Lato

W pewnej gospodzie wisi obraz pięknej młodej damy. Ze względu na kolory jakie się tam znajdują nosi tytuł Szara dama. Jeden z przybyłych zaciekawił się kim jest owa pani z portretu, a gospodarz wręcza mu pamiętnik, który przenosi czytelnika w jeszcze odleglejszą przeszłość. Anna, autorka owego pamiętnika wyznaje w nim córce prawdę. Kim była, dlaczego musiała uciekać i kto jest ojcem jedynaczki. Przyjemnie od czasu do czasu sięgnąć po powieść klasyczną. Ta powstała w czasach kiedy modny był styl gotycki i literatura grozy. Chociaż w tej opowieści nie znajdziecie jakiejś zawiłej, przyprawiającej o ciarki fabuły to jednak ma w sobie pewne elementy, które intrygują. Znajdziemy tu małżeństwo pomimo złych przeczuć, bardziej z powinności niż miłości, tajemnice, ucieczkę w towarzystwie wiernej służącej i prężnie działającą grupę przestępczą, siejącą postrach. Nie jest to lektura zbyt wymagająca, ale dobrze się ją czytało. Ponadto wydanie ładnie się prezentuje i warto je mieć w swojej biblioteczce. Polecam, bo czemu nie.

Wspaniała powieść. Po raz pierwszy stykam się z twórczością Collinsa (zapewne nie ostatni) i jestem oczarowana! Lekka i wciągająca narracja, do tego wątek prawniczy z intrygą - trudno się oderwać od książki. Jeżeli ktoś gustuje zarówno w powieściach Doyle'a i Bronte, to Collins serwuje czytelnikowi idealną mieszankę. Początkowo sądziłam, że klimat powieści będzie bardziej odpowiadał stylowi Dickensa (w końcu byli bliskimi przyjaciółmi), ale okazuje się, że ten jest lżejszy i bardziej mi odpowiadający. Mąż i żona wprowadza czytelnika do świata absurdów prawnych i społecznych, które niestety obowiązywały w tamtych czasach. Poznajmy tu inteligentnego sir Patricka, niewinną Blanche, honorowego Arnolda, wytrwałą damę Anne, łajdaka Geoffrey'a, pokrzywdzoną Hester oraz "spełniającą swe obowiązki" Lady Lundy - którzy zapadną w pamięć.

Szafirowe oczy opublikowano w 1873 roku, ale jak wszystkie niemal powieści czasów wiktoriańskich ukazywała się początkowo w odcinkach (Tinsley's Magazine). Jest to trzecia opublikowana - po Desperate Remedies i Pod drzewem, pod zielonym - powieść Thomasa Hardy'ego. Główną bohaterką, właścicielką tytułowych szafirowych oczu jest córka wikarego, Elfride Swancourt, o której rękę starają się dwaj przyjaciele, Stephen Smith, syn mistrza murarskiego, pnący się po szczeblach kariery architekt, oraz Henry Knight, erudyta i literat, mentor Smitha. Pod warstewką historii miłosnej widzimy uprzedzenia na tle społecznym, a także zapowiedź kobiecych dylematów moralnych rozwiniętych później w historii Tess. Nie jest jednak tak spójna ani mocna w przekazie. No i nie kupuję zakończenia. O ile decyzję Elfride wydaje się logiczna, to już samo, hm, jak to ująć i nie zaspojlerować - samo to, co się później stało z E., wydaje się, przepraszam za eufemizm - głupie. Poza tym, Elfriede okropnie irytowała. Podobnie zresztą egzaltowany Knight. Za to przednio się bawiłam przy mieszkańcach wsi; to są moje ulubione momenty u Hardy'ego, te dykteryjki jak perełki, opis prowincjonalnego życia. Widać tu pełnię humoru autora i jego pogodne usposobienie. W powieści możemy odnaleźć pierwszą żonę Hardy'ego, Emmę Gifford, która podobnie jak Elfride była córka pastora (dla przypomnienia Thomas Hardy był z wykształcenia architektem, podobnie jak Stephen Smith). Ciekawe są te autobiograficzne tropy, zwłaszcza, że ponoć poszukiwanie zaginionego kolczyka również nie wzięło się znikąd. Fanom twórczości Thomasa Hardy'ego polecam lekturę i porównanie ze sławniejszymi dziełami, w porównaniu z którymi wypada niestety blado. Oczywiście polecam zwrócić uwagę na sławny cliffhanger, podczas którego Knight zawisa nad przepaścią.

