Korund i salamandra

Name: Korund i salamandra
Rating: 4,9 (96 reviews)
Author: Ałła Gorelikowa
ISBN: 978-83-7574-017-2

Ałła Gorelikowa

4,9 / 10

96 ocen

13 opinii

Fabryka Słów

Wydawnictwo: Fabryka Słów fantasy, science fiction

360 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Корона
Data wydania:: 2008-08-01
Data 1. wyd. pol.:: 2008-08-01
Liczba stron:: 360
Czas czytania: 6 godz. 0 min.
Język:: polski
ISBN:: 978-83-7574-017-2
Tłumacz:: Witold Jabłoński

Wojna ludzko-krasnoludzka, magia intrygi, honorowych bohaterów czar.

Tak źle, i tak niedobrze. Przepowiedziano: po ślubie Małgorzaty, ukochanej córki Henryka Okrutnego, królestwo Targali czekają wieeelkie nieszczęścia. Jednak ślubu uniknąć nie sposób – to cena za pokój z silniejszym sąsiadem.
Ale czy na pewno chodzi o księżniczkę? Z szalonym charakterem władcy o wrogów nie trudno. Obrażając posłańców Podziemia i naruszając starożytną umowę, rozpętuje wojnę między ludźmi a krasnoludami.
W Targali nastają mroczne czasy, które opiewane będą w najstraszliwszych legendach. Czasy, których prawdę poznać powinien Błażej, skromny nowicjusz obdarzony darem widzenia… przeszłości.

Średnia ocen

4,9 / 10

13 opinii 96 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Korund i salamandra w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Korund i salamandra

Średnia ocen

4,9 / 10

96 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

1 ocen

3 ocen

17 ocen

16 ocen

20 ocen

18 ocen

13 ocen

3 ocen

5 ocen

Opinia

260

glaewen

25.01.2017

8 / 10

Na półkach:

Świetny kawałek fantastyki. Dziwi mnie tak niska ocena- ale domyślam się iż może być ona spowodowana niewiedzą, że to część cyklu. Można się sprzeczać o to czy akcja momentami jest wartka, czy zbyt leniwa, jednak wykreowany świat wart jest poznania. Bardzo szkoda, że Fabryka Słów zaniechała wydania reszty cyklu. To tak jak przeżyć pół życia..

Miłośników fantastyki zachęcam mimo wszystko do zajrzenia na strony tej książki :)

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

223 użytkowników ma tytuł Korund i salamandra na półkach głównych

Przeczytane 151
Chcę przeczytać 70
Teraz czytam 2

91 użytkowników ma tytuł Korund i salamandra na półkach dodatkowych

Posiadam 73
Fantastyka 6
Fantasy 4
Ulubione 3
2013 3
Oddane 1
Sprzedam/wymienię 1

Tagi i tematy do książki Korund i salamandra

Korund fantastyka fabryka słów

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Xiao Long. Biały Tygrys

Dawid Juraszek

Może nie 'rewelacja', ale rewelacyjne książki to rzadkość. Ta jest świetna pod względem narracji. Ze stylem się płynie, niczym na dżonce sunącej łagodniejszym nurtem Rzeki Tuzina Zakrętów. Sięgnąłem po książkę z nadzieją na opowieść dłuższą i treściwszą, nasycony i przesycony ostatnimi czasy lekturą zbiorów opowiadań, antologii i dziesiątek opowiadań luzem. I początek "Siao..." troszkę mnie zaniepokoił, bo mimo uporządkowania go rozdziałami, wszystko wskazywało na to, że będzie to jednak zbiór opowiadań. Zawiodłem się, ale był to miły zawód. Siao przyżywa przygody, ale jest to ciąg perypetii, powiązany ze sobą a każda kolejna przygoda wynika z poprzedniej. To rasowa powieść, której nie polecić innym czytelnikom byłoby ciężkim grzechem. Polecam więc szczerze, bo książka ta nie zasługuje na to, by zachodzić kurzem na półce.

