Krzyk zagubionych serc

Marzec. Na drzewach pojawiają się pierwsze pączki. W powietrzu czuć nadchodzącą wiosnę. Świeże kolory zaczynają zastępować szarość odsłoniętą przez topniejący śnieg. Ludzie zdają się patrzeć na świat nieco pozytywniej. Mogłoby im się wydawać, że świat im sprzyja, szczególnie młodym, zakochanym i zapatrzonym w siebie. A jednak to właśnie marzec w 1968 roku przekreślił wiele młodzieńczych marzeń i planów. W tym Wiktora i Hanki. Powieść rozpoczyna się latem 1981 roku od… pogrzebu Katarzyny. Towarzyszymy Andrzejowi, Halinie i Szymonowi, ich młodszemu synowi. Jednak to wielki nieobecny początku jest głównym bohaterem powieści – Wiktor. Kiedy go poznajemy, ma żonę i syna, działa w Solidarności. Jednak wciąż nie dają mu spokoju wydarzenia z przeszłości. Wspomnienia i emocje odżywają szczególnie, gdy w programie telewizyjnym widzi ją. Hanka przylatuje do Polski w 1981 roku, by wziąć udział w pracach przy renowacji „Panoramy racławickiej”. Każdy zakątek Wrocławia wywołuje w niej emocje i wspomnienia. I cały czas gdzieś na dnie jej duszy drży myśl, a może spróbować go odnaleźć… Skoro fabuła rozgrywa się w 1981 roku, dlaczego zaczęłam od marca? Ponieważ rok wprowadzenia stanu wojennego to tylko połowa tej historii. Autorka zdecydowała się na prowadzenie narracji dwutorowo. Na drugim planie poznajemy historię głównych bohaterów od samego początku, od momentu ich poznania. Wiktor studiuje na politechnice, Hanka na wydziale humanistycznym. On pochodzi z rodziny, w której nie stroniło się od tematu wojennych, politycznych, w której każde pokolenie zaangażowane było w walkę o niepodległość. Z kolei Hanka wychowana została niejako pod kloszem. W jej domu nie rozmawiało się o polityce, a jej rodzice nigdy nawet nie wspominali o swojej przeszłości. Sama czuje, że coś jest nie tak, ale nie do końca potrafi to nazwać. Dopiero poznanie z Wiktorem w pełni otwiera jej oczy na wszystko, co dzieje się dookoła. Tę dwójkę od pierwszego wejrzenia łączy uczucie. Z czasem angażują się także wspólnie w walkę o wolność słowa, dostęp do prawdy… o Polskę. Robią to, co uważają za słuszne. Nie wiedzą jeszcze, jakich wpływ to będzie miało na ich życie, na życie ich rodzin, na ich relację… Tym razem sceną, na której rozgrywają się kolejne wydarzenia, jest Wrocław, który pojawił się już pod koniec drugiego tomu. To zdecydowanie plus tej książki. Zazwyczaj, jeśli mówimy o wydarzeniach z PRL-u, pojawiają się te najbardziej sztandarowe dla nich miejsca. Czyli w tym przypadku byłaby to Warszawa. A przecież strajki w Marcu ’68 odbywały się nie tylko tam. Czy akcja prowadzona dwutorowa mi się podobała? To skomplikowane pytanie. Pozostawiając z boku cały kontekst – tak. Taki wybór w oczywisty sposób pozwolił na pokazanie więcej z prawdziwych wydarzeń, ale też na stworzenie pełniejszej historii bohaterów. Jednocześnie jednak miałam problem, żeby zaprzyjaźnić się z tym sposobem narracji, ponieważ dwa poprzednie tomy przyzwyczaiły mnie do czegoś zupełnie innego. Lubię, kiedy kolejne części cyklu łączy także jakiś smaczek w formie, tak jak w Wietrze ze wschodu Marii Paszyńskiej. Czy powieść polecam? Zdecydowanie tak! Tak samo jak całą trylogię „Wojny i miłości”. To pełne historie z dobrze wykreowanymi bohaterami, w których nie ma ani luk w fikcyjnej fabule, ani w historii. Polecam ten tom również mocno ze względu na temat. II wojna światowa została przedstawiona już niemal w każdy możliwy sposób, a po wydarzenia powojenne – marzec, grudzień, stan wojenny – autorzy wciąż bardzo rzadko sięgają. Mam nawet wrażenie, że była to moja pierwsza lektura, która sięgała właśnie po jedno z tych konkretnych zdarzeń, inne były po prostu umiejscowione w szeroko pojętym PRL-u. A przecież nie możemy zapominać o tych zdarzeniach. Może to dopiero musi dojrzeć…