Powieść, w której nic się nie dzieje, ale za to bardzo długo. Pełna analiza każdego spojrzenia, westchnienia i moralnego dylematu, za którą uwielbiam tamte czasy. Kiedy każdy najmniejszy gest miał znaczenie. Bohaterowie rozmyślają, cierpią i dojrzewaną - głównie w myślach - a akcja toczy się z prędkością herbaty stygnącej w wiktoriańskim salonie. Lektura dla wytrwałych koneserów.

Mam słabość do literatury, która jest po prostu piękna i takiż jest właśnie Młyn nad Flossą. George Elliot to mistrzyni słowa pisanego, zdolna nie tylko do plastycznego odmalowania świata przedstawionego, ale i do czarowania błyskotliwymi myślami oraz roztaczania uroku pięknem swojej stylistyki. Młyn nad Flossą to literatura pełna, solidnie zdefiniowana na każdym poziomie - nie tylko świetna warsztatowo, lecz i zasobna w treść. Gdybym chciał ocenić owe dzieło jednym zdaniem, to napisałbym, że jest to - po pierwsze - literatura piękna z górnej półki, jest to - po drugie - literatura klasyczna (ze wszystkimi tegoż znaczeniami i niuansami) oraz - po trzecie - literatura bardzo angielska. Po czwarte - to już na marginesie - jest to też romans i literatura romantyczna (to nie to samo, ale czasami idzie w parze). Te cechy, które wszak nie wyczerpują listy, przywodzić mogą na myśl inną popularną autorkę "z tamtych czasów", a mianowicie o pokolenie starszą Jane Austen. Oczywiście Austen pisała w okresie regencji, podczas kiedy Elliot już w epoce wiktoriańskiej, jednak obie panie, koniec końców, tworzyły coś, co od biedy można nazwać dziewiętnastowiecznym romansem. Obie zatem skupiały się kobietach poszukujących miłości i próbujących się odnaleźć w zmiennych realiach życia zdefiniowanego przez struktury społeczne i towarzyskie ówczesnej Anglii. Elliot jednak, przynajmniej w Młynie nad Flossą, sięgnęła głębiej: odważniej wkraczając w umysły swoich bohaterów, bardziej ich doświadczając i bardziej skupiając się na emocjach, odczuciach i wewnętrznych zmaganiach tychże niż Austen. Koniec końców, Młyn nad Flossą jest literaturą pełniejszą i potężniejszą niż dzieła Austen, dojrzalszą warsztatowo i treściowo, ale co za tym idzie, także cięższą w lekturze i wymagającą większego skupienia oraz spokoju. Nie chcę tutaj sugerować, że jest to bardzo ciężka literatura - bez wątpienia daleko jej do wyzwań oferowanych przez Joyce'a czy Manna, wystarczy po prostu pamiętać, że nie jest to jakieś tam romansidełko. Narracja Młynu jest interesującym zabiegiem - przedstawiona jest z perspektywy osoby żyjącej w późniejszych czasach, w dodatku od czasu do czasu bezpośrednio zwracającej się do czytelnika (jak, na przykład, w gawędzie). Osoby, która na wcześniejsze wydarzenia i ówczesnych ludzi patrzy z odrobiną politowania, ale i gorącą sympatią, tak jak dorosły, dojrzały i mądry człowiek może patrzyć na raczkujące dzieci. Nie ma w tym poczucia wyższości, są natomiast podkreślone wszelkie różnice, czy to intelektualne, czy obyczajowe, całość tworzy klimat gawędy. Notabene, wydaje się oczywiste, że narrator jest de facto samą autorką, George Elliot, aczkolwiek tłumacz zdecydował się odgórnie obdarzyć nieodmienne przez rodzaje angielskie czasowniki rodzajem męskim. Decyzja dziwna i niekoniecznie mi się ona podoba, zwłaszcza że w narracji czuć kobiecą wrażliwość (z wyraźnym, genderowym, wskazaniem na kobiecy sposób postrzegania świata i jego oceniania - dziewiętnasty wiek nie dorobił się zniewieściałych, blue-pillowanych pantoflarzy, charakterystyka płci była bardziej ostra, co musimy mieć na uwadze). Uzasadnieniem dla takiego postępowania może być chęć nawiązania do sposobu, w jaki powieść była odbierana przez czytelników w dziewiętnastym wieku - dla wielu odbiorców anonimowa Elliot była bowiem mężczyzną (zgodnie z oczekiwaniami autorki). Sami bohaterowie cieszą się ogromną sympatią autorki, jednak nie zmienia to faktu, że patrzy na nich z pewnym politowaniem. Nawet Magdalena - dziewczyna, później zaś kobieta, która zdaje się szczególnie ogniskować uwagę autorki, jest zaprezentowana jako ciepła, czuła i mądra, jednak nie bez skłonności do głupot i zachowań nieracjonalnych, w dodatku tak trochę po kobiecemu niespójna (autorka kobietom bez wątpienia kibicowała i je po swojemu wielbiła, jednak bynajmniej ich nie ideologizowała). Jest to zresztą bardzo przyjemna postać, jedna z tych kobiecych bohaterek, które naprawdę chce się przytulić i obdarzyć miłością. