Lukrecja stawia na swoim

Pamiętacie Batmana? A Supermana? To superbohaterowie, których zna większość z nas, bo stali się symbolami popkultury. Tymczasem ja chce Wam dziś przedstawić Lisę, która ze zwykłej dziewczyny stała się superbohaterką. Ale zacznijmy od początku! ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝗸𝗼𝗺𝗶𝗸𝘀? Lisa to dziewięcioletnia dziewczynka, która przeprowadza się do nowego miasta i zamieszkuje z babcią. W nowej szkole nie jest łatwo - jest nękana przez kolegów, a jedynym jej schronieniem staje się biblioteka. Podczas ucieczki chroni się w niej i przypadkiem trafia na dziwną książkę. Znalezisko zmienia jej życie: uczy nie tylko supermocy, ale też... jak być silną wewnętrznie. 💪 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🦸‍♀️ silna bohaterka, z którą łatwo się utożsamić 📚 komiksowa forma, która przyciąga uwagę nawet tych, którzy nie przepadają za czytaniem 💬 porusza ważne tematy – przemoc rówieśnicza, wykluczenie, akceptacja. 💪 promuje wiarę w siebie i własne możliwości 📖 seria, która wciąga – jeśli spodoba się pierwszy tom, na czytelników czeka dalszy ciąg przygód Lisy 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Książka jest skierowana do dzieciaków od 7. roku życia, ale spokojnie można zaproponować ją już 6-latkom. Komiks doskonale się sprawdza💖 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Podręcznik dla superbohaterów" to komiks, który łączy dynamiczną akcję z głębokim, ważnym we współczesnym świecie, przekazem. Ta historia to nie tylko pełna akcji opowieść o walce ze złoczyńcą, ale przede wszystkim z brakiem wiary w siebie i potrzebą akceptacji. Komiks z odwagą podejmuje trudne tematy, pokazując, że każdy może stać się bohaterem, musi tylko uwierzyć w swoją siłę. Ola była pod dużym wrażeniem ilustracji i historii, z pewnością sięgniemy po kolejne części przygód Lisy 💖

Ocena mojego synka(dla mnie tak7/10) Czytałam ją mojemu 8latkowi,czasami sluchal tez 10latek i temu mlodszemu bardzo sie podobala. Tak bardzo,ze zabieramy sie za drugi tom. Dobrze mi sie ja czytalo chociaz jest troche przydluga co zwlaszcza dla mlodego czytelnika moze to byc zniechecajace. Akcja nabiera tempa zwlaszcza pod koniec.

"ŚNIEŻNA SIOSTRA" - MAJA LUNDE Książka z gatunku literatury dziecięcej, jednak jeśli myślisz że dostaniesz tutaj ciepłą i błahą historyjkę to bardzo się mylisz. "Śnieżna siostra" to piękna historia, na pewno magiczna, ale momentami też mroczna. Towarzyszyłam Julianowi w pierwszych świętach po śmierci siostry. choć bohater chciat, żeby święta się odbyły i było normalnie, jego rodzice nie potrafili tego zrobić. Sami nie radzili sobie z emocjami. Muszę zwrócić uwagę na przepiękne wydanie, dużo kolorowych obrazków, które zdecydowanie umilą utrzymają skupienie najmłodszych na lekturze. Z pozoru ta krótka historia wywołała we mnie wiele emocji. Był moment w którym byłam zła na bohatera i go nie rozumiałam (choć można zadać sobie pytanie, jak zrozumieć dziesięcioletnie dziecko które straciło siostrę i nie ma wsparcia rodziców). Były też fragmenty gdy chciałam go przytulić i dać mu jego wymarzone Święta. Na pewno polecę młodszym czytelnikom na okres Adwentu. Czytanie po jednym rozdziale (w sumie jest ich 24), dawkowanie sobie tej histori, według mnie musi dodawać emocji. Magiczna historia dla całej rodziny. Polecam! 9/10⭐