Marek Ścieszek

ocenił na 7 14 lat temu

Od nowiu do pełni

Hanna Fronczak

Z jednej strony książkę się dobrze i szybko czyta, a całość nie nudzi. Z drugiej pozycja trochę sztampowa, przewidywalna, z ogranymi motywami. Porusza niby ważne tematy ale w sposób taki, że nie zastanawiamy się nad nimi specjalnie. Ten element wypada strasznie płytko. Tak czy inaczej - 6/10 za całość i mimo wszystko polecam jako lekką i szybka lekturę.

Piłsudczyk86

ocenił na 6 11 lat temu

Zima mej duszy

Marcin Pągowski

Głównym bohaterem zbioru opowiadań jest Hedaard - w skrócie zbuntowany Jezus, który odmówił wypełnienia woli Jedynego. Za karę został zesłany na wieczną tułaczkę po ziemi. Jednak poprzysiągł zemstę Jedynemu i za cel obrał zniszczenie wiary w Ojca. Poza tym Hed posiada jeszcze jedną misję, która przywiodła go do krajów, gdzie wciąż czci się pogańskie bóstwa. Chcecie dowiedzieć się co się stanie gdy niepokorny Syn Boży stanie przed obliczem Svaruna? Muszę przyznać z ręką na sercu, że ja mam po prostu słabość do takich bohaterów. Którym życie naprawdę daje w kość ale mimo wszystko są bardzo ludzcy w swych objętych klątwą tułaczkach. Są tak bardzo różni, od tych jednowymiarowych postaci z gatunku młodzieżowej fantastyki. Tak bardzo prawdziwi. Bardzo podobał mi się też klimat świata przedstawionego, który mimo to, że jest fantastyczny łączy że sobą wierzenia słowiańskie i chrześcijańskie. Książka zawiera cztery opowiadania i widać, że autor włożył w nie dużo swojej wiedzy naukowej. Ledwo skończyłam a już tęsknię za jej bohaterami i mam nadzieję na kontynuację losów Hedaarda.

czytam_przy_księżycu

ocenił na 7 5 lat temu

Moja żona wiedźma

Andriej Bielanin

No cóż, taki tytuł książki może wzburzyć niejedną małżonkę, o ile nie jest obdarzona poczuciem humoru. Zapowiadało się intrygująco, tytuł obiecywał sporą dawkę śmiechu i zabawy, zaś przed laty bardzo podobała mi się rosyjska fantastyka. Natomiast wrażenia po przeczytaniu pamiętam były mocno średnie. Humor wydaje się wymuszony, przede wszystkim tom jest zbyt obszerny, co może zniechęcić do lektury niejednego czytelnika. A „choć kontekst ulata jak łezka od rzęs” to tym razem w pamięci pozostaje niewiele. Nic dodać, nic ująć – 6.1/10

Kedar

ocenił na 6 2 lata temu

Bogowie przeklęci

Tomasz Bochiński

Historia rozgrywa się w wymyślonym przez autora świecie, w Ocalonej Krainie. W Krainie, w której to grabarze a nie jak to było dawniej kapłani, pomagają uwolnić dusze zmarłych i odsyłają je w Zaświaty. Akcja nabiera tempa w momencie, kiedy to w tajemniczych okolicznościach zaczynają znikać grabarze a Wielka Księżna Gadrin podejmuje decyzję aby utworzyć Szkołę Główną Grabarstwa Wyzwolonego. Chce w ten sposób zapobiec wrogim zamysłom tajemniczych zabójców grabarzy. Szkołą ma zarządzać mistrz fachu grabarskiego Elizabediath Monck. Powieść pełna jest magii, nierzeczywistych, fantastycznych krain i nadprzyrodzonych zjawisk. Szczególną uwagę należy zwrócić na odważnych i gotowych na wszystko bohaterów powieści. Na mnie osobiście największe wrażenie wywarła postać mortyr Kai-Te. Z jednej strony nieustraszona, dzielna i waleczna, z drugiej wrażliwa i uczuciowa dziewczyna. Podsumowując, oryginalna trzymająca w napięciu historia z dużym ładunkiem humoru. Jeśli lubicie tajemniczy klimat, niezłomnych bohaterów i zaskakujące akcje, sięgnijcie po tę książkę. Jest naprawdę warta przeczytania. Gorąco polecam.