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że Magda jest - mimo swoich cech, czy też właśnie dzięki nim - jedną z najciekawszych bohaterek literatury dziewiętnastowiecznej, jakie miałem okazję poznać. Wydaje mi się ciekawsza, pełniejsza, bardziej ludzka i prawdziwa niż, dla przykładu, niewiasty wychodzące spod pióra wspomnianej już Jane Austen. Jest w niej ta cudowna żywiołowość, co prawda przyczajona i stłamszona, która eksploduje w bohaterkach o wiek późniejszych. To kobieta, którą mogły pokonać konwenanse i społeczne struktury, ale która potrafiła zachować samą siebie i wykazać się ogromną siłą - nie w narzekaniu i płakaniu na swój los, a w działaniu. Nieco tylko mniej interesująco przedstawiają się obrazy reszty bohaterów. Przede wszystkim Tomka, jej brata i typowego chłopaka - wyrywnego, skłonnego do szybkiego wydawania sądów, żyjącego w poczuciu własnej wyższości i nieodpowiedzialnego... do czasu, kiedy los składa na jego barki ogromne oczekiwania i ów młody chłopiec przechodzi, praktycznie z dnia na dzień, przemianę w mężczyznę. Jest ich ojciec - młynarz - człowiek wierzący (wedle tego co nam pisze Elliot) iż gramatyka i ortografia podlegają indywidualnym przekonaniom, nieco rozleniwiony względną zamożnością i dość dobrą pozycją społeczną, głodny zarazem progresu i ostatecznie gotowy zaryzykować wszystko by owego progresu doświadczyć... jak się okazuje ze skutkiem bardzo złym, skoro porwał się na coś, co przerastało go, z wyjątkiem może ego. Matka wreszcie - głupia, napuszona gąska przekonana o wyższości własnego rodu, skupiona na nieistotnych detalach, całkowicie niezdolna do pojmowania świata poza bezpiecznym obszarem wytyczonym przez rodzinne rytuały, koniec końców zaś zmuszona do akceptacji hańby i odnalezienia się znacznie niżej, niż własnym zdaniem żyć powinna, ale też zdolna do wyjścia z owego upadku z niespodziewaną siłą wewnętrzną. U Elliot - a przynajmniej w Młynie nad Flossą - postaci są może i głupkowate, durnowate i próżne, jednak potrafią odnaleźć swoje serce wtedy, kiedy jest ono potrzebne. Potrafią się poświęcić dla innych, bywa że w sposób zupełnie nieoczekiwany. I, nade wszystko, nawet upadając, potrafią się podnieść już jako inni ludzie. Odmienieni, silniejsi. Lepsi? Nie jest to opowieść, która mogłaby w świetle dzisiejszych standardów być crowd pleaserem. Próżno tutaj oczekiwać happy endu. Czy zresztą taki jest możliwy w świecie, który jest miejscem brutalnym i nieakceptującym słabości? Być może namiastką happy endu jest zdolność obserwowanej przez nas rodziny do zjednoczenia się - chwilowego lub częściowego, bo wszak różnie z tym bywa - w obliczu zła i nieszczęść i do brnięcia pod wiatr, aż do samego końca? Uzupełnijmy to całkiem niezłym poczuciem humoru i odrobiną kpiarskich obserwacji o angielskim społeczeństwie i otrzymujemy powieść napisaną bardzo sprawnie, ciekawą i po prostu wciągającą. Nadal jednak klasyczną i charakterystyczną dla literatury wieków minionych. Na minus: gabaryt. Sporo czytania. Przyznam, że mimo fascynacji warsztatem Elliot zdarzały mi się momenty, kiedy się ślizgałem. Czasami czułem po prostu przesyt. Tłumaczy go jednak chęć autorki by naprawdę wiarygodnie opisać świat przedstawiony i należycie ustosunkować się do zastanych problemów.

