Krok po kroku

Po Friday sięgnąłem głównie przez porównania do Stranger Things oraz nazwisko Brubakera, które samo w sobie jest już rekomendacją. I choć komiks wypada dobrze, to zestawienie z netflixowym hitem jest raczej chybione. Owszem, mamy tu nastoletnich bohaterów i tajemniczą atmosferę, ale początkowo to bardziej klasyczny kryminał niż nostalgiczna opowieść przygodowa. Dopiero z czasem pojawiają się elementy nadprzyrodzone. Główna bohaterka, Friday Fitzhugh, wraca do rodzinnego miasteczka gdzie ponownie łączy siły z dawnym przyjacielem, by stawić czoła mrocznym zagadkom – zarówno tym okultystycznym, jak i emocjonalnym. Brubaker sprawnie buduje intrygę, a ilustracje Marcosa Martína choć mocno stylizowane, to z lekkim niepokojem świetnie oddają atmosferę opowieści i ten małomiasteczkowy klimat. Mocną stroną komiksu jest dobrze rozpisana intryga i wyraziste postacie. Niestety, relacje między bohaterami momentami wydają się zbyt powierzchowne i można by je pogłębić. Friday wypada bardzo obiecująco, choć to tylko wstęp do większej historii, którą chętnie przeczytam w całości. Polecam. Komiks możesz zobaczyć na moimi Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DIyERS5sxan/?igsh=MWNmM3pzOTJoOTZuaw==

Oto pakiet słów, które idealnie pasują, aby opisać widoczny na zdjęciu powyżej komiks: Rewelacyjny, zajebisty, genialny, absolutny, niesamowity, kapitalny, sztos, total, petarda, majstersztyk, miodzio, kozak i bajeczka. I na tym w zasadzie mógłbym skończyć, bo tutaj nie ma co gadać. TRZA KUPOWAĆ I CZYTAĆ I JARAĆ SIĘ JAK SZALONA KAPIBARA, TAKIE TO DOBRE KOMIKSOWE. Otóż Darren Warren Johnson przechodzi samego siebie. Nie wiem już który raz w zasadzie. Autorski komiks, który rozpisał i rozrysował jest idealnym przykładem na to, że dziewiąta sztuka wyzwolona to jest coś większego niż rysunkowe opowiastki. Z Całej Pety to komiks pełny, angażujący, absolutnie dynamiczny, pełny skrajności tak posklejanych, że aż być nie może. Wrestling jest tutaj sposobem na podanie świetnej historii, oraz płaszczyzną do wspaniałych kadrów wypełnionych akcją. Ale to jest zaledwie pierdnięcie. Bo mamy też wątek fantastyczny - gdyż akcja dzieję się w innej rzeczywistości, a rzeczywistość ta zbiera postaci z różnych światów, w tym z naszego. No skumajcie to - nekromanta Necroton organizuje turniej na śmierć i życie, bo zakochał się we wrestlingu. Wygrany może przywrócić do życia bliskiego zmarłego, więc stawka jest motywująca w zupełności. Werbuje więc głównych bohaterów, których nie sposób nie polubić i zaczyna się ostra mordolepa bez hamulców. Ale to nie jest tylko brutalniutka nawalanka po ryjach okraszona ładnym rysunkowiem. Ten komiks nosi przesłanie, głębszy sens oraz opowieść tragiczną i za serducho chwytającą. Absolutnie genialne komiksowe dzieło. Pełne, domknięte, dopieszczone i tak dla oka pyszne, że ja słów nie mam. Bezapelacyjna topka. Więcej na IG @znakiem_tego