Marianna Zaczkiewicz ma 30 lat i praktycznie przekreślone życie. Na skutek nietrafionych i błędnych decyzji, a także tego, że została zdradzona i w sumie wykorzystana, wyrokiem sądu w 1896 roku zostaje skazana na wieloletnie wygnanie i ciężką pracę na dalekiej Syberii. Podróż w zimnym, bydlęcym wagonie jest przyczyną utraty nienarodzonego dziecka, a ona sama na koniec świata trafia niemal umierająca. Mimo wszystko nie poddaje się. Wiara w lepsze jutro trzyma ją przy życiu, ale nie tylko - pozostaje jeszcze żądza zemsty. Pragnie wrócić do Polski i stanąć twarzą w twarz z ludźmi, którzy zgotowali jej ten los. W kolejnej części o czytamy o życiu Marianny na Syberii. O ile sama jej historia wydaje się momentami nieprawdopodobna, to książkę ratuje opis realiów życia na Syberii. Pięknie opisana przyroda, pogoda, stepy, zwyczaje i kultura, różne narodowości. Pokusiła się też autorka o troszkę mistyki, była czarownica, zielarka, znachorka, zwał jak zwał - udzieliła Mariannie wielu lekcji. Całościowo książka piękna i czytało się z wypiekami na twarzy.

Nie jest to zła książki...zgadzam się, że zdecydowanie przegadana i rozwlekła, ale wypełniona emocjami. To książka, ktora pięknie pokazuje jak duże znaczenie mają dla nas korzenie...poczucie przynależności...przodkowie i ich historia. Nikt nie jest samotną wyspą!

Trzecia część kończąca trylogię .Nie będę streszczał bo wszyscy wiedzą o co chodzi. Szkoda tylko że Karolka nie dopadła sprawiedliwość.Tak na marginesie czytałem ostatnio że S-bek Grzegorz Piotrowski który zamordował ks. Popiełuszkę dostaje prawie 13000 emerytury. Widać komuna trzyma się dobrze

Piękna, wzruszająca , a momentami przerażająca książka. Miłość, która przetrwała wojnę, okrutne działania i znęcanie się Niemców i Rosjan, a później nieludzkie traktowanie przez ubecję. W tej części bardzo dużo się dzieje, nie mogłam oderwać się od tej interesującej lektury.

To kolejne spotkanie z bohaterami z "Zemsty i przebaczenia" i "Zanim nadejdzie jutro". Akcja rozgrywa się głównie w Polsce w Warszawie, Olsztynie, trochę w Izraelu i Londynie w latach pięćdziesiątych. Czasy trudne dla bohaterów. Jakoś sobie dają radę w tej ciężkiej rzeczywistości, która bardzo mnie zmęczyła. Ciągle oglądanie się za siebie, bo ktoś donosi., bo ktoś jest na usługach UB. Kariera tylko dla wybranych i przez znajomych. Ta bezsilność.....Muszę trochę od tego odpocząć.

Interesujący wgląd w rolę kobiet podczas I wojny światowej, często zapominanych lub marginalizowanych w tradycyjnych narracjach historycznych. Poprzez postacie Evie i Charlie autorka ukazuje, jak wojna stała się katalizatorem dla zmian społecznych i kulturowych, które umożliwiły kobietom odkrycie nowych tożsamości i ról w społeczeństwie. W kontekście szpiegostwa, które rzeczywiście w dużej mierze historycznie kojarzone było z mężczyznami, Quinn zwraca uwagę na to, że wiele kobiet biorących udział w tajnych działaniach, wniosło swoje unikalne umiejętności i perspektywy do tej działalności. Dzięki temu, że bohaterki muszą zmagać się nie tylko z zewnętrznymi wrogami, ale także z konformizmem społecznym oraz ograniczeniami, które narzucała im ich płeć, autorka wnika w warstwy psychologiczne, które są równie istotne jak zewnętrzne wydarzenia wojenne. Fikcyjne przygody Evie i Charlie są przeplatane realiami historycznymi, utrakcyjniającymi narrację i poszerzającymi wiedzę czytelnika o rzeczywistych postaciach i wydarzeniach, które miały miejsce w tym turbulencyjnym okresie. Książka stała się więc dla mnie nie tylko pasjonujacą lekturą, ale także formą edukacji, pomagającą zrozumieć, jak niezwykłe były kobiece historie w czasach, gdy ich głosy były często ignorowane.

