w dramatyczne momenty – od brutalnych starć po poruszające chwile przy stosach pogrzebowych. Choć te chwile potrafią rozdzierać serce, niosą ze sobą także poczucie oczyszczenia i zamknięcia pewnych etapów. Na uwagę zasługuje również obecność wątków uczuciowych. Przyjaźń, lojalność i miłość nie stanowią tu jedynie tła, lecz istotny element budujący relacje między postaciami i wzmacniający przekaz historii. Podczas lektury wielokrotnie miałam wrażenie, że towarzyszę bohaterom w ich drodze – odczuwałam napięcie, niepewność i ciekawość tego, co przyniesie przyszłość. To właśnie uważam za największą zaletę tej powieści: zdolność do wciągnięcia czytelnika i sprawienia, że historia staje się prawdziwie przeżywana. To dla mnie niezwykle satysfakcjonująca lektura i kolejny dowód na to, że autor doskonale odnajduje się nie tylko w thrillerach, lecz także w powieści historycznej. Z przyjemnością będę śledzić dalsze losy Mieszka.

„Dziedziczka z Dunoon” to książka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałam się przyzwoitej, historyczno-obyczajowej opowieści z romansem w tle, a dostałam historię znacznie bardziej wielowymiarową, niż sugeruje opis. To powieść o lojalności, odpowiedzialności i wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Największą siłą tej książki jest bohaterka. Sophia Lamont nie jest papierową „dzielną dziedziczką”, która od razu wie, co robić. Jest rozdarta, niepewna, często zmuszona do podejmowania decyzji, na które nie jest gotowa, ale które są od niej wymagane. Jej dylematy – między obowiązkiem wobec rodu a własnymi uczuciami – zostały pokazane w sposób wiarygodny i emocjonalny, bez przesadnego patosu. Dzięki temu łatwo jej kibicować i rozumieć jej wybory, nawet jeśli nie zawsze są idealne. Bardzo dobrze wypada również tło historyczne. Średniowieczna Szkocja nie jest tu jedynie dekoracją – konflikty klanowe, polityczne sojusze i ciągłe poczucie zagrożenia realnie wpływają na losy bohaterów. Autorka sprawnie pokazuje świat, w którym prywatne szczęście niemal zawsze przegrywa z interesem rodu, a miłość bywa luksusem, na który nie każdego stać. To wszystko buduje spójną i wiarygodną atmosferę. Fabuła rozwija się płynnie, bez większych przestojów. Nie ma tu nagłych zwrotów akcji wrzuconych na siłę, ale też nie ma nudy. Intrygi są czytelne, relacje między bohaterami stopniowo się komplikują, a napięcie narasta w naturalny sposób. To książka, którą czyta się z przyjemnością, bez poczucia zmęczenia czy irytacji. Wątek romantyczny jest obecny, ale – co dla mnie duży plus – nie dominuje całej historii. Jest ważny, emocjonalny i dobrze wpisany w realia epoki, jednak nie przesłania głównego tematu, jakim jest walka o przetrwanie rodu i własnej tożsamości w świecie pełnym zdrad i politycznych gierek. Osobny akapit należy się wydaniu książki, bo jest naprawdę piękne. Twarda oprawa, dopracowana grafika, zdobienia i kolorystyka sprawiają, że to pozycja, która cieszy oko jeszcze zanim zacznie się czytać. To jeden z tych tytułów, które chce się mieć na półce – nie tylko dla treści, ale też jako estetyczny przedmiot. „Dziedziczka z Dunoon” to bardzo solidna, dopracowana powieść, która łączy emocje, historię i dobrze poprowadzonych bohaterów. Nie jest to książka rewolucyjna, ale zdecydowanie wyróżnia się starannością wykonania – zarówno pod względem fabuły, jak i wydania. Dla mnie mocne 8/10 – lektura wciągająca, satysfakcjonująca i zdecydowanie warta uwagi, szczególnie dla osób lubiących historie osadzone w realiach historycznych z silną, kobiecą bohaterką.