Po przeczytaniu komiksu Rook postanowiłem poznać bliżej autora scenariusza Geoffa Johnsa. Wybór padł na Geiger tym razem z innym rysownikiem Garym Frankiem. Co do rysunków to były minimalnie słabsze niż w czesniejszym komiksie ale też na dobrym poziomie. Co do samego komiksu mamy tutaj początek uniwersum o Bezimiennych postaciach które powstały w czasie wojen amerykańskich od wojny o Niepodległość aż po rok 2050 i wojnę nuklearna gdzie właśnie powstaje nowy Bezimienny Geiger. Pół tomu to pierwszy tom amerykański opisujący powstanie i pierwsze przygody głównego bohatera a druga połowa to rozwinięcie uniwersum napisane przez innych scenarzystow i rysowników. Jedna szczególnie była dobra wprowadzaja nowego Bezimiennego Czerwonego Płaszcza napisany przez Johnsa i narysowany naprawdę dobrze przez Bryana Hitcha. Pozostałe opowieści ciekawe gorzej z rysunkami które były narysowane różnymi technikami nie zawsze mi odpowiadające. Ogólnie dobrze rozpoczęte nowe uniwersum Mad Ghost a w Polsce wydane przez wydawnictwo Nagle!

Oceniam ten komiks z lekką nadwyżką. Znaczy daję mu wysoką ocenę, ale wiele będzie zależało od konkluzji. Tym niemniej na tę chwilę (w połowie opowieści) wydaje się, że zarówno pomysł Tyniona IV, jak i wykonanie (i to zarówno scenariuszowe, jak i graficzne), stoją na wysokim poziomie. To bardzo ciekawe połącznie post-apo z science-fiction, choć na razie działa głównie urok pomysłu - trzeba jeszcze to będzie sensownie uzasadnić. Liczę, że drugi tom utrzyma ten poziom, bo jest tu potencjał na wiele. 7,5

Pierwszy tom Saint-Elme to całkiem zgrabny początek kryminalnej serii, która obiecuje o wiele więcej, niż na razie zdradza. Detektyw Franck Sangaré, wspólnie ze swoją asystentką, przybywa do zagubionego w górach miasteczka Saint-Elme, by odnaleźć zaginionego młodzieńca. Szybko jednak okazuje się, że to nie będzie typowe śledztwo — miasteczko, do którego trafiają, emanuje osobliwą atmosferą, a każda napotkana postać wydaje się mieć coś do ukrycia. Saint-Elme to miejsce dziwne i niepokojące. Rytuały mieszkańców ocierają się o groteskę, a bogata lokalna rodzina, którą poznajemy, zamiast klarować sytuację, jeszcze bardziej ją gmatwa. Nic tu nie jest oczywiste. Co łączy te elementy? Nie wiadomo. Pierwszy tom nie dostarcza odpowiedzi — wręcz przeciwnie, mnoży pytania i niedopowiedzenia. Ale właśnie ta mglistość i niepewność działają na korzyść opowieści. Komiks wciąga, hipnotyzuje. Intryga zasysa czytelnika powoli, ale skutecznie, a klimat tej historii jest tak gęsty, że można by go kroić nożem. Pomaga w tym niezwykle wyrazista warstwa graficzna. Neonowa stylistyka, z ograniczoną, niemal surową paletą barw, buduje znakomity klimat noir — nowoczesny, a zarazem mroczny. Choć tomik jest krótki, zdecydowanie spełnia swoją funkcję: intryguje, zaskakuje i zostawia z ogromną ochotą na więcej. Jestem na tak. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DMKJ4ott-FL/?igsh=MW9iODc0b2dodGcxcg==

Fabuła gdzieś pomiędzy Światem Akwilonu a Skargą Ziem Utraconych. Wystarczająco wystająca ponad sztampę by zwrócić na siebie uwagę, dobry balans między istniejącymi już w literaturze motywami, a polemiką z nimi. Ktoś wiedział jak to napisać, by nie zamordować przeciętnego czytelnika ciągłym "ale przecież to już było". Czuć też jednak, że od początku zamiarem był jedno-strzałowiec i wielkiego wprowadzenia do świata nie będzie, tajemnice skupiają się na historiach postaci a nie jakiś wyjątkowych ponadalbumowych prawidłach. Co do rysunku, to Maillé nigdy nie ukrywał, że wzorem dla niego jest Loisel i to widać. Można się tym bardzo cieszyć, bo mimo tych oczywistych odniesień ma on jednak jakiś swój własny ryt i styl i kreska jest już jednak bardziej współczesna. Podobało mi się, dobra rzecz, wzbudza nadzieję, że jeszcze kiedyś mi się przypomni jak będę szukać czegoś nowego i trafię na któregoś z twórców.

