Kontrakt z Bogiem

Pierwszy raz przeczytałem tą powieść bez mała dekadę temu, i pamiętam że byłem zachwycony lekturą. Ostatnio przeczytałem to ponownie i mój entuzjazm nieco przygasł.... Cóż, powieść się 'zestarzała', i dziś już nie było efektu WOW. Nadal jest to dobry thriller, w deseń 'danobrownowo' podobnych tajemnic związanych z religią i to jest duży pozytyw "Tajemnicy 13 apostoła". Za najbardziej trafną opinię niech posłużą słowa umieszczone z tyłu okładki - "Inteligentny thriller ukazujący Kościół (od czasów św. Piotra po czasy współczesne) jako źródło historycznego zakłamania". Tak, bo to o czym jest ta powieść może się nie spodobać środowiskom katolickim i ludziom ze spranymi przez katolicką indoktrynację mózgami. A może akurat tak było naprawdę? Sam autor, po dwudziestu dwóch latach wystąpił ze stanu duchownego, gdyż nie mógł się pogodzić z pewnymi dogmatami i praktykami kościelnymi... Tylko tak jak napisałem na początku, powieść się nieco zestarzała i jej akcja momentami była dość męcząca do czytania. Samo zakończenie też pozostawia wiele do życzenia. Będzie siedem gwiazdek - sześć za treść i dodatkowo jedna za ten kamyczek wrzucony do ogródka kościoła jako instytucji będącej w/w źródłem zakłamania.....

Cóż o niej napisać... książka jest ogólnie ciekawa, wątek miłosny, kryminalny, historyczny... taka sobie powieść przygodowa. Czytając ją miałam wrażenie, że niektóre jej fragmenty to po prostu takie "zapchaj dziury", momentami naprawdę niepotrzebne. Porównując ją do serii o templariuszach - jest taki sam styl pisania, czyli wątek teraźniejszy jest przeplatany z przeszłością, jednak tamtą serię czyta się lżej, przy tej książce miałam wrażenie nieskończoności czytania.

Lukas Malberg, mieszkaniec Monachium przybywa do Rzymu w celu zakupu monumentalnego księgozbioru ubogiej markizy Falconieri. Przed obejrzeniem ksiąg jest umówiony na spotkanie z koleżanką ze szkolnej ławy- Marleną Ammer. Niestety kobieta nie pojawia się, a kiedy Lukas jedzie do jej mieszkania znajduje ją martwą w wannie. Przestraszony ucieka. Kiedy w końcu znajduje się w mieszkaniu markizy Falconieri, Malberg odkrywa, że kobieta znała Marlenę także z intymnej strony. W między czasie markiza oferuje cały swój zbiór Lukasowi za ćwierć miliona euro a on przystaje na propozycje. Kiedy okazuje się, że śmierć Marleny jest bardziej zagadkowa niż ktokolwiek by przypuszczał Malberg staje się głównym podejrzanym. Teraz jest pewien, że nie spocznie póki nie odkryje kto stoi za morderstwem. Pomaga mu dziennikarka śledcza Caterina Lima, i były policjant Barbieri. Niestety po nitce do kłębka okazuję się, że za zabiciem Marleny może stać wysoko postawiony duchowny Kurii w Watykanie. Kto zlikwidował Marlenę Ammer? Dlaczego została pochowana w anonimowym grobie z dziwnym napisem na płycie nagrobnej? Co z tym wszystkim ma wspólnego Całun z Turynu? Czym zajmuje się tajne bractwo FFF którego siedziba położona jest głęboko w górach w Niemczech? Jaki jest ósmy grzech główny? Zupełnie inne niż "Kod Leonarda da Vinci" więc tych porównań też nie rozumiem. Vanderberg przedstawia historię całunu turyńskiego lecz nie podaje tu wymyślonych szokujących informacji tylko naprawdę rzetelne fakty. Zgodnie z rzeczywistością, podpierając się udokumentowanymi wydarzeniami wprowadza nas w świat ludzi ogarniętych chęcią władzy. Są tu księża, poruszający się po Rzymie luksusowymi samochodami, płacący za swoje przyjemności pieniędzmi z prywatnych szwajcarskich kont i co ważniejsze są oni gotowi nawet do złamania 5 przykazania aby tylko osiągnąć swój cel. Autor opisał też w dosyć nietypowy sposób swoje przekonanie co do śmierci Jana Pawła I, którego pontyfikat trwał krótko ponad miesiąc a według ogólnej opinii publicznej papież ten zmarł na atak serca zaś w książce przyczyny jego śmierci były zupełnie inne.