Drogi Czytelniku! Zanim zdecydujesz się sięgnąć po tę książkę wiedz jedno NIE JEST TO KSIĄŻECZKA DO PODUSI! To monumentalny zbiór około 100 legend, podań i bajań traktujących o Poznaniu przedstawionych w sposób przystępny ale wymagający od czytelnika zaangażowania w lekturę. To ważne, ponieważ wiele osób sięga ją opierając się na tytule. To błąd. Zbiór ten w wyczerpujący sposób przedstawia większość (albo wszystkie) możliwych do odnalezienia legend. Aparat naukowy zaś w postaci przypisów pozwala czytelnikowi sięgnąć jeszcze głębiej w ten fascynujący temat. Polecam gorąco czytać tę książkę z zaangażowaniem! :)

Świetna powieść historyczna dla osób naprawdę interesujących się historią. Bardzo dużo doczytałam, sprawdziłam i dowiedziałam się. Podziwiam umiejętność połączenia tylu faktów i fikcji tak, że czasami nie wiemy gdzie kończy się jedno a zaczyna drugie. Byłam w szoku, że caryca Aleksandra faktycznie miała młodszego brata, że Elena, córka księżnej Włodzimierzowej miała na koncie takie matrymonialne perypetie, że Karol postawił carskim dzieciom tak trafne horoskopy. I biedna Thyra, siostra carycy-wdowy. Historia rozdzierająca serce. Nie jest to sensacyjna powieść pełna zwrotów akcji a bogata, nieśpieszna historia o carskiej rodzinie. Moje literackie odkrycie.

"Życie to ulotna drobina, pył targany wiatrem." W naszym kraju nie brakuje starych dworków – rozsianych po wsiach i miasteczkach, często ukrytych wśród drzew, dziś nieco zapomnianych. Są jak cisi strażnicy przeszłości, którzy z biegiem lat utracili dawny blask, ale nie swoją historię. Ich skrzypiące podłogi, wysokie okna i zaniedbane ogrody pamiętają czasy, gdy tętniło w nich życie – rozmowy przy stole, rodzinne spory, pierwsze miłości i wielkie nadzieje. Patrząc na takie miejsca, można odnieść wrażenie, że kryją w sobie opowieści, które nigdy nie zostały do końca wypowiedziane. Być może w jednym takim dworku wydarzyła się historia podobna do tej opisanej w książce "Odcienie samotności". Fabuła przenosi nas najpierw do roku 1893. To czasy wyjątkowo trudne dla kobiet, których wówczas zdanie niewiele znaczyło, a marzenia, ambicje czy porywy serca były tłumione przez narzucone przez starsze pokolenia normy i zasady. Od najmłodszych lat uczono je odpowiedniego zachowania, podporządkowania i tego, że ich wartość mierzy się nie urodą, lecz posagiem. Jeśli panna miała majątek, kandydatów do jej ręki nigdy nie brakowało, nawet jeśli nie była obdarzona szczególną urodą. Tak właśnie jest w przypadku Honoraty Domachowskiej, którą poznajemy na początku powieści. Choć nie zachwyca wyglądem, jej majątek przyciąga wielu chętnych. Wkrótce wychodzi za Ignacego Małachowskiego i przeprowadza się do dworku w Mostówce. To tam po raz pierwszy widzi korytarz pełen portretów przodków, który nazywa Aleją Róż. Jeden z portretów szczególnie przykuwa jej uwagę, a pewnej nocy Honorata dostrzega w ogrodzie białą postać o długich blond włosach. Kim jest tajemnicza zjawa — na razie nie wiadomo. Byśmy mogli się tego dowiedzieć, autorka przenosi nas jeszcze dalej w przeszłość, do roku 1814. W tej części poznajemy kolejne