Anne Goscinny, córka słynnego René Goscinnego, autora „Mikołajka”, postanowiła stworzyć żeńską odpowiedź na kultowego bohatera swojego ojca. Tak powstała Lukrecja – pełna energii, błyskotliwa i nieco zbuntowana dziewczynka, która podbija serca czytelników już od pierwszego tomu swoich przygód. Podobnie jak Mikołajek, Lukrecja przeżywa codzienne perypetie, które dla niej i jej rówieśników urastają do rangi wielkich przygód. Bohaterka mieszka z mamą, jej partnerem oraz babcią, a do tego utrzymuje kontakt z tatą, co sprawia, że jej życie jest pełne emocji i zabawnych sytuacji. Ma paczkę przyjaciół, swoje dziecięce troski i przemyślenia, które dorosłym mogą wydawać się błahe, ale dla niej są najważniejsze na świecie. Styl Anne Goscinny przypomina humor i lekkość jej ojca, ale wprowadza też współczesny kontekst i spojrzenie z perspektywy dziewczynki. Lukrecja jest bystra, niezależna i ma własne zdanie, co sprawia, że jej przygody są świeże i pełne uroku. Książka jest świetnie zilustrowana przez Catel Muller, co dodatkowo podkreśla humor i charakter bohaterki. „Przygody Lukrecji” to idealna lektura dla dzieci, zwłaszcza dla tych, które pokochały Mikołajka, ale szukają historii z dziewczęcą perspektywą. To książka pełna ciepła, śmiechu i dziecięcej wyobraźni, która pokazuje, że codzienność może być równie ekscytująca, co największa przygoda.

To moje kolejne spotkanie z Lottie Brooks i muszę przyznać – ta dziewczyna oraz jej szalona rodzinka i paczka przyjaciół wciąż potrafią mnie rozbawić do łez. „Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks” autorstwa Katie Kirby to książka, która idealnie oddaje sens słowa „chaos”, zwłaszcza w wersji świątecznej. Już od pierwszych stron wiadomo, że nie będą to grzeczne, cukierkowe święta. Jest głośno, absurdalnie i kompletnie nieprzewidywalnie. Jednym z najbardziej zapadających w pamięć momentów jest scenka z dzieciątkiem, które mówi zdecydowanie niezbyt odpowiednie słowa, a chwilę później… zamienia się w pterodaktyla (przynajmniej w wyobraźni). Takie fragmenty są totalnie w stylu Lottie – lekko szalone, przerysowane i przez to niesamowicie zabawne. Rodzina Lottie przeżywa prawdziwy świąteczny najazd gości, co prowadzi do kolejnych katastrof, nieporozumień i komicznych sytuacji. Każdy coś dokłada od siebie, a efekt końcowy jest taki, że zamiast spokojnych świąt mamy totalny miszmasz emocji, hałasu i absurdów. I właśnie to w tej serii uwielbiam – autentyczność i brak udawania, że wszystko zawsze musi być idealne. Na deser dostajemy jeszcze niezapomnianego sylwestra, który idealnie zamyka tę historię. Jest emocjonalnie, jest śmiesznie i bardzo „lottie’owo” – czyli z przytupem, wstydliwymi momentami i ogromną dawką humoru. To książka lekka, pełna śmiechu i idealna na poprawę humoru. Jeśli ktoś lubi historie, w których święta wymykają się spod kontroli, a bohaterowie są prawdziwi w swojej niedoskonałości, to spotkanie z Lottie Brooks będzie strzałem w dziesiątkę. Ja bawiłam się świetnie i już wiem, że z tą bohaterką jeszcze nie raz chętnie się spotkam.