MATKA TERESKA Z KALKUTOWA Intryga ubożuchna, odwrócony mezalians czyli prostak na salonach II, jeśli za I przyjąć Nikodema Dyzmę, z tym że Dyzma to mąż stanu przy cwaniaku z tego dzieła. Szczątkowe opisy Stolicy w tej książce mogły być naprawdę świetnym tłem, gdyby Mostowicz chciał je rozwinąć. To byłby duży wkład w świadectwo zburzonego miasta, na przykład opis Wybrzeża Kościuszkowskiego i terenów rzeki: "Autobusem dojeżdżało się na Wybrzeże Kościuszkowskie, dużą, pustą przestrzeń między mostami Poniatowskiego i Kierbedzia, z rzadka porośniętą cherlawymi drzewkami i trawą bardziej wydeptaną, niż wypaloną przez słońce. Nie odstraszało to jednak ubogiej ludności Powiśla, która wyległa tu, gęstymi kupkami biwakując wprost na gołej ziemi. Oczywiście byłoby dość miejsca, by przejść między nimi i dotrzeć nad wodę, lecz Borowicz zawrócił. Przechodzenie pod zaciekawionymi spojrzeniami byłoby zbyt przykre, naraziłoby go na jakiś wprawdzie nieuchwytny, a przecież rzeczywisty kontakt z tą biedotą, o której istnieniu wolałby nie wiedzieć, której nie chciałby swego istnienia demonstrować". [...] Po szerokich kamiennych schodach wyszedł na wiadukt. Na moście znalazł wolną ławeczkę. Środkiem pędziły gęsto auta, chodnikami przepychał się rozgadany, roześmiany, spocony tłum. Nie zwracano tu na niego uwagi. — Dziwna rzecz — myślał — jaka siła, jaki instynkt pcha ludzi do zbijania się w takie wielkie masy? Dlaczego nie urządzają sobie życia inaczej, dlaczego stłoczyli się wielkimi miastami, miasteczkami i wsiami? [...] — Patrzcie, co się dzieje na plażach — doleciał Borowicza czyjś głos — ludzi, jak robactwa. [...] Mimo woli spojrzał w dół. Szerokie połcie szarożółtego piasku pokryte były mrowiem ludzkim. Mętna woda przy brzegach również roiła się od kąpiących się, na całej powierzchni gęsto rozsypane, kręciły się kolorowe wiórki kajaków, łódek i żaglówek. Środkiem sunął gruby, spęczniały publicznością statek wycieczkowy, buchający hałaśliwą muzyką. Ludzie, ludzie, ludzie. Pchający się do powietrza, wody, słońca, zapełniający natychmiast każdą lukę wolnej przestrzeni, popychający się, narzekający na ścisk, a jednak prący do najgęstszych zbiorowisk. Robactwo". Albo taki ustęp o kluczu do bramy kamienicy na Marszałkowskiej: "Nie spostrzegł nawet, że wchodzi do bramy ohydnej czynszowej kamienicy przy Marszałkowskiej, nie zauważył