kobiety, które mimo otoczenia rodziny i przyjaciół często doświadczają samotności. Choć początkowy wątek może sugerować elementy grozy, nie jest to tego rodzaju powieść ani horror. Ten niepokój nie wynika z obecności duchów, lecz z ludzi żyjących według sztywnych, religijnie umotywowanych zasad. Każde odstępstwo od normy uznawane jest za grzech i nieprzyzwoitość, a społeczne oczekiwania potrafią być bardziej opresyjne niż jakiekolwiek nadnaturalne zjawiska. Konstrukcja fabuły ma formę szkatułkową — autorka otwiera przed nami kolejne „drzwiczki”, za którymi kryją się następne historie. To jak odkrywanie pudełka w pudełku, gdzie każde skrywa fragment większej całości. Główna oś powieści toczy się w latach 1814–1815, ale poznajemy też wcześniejsze losy bohaterów, cofając się do momentów ich narodzin czy przełomowych wydarzeń, choć nie zawsze z podaniem dokładnej daty. Najpierw poznajemy Wiktorię, niemal osiemnastoletnią dziewczynę, która buntuje się przeciwko narzucanym jej ograniczeniom. Jej rodzice, Helena i Grzegorz Korbielewiczowie, mają wobec niej konkretne plany, a zwłaszcza Helena jest zdeterminowana, by wydać córkę za mąż za odpowiedniego, czyli bogatego kandydata. Wiktoria jednak nie czuje nic do wybranego dla niej hrabiego Brodnickiego. Los sprawia, że poznaje Franciszka Falskiego, żołnierza V Korpusu Wielkiej Armii i między młodymi od razu pojawia się fascynacja. Nie tylko on jednak zwraca uwagę na piękną Korbielewiczównę. Podczas balu dostrzega ją również hrabia Stanisław Rzeski, który w oczach matki Wiktorii wydaje się znacznie lepszą partią. Następnie cofamy się jeszcze dalej, by poznać losy samej Heleny Korbielewicz, z domu Gajewskiej. Jej życie początkowo było szczęśliwe, lecz później wszystko się zmieniło. Dzięki temu wątkowi rozumiemy, skąd bierze się jej chłód wobec Wiktorii i jakie demony nosi w sobie. Z każdym kolejnym rozdziałem wnikamy coraz głębiej w tę historię, mimo że duża część powieści ma charakter opisowy. Pierwsza połowa książki jest bardziej statyczna, obfituje w opisy i liczne postacie, co chwilami może przytłaczać. Jednak te szczegóły są istotne, bo każda osoba i każdy epizod tworzą większą, misternie splecioną całość. Ostatnie rozdziały są znacznie dynamiczniejsze, kiedy znamy już losy bohaterów, fabuła przyspiesza, a wydarzenia związane z Wiktorią i jej przyjaciółkami nabierają emocjonalnej intensywności. Pani Natalia Thiel już dwa razy zauroczyła mnie swoimi powieściami i teraz zrobiła to ponownie. Najpierw był to jej debiut „Walc dla Izabeli”, a po nim „Dziewczyna z portretu”. Jej historie do dziś wspominam z nostalgią, więc bez zastanowienia sięgnęłam po trzecią powieść tej autorki, która tym razem zabiera nas w przeszłość do wieku XIX. „Odcienie samotności” to pierwsza część fascynującej, historycznej serii, która z każdym kolejnym epizodem stawała się coraz bardziej ciekawsza. Autorka stworzyła w niej bogatą galerię portretów kobiet, które musiały podporządkować się obowiązującym regułom życia. Nie brakuje barwnych opisów strojów, wnętrz, potraw, zwyczajów i obyczajów, które pozwalają zanurzyć się w realiach epoki.