Hiszpański Dan Brown w kolejnej odsłonie . Nie każdemu ten typ literatury przypada do gustu . Jednak trzeba jedno powiedzieć, że nie brak autorowi po pierwsze , wyobraźni, po drugie wiedzy . Kolejna sprawa to sama biblia, która podsuwa tyle pomysłów .... Fajna rozrywka .

Całkiem przyjemna historia kryminalna z Watykanem w tle. Autor sprawnie porusza się po papieskich komnatach i pozwala nam zajrzeć w różne tajne zakamarki. Fabuła rozwija się sprawnie, jedynie końcowe rozdziały wydają się nieco przeciągnięte. Dla detektywów w sutannach warto.

Książka niespecjalnie wymagająca. Idealna do czytania w podróży, bo zdecydowanie szybciej mija z nią czas. Z każdą stroną wciąga coraz bardziej. Nie jest to literatura ambitna ale zadowoli zwykłego czytelnika. Wiele wątków układających się powoli w całość. Jestem przekonana, że byłby to świetny materiał na film. Lubię tematykę dotyczącą spisków, dlatego polecam tę pozycję.

Dość ciekawa książka, której fabuła toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych, pomiędzy którymi dochodzi do zjawiska bilokacji. Czy jednak tytułowa "Błękitna dama" była faktycznie Matką Bożą, która w XVII wieku ukazała się meksykańskim Indianom, czy może to kolejna tego typu mistyfikacja? Młoda Jennifer Narody zwierza się psychoterapeutce, że właściwie od zawsze miewa sny, w których widzi tajemniczą osobę, która ukazuje się Indianom w dalekim Meksyku. Nie ma pojęcia skąd one się biorą, ale chciałaby, aby już się one skończyły. W tym samym czasie grupa duchownych - badaczy, zwanych Czterema Ewangelistami, bada zjawisko chronowizji. Jeden z nich, Ojciec Giuseppe Baldi, zostaje w tej sprawie wezwany do Watykanu. W Rzymie jest świadkiem śmierci innego z badaczy. Przed śmiercią miał się z kimś spotkać. Trop prowadzi do tajemniczej kobiety w czerwonych mokasynach. Tymczasem dwóch hiszpańskich dziennikarzy szuka informacji o żyjącej w XVII wieku zakonnicy, która prawdopodobnie miała dar bilokacji. Która z tych trzech grup pierwsza dojdzie do tego, co tak naprawdę wydarzyła się trzy wieki wcześniej w dalekim Meksyku? "Błękitna dama" to książka, która autentycznie mnie wciągnęła w swoją fabułę. Chociaż na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jej treść będzie zdominowana przez tematy religijne, to tak naprawdę nadawały one tylko nadawały wszystkiemu tajemniczości. Wprowadzenie wątku bilokacji do fabuły zupełnie mnie zaskoczyło, ale też sprawiło, że stała się ona jeszcze bardziej ciekawa.

To książka peruwiańskiego autora, który "zna osobiście wszystkie opisane miejsca, korzysta ze swojej rozległej wiedzy na temat tajnych służb watykańskich". To bardzo mnie zachęciło, nie ukrywam, lubię, gdy autor wie o czym pisze. Gatunek określony jako thriller historyczny. Młoda historyk i archeolog, o wdzięcznym imieniu Afdera, otrzymuje od babci klucz do skrytki bankowej. Znajduje tam manuskrypt, Ewangelię Judasza. Następnie wybiera się na poszukiwanie tajemniczego listu, związanego z manuskryptem. Może okazać się, że początki chrześcijaństwa nie były takie jak nas uczono. Kardynał Lienart w ślad za nią wysyła zabójców. Krąg Octogonus gotowy jest na wszystko, oby tylko świat nie dowiedział się o istnieniu znaleziska. Trup ściele się gęsto, wszyscy, którzy pomagali w odkryciu giną. Wraz z bohaterami podróżujemy od Ameryki, Zurychu, Wenecji, Kairu nawet do Hong Kongu. Pozycja zaciekawiła mnie do tego stopnia, że sięgnę chętnie po inne tego autora. Trochę przeszkadzały mi literówki, których było wiele, jednak do zastrzeżenie dotyczy wydawnictwa, nie autora. Mimo to warto przeczytać.