Dorota

oceniła na 9 1 rok temu

Miecz Bez Imienia

Andriej Bielanin

Nie należy spodziewać się epopei. Wydarzeń zapierających dech w piersi. Bohaterów na miarę herosa. Andriej, główna postać powieści, tak przedstawia swoją drużynę: „Jedyne, co umiem, to trzymać w garści Miecz Bez Imienia. Jean to silny, sprawny fizycznie romantyk, ale jednocześnie bezbronny i tchórzliwy panikarz. Weronika, posiadaczka pięknego nosa, jest tylko niedouczoną wiedźmą, a to gorsze niż katastrofa. Taki mam oddział specjalny szybkiego reagowania”. Należy dodać jeszcze Liję, wiecznie niezadowoloną nastolatkę, która pełni honory pazia, czyli opiera i karmi rycerza i jego giermka. Sami przyznacie, że nie przypominają drużyny pierścienia, ale radzą sobie całkiem nieźle. Zwłaszcza z zabawianiem czytelnika. Bo o to przede wszystkim w tej książce chodzi. Autor puszcza oczko do czytelnika, mruga do niego i sprawia, iż jego bohaterom przytrafiają się niecodzienne przygody. Ot, choćby spędzenie wieczoru z miłą, kościstą panią, to znaczy ze Śmiercią, podczas którego alkohol leje się strumieniami, a biesiadnicy wyśpiewują smętne rosyjskie dumki. Albo wprowadzenie wojskowego drylu w szeregi piekielnych zastępów. Albo... Może lepiej poczytajcie sami, nie będę wam odbierać tej przyjemności. Dodatkową i bardzo istotną sprawą jest język powieści. Naprawdę jest solidnie przetłumaczona, z dbałością o to, by żart pozostał żartem, a język był pełen swady gawędziarza, a nie literówek. Polecam.

ilo99

ocenił na 7 9 lat temu

Wyjątkowo wredna ceremonia

Tomasz Bochiński

Przemówił do mnie grobowy klimat, więc zabrałam się za tę książkę z zapałem. Elizabediath Monck uprawia zacny zawód- odsyła na drugą stronę umarlaków pakując ich w drewniane jesionki. Profesja poważna i z ojca na syna przejmowana. Grabarz zajmuje się niewielkim cmentarzem, klientela cicha i spokojna, ale pewnego dnia o zgrozo, w inwentarzu zaczyna przybywać trumien( z zawartością rzecz jasna) Skąd i dlaczego? I tak rozpoczyna się pierwsza przygoda. Bohater nie jest jednak osamotniony -towarzyszą mu w perypetiach postaci różnej płci i gatunku. Jakie odczucia? Pozytywne rzecz przyznać należy. Elizabediath Monck jest honorowy, odważny ,mroczny nieco( a jakże) i wybornie dowcipny. Na fachu zna się,potrafi odprawić nawet najtrudniejszy rytuał pogrzebowy. Historie ciekawe, nadprzyrodzonych istot nie brakuje, przystojnych dziewoji także. Humor przaśny i trafiony. Książka na luźną chwilę rozrywki ( tym co lubią wisielcze lekko klimaty).

alpanu666

ocenił na 6 7 lat temu

Mroczny Bies. Almanach rosyjskiej fantastyki. Tom 1

Leonid Kudriawcew Wiera Kamsza Jewgienij Łukin Anton Pierwuszyn Władimir Wasiliew Jelena Chajeckaja