"Wśród spalonych osad" to drugi tom serii Młodzi wojowie, również ciekawy i wciągający. Tym razem przenosimy się nieco do przodu w czasie, ponieważ śledzimy losy potomstwa bohaterów z pierwszego tomu, co jest całkiem ciekawym zabiegiem. Mam wrażenie, że ten tom jest bardziej emocjonujący, jest tu poruszony wątek najazdu i niewolnictwa, a później oczywiście prób ratunku bliskich. Ponownie otrzymaliśmy też rozdziały ze strony negatywnych postaci, co również mi się podobało. Odnoszę wrażenie, że w kontynuacji autor serwuje nam większą liczbę perspektyw - dla mnie była to zaleta, mogłam poznać historię od różnych stron, jednak zastanawiam się czy dla młodego czytelnika większa liczba punktów widzenia nie będzie przytłaczająca, szczególnie, że prolog i epilog to dodatkowo skoki w czasie, gdyż opisywane tu opowieści w rzeczywistości snuje mnich do swoich siostrzeńców. Znów bardzo dobrze bawiłam się z tą serią, ponownie urzekły mnie te same elementy - wartka i wciągająca akcja, sympatyczni bohaterowie, klimat z nawiązaniami historycznymi oraz słowiańskimi, a także wyważone konflikty- nieprzesadnie wygładzone, ale dopasowane do wieku odbiorców. Jak najbardziej polecam kontynuację Młodych wojów - zarówno dla dorosłych, którzy szukają fajnej przygodówki, jak i dzieci, które gustują w takich klimatach.

XIVw., Francja, klasztor dominikanów, tajemnicza księga, inkwizycja, dżuma, Mistrz Eckhart - w skrócie- tego można spodziewać się w tej książce. Ale wcale nie jest to drugie Imię Róży. Przede wszystkim Krzyże z popiołu napisane są współczesnym językiem i stylem, więc czyta się dobrze, jest tu trzymająca w napięciu intryga, dzięki czemu dość liczne fragmenty filozoficzno - religijne nie przytłaczają. Ówczesny świat jest wyraziście przedstawiony, a były to czasy, które zdominowała tylko co wygasła epidemia. Ale też doskonale nakreśleni są bohaterowie i ich relacje, szczególnie dobrze udało się autorowi pokazać bez żadnych podtekstów przyjaźń między mnichami Antoninem i Robertem. Jestem bardzo usatysfakcjonowana lekturą, która dała mi przyjemność obcowania z erudycyjną narracją, ciekawą intrygą, oraz wzbudziła refleksje i przemyślenia.

Powieść Aliny Staneczek to literacka próba zmierzenia się z fenomenem „zakorzeniania się” w przestrzeni naznaczonej cudzą historią i traumą powojennych przesiedleń. Autorka stworzyła portret miejsc, które niegdyś należały do „innych”, a które z biegiem dekad stały się domem, choć ich fundamenty wciąż rezonują echem przeszłości. Oś fabularną stanowi skomplikowana relacja dwojga młodych ludzi, których dorosłość przypadła na okres powojennej odbudowy Polski. Juliusz to potomek rodziny przesiedleńców z Kresów Wschodnich, którzy próbowali ułożyć sobie życie w zrujnowanym Gdańsku. Z kolei Greta to rodowita gliwiczanka o niemieckich korzeniach. Jej obecność w mieście to efekt odważnej decyzji babki, która mimo zmian granic postanowiła nie opuszczać swojego domu. Ich relacja jest naznaczona „cieniem przeszłości”. Pochodzenie Juliusza i narodowość Grety tworzą barierę, która sprawia, że ich miłość od początku skazana jest na walkę z przeciwnościami losu. Czytelnik śledzi ich życiowe koleje, obserwując wzajemne przyciąganie i odpychanie, w którym polityka i rodzinne traumy nieustannie stają im na drodze. „Nasze odzyskane miejsca” to przede wszystkim kronika miłości