NIe lubię sztampowych, oczywistych (a jeszcze nie daj bóg - "krwistych") thrillerów, takich, powiedzmy, czystych gatunkowo, gdzie tylko akcja, fabuła i wszystkomogący bohaterowie. Powieść Juana Gomeza-Jurado taka, na szczęście, nie jest. To powieść bardziej przygodowa, ale z solidnym tłem historycznym, prawdziwym mrocznym klimatem hitlerowskich Niemiec i dramatycznym, nielukrowanym losem bohaterów. Więc te skrzynie diamentów, to trochę naiwne moralizatorskie przesłanie (ofiarowanie pieniędzy ciemiężonemu plemieniu w Afryce) nie zniechęca, a jedynie rozwija akcję, na której pisarz rozmieścił niebanalne przemyślenia i mądrą opowieść.

„Grota Skarbów” nie jest jedną z tych książek, którą można by nazwać literackim arcydziełem. Ma swoje wady, mniejsze lub większe, mimo to wciąga i czyta się ją z przyjemnością. Osobiście podobała mi się bardziej niż pierwsza część przygód Daniela Knoxa, co więcej, odczułem poprawę zarówno stylu autora, jak i jakości tworzonych przez niego opisów i dialogów.

"Znak" Raymonda Khoury'ego przeczytałem niemal 5 lat temu. Zachowała się jednak moja opinia tuż po przeczytaniu. Z jednej strony to świetna powieść, jeśli chodzi o fabułę i całą zawiązaną intrygę. Z drugiej strony przesłanie zawarte przez Khoury’ego w tej powieści nie do końca jasne i przekonujące. Zresztą to już nie pierwsza taka powieść, w której autor posługuje się “cudowną” maszyną do sterowania umysłami ludzkimi. Podobny pomysł wykorzystał w “Cieniu Rasputina”. Raymond Khoury słynie z powieści, w których współczesność przeplata się z odległą historią. Porusza wiele dylematów moralnych na tematy religijne, istnienia Boga i sensu samej religii, a właściwie tego, czym religia jest dla ludzkości. “Znak” doskonale wpisuje się w tę konwencję i może być bardzo dobrym przyczynkiem do dyskusji o wpływie wiary na ludzkie umysły. Sensacyjna fabuła zawarta w tej powieści jest w sumie dość prosta i nieskomplikowana. Wpływowi politycy wspomagani przez genialnych naukowców opracowują plan, który ma wreszcie w skuteczny sposób zwrócić uwagę na największe problemy naszej planety. Stosują do tego bardzo niekonwencjonalną metodę… Niby kierują się szlachetnymi pobudkami, by zwrócić uwagę na ignorancję polityków, ale jak to zwykle bywa, własne cele i korzyści spychają szlachetne idee na dalszy plan. A gdy sprawy się komplikują, nie wahają się nawet przed zbrodnią... Początkowo akcja jest niezbyt szybka i nieco chaotyczna, ale od połowy pojawiają się trupy i nabiera niewiarygodnego przyspieszenia... Dziś pewnie moja opinia byłaby bardziej krytyczna, ale lubię powieści, w których tajemnicze historyczne zagadki wplatane są we współczesną sensacyjną fabułę, więc "Znak" oceniam dobrze...

A mi się podobało. Dosyć sztampowa przygodówka, ale wartka akcja, dobry styl. Jakiś pomysł na objaśnienie znaczenia Stonehenge. No może trochę słaby pomysł, że ciągnęli te głazy setki kilometrów na drewnianych płozach. Mógł autor tych bogów wmieszać w ustawianie tego byłoby ciekawiej. Typowa rozrywka w audiobooku całkiem przyjemna.