Pierwszy tom rewelacyjnej antologii rosyjskiej fantastyki, która od zawsze stała na bardzo wysokim poziomie, ale w Polsce jest (poza nielicznymi autorami) wybitnie niedoceniana. Co my tu mamy? "Czarna Ściana" L. Kudriacewa z rewelacyjną i oryginalną koncepcją wieloświata. J. Chajeckaja i tytułowy "Mroczny Bies" z niesamowitym i jedynym w swoim rodzaju klimatem. W. Kamsza z krótkim i oryginalnym opowiadaniem "Dzień strachu". "Portret wiedźmaga w młodości" J. Łukina z ciekawym i absurdalnym światem. W. Wasilew z opowiadaniem "Sztuczny dobór", które prezentuje (za zgodą A. Sapkowskiego) unowocześnioną alternatywną wersję Wiedźmina Geralta i wiedźminśkiego fachu. Na koniec A. Pierwuszyn z króciutkim eksperymentalnym utworem, który (niestety) psuje nieco odbiór całości. Świetny zbiór, który zdecydowanie warto sprawdzić.

Patryk Szczupakowski

ocenił na 8 5 miesięcy temu

Profesjonalny zwierzołak

Andriej Bielanin Galina Czernaja

Dawno się tak nie uśmiałam czytając książkę! Pełna ironii i sarkazmu (moje ulubione), przedziwnych stworów i przygód dosłownie nie z tej ziemi. Dodajmy do tego troje agentów- w tym jeden bardzo puszysty- i mamy kawał dobrej lektury. Serdecznie polecam :)

Kinga

oceniła na 8 7 lat temu

Poczet dziwów miejskich

Krzysztof Piskorski

Cóż, zacznę od tego, że przeczytałam wczoraj kilka dobrych opowiadań fantastycznych. I właściwie mogłabym skończyć moją opinię. Bo niestety ten zbiór nie wniósł do mojego czytelniczego życia zbyt wiele. Ot - przeczytałam, trochę pośmiałam i tyle. Dlaczego? Tłumaczę. Po pierwsze historie miały dziać się we Wrocławiu, ale samego miasta w tych opowiadaniach jest niewiele. Po drugie mnóstwo nawiązań - do Pana Samochodzika, do Wiedźmina, do Jakuba Wędrowycz. Moim zdaniem trochę ich za dużo. Jak autor musi wspomagać się pomysłami i nych autorów to chyba nie świadczy o nim za dobrze. No i po trzecie to mam wrażenie że takich podobnych opowiadań przeczytałam już sporo. Te były dobre tylko nie wyróżniały się na tyle, by mnie zachwyciły. Podsumowując - z autora nie rezygnuję, ale czytałam już lepsze książki w jego wykonaniu.

Gosia

oceniła na 6 5 miesięcy temu

Tfu, pluje Chlu! czyli Opowieści z Pobrzeża

Marcin Wroński

Sprawnie napisany zbiór opowiadań, których akcja osadzona została w tej samej scenerii Pobrzeża, fabuły zazębiają się, a te same postacie występują w różnych tekstach. Nie ma tu wielkich fajerwerków, raczej niezłe rzemiosło, ale czyta się dobrze. Kilka zaskakujących puent, kilka prób wejścia na bardziej złożony poziom egzystencji ludzkiej i boskiej (ale bez nachalności), specyficzny humor. Warte polecenia.