trudnych, które mimo licznych przeszkód rozpaczliwie szukają spełnienia. Śledzimy losy Juliusza i Grety – pary, której wchodzenie w dorosłość w powojennej Polsce było naznaczone piętnem pochodzenia. On, jako przybysz ze Wschodu osiadły w Gdańsku, oraz ona, Niemka z Gliwic, której rodzina odmówiła wyjazdu, tworzą duet, nad którym od zawsze wisiało fatum rodzinnych zaszłości. W trakcie czytania poznajemy ich zawiłe ścieżki życiowe i nieustanne mijanie się. Choć oboje pragnęli bliskości, życie co rusz rzucało im nowe kłody pod nogi. Ta nostalgiczna i przepełniona smutkiem historia oferuje nam jednak coś więcej niż tylko wątek romantyczny – zachwyca barwnymi opisami miejskiej zabudowy i licznymi nawiązaniami do przedwojennej świetności opisywanych miast. Muszę przyznać, że moje pierwsze spotkanie z tą pozycją było dość trudne. Początkowo nie potrafiłam odnaleźć klucza do tej opowieści ani zrozumieć, w jaką stronę zmierza autorka. Dopiero z czasem, gdy postacie stały mi się bliższe, pojęłam istotę i głębię tej historii. Zrozumiałam, że to książka o poszukiwaniu sensu tam, gdzie historia pozornie go odebrała.

Obrawalde, dziś Obrzyce, było wszechstronnie wychwalanym, rzekomo najnowocześniejszym szpitalem dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi. Jego sława nie wzięła się jednak znikąd. Doktor Grabowski doskonale posługiwał się sztuką manipulacji, dzięki czemu miejsce, którym zarządzał, postrzegane było jako wzorcowe. Prawda okazuje się jednak zupełnie inna, o czym szybko przekonuje się Erna, kiedy zostaje tam ewakuowana. Walka o jedzenie, niedobory wody i ciężka praca fizyczna to zaledwie wierzchołek góry lodowej problemów, z którymi przychodzi jej się mierzyć. Dopiero zaczynam swoją przygodę z książkami o tematyce historycznej, ale muszę przyznać, że „Dusze niczyje” to jedna z tych pozycji, obok których nie da się przejść obojętnie. Fabuła powieści oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, jednak nie znajdziemy tu trudnego, naukowo historycznego języka. Historia opowiadana jest z perspektywy Erny, najpierw pacjentki, a później pracownicy szpitala. Razem z główną bohaterką odkrywamy tajemnice Obrawalde i krok po kroku przekonujemy się, jak paskudny obraz kryje się pod pozornie humanitarną fasadą szpitala dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Nietrudno jest przeczytać brutalną historię, kiedy wiemy, że wszystko jest fikcją. Tutaj świadomość, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, wstrząsa podwójnie i zostaje w głowie na długo. Autor stworzył bohaterów idealnie niedoskonałych. W bardzo sugestywny sposób opisuje ich emocje i rozterki, z którymi muszą mierzyć się w tak skrajnych warunkach. Nie jestem specjalistką od historii wojennej, jednak posłowie wskazuje, że autor bardzo rzetelnie podszedł do researchu. Zarys historyczny na końcu książki zaciekawia i zachęca do dalszego zgłębiania tematu. Powieść czytało mi się ciężko, ale nie ze względu na styl pisania, tylko na samą tematykę. Autor bardzo sprawnie operuje językiem i przez kolejne strony przechodzi się płynnie, jednak wydarzenia są na tyle trudne, że moja psychika momentami potrzebowała przerw. To zdecydowanie nie jest lekka lektura, ale została napisana w fascynujący sposób. Z czystym sumieniem polecam ją każdemu, kto potrafi zmierzyć się z realiami II wojny światowej.