„Kod cesarza” książka napisana przez dwóch autorów Schilddorfera i Weissa jest thrillerem historycznym, autorzy nie ukrywają, że inspirują się książkami amerykańskiego pisarza Dana Browna. Można przypuszczać, że chcieli przekonać czytelników, że o Wiedniu da się napisać równie fascynującą książkę jak chociażby o Paryżu czy Rzymie. I w dużym stopniu to się udało. Mamy tu wszystko co trzeba, intrygującą historyczną tajemnicę, osoby, a także organizacje polityczne, wywiadowcze zainteresowane odkryciem tajemnicy w celu przejęcia ich do własnych celów, a najważniejszy to podbój świata, lub wręcz przeciwnie sprawienie, żeby tajemnica pozostała tam gdzie jest nie odkryta, a to w tym właśnie celu, że wnioski wynikające z odkrycia pewnych niebezpiecznych zagadki powinny być tam gdzie są, nie odkryte, mamy też tajemnicze morderstwa w kościołach wiedeńskich. Sprawa się rozkręca, pędzi coraz szybciej. Morderstwami zajmuje się komisarz Berner. Okazuje się, że sprawa tych morderstw dotyczy tajemnicy tytułowego kodu cesarza, jest to tajemnica sprzed 500 lat, ten niezwykły szyfr zapisany jest za pomocą kilku liter AFIOU, tak to zapisał cesarza Fryderyk III, jednak czynniki państwowe wyraźnie nie życzą sobie, żeby ktokolwiek się tym zajmował. Berner wkrótce zostaje wysłany na zasłużona emeryturę, Jednak nie zrażony tym kontynuuje rozwiązywanie zagadek dalej. Pomagają mu w tym kumple dziennikarz Wagner i profesor historii, średniowiecznik, Sina. Oczywiście chętnych, żeby po swojemu dobrać się do tej tajemnicy, której strzeże pewien Zakon jest więcej. Najbardziej zainteresowani są Chińczycy, bowiem okazuje się, że terakotowa armia, pierwszego cesarza Chin Quin Shihuanda, to nic innego jak golemy, a ta tajemnica, zawiera w sobie rozwiązanie tego problemu. Gdyby udało się ożywić tą armię strzegącą grobowca cesarza potęga Chin wzrosłaby na tyle, że byliby w stanie podbić świat. Inni politycy zdają sobie sprawę z powagi sytuacji. W sprawę postanowił się włączyć izraelski wywiad Mosad została wysłana w charakterze anioła stróża major Valerie Goldsmith. Miała okazje się wykazać w Chemnitz, w okolicach Drezna w Niemczech, kiedy Zakon i Chińczycy toczyli potyczkę o Sinę i Wagnera. Wiadomo gdzie dwóch się bije… Ale to dopiero początek tego całego zamieszania. Sina i Wagner próbują dalej rozwiązywać zagadkę ich tropem podąża generał Li Feng, a także najemnik z Holandii Gawint będący na służbie chińczyków, bestia, tak troszkę kolokwializując, nie w ciemię bita, pogaduszki z profesorem Siną na temat historii średniowiecza uskutecznia niemal jak równy z równym, a o przydatności bojowej tego osobnika nie można zapomnieć ani na chwilę. A więc rywalizacja Gawinta z panią major z Izraela jest tutaj na kartach książki interesująca. Czy tajemnica szyfru, a także związanego z tym szyfrem paru ciekawych artefaktów pewnego kielicha, potencjalnego św. Graala, korony cesarskiej, kamieni władzy itd., zostanie wyjaśniona? I ewentualnie co dalej z tą wiedzą?, rzecz jasna w kontekście zainteresowań chińczyków. Książka jest dobra, ciekawie napisana. Warto przeczytać.

EDIT: Po zastanowieniu muszę obniżyć ocenę o gwiazdkę. To dalej jest dobra książka, ale jednak nie mogę tak wysoko oceniać czegoś, z czego przesłaniem tak bardzo się nie zgadzam. "Trzecia tajemnica" to trzecia książka Steve'a Berry'ego, którą czytam w tym roku i trzecia, która jest rereadem, chociaż pierwszy raz czytałam ją tak dawno temu, że i tak prawie nic z niej nie pamiętałam. Póki co ta pozycja wypada najsłabiej, ale to raczej z powodu osobistych przekonań, przez które trudniej mi się kupuje sensacyjne historie zbudowane na antykościelnych tonach. Kim jestem, aby kwestionować skandale w Kościele czy walkę o władzę wśród najwyżej postawionych, ale wątek objawień maryjnych, według których Bogu (wbrew katolickiej doktrynie) nie przeszkadzałaby aborcja na życzenie, kapłaństwo kobiet czy zniesienie celibatu, to dla mnie na ten moment trochę za dużo. Sama intryga - dobrze zbudowana i ciekawie przedstawiona, bo też nie mogę powiedzieć, że źle mi się to czytało. Berry jednak wie, co robi.