"Tego Ci nie powiedziałam" to opowieść o babci i wnuczce. 95-letnia kobieta na końcu swojego życia pragnie wrócić do swojej przeszłości. Pomaga jej w tym wnuczka, która prowadzi śledztwo mające na celu ustalenie, co działo się z kobietą i jej rodziną w czasie wojny. Wnuczka równolegle zmaga się ze swoimi rodzinnymi problemami - syn z trudem komunikuje się z innymi, a wsparcie ze strony męża nie jest takie, na jakie liczy kobieta. Naprzemienne śledzimy czasy wojenne i współczesne. Wnuczka stopniowo odkrywa prawdę o swojej babci, a równolegle odkrywa, jak odkrywanie przeszłości i poświęcanie temu wolnego czasu, wpływa na nią samą.

Bardzo frapujaca, wciągająca i interesująca historia. Od pierwszej strony trudno sie oderwać od opowieści o losach ludzi kochających i cierpiących w imię miłości. Silne kobiety i czas II wojny światowej w połączeniu z winnicami we Fracji to grunt dla nie szablonowej intrygi, zakazanej miłości i wielkiej rodzinnej tajemnicy. Polecam

Smutna historia, jakich bez liku wydarzyło podczas wojen świata. Wojna, okupacja, ale miłość i namiętność i tak znajdą sposób by połączyć ludzi. Głód, strach i prześladowania ale dobroć ludzka, honor, odwaga i potrzeba niesenia pomocy i tak znajdą drogę do serc prawdziwych ludzi. Polecam opowieść... tego rodzaju historie powinny być lekturami w szkołach, po to żeby ludzie nigdy nie zapomnieli co znaczy wojna i z jakiego powodu nigdy nie powinno sie do niej dopuścić.

Sama Historia bardzo ciekawa. Przeczytałam po obejrzeniu serialu i moge śmiało stwierdzić, ze serial, mimo ze lekko zmieniony jest trochę lepszy. Momentami mam sie wrażenie ze czas w tej lekturze nie istnieje, bo nagle dowiadujemy sie o czyms co dopiero bedzie, a zaraz po tem wracamy do młodości ani i mani. No i też trochę gubi bohaterow. Wspomniany na początku gubi sie w środku książki i nagle znowu o nim, tak z dupy

Cykl powieści "Za zakrętem" Tom II - Ostatnia iskra nadziei ❤️‍🩹 Magdalena Wala Wydawnictwo Czwarta Strona 📖 🖊️ Mysłowice, czasy współczesne Po kilku miesiącach wracamy do życia Adriany. Do codzienności pozbawionej barw, dzielonej z nijakim mężem, który widzi w żonie raczej obowiązek niż partnerkę. To nie jest opowieść o Kopciuszku i cudownej przemianie — to historia młodej kobiety uwięzionej w poczuciu winy, przytłoczonej cudzymi oczekiwaniami i własnym lękiem. Na szczęście w Adrianie zaczyna coś pękać. Powoli, nieśmiało, ale nieodwracalnie. Coraz wyraźniej dostrzega, w jakiej znalazła się sytuacji, i po raz pierwszy od dawna próbuje zawalczyć o siebie. Droga do tego, by było choć trochę lepiej, okazuje się długa i kręta. Trudne relacje z teściową oraz bolesny brak kontaktu z rodzicami tylko ją komplikują. Aż nadchodzi dzień, w którym przeszłość upomina się o swoje. Pojawia się ktoś, kto być może pomoże Adrianie stanąć na nogi, ukoi jej zbolałą duszę, „rozgrzeszy” ją z dawnych win i podaruje to, czego najbardziej jej brakuje — nadzieję. Tę ostatnią iskrę… Mysłowice, styczeń 1942 – sierpień 1944 Wojna — czas okrutny i bezlitosny — bez reszty podporządkowuje sobie życie młodego małżeństwa, Agnes i Józefa. Jak żyć, gdy każdy dzień niesie strach i niepewność? Jak cieszyć się chwilą, jak snuć marzenia, kiedy jutro może nigdy nie nadejść? Życie zamienia się w poczekalnię — na los, na decyzje innych, na to, czy historia okaże choć odrobinę łaskawości. Mężczyźni są wcielani do armii, zmuszani do walki, której nigdy nie chcieli i której się boją. Kobiety trwają. Czekają, modlą się, martwią — i z poszarpanych kawałków codzienności próbują skleić świat, w którym da się jeszcze dostrzec maleńką iskrę nadziei. Jak zakończy się historia Ady? Kim naprawdę jest Agnes — kimś więcej niż sąsiadką, więcej niż przyjaciółką, więcej niż staruszką snującą opowieść, strażniczką pamięci, kobietą, której życie utkane zostało z bólu, strat i ciszy, ale między wspomnieniami wciąż tli się to samo światło — ostatnia iskra nadziei ... Skończyłam tom II i bez zastanowienia sięgam po tom III. Muszę dokończyć tą niezwykłą historię <3 Kto nie czytał, polecam z całego serca!!