Rok 1812. Bohaterowie znani z książki „Na surowej ziemi”, Julian Zakrzeński oraz jego dwaj synowie: starszy Stanisław i młodszy Józef, uczestniczą w wojnie Napoleona z Rosją. Zastajemy ich, gdy pochód Wielkiej Armii zatrzymał się w Moskwie. Stolica Rosji została spalona przez samych Rosjan, a armia francuska wycofuje się w kierunku Księstwa Warszawskiego. Odwrót ten jest jednym z najtragiczniejszych w dziejach historii. Francuzi i ich sprzymierzeńcy cofają się w wielkim nieładzie trapieni przez głód i mroźną zimę. Ich szlak znaczą ciała zmarłych z zimna towarzyszy. Ale jedni sojusznicy, Polacy, są niezmordowani. Mimo braku koni prowadzą wszystkie swoje działa, Napoleon wysyła ich ochrony całej Wielkiej Armii, a Kozacy na usługach Rosji panicznie się ich boją. Tylko czy ta garstka żołnierzy sprosta zadaniu i ochroni resztki armii? Jedyną droga ucieczki jest most na Berezynie, jednak w wyniku nieudolności jednego z marszałków francuskich zostaje on zdobyty przez Rosjan. Wobec tego ostatnią drogą odwrotu jest przeprawa po improwizowanych mostach. Jak to się skończyło, wiadomo z historii. Lubicie książki z historią w tle? To jest właśnie coś dla Was. Autor przenosi nas w burzliwe czasy wojen napoleońskich, a właściwie to już ich schyłku. W książce została opisana cała masa wydarzeń historycznych począwszy od odwrotu wojsk Napoleona Bonaparte z Rosji, kończąc na Bitwie Narodów pod Lipskiem w 1813. W wir tych wydarzeń zostają wciągnięci bohaterowie książki. Oprócz fikcyjnych postaci znajdziemy tu również całą plejadę postaci historycznych, zarówno tych znanych z lekcji historii, jak książę Józef Poniatowski, ale także mniej znanych, którzy mieli wpływ na bieg wydarzeń. Dużym plusem jest umieszczenie przez autora na końcu książki indeksu autentycznych postaci występujących w powieści. Książkę czyta się bardzo dobrze. Lektura jest wciągająca i z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów, chociaż wiadomo jaki los spotka niektórych z nich (np. wspomnianego wcześniej księcia Poniatowskiego). Szkoda, że takich książek nie było w czasach, kiedy uczęszczałem do szkoły. Na pewno byłyby bardzo dobrym uzupełnieniem lekcji historii, a młodzież sięgałaby po nie z przyjemnością. Zakończenie jest optymistyczne, ale czy będzie dalszy ciąg? Może autor „postarzy” trochę bohaterów i przeniesie ich w czasy Powstania Listopadowego? W końcu to tylko 15 lat od zakończenia książki, a Stanisław i Józef są młodymi ludźmi. Piotr Śliwiński to polski autor, który debiutował w roku 2007 zbiorem „Dziki Kąt”, w którym opisuje swoje swoją młodość spędzoną w Krakowie. Jego pierwszą książką historyczną był wydanu dziesięć lat później „Ryngraf”, którego akcja rozgrywa się w trakcie insurekcji kościuszkowskiej. Akcja kolejnych dwóch „Na surowej ziemi” i „Najdłuższa droga” rozgrywa się w czasach Księstwa Warszawskiego i wojen napoleońskich.