Drugi tom Friday wyraźnie podkręca tempo i pogłębia emocje. Tym razem główna bohaterka musi zmierzyć się nie tylko z kolejną zagadką, ale i z osobistą tragedią – śmiercią swojego dawnego przyjaciela. Policja nie traktuje jej poważnie, a ona sama nie potrafi otrząsnąć się z szoku. Wydaje się, że wszystko jest przeciwko niej. Dopiero gdy odkrywa wskazówki, które zostawił jej zmarły, coś zaczyna się zmieniać. Podobnie jak w pierwszym tomie, mamy tu przede wszystkim klasyczny młodzieżowy kryminał z małomiasteczkowym klimatem. Elementy nadprzyrodzone pojawiają się dopiero pod koniec, ale tym razem mają większy ciężar i wpływ na rozwój fabuły. Właśnie tam czeka też twist, który nie każdemu przypadnie do gustu – jest dość płytki i nieco zgrzyta z wcześniejszą, bardziej realistyczną narracją. Mnie jednak nie przeszkadzał, bo otworzył nowe spojrzenie na całą historię. Brubaker nadal świetnie buduje napięcie, a postać Friday staje się coraz ciekawsza – bardziej złożona, dojrzalsza, emocjonalnie pogubiona, ale wciąż zdeterminowana. Relacje między postaciami, choć nadal miejscami powierzchowne, zyskały na autentyczności dzięki silniejszemu ładunkowi emocjonalnemu. Warstwa graficzna pozostaje na bardzo wysokim poziomie – styl, choć młodzieżowy i mocno stylizowany, świetnie oddaje atmosferę i emocje. Kolory i kadrowanie doskonale współgrają z nastrojem opowieści. Friday w drugim tomie nie tylko trzyma poziom, ale też rozwija się w interesującym kierunku. Jeśli pierwszy tom was zaciekawił, kontynuacja zdecydowanie jest warta uwagi. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DI3Irr9MZJN/?igsh=MWx0M3RibXNsOXc2ZQ==

Chyba mam ostatnio szczęście do wartościowych komiksów bo po "Zmarszczkach" trafiłem na "Balladę dla Sophie", kolejny komiks który wzruszył do łez, Piękna historia przedstawiona w piękny sposób. Kilka zabiegów, które w literaturze nazwałbym realizmem magicznym również zdało egzamin i stanowiło dodatkową wisienkę na tym przepysznym torcie. Po lekturze jestem coraz bliższy zgodzenia się z twierdzeniem, że komiks nie jest uboższym krewnym literatury, a pewne emocje nawet prościej wyrazić w kooperacji obrazu ze słowem.

Kristo - krótko. Jeśli ktoś niczego nie wiedział o katastrofie w elektrowni Jądrowej w Fukushimie, ani o sposobie wytwarzania energii elektrycznej z atomu i utraty kontroli nad bezpieczeństwem takiego procesu, to ten świetny graficznie komiks będzie dobrym przewodnikiem po tych wydarzeniach godzina po godzinie jak i po energetyce jądrowej. Z łącznie 6 reaktorów wybuchły aż 3 w kilka dni po zalaniu elektrowni przez falę tsunami 11 marca 2011 roku. Na końcu, już poza komiksową akcją są strony w popularnonaukowy sposób przybliżające historię elektrowni, sposób jej działania, przyczyny wybuchów, główne postacie dramatu i kalendarium. Szkoda, że w kluczowych momentach w komiksie mamy gadające głowy a nie na przykład przekrój przez reaktor w fazie krytycznej, tuż przed stopieniem osłony, czy wybuchem radioaktywnej pary po ustaniu schładzania. Nadałoby to akcji więcej potrzebnej dramaturgii. No i pamiętajmy, że wydarzenia w Fukushimie przyczyniły się to zamknięcia wielu elektrowni jądrowych na świecie, w tym wszystkich w Niemczech, co zmieniło równowagę energetyczną e Europie, rozwinęło z jednej strony OZE, z drugiej tak ośmieliło eksportującą energetyczne paliwa rosję do ataku. To wszystko wiąże się ze sobą. Efekt Fukushimy.