schodów, którymi przecie chodził kilka razy dziennie i dopiero na trzecim piętrze przystanął zmęczony tuż przed drzwiami swego, a właściwie pani Prekoszowej mieszkania. Nie miał właściwie zamiaru iść do domu, ale ponieważ automatycznie tu doszedł, wyjął klucz, otworzył drzwi i jak najciszej je zatrzasnął. Spośród czterech sublokatorów pani Prekoszowej, on jeden dostąpił zaszczytu posiadania klucza. Inni musieli dzwonić i czekać aż otworzy służąca, lub sama pani domu. Gdy przed dwoma laty wynajmował tu pokój musiał się zgodzić na ten rygor. — To jest nieodzowny warunek, proszę szanownego pana — mówiła pani Prekoszowa, ściągając fałdy pluszowego szlafroka na swym bujnym biuście — czasami sublokator klucz zgubi, albo wraca w stanie zawianym. Słowo honorowe — nie mogę. — Ależ w ogłoszeniu było podane, że wejście jest niekrępujące — upominał się Borowicz. — A czy ja kogo krępuję? Uchowaj Boże. Każdy może przychodzić i wychodzić o której chce, może wprowadzać kogo chce i kiedy chce. — Ja tam nikogo nie zamierzam wprowadzać — zastrzegł się Borowicz, lecz pani Prekoszowa zrobiła obojętną minę i nic nie pomogło. Dopiero po kilku miesiącach wydostał klucz, zagroziwszy, że się wyprowadzi. Konieczność stykania się z kimś, kto mu drzwi otwierał, była dlań nie do zniesienia. Po prostu unikał domu. Zresztą zasłużył już u pani Prekoszowej na opinię „bardzo spokojnego i solidnego sublokatora”. Najlepsze w książce są dla mnie wątki związane z życiem firmy Towarzystwo Budowlane. Można je odnieść do innych firm, bo są uniwersalne, do dziś zresztą tak działa umysł w hierarchii. To jest uniwersalne i warte uwagi. Dalej co prawda jest dramatycznie, jest napięcie, ale jak zwykle rozmyte nieznośną niedorzecznością kobiety tak uległej i wyrozumiałej, że aż irytującej i nierzeczywistej. Być może nie rozumiem ducha tamtych czasów i takie kwiaty się zdarzały, z pewnością zdarzają i teraz, ale ta miałkość bohaterki czyni całość naiwną Harlekinozą. Dobrze napisana, to podstawa warsztatu Dołęgi, ale zbyt ckliwa, żeby być  ponadczasową. Jeśli pada pytanie czemu tak poczytny na owe czasy pisarz nie przebił się współcześnie do kanonu, to Prokurator Alicja Horn, Kiwony, ta i inne książki pisane pod publikę dają odpowiedź. Podejrzewam, że 90% współczesnej rodzimej beletrystyki oraz powieści gatunkowych całkiem słusznie podzieli ten los.