Niezwykła historia dwóch sióstr Podgórskich - Stefania "Fusia" 17 lat i Helena zaledwie 6 lat. W czasie trwania II wojny światowej w Przemyślu na ulicy Tatarskiej 3 ukrywały w kamienicy 13 Żydów z Przemyskiego getta. Spędzili oni 1,5 roku na strychu kamienicy w kilku metrowym schowku za prowizoryczną ścianą zrobioną ze starych desek przez Maksa, syna Diamantów, któremu udało się wyskoczyć z pociągu jadącego z getta do obozu zagłady. Schowek znajdował się na stryszku nad pomieszczeniem dwóch zakwaterowanych niemieckich pielęgniarek, które pracowały w znajdującym się po przeciwnej stronie ulicy wojskowym szpitalu niemieckim. Kobiety często w czasie wolnym a szczególnie na noc przyprowadzały sobie do towarzystwa SS-manów, co zmuszało ukrywających się lokatorów do siedzenie w kryjówce długie dnie i noce w bezruchu, ciszy, bez jedzenia, z wiadrem na nieczystości, z myślą że w każdej chwili ktoś ich odkryje i wszyscy, łącznie z siostrami Podgórskimi zostaną zabici. Wbrew częstym obawą Stefani, udaje jej się uchronić całą trzynastkę Żydów i wszyscy szczęśliwie doczekali wyzwolenia. Żadko czytam tak piękną historię o ogromnej odwadze, heroiźmie, nadziei, wierze i miłości. Książka naprawdę mnie wciągnęła, i mimo że "rozłożyłem ją" na kilka razy, to za każdym razem kiedy ją odkładałem, wyprzedzałem myślami do przodu co może się wydarzyć kiedy zaraz wrócę do przekładania następnych stron. Nic dziwnego że autorka po usłyszeniu pięknej historii postanowiła po 23 latach napisać tę książkę i opisać losy dwóch sióstr, aby historia nie zaginęła tylko rozrosła się na cały świat. A dlaczego światło ukryte w mroku? Czy autorce chodziło o symbol nadziei? Mały zalążek nadziei ludzi siedzących w ukryciu?? A może to przenośnia "światełka w tunelu"?? Ten wątek pozostawiam wam do rozkminienia.

Wydaje się, że o ofiarach obozów koncentracyjnych i ich oprawcach napisano już wszystko. Annette Hess zdecydowała się spojrzeć na ten temat oczami Evy - Niemki, tłumaczki na język polski. Tak zrodziła się powieść "W niemieckim domu", gdzie duchy przeszłości powracają podczas procesu osób współodpowiedzialnych za mord dokonany w Auschwitz. Według mnie książka warta przeczytania - nie ma tutaj nadmiaru opisów zbrodni, ale też tematu nie pomija się szerokim łukiem. Całkiem udane, trochę inne podejście do tematu.

Tak jak "prosiłam" po drugim tomie autorka napisała kolejną część o hrabinie Marii Łęskiej i o profesorze Leonie. Ona pracuje w angielskim wywiadzie a on poszukuje zrabowanych z Polski dzieł sztuki. Akcja również toczy się w ostatnich miesiącach II wojny światowej ale głównie w Europie, mało w Polsce. Ta część nie wciągnęła mnie tak bardzo, czytałam ją po bardzo długiej przerwie od poprzednich tomów i uleciały mi wątki... Jednak tak bardzo lubię język i styl Pani Manuli, że mam od razu ochotę na kolejną część.

