Koń Wodny. Legenda Głębin

Po książkę sięgnełam ze względu na film, który uwielbiam. Książka jednak całkowicie inna od filmu. Poza imionami, wszystko inne, ale to dobrze. Nie wiedziałam czego oczekiwać, jednak historia mnie nie porwała. Naiwna, pisana starszym językiem, pełno zdrobnień, brak większych opisów emocji. Natomiast opisy lasów, pokoi, wzgórz 11/10! Książka zdecydowanie do młodszych osób.

Zakochałam się w tej powieści. Bardzo dobrze się przy niej bawiłam i bardzo dobrze czytało mi się ją. Cieszę się, że historia zakończyła się dobrze. Jednak z drugiej strony z chęcią bym się dowiedziała, czy udało się Nancy odnaleźć tego kogo zaczęła szukać w posłowiu. Chcę więcej takich książek. Ogólnie o życiu piratów dowiedziałabym się więcej. ❤️

Nie wszyscy lubią wampiry, choć z pewnością większość z Was zna historię najsłynniejszego z nich - hrabiego Draculi. Historię opowiadaną tysiące razy, znaną nam już na wskroś. Gotycką, mroczną i krwawą, o istotach kryjących się przed słońcem i pozbawionych rumieńców… Czy jednak ktokolwiek zwrócił kiedyś uwagę na problemy „dnia” codziennego tych biednych, bladych, tak wyeksploatowanych stworzeń?! Czy wiecie, jak wielkim kłopotem dla wampira jest chociażby dobór nici dentystycznych? Ba, sam wybór stomatologa! Nie każda klinika dysponuje przecież kadrą wyspecjalizowaną w piłowaniu kłów! Właśnie – nie wiecie o tym! Wszyscy twórcy pomijają te ważkie problemy! To właśnie jest przyczyną, dla której oburzony hrabia postanowił przestać milczeć i pozwolił opublikować swój pamiętnik! Vlad Dracula, byt doskonały i książę nocy, dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojego jestestwa, problemów małżeńskich i sąsiedzkich. Pozwala czytelnikowi poznać swoje poglądy na temat wszystkich wrednych pisarzy, którzy pasożytują na jego legendzie, wzbogacają się, w karygodny sposób przeinaczając i przejaskrawiając życie i czyny hrabiego! Jego łaskawość autor umieścił w dzienniku mnóstwo szkiców, w tym projekt nowej peleryny czy zaproszeń na dancing w Schloss Feratu, prócz tego ranking jego ulubionych książek, a nawet listę powodów, dla których nie znosi wilkołaków. Znajdziecie tu także pomysły Draculi na nową firmę i niektóre plakaty i ulotki, którymi akwizytorzy zapychają mu skrzynkę pocztową. Wszystko okraszone zabawnymi anegdotkami i mnogością nawiązań do popkultury. Dziennik wampira to przezabawna, momentami absurdalna książka, opisująca prawdziwe życie księcia ciemności. Dla wampiroluba jest to pozycja absolutnie obowiązkowa, pełnokrwista, a w dodatku przepięknie wydana. Dość kłamstw – pozwólcie przemówić prawdziwemu hrabiemu! Nie wszyscy lubią wampiry, choć z pewnością większość z Was zna historię najsłynniejszego z nich - hrabiego Draculi. Historię opowiadaną tysiące razy, znaną nam już na wskroś. Gotycką, mroczną i krwawą, o istotach kryjących się przed słońcem i pozbawionych rumieńców… Czy jednak ktokolwiek zwrócił kiedyś uwagę na problemy „dnia” codziennego tych biednych, bladych, tak wyeksploatowanych stworzeń?! Czy wiecie, jak wielkim kłopotem dla wampira jest chociażby dobór nici dentystycznych? Ba, sam wybór stomatologa! Nie każda klinika dysponuje przecież kadrą wyspecjalizowaną w piłowaniu kłów! Właśnie – nie wiecie o tym! Wszyscy twórcy pomijają te ważkie problemy! To właśnie jest przyczyną, dla której oburzony hrabia postanowił przestać milczeć i pozwolił opublikować swój pamiętnik! Vlad Dracula, byt doskonały i książę nocy, dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojego jestestwa, problemów małżeńskich i sąsiedzkich. Pozwala czytelnikowi poznać swoje poglądy na temat wszystkich wrednych pisarzy, którzy pasożytują na jego legendzie, wzbogacają się, w karygodny sposób przeinaczając i przejaskrawiając życie i czyny hrabiego! Jego łaskawość autor umieścił w dzienniku mnóstwo szkiców, w tym projekt nowej peleryny czy zaproszeń na dancing w Schloss Feratu, prócz tego ranking jego ulubionych książek, a nawet listę powodów, dla których nie znosi wilkołaków. Znajdziecie tu także pomysły Draculi na nową firmę i niektóre plakaty i ulotki, którymi akwizytorzy zapychają mu skrzynkę pocztową. Wszystko okraszone zabawnymi anegdotkami i mnogością nawiązań do popkultury. Dziennik wampira to przezabawna, momentami absurdalna książka, opisująca prawdziwe życie księcia ciemności. Dla wampiroluba jest to pozycja absolutnie obowiązkowa, pełnokrwista, a w dodatku przepięknie wydana. Dość kłamstw – pozwólcie przemówić prawdziwemu hrabiemu! Recenzja powstała dla grupy dyskusyjnej Fantastyka na luzie.