"Kiedy myślę o połowie lat 80, stają mi przed oczami tanie narkotyki i kapele, których zdecydowanie nie spodziewałem się słyszeć do końca swoich dni. Ich wielkie tapiry i głośne klawisze. Automaty perkusyjne. Depeche Mode, Duran Duran... Muzyka do wciągania koksu i składania pustych obietnic." ➡️Moi Drodzy, Ed i Sean nadal w formie! To jedno z najlepszych komiksowych otwarć, jakie czytałem. "1985 to był kiepski rok." "Crack zmiatał wszystko na swojej drodze." "Tymczasem grube ryby - producenci, gwiazdy filmowe, dupki z Wall Street... Wszyscy ważniacy wciągali kreski w restauracyjnych kiblach Hollywoodu i Beverly Hills." Ethan Reckless wplątuje się w kolejną mroczną historię. "Gdybyś nie skopał sprawy, dawno byłoby po nim." ➡️Reckless zbiera po pysku, oddaje co może z nawiązką. I dalej jest człowiekiem od wyciągania innych z kłopotów. I wpadania w nie na każdym kroku. "Z jakiegoś powodu to zawsze musieli być skinheadzi." I chociaż ma twardy łeb i jest wytrzymały, to niejeden raz krew tryska strumieniami. Po obu stronach. "Dobra, bierzmy się za tego skurwiela." ➡️Poza tym, że jest krwawo i dosadnie, jest też obyczajowo i jak zwykle u Eda - nostalgicznie. Wspomnienia są osią tej historii. "Programy, które oglądałem z tatą, kiedy byłem mały. Zanim świat się spierdolił i nas poróżnił." Podły świat. Podli ludzie. Ludzie zagubieni, którzy szukają i nie znajdują. ➡️Wiecie co tu jest zajebiste? To, jak Brubaker opisuje krok po kroku proces. Skojarzenie, myśl, wspomnienie. To, co się dzieje w głowie głównego bohatera. To duża część komiksu i to jego siła. Petarda! ➡️Rysunki bez zmian - lekko niestaranna kreska, bez nadmiaru jaskrawości, plamy krwi nadają wyrazu kadrom. Ponuro, ale i tak jakoś duchowo. W sensie uduchowienia. Cudo. Kończąc - tom drugi trzyma poziom i nadal jest świetnie i tak jak lubię. Chyba nawet lepiej. Bardzo noir. Moja ocena 9/10 i K-UZJ (Komiksowy Uncelkowy Znak Jakości). Ogień! PS. Dałbym głowę, że widziałem kiedyś film na podstawie tej historii. I był mroczny jak noc.

Ocena faktyczna to 7+. Piękne ilustracje, kolory i forma, bo nie jest to taki zupełnie standardowy komiks. Cieszę się, że go wypożyczyłem z toruńskiej Książnicy, bo sam bym pewnie nie kupił, a myślę że wart jest przeczytania (szczególnie, że szybko to idzie).

To pierwszy z trzech tomów i na razie jeszcze nie wiem co o nim sądzę. Podoba mi się niespieszne tempo. Podobają mi się zbędne kadry. Granica między budowaniem klimatu a rozwlekłością wg mnie nie została przekroczona. Kreska niewyraźna i brudna koresponduje z akcją. Po komentarzach widzę, że wielu osobom się to nie podobało, ale skoro jest ciemno, mokro i tajemniczo, to niby dlaczego czytelnik ma widzieć wszystko wyraźnie? Jedyne co mi się nie podoba, to zbytnia cyfrowość przybrudzeń w kadrach. O ile w dziedzinie grafiki jestem lajkonikiem i ani nie widzę, ani nie zastanawiam się czy twórca rysował na kartce czy na tablecie, to tutaj miałem flashbacki z lat 90. z pierwszego Painta a nawet z amigowego Art Studia ;)