Fabuła powieści toczy się na dwu płaszczynach czasowych. Losy Kristoffa i Elen dotyczą 1938 roku i mają miejsce w Austrii , dzieje Benjamina i Katie dotyczą roku 1989 i umiejscowione są w USA. Te dwie płaszczyzny przeplatają się, aż na koniec dochodzi do połączenia. To powieść o sile miłośći, bez tak częstych obecnie opisów seksu. Książka pełna ciepła i wzruszeń. Zadowoli też sympatyków książek historycznych. Bohaterowie to osoby pełne dobrych cech, bardzo rodzinni i opiekuńczy. Dużo w książce zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic.

Cykl powieści "Za zakrętem" Tom I - Na moment przed świtem 💚 Magdalena Wala Wydawnictwo Czwarta Strona 📖🖊️ Mysłowice – czasy współczesne Stefan i Adriana. Małżeństwo… a może raczej jego karykatura — jednoosobowy małżeński kierat. On — pan i władca, wiecznie „zapracowany”, szanowny pan mąż. Ona — podporządkowana, rzekomo „nicnierobiąca”, po łokcie utyrana, wiecznie niewystarczająca, niewdzięczna żona. Ich wspólne życie jest okrutne w swojej codzienności. W domu nie ma miejsca na bliskość — jedynymi uczuciami są pogarda wobec niej i chłodny brak szacunku. Codzienność Ady wypełniają praca i obowiązki domowe. Jakimś cudem znajduje jeszcze siłę, by studiować zaocznie, choć każdy dzień kosztuje ją ogrom wysiłku i kolejnych wyrzeczeń. Od lat tkwi w tym chorym układzie, przekonana, że to jej kara — pokuta za grzech z przeszłości. Jednak coś zaczyna pękać, gdy Adriana spotyka Agnes oraz ludzi, których znała kiedyś… Co wydarzyło się przed laty? Tego jeszcze sama nie wiem — odpowiedź czeka w kolejnym tomie. Nie ukrywam jednak, że ten wątek wyjątkowo mnie zaintrygował. Mysłowice – lata 1939–1941 Młodziutka Agnes, Agnieszka — ślązaczka — staje twarzą w twarz z wojną, z brutalną zawieruchą, która w jednej chwili niszczy jej uporządkowany świat. Życie nagle się zmienia. Wszystko staje się niepewne. Strach o Józka nie daje jej ani chwili wytchnienia. Zmieniająca się rzeczywistość przeraża, brak zaufania przytłacza, a okrucieństwo okupanta odbiera resztki nadziei. Takie jest życie młodej Agnes ... Jakie tajemnice skrywa przeszłość Agnes i Ady? Czy spotkanie tych dwóch kobiet stanie się początkiem zmian, których żadna z nich się nie spodziewa? I czy między kobietami, rozdzielonymi czasem i doświadczeniem, może narodzić się więź silniejsza niż lęk i milczenie?? Pierwszy tom tej poruszającej powieści przeniósł mnie do wojennych Mysłowic i sprawił, że z ogromną ciekawością chcę poznać dalsze losy jej bohaterów. Ta historia obudziła też moją potrzebę poznania tego, co przyszłość przyniesie Adrianie ...

Już nic więcej nie mogę chyba napisać. Piękna cała seria . Ciepła, życiowa i napisana prostym językiem. Tutaj przenosimy się na początek lat 90-tych. Dalsze losy Anity, a także jej już dorosłej córki Soni. Powtórzę się, bo to samo pisałam po poprzedniej serii tej autorki, szkoda że nie ma więcej. Chętnie czytałabym dalej jak potoczyły się ich losy. Bardzo polecam.

Kolejna wciągająca cześć sagi. Jest to smutek i radość, łzy i uśmiech, miłość i nienawiść. Bohaterowie stoją przed trudnymi wyborami. Pokazana jest też brutalność wojny. Miedzy innymi śmierć niewinnej Leili, która oddała życie za siostrę. Mnie bardzo się podobała.

Jak się już zacznie, to ciężko się oderwać od czytania. Niezwykle lekki styl pisania autorki nie pozwala odłożyć książki dopóki nie zostanie przeczytana. Podoba mi się przedstawienie historycznych wydarzeń, postaci. Dużo można się dowiedzieć, książka inspiruje też do pogłębiania wiedzy. Nie mogę się doczekać kolejnych tomów, aż je przeczytam.