Mega ! Mega, mega i jeszcze raz mega ! Już dawno się tak nie uśmiałam. Nie wierzę, że to piszę ale lepsza niż ta "prawdziwa". Szybko się czyta. Zasługuje na miano najśmieszniejszej książki przeczytanej przeze mnie w tym roku. Rewelacja. Polecam wszystkim, którzy chcą się trochę rozerwać. Zdecydowanie warto. Nie będziecie żałować ;)

Książka jest przewodnikiem po świecie wampirów. Dokładnie opisuje wszystko co jest z nimi związane: jak powstały, jak wyglądają, jak się zachowują itp. Pierwszy rozdział totalnie mnie zanudził. I to do tego stopnia, że książkę odłożyłam chyba na rok. Jednak kiedy w końcu zmusiłam się do ponownego czytania, jak już przebrnęłam przez początek, dalej poszło dużo lepiej. Zrobiło się ciekawie, dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy, które działy się na przestrzeni lat. Niektóre z nich zmroziły mi krew w żyłach. Nie da się również nie zauważyć, że autorka opowiada o wampirach w taki sposób, jakby naprawdę głęboko wierzyła, że te istoty istnieją. Było to trochę naiwne, ale może dzięki temu mamy tu naprawdę zrobioną rzetelną analizę tej jakże ciekawej i popularnej legendy. Przyznam jednak, że największym plusem tej książki jest zdecydowanie strona graficzna. Okładka jest piękna, ale środek to dopiero arcydzieło. Mamy pełno zdjęć i ilustracji, piękne czcionki i tajemnicze kolory, które naprawdę dodają książce klimatu. Autorka przeprowadza nas również przez życiorysy najsławniejszych wampirów. Te opisy są jednak bardzo nieproporcjonalne, ponieważ niektórym z nich poświęciła nawet kilkanaście stron, a innym tylko kilka linijek. W gruncie rzeczy polecam książkę miłośnikom wampirów, ale ostrzegam, że wstęp jest naprawdę ciężki.

Pierwszy raz spotkałam się z taką formą prowadzenia opowieści. Na pewno zmusza do myślenia, momentami jest wręcz irytująca, kiedy w kółko trzeba coś liczyć. W pewnym momencie zgubiłam się, ciągle lądując na tej samej stronie, okazało się, że źle zrozumiałam polecenie, także trzeba uważnie czytać i myśleć logicznie. Ciekawe przedstawienie innych, nieco alternatywnych postaci z bajek dla dzieci. Ogólnie ciekawa książka, dużo zagadek i fajnych historyjek. Ale nie traktowałbym jej jako poradnika życiowego o moralności i etyce, niektóre ścieżki były raczej oczywiste do wyboru.

Pozycja bardo przytulna. Nie jestem grupą docelowa, ale bawiłam się bardzo dobrze czytając przygody Normana. Przenosi nas w inny bardziej beztroski świat. Autor pisze w bardzo przystępny sposób i nawet po latach od jej wydawania starzeje się z godnością i z przyjemnością można oddać się lekturze.