22/130/2025 #BraczBingo 2025: Powieść historyczna A mi się podobało, chociaz średnia ocena na LC to tylko 5,6... Powieść sensacyjna, historyczna, bo zdecydowana większość akcji dzieje się w 1941 i w 1936 roku (współcześnie już tylko sprzątają po tym wojennym bałaganie). Trzeba uważnie czytać, bo postaci jest sporo, mają rozwlekłe hiszpańskie imiona (czyli często dwa imiona albo dwa nazwiska, albo to i to podwójne), pojawiają się na chwilę, aby wrócić po 300 stronach... Dla mnie to jest bogactwo postaci. Oraz miejsc, bo Hiszpanie trafiają do Petersburga / Leningradu. I ten pomysł z kopiowaniem obrazów, znany mi z powieści Daniela Silvy, oooo, to zawsze mi się podoba. Wiecie, wypożyczyłam tę książkę nie dlatego, że tytuł / autor / treść mnie zainteresowała. Nie. Zainteresowała mnie tłumaczka. Magdalena Biejat. Byłam ciekawa, jak jej poszło. Moim zdaniem bardzo dobrze, chociaż oczywiście, żeby oceniać wiarygodnie, to powinnam mieć książkę w oryginale i czytać równocześnie z tłumaczeniem, i jeszcze znać trochę lepiej hiszpański, żeby próbować kwestionować tłumaczkę. O ile by było co kwestionować, oczywiście. "Mężczyźni zawsze na początku się czulą i schlebiają, ale jak tylko przestaniesz się pilnować, zostaniesz albo bez pieniędzy, albo bez zębów." "Georginia była pokojówką z Polski. (...) Inżynier agronom w swoim kraju. (...) Jasne miedziane włosy, prawie metr osiemdziesiąt i wymiary zawodniczki w rzucie młotem dawnego Związku Radzieckiego." Hmm, w 2005 Polka-agronom jako pokojówka w Hiszpanii? Polka z takim wyglądem? Jakoś mi to nie pasuje, chyba autor przedobrzył. Plus imię do bani, powinno być spolszczone. A raczej zmienione całkiem. Helga by lepiej pasowała. Jak już narzekam na tłumaczenie, to land Baden-Wuerttemberg (w książce jest literówka, "Waden") spokojnie można było nazwać Badenią-Wirtembergią, a firmę Vias Sociedad Anonima - firmą Vias SA. Ale to drobiazgi. Nie zwróciłabym uwagi, gdybym nie czytała ze względu na tłumaczkę :-) "Antyfaszystowscy wolontariusze z całego świata. Przyjeżdżają do Hiszpanii walczyć za republikę." Potwierdzam. Łotysz Janis Griva o tym pisał ("Miłość i nienawiść. Ballada o Hiszpanii"). "[Georgij] Malenkow destylował alkohol, który określał jako "autentyczną rosyjską wódkę artystyczną", chociaż Hiszpanie zapewniali, że można nią było napędzać ciężarówki." Następca Stalina pędził bimber! Lubię takie wstawki z realnymi postaciami. A propos Stalina, na niego też autor miał ciekawy pomysł :-)

Wystawiłabym książce solidne 3.5, nie 3 i nie 4. Książka Sekret Rembranta to solidny tytuł, pełen tajemnic, wielu informacji z życia Rembranta, a także cudowne przedstawienie świata sztuki, od tej strony "handlowej", a nie artystycznej. W tej książce na pewno było więcej thrillera od kryminału, a trochę szkoda, bo brakowało mi zaangażowania policji w te zbrodnie. W ogóle policja... wydaje się strasznie głupia i naiwna w tym świecie. W zasadzie w ogóle nie jest obecna, więc poznajemy wszystko z punktu widzenia bohaterów. Nie mniej, bardzo ciekawy tytuł. Na pewno jeszcze sięgnę po książki tej autorki.

Moja trzecia przeczytana powieść J. Navarro. Wciągająca pomimo niepewnego początku, rozwija się etapami. Autorka ma nieoceniony talent do pisania książek. Brak zbędnych opisów a wielowątkowość w tym przypadku nie przeszkadza. Polecam bo szybko się czyta i naprawdę warto.

Kryminał czy thriller to nie są gatunki literatury, po które często sięgam. Tę książkę przeczytałam tylko dlatego, że treść dotyczyła rodu Borgiów, a to już jest jak najbardziej "moja" tematyka. Dodam, że z wątkami z czasów Anglii Tudorów, autor trafił w mój gust. I choć jest to całkiem przyzwoita książka, to raczej nie skuszę się na drugi tom tego cyklu lub podobne książki z tego gatunku. Polecam czytelnikom lubiącym dreszczyk emocji z domieszką historii.

Przez większą część książki akcja toczy się dwa tysiące lat p.n.e - w czasach Abrahama oraz tuż przed zaatakowaniem Iraku przez USA w 2003 roku, kiedy to grupa archeologów próbuje odnaleźć Glinianą Biblię. Akcja toczy się powoli, z mnóstwem postaci i szczegółowych opisów - w sam raz na leniwe popołudnia i wieczory z książką. W drugiej połowie książki rozpoczyna się jednak trzecia czasoprzestrzeń - obóz koncentracyjny pod koniec II wojny światowej. Sporo stron opuściłam w tym momencie - autorka z tym samym spokojem i szczegółowością opisywała okrucieństwa dziejące się w obozie. Książka ciekawa, trzy wątki zamykają się w jedną całość. Pozwala spojrzeć z innej perspektywy na narodziny zła, na okrucieństwo, zemstę i miłość.