Trzeci tom przygód Lukrecji autorstwa Anne Goscinny to kolejna pełna ciepła i humoru opowieść o dorastaniu, przyjaźni i codziennych wyzwaniach. Autorka z niezwykłą lekkością prowadzi czytelnika przez świat 12-letniej bohaterki, która wciąż odkrywa siebie i otaczającą ją rzeczywistość. Tym razem Lukrecja musi zmierzyć się z nowymi sytuacjami – pierwszą szkolną wycieczką, nieoczekiwanymi zwrotami akcji w jej paczce przyjaciół oraz coraz większą ciekawością świata dorosłych. Wciąż pełna energii i błyskotliwego poczucia humoru, próbuje odnaleźć równowagę między własnymi marzeniami a oczekiwaniami innych. Jej przygody są niezwykle bliskie współczesnym nastolatkom, dzięki czemu książka wciąga i bawi od pierwszych stron. Anne Goscinny udowadnia, że potrafi pisać z lekkością i humorem, ale jednocześnie nie unika ważnych tematów, takich jak relacje rodzinne, szkolne rozterki czy pierwsze kroki w dorosłość. Świetnie oddane emocje, naturalne dialogi i wciągająca fabuła sprawiają, że „Lukrecja na pierwszym planie” to doskonała propozycja na leniwe popołudnie. To książka, która nie tylko bawi, ale i skłania do refleksji – zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Cała seria o Lukrecji to świetny wybór dla każdego, kto szuka lekkiej, ale wartościowej lektury.

Książka jest bardzo wartościowa i mimo że jest to młodzieżówka to każdy nawet dorosły musi ją przeczyta.Smutek i płacz to nie jedyne emocje które towarzyszą podczas czytania jest tam równiez nadzieja,radość,złość i inne różne emocje ale nie moge ich opisać-to trzeba poprostu przeżyć.

Gromadka dzieci, która tuż przed świętami dowiaduje się, że nie może dalej mieszkać w ukochanej kamienicy i zrobi wszystko, aby tam zostać, łącznie z poznaniem i ułaskawieniem mrukliwego sąsiada. Fajna historia dla wczesnych nastolatków bardziej niż dzieci (problemy dorosłych, które widzą dzieci, dużo tekstu, szczątkowe ilustracje).

Lubię te historie o niedoskonałych ludziach. Lubię podkreślanie inności i odrębności, ale jednak pełne szacunku do drugiego człowieka. Lubię, gdy zmagania nie zawsze są tak autentyczne i dosadne. Niedopowiedzenia mają swoją moc. Lubię te spokojne, wyciszające całość zakończenia. Chciałabym, żeby padła diagnoza Gilera, bo w końcu oswajanie z trudną, czasami straszną terminologią da się ograć. Normalizowanie nie chorób dobrze nam wszystkim zrobi. Znowu jednak nie wiem do końca do kogo skierowana jest to książka. Jednak z chęcią sięgnę po pozostałe tomy, bo zdaje się, że tylko pierwsze 2 czytałam.

Uwielbiam! Na początku byłam bardzo zawiedziona kiedy Lottie zastanawiała się czy nie zostawić Daniela dla Antonie'go! DOSŁOWNIE POZNAŁA GO NA WYJEŹDZIE W FRANCJI! To nie miało szans wypalić! Było mi bardzo szkoda Daniela! Na szczęście Lottie miała jeszcze trochę rozumu! 😅 Byłam też bardzo zdziwiona kiedy Antonie napisał jej w liście że chciał ją pocałować! 🫢 Polecam bardzo!

Kolejna książka z serii o hotelu Winterhouse trzyma odpowiedni poziom. Główna bohaterka staje się momentami irytująca, ale opowieść jest na tyle wciągająca, że nie przeszkadza. Scena z wykorzystaniem ostatniego życzenia (zdecydowanie zmarnowane na głupotę) dość infantylna.

Ferie w mieście czy w górach? Przed takim dylematem stają bohaterowie książki Agnieszki Mielech „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Polarna wyprawa”. Właściwe to żaden dylemat, bo kto nie chciałby jechać na zimowisko w góry. Tylko, że nie ma już miejsc. Najpierw trzeba przekonać trenera, aby zgodził się zabrać na wyprawę jeszcze cztery osoby, potem dobrze się do niej przygotować, a potem... witaj przygodo! Jeszcze jedna zimowa odsłona przygód Emi i jej przyjaciół. Pomysłów na wolne dni bohaterowie maja mnóstwo, ale jedno wiedzą na pewno. Chcą ten czas spędzić razem, a zimowisko w górach wydaje się takie ekscytujące. I będzie. Zdradzę tylko, że w tej części psy rasy husky skradną serca członków Tajnego Klubu Superdziewczyn. „A jeśli chodzi o nudę, to chcę zaznaczyć, że nasza paczka robi wszystko, aby jej unikać.”1 możemy przeczytać w dzienniku Emi. I faktycznie potrafią oni oszukać nawet Panią Zimę, która często mrozem zagania nas w cztery ściany. W tomie pt. „Polarna wyprawa” bohaterowie przeżyją prawdziwą przygodę. Zapewne długo jej nie zapomną. A ty czytelniku, co wybierzesz. Zimę w mieście czy w górach? 1 A. Mielech, „Polana wyprawa”, wyd. Wilga, Warszawa 2025, s. 9.