Niezwykły początek ... o zaskakujacym pojawieniu się w sąsiedniej posiadłości pięknej lokatorki w czerni ... tajemniczej, małomównej, unikającej odwiedzin i nadmiernie chroniącej syna ... wzbudzającej żywe zaintereswanie szczególnie pewnego młodego mężczyzny ... potem akcja przenosi sie na strony pamiętnika ... i z nie mniej zapartym tchem możemy tu prześledzić wcześniejsze losy bohaterki i jej syna ... pełne zwrotów akcji i zawirowań... nie do końca szczęśliwe, poruszające ... Dobra lektura osadzona w jakże urokliwej XIX w. rzeczywistości z jej konwenansami i charakterystycznym stylem życia elit, a przede wszystkim szarmanckim stylem adoracji kobiet. Akcja zaskakuje do samego końca, emocjonuje ... Książka godna uwagi!

Gorzko - słodka powieść z niespiesznie prowadzoną akcją, którą z pewnością może uatrakcyjnić dobry głos lektora czytającego audiobook.;) Główna bohaterka (o niezwykłym darze wnikliwej obserwacji i umiejętności wysnuwania ciekawych wniosków) opisuje różnych pracodawców zarówno w Anglii, jak i potem we Francji (stąd tytułowa nazwa miejscowości Villette), wspaniale kreśli portrety napotkanych osób, swoją opowieścią oddaje klimat epoki, zdradza konwenanse, etykietę, ale i poglądy na wychowanie (odmienne chłopców i dziewcząt)... Autorka posługuje się ładnym językiem. NIezwykle przyjemnie się go słucha ...

Na pewno nie jest to łatwa w odbiorze powieść, która skupia jest na zachowaniach głównych bohaterów w określonej sytuacji,która dla obojga jest problemem. Główna bohaterka Hester Prynne doświadcza tego czego symbolem jest tytułowa Szkarłatna Litera w sytuacji w której ukrywa kto jest ojcem jej córki. Sama powieść obfituje w portrety psychologiczne bohaterów, w wątpliwości głównych bohaterów podczas podejmowania decyzji.Jest bardzo ciekawym studium w czasie którym wyjawienie prawdy mogło doprowadzić do skomplikowanej sytuacji wobec obojga bohaterów.

Nie do końca łatwa w odbiorze ze względu na kwiecisty styl (w takim samym stopniu zachwycający dla jednych, jak zniechęcający dla innych), liczne dygresje, przemyślenia i rozważania narratorki. Fabułę bez wątpienia ożywia głos lektorki dobrze nagranego audiobooka! Wtedy też i tło (okoliczności historyczne: uprzemysłowienie, niezadowolenie robotników i przez to wybuchające co pewien czas konflikty); opisy postaci (a tu każdy zdaje się być postacią wielowymiarową, ze swoimi zaletami i słabościami); opisy odczuć (ich różnorodna gama opisana jest z niezwykła żywiołowością, iskrą charakterystyczną dla autorki) stają się interesujące. Z pewnością wiernie oddane jest tu życie rodzinne ... salonowe , towarzyskie ... pewien konwenans ... Za sprawą słów Charlotty Bronte przenosimy się do zupełnie oddmiennej rzeczywistości ... trudnej, ale i wielu aspektach ujmującej ... Autorka w ciekawy sposób kreśli portrety kobiece (dużo uwagi poświęca planom zamążpojścia ... a znaczna ilość stron na ten temat wzbudza sugestię, iż był to w owym czasie ważny temat).Widoczny jest tu też rys emancypacji kobiet, pewna próba wyjścia poza ustalone normy. Całość treści zaś została tu zgrabnie ujęta i w sposób niezwykle emocjonalny przekazana odbiorcy. Ciekawe doświaczenie czytelnicze!

Książka napisana przez dwójkę przyjaciół, choć krótka w swojej formie tak bardzo ciekawa. Mamy tutaj poszukiwanie swoich korzeni rodzinnych i tajemnicy, kto jest prawdziwym dziedzicem dużego spadku. Ogromny plus za postacie kobiece, bardzo wyprzedzające swoje czasy, niezależne i samostanowiące o sobie. Świetna historia.