Róża Tom 1 – Nie śpij już. Co by było, gdyby Śpiąca Królewna zaspała… i to grubo ponad plan? W „Róży” właśnie tak się dzieje! Księciu bardziej niż całowania zachciało się wojowania, więc zamiast happy endu mamy upadek całego królestwa. Kiedy bohaterka budzi się o sto lat za późno, nikt jej już nie pamięta, a dawna baśń zamieniła się w ponury krajobraz ruin. I tu zaczyna się przygoda: poszukiwanie wróżek chrzestnych, nowi sojusznicy spotykani po drodze, podróż przez zdegradowany świat, który kiedyś przypominał raj. Brzmi epicko? Na początku faktycznie historia robi spore wrażenie i daje nadzieję na coś świeżego. Potem jednak skręca w bardziej klasyczne fantasy – z rebelią, walką o wolność i wszystkim tym, co dobrze znamy. Największe zaskoczenie? Język. Wulgarny i bez cenzury. W połączeniu z lekką, trochę bajkową kreską tworzy świetny kontrast. Dzięki temu całość ma pazur i się nie patyczkuje. Czy to dzieło odkrywcze? Niekoniecznie. Czy czyta się przyjemnie? Bardzo. Lekki i przyjemny komiks, który czasem potrafi zaskoczyć. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DN7yzy1DIRq/?igsh=cjhrbGprYXVkNHd2

W mojej opinii drugi tom w znacznej mierze "dowiózł". Jasne - Tynion IV nadal nie dostarczył nam wszystkich odpowiedzi, ale wyjaśniło się na tyle dużo, by uznać tę opowieść za bardzo satysfakcjonującą. Podobają mi się relacje między bohaterami, podoba mi się wyraźnie wyczuwalna wysoka stawka, podoba mi się w końcu to, że nic nie jest tu określone do końca a my mamy pole do własnych interpretacji pewnych scen. Ok, fabuła może kręci się w rejonach, które znamy z tomu pierwszego, ale jej weirdowość i niepewność gatunkowa oraz dotycząca tego, dokąd wszystko zmierza, mocno intrygują. Trochę nie podoba mi się, że Tynion nie zamknął wszystkiego w tych dwóch tomach (bo zasygnalizowana na końcu tego albumu furtka, jak się okazało, została uchylona i powstała kontynuacja), ale takie są niestety prawa rynku - jak coś się sprzedaje, możemy być pewni, że będzie tego jeszcze więcej. Na tę chwilę jest to jednak najlepszy komiks autora. Dodam jeszcze, bo nie wspomniałem o tym wcześniej, że wypada świetnie także na polu graficznym - ilustracje są z jednej strony przejrzyste, ale z drugiej - czasami potrafią być bardzo dziwne. To wszystko jednak naprawdę do siebie pasuje. Bawiłem się naprawdę dobrze.

Kristo - krótko. Mimo pozornej gruboskórności i chłopackiej, neurotycznej dosłowności w pewnych aspektach budowania narracji i nastroju jest to ten autobiograficzny komiks subtelny i inteligentny. Sedno tragedii zostało podane niespodziewanie i delikatnie, od autora wymagało to dystansu i dojrzałości. Historia okazała się tak nośna i popularna, że na jej podstawie powstał film pełnometrażowy i serial animowany. Warto, choćby dlatego, że chyba wszyscy mamy w sobie własnego pancernika, choćby i kieszonkowego.