Tak jak poprzednio, tak i ta książka okazała się bardzo przyjemną lekturą z którą równie przyjemnie spędziłam czas. To jedna z tych książek, która mimo iż dedykowana młodszemu odbiorcy, może spodobać się także dorosłym. Podoba mi się, że bohaterowie to zwyczajne dzieciaki, które tak jak w prawdziwym życiu borykają się z problemami, odnoszą sukcesy i popadają w kłopoty. Sama historia także jest naturalna i nie wydumana - prosta, jednak nie infantylna i banalna a ciekawa okraszana akcją i cennym przesłaniem. To nie tylko przygody ale także ważne wartości jak przyjaźń, wzajemne wsparcie, szacunek, udzielanie pomocy, powierzanie i dotrzymywanie sekretów. Opieka nad zwierzętami, prawidłowe ich traktowanie, szacunek do ludzi i przyrody - do całego świata. Szkolne problemy, radości ale i smutki. Wszystko to z czym na co dzień mogą i borykają się nie tylko dzieci. Styl autorki jest lekki, przyjemny, lecz nie banalny - dostosowany do młodszego czytelnika a sama opowieść naprawdę ciekawa i wciągająca, nawet dorosłego. Margit Auer napisała powieść z wyczuciem i smakiem - widać, że zna naturę młodego czytelnika

Rose Lagercrantz "Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię" Ostatnia część przygód Duni. To były książki, które kupowałam po kolei i okropnie mnie irytował fakt, że tak robię, a nie zaopatruję się w cała serię za jednym zamachem. Jednak skąd mam wiedzieć, że akurat trafię na naprawdę dobrą literaturę? Intuicja intuicją, ale... Dobrnęliście do końca? Tutaj dzieją się ważne sprawy. Dunia jest w drugiej klasie, ma ferie no i okazuje się, że niebawem są urodziny Fridy. Wyjątkowe święto, którego ona nie może przegapić. Więc wyrusza w podróż...sama, samiuteńka. Temat trudny do ogarnięcia przez moje dziecię, które zawsze wszędzie tachamy ze sobą. Jednak czego się nie robi dla przyjaciół. Ciąg dalszy wątku taty i jego dziewczyny; mądrej, wrażliwej i empatycznej, która nie chce zastąpić Duni mamy, tylko chce być jej przyjaciółką. Trochę znielubiłyśmy natomiast tatę Duni - bo kto podczas ferii wyjeżdża sobie z przyjaciółmi, a ukochane niby dziecko podrzuca dziadkom. Taki zgrzyt i dysonans, który mi od któregoś już tomu bardzo przeszkadzał. ....I tadaaam...także Dunia staje się obiektem czyichś westchnień i delikatnych zalotów. To piękne, ciepłe i subtelne uczucie. Ależ moja ośmiolatka miała radochę! Prosty język, duża czcionka i tak rozmieszczony na stronie tekst, że zupełnie nie męczy początkującego czytelnika. Jesteśmy na takim etapie, że to naprawdę duży plus. Ilustracje przyciągają uwagę, podobnie jak sama okładka. #WydawnictwoZakamarki, oczywiście :-) I wiecie co?? Taki sześciotomowy prezent to ja bym baaardzo chciała dostać :-)