Całkiem porządnie stworzona historia o młodym bohaterze który wyrusza w świat i poznaje sam siebie. Niestety historia nie rozbawiła mnie tak jak obiecywały mi to reklamy na okładce, ale bohaterzy sa sympatyczni, a przygody ciekawe. Zakończenie sugeruje, że bohatera jeszcze czeka niejedna przygoda, ale niestety dalsze części serii nie zostały przetłumaczone z angielskiego. Historia dla fanów przygód i staroświeckiej fantasy.

Dla miłośników zagadek jest to pozycja idealna. Młody Leo rozwiązuje zagadki tajemniczego Hala poznanego w internecie. Gra rozkręca się wkraczając w rzeczywistość, staje się sensacyjną rozgrywką o życie. Nie uwierzycie: to literatura dziecięca (choć wg mnie bardziej młodzieżowa) ale ma w sobie tyle uroku, że wciąga również dorosłych.

Jest to dzieło amerykańskiego pisarza, który na podstawie  średniowiecznych romansów Thomasa Malory'ego opracował zbiór opowieści arturiańskich. Jest ona napisana w tonie podniosłych opowieści, co może poniektórych zniechęcać, ja jednak uważam, że ta właśnie stylistyka nadaje całości uroku.  Polecam przede wszystkim zainteresowanym motywami arturiańskimi we współczesnej kulturze, gdyż warto je zweryfikować z dziełami wcześniejszymi.  P.S. Domniemany Artur żył w wieku VIII, czyli wczesnego średniowiecza, opowiadania są przedstawione w etosie rycerskim, charakterystycznym raczej dla X-XV wieku w związku z czym pełne zbroje i tarcze rodowe, niekoniecznie mogłyby cechować jego dwór.  Legenda jednak jest zacna. :D

Tą książkę znalazłam przypadkowo i pomimo tego, że nie ciągnęło mnie do niej jakoś bardzo, przeczytałam ją w dosłownie parę wieczorów. Na samym początku motyw pająków z kosmosu wydawał mi się denny, ale im więcej czytałam tym bardziej zmieniało się moje zdanie. Bardzo podobał mi się świat wykreowany przez autora, Który łatwo było sobie zobrazować podczas czytania. Jeżeli chodzi o samego autora (Philipa Reeve) to dużo popularniejszym jego dziełem są ,,zabójcze maszyny'' które zostały niedawno zekranizowane. Ja o dziwo dowiedziałam się o nich dopiero po ukazaniu się filmu, i teraz w związku z miłym zaskoczeniem jakiego doznałam po przeczytaniu jednej z jego powieści czekają na mojej półce.

Kiedy Sovay zostaje wplątana w sieć intryg i tajemnic jej życie nigdy nie będzie takie same... Sovay nie jest typową śliczną dziewczyną. Zostaje rozbójniczką, która sprawnie posługuje się bronią. Wkrótce jednak sprawy przybierają dramatyczny obrót. Dziewczyna zostaje wmieszana w polityczne oszustwa i konflikty. Sovay to historia o młodej dziewczynie, która ma więcej odwagi, niż niektórzy mężczyźni. To książka o gorących uczuciach, ciemnych intrygach i mrocznych tajemnicach. To jak na razie najlepsza książka, które przeczytałam w 2018 roku. Mocne słowa? W pełni zasłużone.

„Piratika” to jak jazda pirackim statkiem – raz płyniesz z wiatrem i chcesz wiedzieć, co dalej, a raz masz ochotę zwinąć żagle i iść spać. Bohaterowie naprawdę dają radę – to oni trzymają tę historię w pionie. Styl? Czasem jak morze w sztorm – trochę za dużo fal. Ale hej, dam szansę kontynuacji. Może będzie mniej zgrzytów, więcej przygód. Idealna dla tych, co nie muszą mieć fabularnego fajerwerku, ale lubią piracki klimat i barwne postacie.

Kiedy byłam bardzo mała strasznie bałam się KAPITANA HAKA.Więc gdy natknęłam się na tą książkę przypadkiem w nadmorskim sklepie, kupiłam ją od razu nie patrząc nawet na jej tył. Nie zawiodłam się. Ludzie którzy wychowywali się na PIOTRUSIU PANIE powinni to przeczytać.

