Laurka

Alicję Sinicką od lat uważa się za niekwestionowaną królową polskiego domestic noir. Sama, jako jej wierna czytelniczka, mogę w pełni zgodzić się z tym stwierdzeniem. Polska oferta wydawnicza jest jednak z roku na rok bardziej płodna, dlatego pośród wielu gatunków i podgatunków literackich wciąż nie wszyscy wiedzą, czym charakteryzuje się tekst nazywany właśnie domestic noir. Jeśli zatem recenzję tę czytają osoby, które stopniowo zakochują się w słowie pisanym, to warto wyodrębnić kilka istotnych elementów. Alicja Sinicka swoje kultowe powieści zwykle osadza w konkretnym miejscu, np. domu. Główne postaci to z reguły kobiety, a ich życie nie jest usłane różami. Co więcej, wszystkie negatywne wydarzenia podpowiada bohaterkom ich własna, często niezdrowa wyobraźnia- mam tu na myśli nie tylko przemoc fizyczną, ale przede wszystkich psychiczną, napędzaną strachem, dreszczami i poczuciem winy. W tego typu powieściach zawsze muszą występować skrajne emocje- jeśli jest miłości, to także i przemoc, strach, śmierć.

Alicja Sinicka, w bardzo dobitny, ale też profesjonalny sposób, chce nam pokazać, że to, co wydaje się piękne i bezpieczne, wcale takie być nie musi. Historię Joanny, która w wyniku stresu pourazowego pragnie zaszyć się w pięknej i spokojnej okolicy Wrocławia, można porównać do współczesnych fotografii rodzinnych. Czy uśmiechnięci ludzie pozujący do obiektywu muszą być tak naprawdę radośni? Czy nie są oni skazani na troski, problemy, gorsze chwile? No właśnie… Cudowne zdjęcia, wytworne wnętrza domu to jedno, ale co tak naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami? Każdy wie, że diabeł tkwi w szczegółach. Gdy czytałam tę powieść, zastanawiała mnie także inna kwestia. Jak wiele można zrobić dla drugiego człowieka, by utrzymywać pozory szczęśliwej rodziny? To, co powie Aneta, siostra Joanny, niejednego czytelnika wprawi w osłupienie. Zresztą, nie tylko jej słowa okażą się kubłem zimnej wody.

Warto też zaznaczyć, że wszelkie kwestie psychologiczne , o których śmiało pisze Alicja Sinicka, nie są zmyślonymi banałami, tylko poważnymi zagrożeniami, z których albo wciąż się śmiejemy, albo skutecznie zamiatamy pod dywan. Autorka skrzętnie opisuje dramat Joanny, głównej bohaterki książki, której przyszło się mierzyć ze wszystkimi symptomami stresu pourazowego. Jeśli jeszcze kogoś bawią tego typu schorzenia, to przed lekturą „Laurki” warto dogłębnie prześledzić fachowe statystyki. Okazuje się bowiem, że w Polsce zespół stresu pourazowego (PTSD) dotyczy aż 19% społeczeństwa. Ponadto, schorzenie to bliźniaczo przypomina krzywdy zadane w dzieciństwie. Można wybaczyć, ale NIGDY zapomnieć, w efekcie czego przeszłość zawsze ma wpływ na rozwój człowieka. Czy jednak Joanna uwolni się od problemu? A może to, co przeszła, to tak naprawdę wierzchołek góry lodowej?

Dla wielu odbiorców samo miejsce akcji będzie celem do mocnego wytężenia wyobraźni
i zadania sobie pytania: czy w elitarnych, zabezpieczonych alarmami domach nie dzieje się nic złego? Czy społeczność żyjąca w sposób dostatni to zawsze mili, serdeczni i pomocni ludzie? Fabuła wykreowana na potrzeby „Laurki” każe nam wręcz miażdżyć utarte schematy, dzięki czemu kolejne rozdziały będą odkrywane z jeszcze większą chęcią. Ponadto, autorka posłużyła się idealnym manewrem. Gdy już nam się wydaje, że konkretna zagadka została rozwiązana, nagle wszystkie nasze przemyślenia rozpadają się niczym domek z kart. Gra zaczyna się od nowa, ale o to właśnie chodzi, jeśli chcemy przeczytać dobry i szokujący tekst. Co ważne, Wrocław, czyli miejsce akcji, nie jest tak zwaną dziurą, ale Alicja Sinicka chciała jak najbardziej rzetelnie przedstawić mechanizmy działania mrocznych bohaterów. Tak naprawdę w każdym zakątku Polski, ale i świata, możemy doświadczyć ludzkiego dramatu. Przekonają się o tym Ci, którzy w sposób dokładny i niespieszny przeczytają wszystkie 47 rozdziałów.

Na uwagę zasługuje też wątek sąsiedzki. Obserwacje Joanny jako nowej mieszkanki pięknego osiedla początkowo wydają się dziwne, ale z każdym kolejnym rozdziałem nabierają mrocznych barw. Nieodpowiednie zachowania osoby w wieku nastoletnim zdarzają się naprawdę, a jakże, lecz, wbrew pozorom, mają one solidne usprawiedliwienie i działają jak sygnał SOS. Owa gra pozorów jest tu bardzo ważna i może dać nam wiele do myślenia. Nie bądź więc, Czytelniku, obojętny na to, co dzieje się niedaleko Ciebie. Nie odwracaj głowy od kłopotów innych ludzi, nie mów: to nie moja sprawa, nie chcę się wtrącać. To najczęściej popełniany przez ludzi błąd, a często na pomoc może być już zwyczajnie za późno.

Autorka zwinnym ruchem wkracza też w bardzo modną, ale jednocześnie niebezpieczną tematykę. Chodzi o sztuczną inteligencję, która ma swoje groźne przesłania. Fabuła „Laurki” to niezbity dowód na to, że niektórzy jeszcze nie rozumieją, iż portale internetowe to wręcz wilki w owczej skórze. Użytkownicy nie dostrzegają, że wpatrywanie się w ekran laptopa/telefonu to niemal narkotykowy nałóg. W swojej najnowszej książce Alicja Sinicka odsłania jego najgorszą, wręcz obrzydliwą wersję. Jeśli napiszę coś więcej- zdradzę zbyt wiele. Dlatego warto polecić tę piękną, a jednocześnie szokującą lekturę. Pisarka idealnie zadbała o to, abyśmy nie uznali jej powieści za powtarzalną. Odbiorca poczuje się zaciekawiony, zszokowany i będzie chciał poznać finał opowieści.

Alicja Sinicka wspaniale zaplanowała wszystkie rozdziały, a bardzo potrzebne retrospekcje ujawniają wiele dramatów. Dzięki pisarce dobrze pojęłam, że trudno komuś ufać, nawet sąsiadom.

Natalia Wróż