Nefer

ocenił na 7 3 lata temu

Taniec nad przepaścią

Elena Malinowska

Król Damian to największy skurwysyn jakiego napotkałam w swojej czytelniczej karierze. Bezwzględny, bystry oraz manipulujący drań, który dla swoich korzyści potrafi sprawić, że jeden z rodów ugnie się przed jego majestatem w nadziei, że przywróci im utracony status. Dopuścił się do intrygi tak głębokiej, że czytelnik zdał sobie sprawę o tym na końcu książki, gdy już wszystkie karty zostały odkryte. Wykorzystał do swych niecnych celów naiwną i pełną buty dziewczynę, która w przeciwieństwie do niego jest zwykłą szarą myszą zmagającą się ze stanami depresyjnymi. Nic ją nie cieszy, jest bezczelna i strasznie bierna. Król omamił ją swoim wdziękiem, a ona próbowała mu się oprzeć, walczyła z motylkami w brzuchu na jego widok. W końcu doszła do wniosku, że jedyne co ją cieszy na wyspie to właśnie widok tego skurwysyna. Brzmi jak romans? No i troszkę jest. Autorka nie skupiła się na Akademii, świecie przedstawionym, w ogóle systemie magii. Od czasu do czasu rzuciła jakąś ciekawostką lub istotną informacją, ale prędzej skupiła się na postaci głównej bohaterki oraz jej odczuciach. Początki prześladowania jej w wiosce, spotkanie wuja oraz nauka magii w akademii na wyspie, która była bardzo brutalna i bezwzględna. Wymagała od uczniów całkowitego posłuszeństwa i pokory. Wiele zrezygnowało, wiele z nich przypłaciło życiem lub depresją jak nasza bohaterka, która swoją bierną postawą doprowadzała mnie do furii. Książka ma otwarte zakończenie. Czy kiedykolwiek pojawi się kontynuacja? Szczerze wątpię. Szkoda, bo pomysł nawet ciekawy, postać tego skurwysyna intryguje i czytelnik domaga się dalszych części. Jeszcze tyle rzeczy zostało do wyjaśnienia i już pewnie nigdy się nie dowiemy.

ChanLee

ocenił na 6 6 lat temu

Kłopoty w Hamdirholm

Wojciech Świdziniewski

Czasami człowiek nie potrzebuje czytać ciężkich trudnych tomiszczy, żeby się wciągnąć. Czasami wystarczy po prostu zabawna lekka, trochę sztampowa historia/zbiór opowiadań, by się dobrze bawić. I tak to jest z tą książką, miła odskocznia z dobrym humorem.

Archonty

ocenił na 7 1 rok temu

Noc szarańczy

Jewgienij T. Olejniczak

Całkiem przyjemna lektura, bardzo w stylu opowiadań Andrzeja Pilipiuka. Czytelnik, który dobrze się bawił przy lekturze takich zbiorów jak "Carska manierka", "Szewc z Lichtenrade" i pozostałych z cyklu "Światy Pilipiuka" z książki Olejniczaka też będzie zadowolony.

Poszukiwacz

ocenił na 6 4 lata temu

Bo to jest wojna, rzeź i rąbanka

Romuald Pawlak

Szczerze mówiąc, nie wiem, dlaczego ta książka ma tak niską ocenę. Jasne, nie jest to żadne epokowe, wielkie dzieło, ale to naprawdę fajny i przyjemny zbiór opowiadań. Podobają mi się zarówno bohaterowie wykreowani przez autora - chodzi mi zarówno o czarnoksiężnika rycerza, Fillegana z Wake, jak i Rosselina oraz jego smoka. Fajne, interesujące postacie, które mają potencjał i można je wykorzystać w kolejnych książkach. Kolejna rzecz, to osobiście lubię jak polskie książki fantasy okraszone są odpowiednio dozowaną dawką humoru, i tu jest podobnie. Dodatkowo, autor w tytułowym opowiadaniu przeniósł wojnę między krasnoludami i elfami w nasz świat i wyszło świetnie. A w "W dziurze po sęku" znajdziecie makabryczny, ale jednak humorystyczny tekst o wścibskim sąsiedzie i rodzince, z którą lepiej nie zadzierać. Na minus - zakończenie ostatniego opowiadania oraz opowiadanie o menelu. To drugie jest słabe i głupie, a to pierwsze kończy się, jakby autor miał już dość i chciał jak najszybciej zakończyć prace nad tą książką.