Powieść Sarah Crossan, „My dwie, my trzy, my cztery” , to literackie zjawisko, które wymyka się prostym klasyfikacjom. Napisana białym wierszem historia syjamskich bliźniaczek, Grace i Tippi, to jedna z najbardziej poruszających i intymnych opowieści o tożsamości, jakie kiedykolwiek powstały w nurcie literatury młodzieżowej. Moja ocena to mocne 8/10 – to książka, która fizycznie boli podczas lektury, ale jednocześnie leczy duszę, celebrując każdą minutę istnienia. Grace i Tippi są zrośnięte w pasie. Mają oddzielne głowy, serca i płuca, ale dzielą wspólny dół ciała. Ich życie to nieustanny kompromis, taniec synchronizacji i walka o prawo do bycia postrzeganymi jako dwie odrębne jednostki, a nie jako medyczna ciekawostka. Fabuła nabiera tempa, gdy sytuacja finansowa rodziny zmusza dziewczyny do opuszczenia bezpiecznego nauczania domowego i pójścia do publicznego liceum. Tam muszą zmierzyć się z ciekawskimi spojrzeniami, okrucieństwem rówieśników, ale także z pierwszymi smakami przyjaźni i rodzącej się miłości. Największy dramat zaczyna się jednak w sferze medycznej. Gdy zdrowie jednej z nich zaczyna podupadać, pojawia się pytanie, którego obie bały się przez całe życie: czy operacja rozdzielenia, dająca szansę na przetrwanie choćby jednej, jest aktem ratunku, czy morderstwem ich wspólnej tożsamości? Crossan po mistrzowsku buduje napięcie, skupiając się nie na technicznych aspektach medycyny, ale na emocjonalnym rozdarciu bohaterek, które nie potrafią wyobrazić sobie świata bez obecności „tej drugiej” tuż obok. Forma: Poezja w prozie życia Mocną stroną powieści jest jej unikalna forma. Zastosowanie wiersza wolnego pozwala autorce na ogromną kondensację emocji. Krótkie frazy, duża ilość światła na stronie i rytm tekstu sprawiają, że czytelnik wchodzi w głowę Grace (narratorki) niemal natychmiast. Ta forma idealnie oddaje fragmentaryczność wspomnień, ulotność chwil i duszność sytuacji, w jakiej znajdują się bliźniaczki. Styl Crossan jest surowy, pozbawiony sentymentalizmu, a przez to niszczycielsko skuteczny w wyciskaniu łez. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Indywidualność to stan umysłu: Dziewczyny uczą nas, że bycie sobą nie zależy od fizycznej niezależności, lecz od wewnętrznej siły i odrębności myśli. Czas jest jedyną prawdziwą walutą: Najważniejszą lekcją jest celebracja „teraz”, ponieważ nikt nie ma gwarancji na „jutro”, zwłaszcza w obliczu kruchego zdrowia. Empatia zamiast litości: Powieść zmusza do refleksji nad tym, jak traktujemy osoby z niepełnosprawnościami – jako obiekty współczucia czy jako partnerów do rozmowy. Książka została przeze mnie wysoko oceniona za brawurowy pomysł i fenomenalne wykonanie. To literatura, która zmienia sposób patrzenia na drugiego człowieka. Brakujące dwa punkty wynikają z pewnej schematyczności wątków pobocznych (problemy finansowe rodziców, alkoholizm ojca), które wydają się nieco zbyt typowe dla literatury Young Adult. Niemniej jednak, finałowa część książki jest tak emocjonalnie druzgocąca, że wymazuje wszelkie drobne niedociągnięcia. „My dwie, my trzy, my cztery” to poemat o miłości siostrzanej, która przekracza granice biologii. Sarah Crossan napisała książkę, po której trudno wrócić do normalności, bo nagle fakt, że możemy odejść od kogoś w dowolnym kierunku, wydaje się niewiarygodnym przywilejem.

Ta książeczka jest w sam raz na początek rozmów o dojrzewaniu - krótka, prostym językiem opisuje podstawy podstaw, pokazuje kolejne etapy dojrzewania, nie porusza jeszcze tematów związanych z różnicą płci i seksem. Dla rodziców czy opiekunów mających trudności z zagajeniem rozmowy będzie to całkiem dobra baza, szczególnie, że nawet niechętna czytaniu dziewczynka nie będzie się musiała borykać z treścią ukrytą w nadmiarze tekstu. Pozycja raczej dla dziewczynek 9-11 lat, jeżeli ktoś ma potrzebę rozmawiać wcześniej również się nada.