Szukacie komiksu o mrocznym, kryminalnym klimacie, a do tego z fabułą dającą do myślenia? To koniecznie zwróćcie uwagę na Contrition duetu Portela-Keko. To rzecz daleka od cukierkowych, czy nawet zwyczajnie kolorowych obrazków, którą kończy się czytać z mnóstwem refleksji w głowie. Opowieść, której akcja dzieje się w mieście-getcie na Florydzie musi być mocna. Tym bardziej jeśli to getto, które jest miejscem wypełnionym przez przestępców seksualnych, którzy po odbyciu kary nie są do końca wolni, gdyż restrykcyjne prawo daje im niewiele możliwości osiedlenia się. To wspaniała podbudowa dla opowieści, a Carlos Portela wykorzystuje ją w pełni. Niesamowity, rewelacyjnie zbudowany jest klimat opowieści. Ze względu na wyłącznie czarną kreskę jako nośnik grafiki przywodzący na myśl kino noir, a jednocześnie świetnie oddający duszny klimat odosobnienia i beznadziei, sennego małomiasteczkowego życia. Czuć w tym westernową nutę, ale i kryminalne zacięcie. Miejsce akcji jest co prawda fikcyjne, ale nie tak do końca zmyślone. Podobna osada rzeczywiście na Florydzie istnieje i jej powstanie jest wynikiem restrykcyjnego prawa, które co prawda chroni potencjalne ofiary, ale też doprowadza do absurdalnej sytuacji, że w jednym miejscu gromadzi się duża grupa byłych skazańców, najczęściej bez możliwości podjęcia stałej pracy. A co z fabułą? Mamy tu podejrzaną śmierć w ogniu i dziennikarskie śledztwo, które jest torpedowane i które kosztuje też wiele samą dziennikarkę. A także opowieść o złu, którego może doświadczyć jedna osoba, i o złu, które ma w sobie człowiek. Niespieszna narracja sprawia, że czytelnik na własnej skórze wręcz odczuwa duszną atmosferę miejsca akcji przesyconego poczuciem beznadziei. I niczym bagno stopniowo wciąga go niepokojąca opowieść. Współbrzmienie tekstu i obrazu oddziałuje na emocje czytelnika i przemawia do niego wyraźnie. Ta historia buduje przestrzeń do refleksji na wiele tematów, przede wszystkim koncentrując się na pytaniach o zło tkwiące w człowieku, o możliwość odkupienia, a także o wybaczenie ze strony ofiary. I oczywiście nie daje jednoznacznych odpowiedzi, bo takich nie ma. To czytelnik może wybrać, jaka interpretacja do niego przemawia. Niemniej sam przyczynek do refleksji już jest moim zdaniem cenny. Oczywiście forma komiksu nie jest naturalnym medium do wszechstronnej, pogłębionej refleksji i wielowymiarowego ujmowania tematu, toteż trzeba być gotowym na pewne uproszczenia. Twórcom nie udaje się ich uniknąć, ale nie jest to błąd nie do wybaczenia. Sama bowiem historia dostarcza mnóstwa emocji i pozwala skierować uwagę na tematy spychane na margines, jak choćby rozdzielność kary i pokuty, więzienie po uwolnieniu. Jest tu trochę sztampy, motywów znanych nam z powieści i kina, jak choćby dążenie do zemsty czy postać dziennikarki zatracając się w swojej pracy tak bardzo, że przestaje dostrzegać wartość w swoim dotychczasowym życiu. A jednak mimo wszystko twórcy potrafią zaskoczyć. Fabuła prowadzona nieliniowo pozwala nam na stopniowe odkrywanie różnych aspektów opowieści, a dobrze budowane i podsycane napięcie przykuwa do lektury i więzi w dusznej atmosferze i kłębowisku rozmyślań. Nie każda z postaci ma co prawda równie dobrze przedstawioną "backstory", ale mnie osobiście podoba się zestawienie postaci dziennikarki i pewnego wojskowego śledczego, którzy oddając się pracy, tracą - choć w inny sposób - swoje rodziny. Wizualnie gra tutaj wszystko. Brak koloru doskonale pasuje do tematyki i mrocznej aury tej historii, a czarna kreska przypominająca ryciny z gazet nadaje opowieści wręcz dokumentalistycznego charakteru i wiarygodności. W kadrach pojawia się wiele interesujących detali, które uzupełniają narrację, współtworząc jej nastrój i klaustrofobiczną aurę - jak choćby gazety, sceny z przeszłości, a twórcy czasem za pomocą kilku kadrów budują scenę, która przemawia do czytelnika i uruchamia całą lawinę obrazów. Są czasem wytrychami do skojarzeń wycelowanymi tak, by wywołać konkretne emocje. A w trakcie lektury niejednokrotnie miałam wrażenie, że oglądam storyboardy przygotowane do filmu. Być może fabuła nie wszystkich do siebie przekona, być może niektórym zabraknie pogłębionego ujęcia tematu. Z drugiej jednak strony można tę historię potraktować jako punkt wyjścia do własnych rozważań, do poszukiwania komentarza w różnych dziełach kultury czy pracach naukowych. Dla mnie to całkiem udanie opowiedziana kryminalna historia, w której mieszają się zagadnienia obsesyjnego podążania za tematem i jego skutków, zła tkwiącego w człowieku, kary, zemsty, pokuty i odkupienia. Świetnie narysowany komiks z nieidealną fabułą, której zaletami są niepokojący, duszny klimat i nieoczywiste przesłanie. To nie jest komiks, który ma się podobać. On jest jak ostry kamyk w bucie, który nie pozwala nam obojętnie pójść dalej. To opowieść o kryminalnym charakterze, która zmusza do zwrócenia uwagi na kwestie spychane przez margines. Mroczna, konfundująca i niełatwa do jednoznacznej oceny.