Co by było, gdyby Percy Jackson był dziewczynką… Choć Kroniki Kronosa mają trochę inny klimat – głównie przez styl autorki: lekki i dowcipny, który po prostu trafił w moje gusta. Ot, młodzieżowa opowieść o ratowaniu świata przez trzynastolatki, przyprawiona grecką mitologią, intrygą o przejęcie władzy oraz przede wszystkim sympatycznymi bohaterami, którzy przez styl autorki mogą wydawać się przerysowani, ale jednocześnie jest w tym coś autentycznego. Szczególnie Charlotte zapadła mi w pamięć i wzbudza największą sympatię. Trochę cyniczna, ale i też po dziecięcemu naiwna i niewinna. No i przede wszystkim to trochę taki lep na kłopoty… ale bez tego nie byłoby ciekawie! To pozycja, która ma bawić, czytając po prostu ma się miło spędzić czas. Choć tak jak Percy Jackson raczej nie zostanie ze mną na długo, to pewnie wrócę od czasu do czasu, aby się odprężyć.

Trzy młode dziewczyny Jade, Opal i Ambre, pochodzące z różnych środowisk, w dniu swych czternastych urodzin dowiadują się, że były adoptowane. Starodawne proroctwo zmusza je do porzucenia domów rodzinnych, by mogły wypełnić pewną misję w dalekim Królestwie. Książka ok, ale średnio napisana. Polecam dla trochę młodszych czytelników dla których ta lektura może być ciekawa.

Szara myszka Charlotte Usher czuje się niewidzialna przez całe swoje życie. Nikt nie zna jej imienia (jest przekręcane), nikt nie potrafi powiedzieć jak wygląda, nikt jej nie dostrzega, mimo że stoi obok. Jednak dzięki fascynacji pewnym chłopakiem należącym do elitarnej grupy, chodzącym z najpopularniejszą dziewczyną w szkole, Charlotte opracowuje własny plan stania się sławną. Kiedy sprawy zaczynają przybierać naprawdę dobry obrót, nasza bohaterka dławi się miśkiem żelkiem i umiera. Jednak śmierć jest dopiero początkiem. Początkiem nauki w zaświatowej klasie, w której musi pogodzić się z własną śmiercią i zapomnieć o swoich "życiowych" marzeniach. Ale czy na pewno? Książka pomimo lekkiego stylu, w jakim została napisana porusza naprawdę ważne tematy. Pod płaszczykiem błahych problemów i rozmyśleń "Żelkowej Charlotte" ukazują się takie problemy jak pragnienie akceptacji ze strony grupy rówieśniczej oraz uczucie porażki, kiedy nikt nie dostrzega jej starań. Owszem, pojawiają się tutaj wyświechtane schematy, które autorka zgrabnie przerobiła i wplotła do swojej książki. Jako przykład mogę podać postać Damiena. Kiedy zapoznawałam się z tą historią miałam wrażenie, że mam doczynienia z kalką chłopaka z pierwszego tomu "Pamiętnika księżniczki". Ach, jak miło było się pomylić. Następny jest, jakże przeze mnie ukochany, wątek trójkąta miłosnego. Czyżby znowu jedna dziewczyna miała się motać między dwoma chłopcami? Nie. Tutaj nie dość, że sytuacja jest odwrotna to oraz pewien niewygodny szczegół staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Przyznam, że po raz pierwszy byłam zaciekawiona tego rodzaju wątkiem i aż chciałam wiedzieć co będzie dalej. Największą siłą tej książki jest pomysł. Kto wyobrażał sobie, że po śmierci w młodym wieku będzie musiał chodzić do szkoły dla duchów, żeby nauczyć się pogodzenia ze swoim losem? Chyba nawet w największych koszmarach nikt o tym nie pomyślał. Ile jest książek z takim wątkiem? W sumie nie znam żadnej. Drugą siłą napędową jest dla mnie główna bohaterka. "Żelkowa Charlotte", pomimo swojej pozornej pierdołowatości jest osobą bardzo zawziętą, która dąży do celu niemalże po trupach, przez co ma problem zarówno ze swoim życiem jak i ze swoją śmiercią. Chyba dawno nie spotkałam w książce tak upartej postaci, która wykorzystała by wszystkie możliwości, jakie jej dano. Nawet te "bardzo niebezpieczne". Z tym "bardzo niebezpieczne" miałam spory problem, ponieważ ostateczna metoda Charlotte była opisywana właśnie tak, a nie zdarzyło się nic, co przeszkodziło by głównej bohaterce. Problem mam również z końcówką książki, która nie została dostatecznie rozwinięta. Autorka miała całkiem dobry zamysł rozwiązania wszelkich problemów, po czym chyba uznała, że to nie tak miało wyglądać i skierowała akcję na inne tory. Podsumowując, jest to dobra książka dla nastolatek pragnących oderwać się od schematycznej akcji i kalkowego świata w innych powieściach, jednak nie jest na tyle zaskakująca, żeby zasługiwała na wyższą ocenę. Dla mnie była w sam raz i uważam ją za dobry przerywnik w książkowym kacu.