Poprawna komiksowa adaptacja niezłej powieści młodzieżowej. Siłą rzeczy skrótowa, ale nie aż tak jak się obawiałam. Kreska niezła, chwali się ręczna robota grafika, ale mnie nie porwała. Nie dla tego, że mam coś jej do zarzucenia. Po prostu nie moja estetyka. Polecam nastolatkom.

Druga część dla mnie jest tak samo dobra jak pierwsza. Nie wiedziałam czy ta kontynuacja będzie miała sens, a jednak miała i zawierała w sobie nadal wszystko to co podobało mi się w pierwszej. Nawet mimo że czasami wręcz nie lubiłam głównej bohaterki, jednak rozumiałam jej zachowania i to z czego wynikają. Polecam!

Wartościowa pozycja dla młodszych dzieci (6-9 lat). Bardzo ładnie napisana. Opisuje dziecięce relacje w klasie, konflikty, emocje i uczucia towarzyszące dołączeniu do nowej klasy. Poznajemy Idę, Benniego i Jo oraz ich wychowawczynię pannę Cornfield. Okazuje się, że jej brat, pan Morrison, jeździ magicznym autobusem po całym świecie w poszukiwaniu magicznych zwierząt. Następnie przywozi je do szkoły i obdarowuje dzieci, które najbardziej tego potrzebują. Każde dziecko może mieć jedno przypisane zwierzę - swojego powiernika, przyjaciela i pomocnika. Mnie książka nie powaliła na kolana, ale córce się spodobała:)

Spodziewałam się po tej książce jakiejś typowej baśni dla dzieci czy bajki na przeczytanie na dobranoc. Więc kiedy zagłębiłam się w historię, z zaskoczenia uniosłam brwi. Książka przedstawia nam od samego początku, z czym będziemy się mierzyć i z jakiego punktu będziemy obserwować. A właściwie — od kogo będziemy tę historię słuchać, ponieważ w tej książce nie jesteśmy obserwatorami wydarzeń, a raczej słuchaczami. Drzewo życzeń opowie nam jak się nim stało, jak mierzy się z pewnymi regułami i pewną dwójką dzieci. Wokół nich będziemy błądzić i im kibicować. A dlaczego mówię my? Ponieważ drzewo nie zwraca się tylko do mnie (np. drogi czytelniku) tylko do wszystkich, którzy go słuchają (“Może zastanawiacie się,...”). Jednak pod koniec to się zmienia i ta zmiana mocno uderza. Mogę też rzec, że sama się wcieliłam w drzewo. Wszystkie niepowodzenia i sukcesy jakie się pojawią u drzewa odebrałam jakby były moje własne. Czas na fabułę. Jest jak kot — raz chodzi tam i z powrotem, i nagle skręca gdzieś indziej, a czasem zatrzymuje się i wyleguje w jednym miejscu. Inaczej, jest ona ciekawie przedstawiona i łapała mnie, nie chcąc mnie puścić. Sama w sobie jest też ważną rzeczą dla człowieka, ponieważ przedstawia różne jego aspekty. Jednak nie będę się zbytnio rozpisywać na ten temat, bo na tyle książki jest napisane: “Zabawna i ciepła historia o inności i tolerancji”. Zdanie jest w stu procentach prawdziwe. Książka ma w sobie też obrazki i zwykle w innych lekturach mi przeszkadzają, jednak w tej nie były problemem. I nie chodzi tylko o ich cudowny wygląd. One faktycznie dodają wyjątkowości historii, a przy ostatnim z nich, brzuch mi się zacisnął i prawie się popłakałam. I nie tylko przez rysunki, ale miałam chwile kiedy i litery dawały mi takie doznania. Relacje między bohaterami wywoływały u mnie uśmiech i niekiedy się z nich śmiałam (w dobrym sensie), ale tu zostawię lukę dla czytelnika jakie one były. Podsumowując. Książka jest dla każdego. Dziecko, nastolatek, dorosły, czy osoba starsza. Każdy z nich coś wyciągnie i (myślę) że nie będzie się nudził. Ja sama zapewne wrócę do niej niejeden raz. Dziękuję autorce za napisanie tak niezwykłej książki.