Świetne to, nie mogłam się oderwać, a to ponad 20 godzin słuchania. Czego tam nie ma, thriller, kryminał, trochę romansu, a wszystko poprowadzone sprytną narracją, przez różnych bohaterów powieści: od tych najważniejszych, po wręcz epizodyczne postaci. Warto sięgnąć, niespodziewane wrażenia.

Króciutka powieść, niezwykle irytująca bohaterka. Brawa dla autorki za świetne sportretowanie tak niesympatycznej osobistości 😅 Książka momentami infantylna, jakbym czytała losy dzieci, a nie dorosłych ludzi. Nie bardzo podoba mi się format epistolarny, chociaż świetnie daje wgląd w emocje i rozterki wszystkich bohaterów. Na jeden jesienny wieczór, bardzo przyjemna książka, natomiast z pewnością szybko ją zapomnę.

Dickens jest dobrym moralistą, dobrym gawędziarzem i doskonałym magiem, ale jego umiejętności opowiadania ustępują innym zaletom. Jest świetny w kreśleniu postaci i ich środowiska w każdej z osobna konkretnej sytuacji, ale kiedy próbuje ustalić pewne związki między postaciami i nałożyć to wszystko na siatkę akcji, dostrzegamy w jego książkach pewne mankamenty.

Może przez to że jest napisana w pierwszej osobie ciągle miałam takie wrażenie że narratorka czyli główna bohaterka jest przykładem osobowości do bólu overthinker. Zbyt intensywnie czyta między wierszami rzeczy których nie ma i to mnie chyba męczyło. Podobał mi się plot twist *spojlet!* ale dalej nie rozumiem jak można tak po prostu zaakceptować że nowy mąż jest żonobójcą.

To zwykłe historie z życia szlachty z przełomu wieków XVIII i XIX na gruncie angielskim – czasy współczesne Jane Austen. Autorka po prostu rejestruje na stronach książki to, co zauważa wokół siebie w sferze obyczajowości. Akcja rozgrywa się wokół ważnego dla prowincji wydarzenia towarzyskiego – balu. Jednak oczywiście najbardziej rozpoznawalne powieści Jane Austen, jak "Rozważna i romantyczna" czy "Duma i uprzedzenie", są znacznie lepsze.

Zaczęłam tę książkę jeszcze w wakacje zeszłego roku. Czytałam… odkładałam… próbowałam wrócić i nic. Po prostu mnie nie wciągnęła. W końcu stwierdziłam, że dam jej ostatnią szansę — w wersji audiobooka. I mam wrażenie, że tylko dzięki temu dotarłam do końca tej historii. I teraz tak: ✨ Opowieść o dwóch miastach — uwielbiam. 🎄 Opowieść wigilijna — klasyk, który zawsze działa. A Wielkie nadzieje… no nie. Coś tu do mnie nie przemówiło. Momentami historia leciała mi gdzieś w tle, fabuła była dla mnie mało porywająca, a całość — szczerze? trochę dziwna. Mam przepiękne papierowe wydanie, ale nawet ono nie uratowało tej relacji. Czegoś mi zabrakło: emocji, tempa, zaangażowania. Może to po prostu nie ten Dickens dla mnie 🤷‍♀️