Marciano

ocenił na 7 2 lata temu

Heroizm dla początkujących

John Moore

Jakie to było dobre! Książka, która parodiuje całą fantastykę, nawiązuje do innych dzieł i przede wszystkim, jest po prostu śmieszna (i to nie tak na siłę)! Książe Kevin Timberline stara się o rękę księżniczki Becky, a jedynym na to sposobem wydaje się pokonanie złego Lorda Voltometra. Wydaje się mocno oklepane. Ale nasz Książe przez przypadek trafia na egzemplarz "Heroizmu stosowanego". No i tutaj zaczyna się najlepsze! W jego wyprawie towarzyszy mu nie kto inny jak, uwaga, sama księżniczka Becky, aspirująca na barbarzyńską wojowniczkę (no bo dlaczego nie? W zamku wieje nudą). Wstęp do Mrocznej Twierdzy, żeby nie było tak łatwo, możliwy jest jedynie od godziny 9 do 16. I tak błąkamy się z tymi bohaterami po kanałach wentylacyjnych, po lochach i sklepie z pamiątkami. Każdy problem rozwiązujemy z nimi, oczywiście, korzystając z "Heroizmu stosowanego"! Jeszcze jeden raz uświadomiłem sobie, że warto również sięgać po książki mniej znane, bo można znaleźć niezłe perełki! Sama książka fabularnie nie ma do zaoferowania nic nadzwyczajnego, ot, niezbyt awanturniczy Książe zabiega o rękę księżniczki, a żeby mu się udało, musi pokonać złego gościa. Ale to nie fabułą żyje ta książka, tylko humorem właśnie. A jest on naprawdę bardzo dobry, nie jest żenujący ani męczący, czasami w mojej głowie pojawiała się myśl 'dawajcie jeszcze, mało mi'. Książkę bardzo polecam, jako takie bardzo rozluźniające oderwanie się od rzeczywistości czy od cięższych lektur.

Shoggothey

ocenił na 8 2 lata temu

Po spirali

Piotr Rogoża

Niezła komedia młodzieżowa pisana pierwszoosobowo, którą szybko się czyta i nie można się od niej oderwać. Po latach wróciłem do książki i wciąż tak samo mi się podoba. Autor świetnie w niej dobiera porównania i potrafi tworzyć komiczną narrację. Książka z gatunku "lekka i przyjemna". Minus za Księcia Ciemności, bo jeśli to nie była ironia na czarne charaktery popkultury, to zero w tej nazwie i bohaterze oryginalności. Ponadto redakcja zupełnie nie wiedziała, jak zapisuje się dialogi, bo błędy są na każdej stronie w całej książce.