Jak Śmierć radzi sobie z życiem? „Świat Dysku” ma swoją odpowiedź, ale czy jesteśmy gotowi na inne? Ram V w absurdalny, a jednocześnie egzystencjalny sposób opowiada schematyczną historię na ten temat. Historię, która może zaskakiwać, choć jak to bywa, im bliżej końca, tym więcej widać. Punktem wyjścia jest panteon bogów indyjskich, który wygląda niczym korporacja. Nie różni się niczym poza tym, że niektóre postacie mają niebieską skórę, więcej rąk i tym podobne. Właśnie w tej korporacji pracuje nasza główna bohaterska, która jest boginią śmierci. Niestety przyszłe przewidywania rynkowe (niedługo ma się urodzić wynalazca nieśmiertelności) skłaniają władze korpo do przeprowadzenia restrukturyzacji. I tak też zaczyna się nasza historia – zwolnieniem Śmierci z pracy. Jak każda bezduszne korpo daje broszurę, jak to jest żyć jako śmiertelnik i zostaje wysłana na Ziemię. I tam nasza Śmierć staje się Lailą Starr. Na naszej planecie w wyniku jej dziwnego szczęścia lub pecha (a może karmy?) spotyka dziecko, przez które straciła pracę, a potem umiera. Na szczęście ma chody u boga życia i za każdym razem wskrzesza ją w trochę stylu tej jednej serii z fantasy symbiontami, trylogii „Nocnego Anioła” Berenta Weeksa. I ten schemat powtarza się tytułowe wiele razy. Gdyby ktoś miał pretensję do zaspoilerowania struktury, to jednak zdradza ją już tytuł. Poza tym, czy naprawdę wierzycie, że z tak jasno pokolorowaną okładką, jakaś postać w środku mogłaby zabić niewinne niemowlę? Nie piszę, że nie ma tu śmierci i tragedii, ale są jakieś granice. Ponadto napisanie postaci, która zrobiłaby coś takiego i chciałoby się za nią podążać, byłoby naprawdę bardzo trudne. Kolejne życia, spotkania i interakcje z wynalazcą nieśmiertelności dają okazję do refleksji nad różnymi aspektami życia i śmierci. Tej refleksji ulega Laila Star, wynalazca i my jako czytelnicy. Nie wiem, czy komiks mówi nam coś nowego, ale przyjemnie, a czasem emocjonalnie zastanowić się nad przemijaniem w oryginalnej oprawie. Jednak to nie Śmierć ze „Świata Dysku”, czy nawet Bergmana, ocalały ani długowieczna istota. Samo spojrzenie na ten sam problem, chyba z podobnej perspektywy, ale nadal oczami bardziej orientalnymi dla zachodniego czytelnika, może być interesujące. Jedyną uwagę miałbym do tłumaczenia. Niby „Awatara” jest bardziej poprawne (taka wersja jest na Wikipedii), ale nadal rani uszy. „Awatarka” zwyczajnie brzmi lepiej. Dodatkowo ta schematyczność, czasem zabawne i absurdalne śmierci Laili, czy sam rysunek są przyjemne. Komiks nie jest zbyt długi, co pozwala historii płynąć i wpaść w syndrom – jeszcze jednej śmierci (brzmi jak coś z Dark Souls). Niestety ilość powtórzeń i śmierci jest ograniczona, jak u kota, a wszystko kiedyś się kończy. „Bogowie wiedzą: śmierć jest nieszczęściem. Inaczej chętnie umieraliby sami” ~ Safona