Ostatecznie średniówera, bo najpierw mnie wkręciła ta książka, ale pod koniec już byłam tak wymęczona, że tylko chciałam ją skończyć. Zwłaszcza, że 850 stron to nie przelewki! Najbardziej mnie wykończyło to, że bohaterowie się tu kręcą jak w kołowrotku. Co chwilę powtarzają te same schematy, zachowania, uczucia, a nawet teksty... Czy ta persona żyje? Nie żyje! O jednak chyba żyje! A nie, nie żyje. Ostatecznie żyje, ale właśnie jest na łożu śmierci xd Problemem tej książki jest tempo. Bo na początku wchodzimy sobie gładko, powolutku w ten świat. Mamy podziwianie natury i krytykę miasta oraz tłumaczenie co jest moralnie pożądane, a co nie. Git. Potem nagle akcja przyspiesza i każdy rozdział kończy się nową dramą, kolejnym lowelasem, duchem albo podejrzeniem morderstwa. I to się mega długo ciągnie. Myślałam, że jak w końcu dojadą do Udolpho to akcja zwolni. Ale nie! Tu też telenowela miała się świetnie. No generalnie whiplash. Choć przynajmniej nie mogę zarzucić, żebym się nudziła. Za to potem owszem, wjechało rozciąganie, nudy i fillery (typu książka, którą Ludovico czyta polując na ducha). Pod koniec trochę już skanowałam wzrokiem, bo miałam tych wszystkich ludzi, gadających w kółko o tym samym, serdecznie dość. Na plus jest to, że przynajmniej wszystkie te telenowelowe wątki się spinają i mają swoje rozwiązanie. Chociaż niektóre wyjaśnienia są naprawdę kretyńskie (piraci, lol). All in all, cieszę się, że się za to wzięłam, ale jeszcze bardziej się cieszę, że po miesiącu wreszcie to mam za sobą. Przy czym moje zmęczenie tą książką może wynikać z mojego literackiego gustu. Ja nie szukam w książkach zaszokowania (dlatego nic mi nie robią thrillery ani Miranda July i jej opisy tamponów), a tu autorka bardzo chciała mnie szokować morderstwem, hazardem i innymi niecnotliwymi występkami. Być może jakbym to czytała 200 lat wcześniej to zmieniłabym śpiewkę, bo mdlałabym z wrażenia. Ale nie sądzę, bo ja ciągle chciałam wrócić do klimatu z pierwszych rozdziałów, kiedy nic się nie działo, tylko gapiliśmy się na drzewa i góry.

Nie jestem ekspertem. Jestem zwykłą nastolatką, która raczej uznaje klasykę za dość ciężką i niekiedy nudną. Przy opowiadaniach Wilda jednak mi to nie groziło. O samym autorze usłyszałam w książkach Cassandry Clare. W wikipedii przeczytałam o jego życiu, a potem o pracach. Zobaczyłam kilka opisów i już byłam zakochana. Jego historie czyta się łatwo i lekko, a starszy język tylko dodaje im uroku. W jego pracach jest pasja, to nie są takie rzeczy, że ,, przeczytasz i zapomnisz". Zaczął zmieniać świat jeszcze zanim to stało się modne, co doskonale widać w jego dziełach. Osobiście żałuję, że tak mało się o nim  mówi. Był utalentowanym artystą i nie bał się inności czy ryzyka. W swoich opowiadaniach na kilku stronach potrafił idealnie nadać historii unikalny klimat i zawrzeć morał, czyli to co innym autorom zajmuje całe książki. Jego podejście było bardzo niestandardowe (moja autokorekta starą się poprawić ,, niestandardowe" na ,,niesamowite" i zdecydowanie mogę się z nią zgodzić). Jak pokazuje to w ,,Duchu z Canterville" użył oklepanego schematu nawiedzonego domu i przerobił go w istne arcydzieło z poczuciem humoru. Nawet moja mama przyszła zobaczyć co się dzieje, gdy w momencie pierwszego spotkania Ministra z duchem zaczęłam się śmiać. ,,Modelowy milioner" uczy nas, że dobro wraca. Po przeczytaniu finału cały czas się uśmiechałam. ,, Portret Pana W. H" sprawił, że płakałam. Cudownie opowiedziana historia z zaskakującym zakończeniem. Aura tajemniczości, która pojawiła się w ,,Sfinks Bez Sekretu" była niezwykła. Niby krótka historia, a jednak ma własny czar. Oscar Wilde robił swoje i żył po swojemu. Nie przejmował się opinią publiczną, co w tamtych czasach musiało być trudne. Niesamowity człowiek, który pisał niesamowite rzeczy. Zdecydowanie polecam każdemu. Wątpię, żeby istniała osoba, która nie znajdzie tu czegoś dla siebie. Mądre opowieści o wierze, miłości, losie i poświęceniu z dawką ironii oraz humoru.