Mao

ocenił na 7 7 lat temu

Heros powinien być jeden: Księga II

Henry Lion Oldi

„Ale po to jest on synem Zeusa, żeby, czy to człowiek, czy bóg, czy potwór – było mu wszystko jedno!” Bogowie szykują się do wojny. Oto bowiem z mroków Tartaru wyłaniają się Giganci, szykując rzeź olimpijczykom. Zbliża się gigantomachia… Bogowie jeszcze nie wiedzą, ale losy tej wojny zależeć będą od Śmieciarza Samotnika, Heraklesa, który jest równy bogom, a nawet więcej niż równy… Pierwszy tom skończył się, kiedy Herakles wyruszył na służbę do Myken, aby odkupić swoje winy powstałe w wyniku szaleństwa zsyłanego przez Tartar. Zacząć miał właśnie słynne dwanaście prac, które dadzą mu nieśmiertelność. A drugi tom rozpoczyna się już po zakończeniu owych prac. Bo nie one są tu najważniejsze. Owszem, dowiadujemy jak niektóre z nich przebiegały, po to byśmy byli świadomi, że głównym celem Heraklesa nie była nieśmiertelność. Głównym zadaniem była walka z Opętanymi, chcącymi sprowadzić na świat gigantów. Było zamykanie dromosów prowadzących na Flegry – przedsionek Tartaru. Było przekonanie Hellady do zaniechania składania ofiar z ludzi. Tak jak w pierwszym tomie jest Epicko. I to przez duże E. Wystarczy wspomnieć samą gigantomachię. Albo wyprawy Heraklesa na Troję czy Spartę. Bitwy, w których śmiertelni walczą z nieśmiertelnymi. Albo walkę na śmierć z jednym z bogów… Postać Iolaosa – Amfitriona, trzyma genialny poziom z pierwszej części. Ifikles i Alkides nabierają głębi. No i dochodzi Lichas, nieodłączny towarzysz Heraklesa, uratowany podczas jednej z dwunastu prac. Są herosi, bogowie, Tytani i potwory. Jest walka i śmierć. Krew i łzy. Jest szaleństwo i zemsta. Wina i …odkupienie? Jeszcze tylko jedna mała uwaga. Ale nie do autorów tylko do polskiego wydania. Drugi tom ma innego tłumacza i nie jest to dobre rozwiązanie. Kilka przydomków brzmi inaczej niż w pierwszym tomie. Kilka razy tłumacz myli postaci podczas dialogów (np. Ifitosa z Ifiklesem). Bardzo podoba mi się świat greckiej mitologii stworzony przez autorów. Bardzo podoba mi się zakończenie ich dzieła. Bardzo podoba mi się jak pobudzona została moja wyobraźnia. Bardzo podoba mi się ta książka. 10/10 „Wszystkie myśli dziesiętnika wyraźnie wystąpiły na purpurowiejące oblicze, nie tyle z powodu wyrazistości tego oblicza, ile z powodu małej liczebności owych myśli.” „…pocieszali się banalną prawdą ‘pieniądze szczęścia nie dają’, i czujnie się rozglądali, co i gdzie leży nie przymocowane.” „Czas… zawsze żyjemy w niesprzyjającym czasie, ponieważ udanych czasów nie ma.” „To zadziwiające, to niegodne boga, ale poczucie winy jest gorsze od każdego ze znanych mi przekleństw!” malynosorozec.blogspot.com

malynosorozec

ocenił na 10 12 lat temu

Zachowuj się jak porządny trup

Miroslav Žamboch Dušan Fabian Ondřej Neff Jiří Kulhánek Ďuro Červenák Michal Hvorecký Jozef Girovský Jana Rečková Jaroslav Mostecký Michal Jedinák Zuzana Minichová Anton Stiffel Jiří Walker Procházka

Muszę przyznać , że oprócz Dusana Fabiana to jeszcze nie czytałem żadnego z tych autorów i autorek. Książka sądząc z okładki będzie jakaś straszna, a tu...nie spadłem z krzesła, nie dostałem ataku paniki. Ot dobra i tyle. Omawianie, każdego opowiadania jest zbędne, napiszę tyle to co mi się podobały: -Kiedy Słońce wstaje nad Zaborem -Wszystko dobre, co się dobrze kończy -W maju jak przed rokiem -Trzy Czarne woki. Całość po prostu dobra. Tyle.

czytamcałyczas

ocenił na 6 11 lat temu

Czerwone oczy

Jerzy Nowosad

Co jest dalej? To pytanie od czasów Dantego (a zapewne i wcześniejszych) przewija się przez strony książek. Wizje są różne - ta stanowi połączenia zaświatów z "Kolonii Knellera" Kereta i serii "Ja, diablica" Miszczuk". Piekło nie jest takie straszne, a jedynie rozczarowująco podobne do ziemskiego padołu. Paradoksalnie szczęśliwie para kochanków trafia tam razem. Tylko co, jeśli pojawi się szansa powrotu? Stary jak świat patetyczny dylemat miłości ponad śmierć, w tle oczywiście przyjaźń, kliki, koterie oraz mniejsze czy większe tarapaty. Podsumowując: czyta się miło, ale to już było. Plus za postać Pijanego Poety (w skrócie PePe).

Kasia b

ocenił na 6 7 lat temu

Cytaty z książki Korund i salamandra

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Korund i salamandra