Nie ma większego draba niż Parker. I nie mam tu wcale na myśli gabarytów. Chodzi mi o tą wielkość zapisaną przede wszystkim w spojrzeniu, naturze, charakterze. Są takie postaci w dziełach kultury, z którymi od razu wiemy, że lepiej nie zadzierać. To ci bohaterowie (Parker raczej jako antybohater), którzy będą iść jak taran. Z urwaną ręką, bez grosza przy duszy, na ostatnim wdechu. Ludzie zdeterminowani. Jak John McClane ze szkłami w stopie, jak Old Boy z młotkiem, albo Goose z "Deadbeat at Dawn". Można by ich wymieniać wielu, Parker zasila z miejsca każdą ekipę twardzieli, choć najlepiej mu idzie solo. Pierwszy tom Parkera, który ukazał się dzięki Nagle! Comics to rzecz wybitna, tak z treści jak i z samego wydania. Kolejny komiksowy Blu-Ray w wersji SteelBook. Opracowanie więc czyni ten album wyjątkowym. Oprócz samego komiksu są zatem i dodatki. Jednym z nich jest zapis fantastycznej rozmowy z Darwynem Cookiem, artystą odpowiedzialnym za tę adaptację. W rozmowie bierze również udział Ed Brubaker i Tom Spurgeon (The Comics Reporter). To pełna pasji pogawędka o samym komiksie, ale też o Parkerze stworzonym przez pisarza Donalda E. Westlake'a (pod pseudonimem Richard Stark). Dodatki to też garść notek, opowiadanie, no i sama esencja, czyli komiks o Parkerze. To kryminał, historia brudna i pozbawiona opakowania. Mamy tu tylko treść, tylko te dialogi, które są w pudełku, bez wymyślnych etui i ozdobników. Poprzedzająca komiks rozmowa pomiędzy fanami twórczości Westlake'a pozwala mi stwierdzić, że komiksowy Parker to sto procent Parkera z powieści. Jaki jest? Ma wielkie łapska, jest małomówny, dąży do rozwiązania problemów, ma kilka planów awaryjnych. Jest też nieufny, nie daje się ponieść emocjom i jest nie do zatrzymania. To zabawne, że struktury mafijne (tutaj jako syndykat) ze swoją korporacyjną konstrukcją tworzoną latami okazują się kolosem na glinianych nogach. To Parker, kiedy syndykat jest mu coś winien, podchodzi do tego kolosa i kopie w te gliniane nogi. Kolos upada. To komiks wybitny, rysowany ostrą krechą, bez głębszego wchodzenia w szczegóły. Zawsze mamy mocne rysy, kilka raptem detali, istotna jest dynamika w narracji. Kryminalne sprawy są raczej z rzędu tych prostych. Napady, później coś poszło nie tak, ktoś sobie ubzdurał że można zrobić Parkera w konia i Parker musi walczyć o swoje, albo po prostu jechać po swoje jak pociąg. Świetnie napisany, do spółki z komiksami Eda Brubakera i Seana Phillipsa jest tym kryminałem i graficzną powieścią sensacyjną, którą najbardziej cenię w gatunku. Chropawy, z prostymi zasadami, z ludźmi którzy mogą zawieść Parkera, ale wtedy zawsze przyjdzie im gryźć piach.

Czytając miałem co chwilę wrażenie jakby za scenariuszem stał jeden z najulubieńszych moich pisarzy Haruki Murakami. Znakomite, wielowarstwowe i metaforyczne działo. I w komentarzu Lemire wprost wskazuje, że był pod ogromnym wpływem autora "Kafki nad morzem". WSPANIAŁY KOMIKS.

Nie wiem czemu tylu piszących o tym komiksie uparło się na porównania ze "Strangers Things". Owszem, całość jedzie na sentymencie do lat 90., ale ten opiera się głównie na playliście towarzyszącej całości i typie opowieści, w której grupka młodzieży wpada na trop zbrodniarza. Finalnie nie ma tu jednak wątków nadnaturalnych czy sci-fi. Historia jest całkiem zgrabna, dynamiczna i fajnie zobrazowana, ale jednocześnie nie stawia znaków zapytania. Dąży do wyjaśnienia fabuły bez próby zaintrygowania czytelnika. Wyjaśnia i domyka wszystko, co niedomknięte i dosyć banalnie kończy całość prostym wytłumaczeniem motywów zbrodniarza. Nie wiem po co miałbym do tego wracać, choć jako jednorazowa lektura jest całkiem ok.