Pierwsza połowa XIV stulecia. Książę płocki, Wańko, zwany Srogim, przyjmuje na swoim dworze posłów czeskich i krzyżackich. Sojusz z Czechami i krzyżakami wymierzony jest przeciw Władysławowi Łokietkowi. Nie wszyscy możni z otoczenia księcia pochwalają zamiary swego pana. Pośród tych, którzy usiłują nakłonić Wańkę do zmiany decyzji jest wojewoda Andrzej Odrowąż. W życiu uczuciowym księcia także nie brakuje burzliwych przeżyć. Jego ukochana Zozula jest czymś wyraźnie przygnębiona. Wańko zamierza poznać przyczyny nagłej zmiany jej nastroju. W tym samym czasie, syn wojewody płockiego, młody rycerz Jaszko Odrowąż, w trakcie wędrówki przez puszczę dociera przypadkiem do Borowic. Ten niewielki zapomniany przez Boga i ludzi gródek należy do pana Spytka. W Borowicach Jaszko poznaje niezwykle urodziwą córkę Spytka, Halkę. Młodzi szybko zakochują się w sobie. Niebawem okazuje się jednak, że na drodze do szczęścia tej pary zaczynają piętrzyć się liczne przeszkody. Na kartach powieści dzieje się bardzo wiele. Mamy wielką politykę, knowania, intrygi, dążenie do władzy za wszelką cenę. Wielokrotnie wspominany bywa Władysław Łokietek. Tytułowy bohater to także postać, która zapisała się na kartach historii. Michał Synoradzki kreśli jego sylwetkę jako bezwzględnego, ambitnego i mściwego władcę. Wańko to kunktator, zmienia sojusze, w chodzi w alians z krzyżakami, by za jakiś czas stanąć po stronie Polski. Pośród postaci drugoplanowych widzimy możnowładców, rycerzy a nawet szpiegów. W trakcie rozwoju fabuły na jaw wychodzą pilnie strzeżone przez lata, mroczne sekrety niektórych z bohaterów. W bogatym dorobku Michała Synoradzkiego (1860-1922) znajdziemy około czterdziestu powieści, w większości historycznych. Synoradzki należał do Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy. Jak wielu ówczesnych autorów również i on drukował swe utwory na łamach prasy. Ukazywały się one między innymi w „Gazecie Warszawskiej”, „Kolcach” a także w słynnej „Biesiadzie Literackiej”. „Wańko Srogi” na premierę książkową musiał nieco poczekać, wcześniej przygody księcia, Jaszka, Halki, Zozuli i Spytka mieli okazję poznać choćby czytelnicy pisma „Korespondent Płocki”. Mimo iż książki Synoradzkiego cieszyły się dużym zainteresowaniem czytelników, większość z nich nie była wznawiana po zakończeniu II wojny światowej. Podobnie było również z niniejszą powieścią. „Wańko Srogi” to czwarta pozycja w serii wyjątkowych powieści historycznych „Szabla i miecz”. W 2024 roku miłośnicy literatury przygodowej i dziejów Polski mieli okazję poznać również powieści Kazimierza Glińskiego „Mąż krwawy”, Włodzimierza Sulimy Popiela „W sidłach Diabła” oraz Stanisława Kluczka „Zamek Gardłorzeziec”. Polecam.

Bardzo ciekawa opowieść, zbudowana na podstawie nielicznych dostępnych źródeł, udramatyzowana, lecz przedstawiona w niezwykle obrazowy sposób, ciekawie oddający klimat XVIII-wiecznej Wenecji. Początek czyta się dość ciężko – styl, niby poetycki, a jednak toporny. Narracja prowadzona w czasie teraźniejszym i zalew krótkich, pojedynczych zdań prawie nigdy nie jest dobrym wyborem. Z czasem jednak styl wyraźnie się zmienia – jakby za pióro chwycił inny autor. A może pisarka wróciła do tekstu po przerwie, już z większą wprawą, któż to może wiedzieć? Mniej więcej w połowie książka nabiera tempa, sensu i lepszego rytmu. Czytelnik szybko zapomina o mozolnej lekturze pierwszych 150 stron. I zaczyna wątpić w swoją dotychczasową wiedzę o Antonio Vivaldim. To z kolei prowadzi do kilku godzin intensywnego poszukiwania informacji o kompozytorze i jego współczesnych – we wszystkich książkach, które ma się pod ręką i w zakamarkach internetu. A taki efekt zawsze dobrze świadczy o przeczytanej książce.