Podobało mi się. Fakt, książka jest trochę dziwna, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką formą. Jest Plemię, którego członkowie to elfy, ale nie takie o jakich można przeczytać w innych książkach. To elfy, które rywalizują ze sobą o pożywienie i tereny łowieckie, gotowe zabijać się nawzajem i zabijające wszystko, co da się zjeść i co są w stanie zabić. Bo mimo pewnego rodzaju potęgi, nie każdy jest w stanie zabić człowieka. Jest też główny bohater, Franz. Zwyczajny człowiek. Chłopiec, którego rodzice przyjechali z nim do Anglii z nazistowskich Niemiec "na wakacje". To drugi wątek powieści- Franz jest przekonany, że jego rodzice należą do nazistowskiej partii i czuje do nich głęboką niechęć, wręcz nienawiść. Mieszkańcy miasteczka, do którego się sprowadzili, mają ich za szpiegów. Okazuje się, że prawda jest bardziej złożona, a chłopiec bardzo się myli co do własnych rodziców. Losy Franza i jednej z dziewcząt z Plemienia splotą się ze sobą. Krwiożerczą, przerażającą Lodową Panią i samotnego człowieka połączy coś dziwnego, zostaną związani pnączami... Szybka, krótka, łatwa i wciągająca, choć specyficzna lektura. Polecam wielbicielom książkowych dziwolągów.

Królewna Śnieżka i jej zła macocha. Jednak czy zawsze była zła?? Historia z tej książki bardzo mi sie podobała. Tutaj macocha nie była zła, a Śnieżkę kochała jak własną córkę i dbała jak najlepiej o jej bezpieczeństwo. Co więc się wydarzyło,że stała sie złą Wiedźmą?? Przeczytajcie a się dowiecie 😁

"Czarna Księga Sekretów" F.E.Higgins, to pozycja oryginalna, żeby nie powiedzieć dziwaczna... Autorka opisuje w niej losy Ludlowa Fitcha, który ucieka od okrutnych rodziców i trafia do górskiej wioski Pagus Parvus. Tam poznaje Joe Zabbidou właściciela lombardu zajmującego się także skupowaniem od ludzi ich tajemnic. Wszystkie tajemnice zapisuje w Czarnej Księdze Sekretetów, która w przyszłości ma trafić pod opiekę Ludlowa. Zacznę od tego, co najpiękniejsze, czyli od klimatu. Cała książka nasycona jest mrocznym nastrojem na pograniczu fantasy, baśni a nawet... horroru. Już na pierwszych stronach znajdziemy dość makabryczne opisy przemocy, które rodzice stosowali wobec Ludlowa. Całość opisana bardzo konkretnie i prosto, jakby książka miała być przeznaczona dla dzieci. Nic bardziej mylnego. Moim zdaniem jest to pozycja dla wszystkich, którzy cenią sobie dzieła oryginalne i lekkie. Całość czyta się niezwykle szybko. Już pierwsze strony zachęcają aby zobaczyć co będzie dalej. Opisy działają na wyobraźnię a całość ma jedynie 250 stron. Wszystko to sprawia, że książę można dosłownie połknąć jak pelikan. Jeśli ktoś lubi książki nastrojowe, dziwaczne, z szybką narracją to jest szansa, że się spodoba🙂 A komu tą książkę odradzam? Przede wszystkim osobom, które nie lubią fantastyki, mrocznych, niekiedy ohydnych opisów i baśni. Na okładce jest napisane "Pochwycić cie w swoje szpony". No mnie pochwyciła, dlatego daję 8/10