Kobieta, którą byłam

Kelly Rimmer w swojej przejmującej powieści „Wszystko, co ukrywamy” podejmuje temat, który w literaturze obyczajowej wciąż zbyt często bywa pudrowany – mroczne oblicze macierzyństwa i międzypokoleniową transmisję traumy. To książka o bolesnym pękaniu ideałów i o tym, że najgłośniejsze krzyki o pomoc to często te, które więzną w gardle. Przyznaję tej pozycji mocne 8/10, doceniając odwagę w portretowaniu depresji poporodowej jako siły niszczącej, a nie tylko chwilowego obniżenia nastroju. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia trzech kobiet z jednej rodziny, co nadaje historii głębi i niemal detektywistycznego rysu. Poznajemy Grace, która dzieli się swoimi przeżyciami w formie intymnych zapisków, jej córkę Beth oraz Maryanne – starszą siostrę Grace, będącą strażniczką rodzinnej pamięci. Główną bohaterką jest jednak Beth, na którą w krótkim czasie spadają dwie życiowe tragedie: wyniszczająca choroba i śmierć ojca oraz ciężka depresja poporodowa. Ta ostatnia sprawia, że kobieta kompletnie nie odnajduje się w wymarzonym macierzyństwie, a każdy dzień staje się dla niej walką o przetrwanie w gęstym mroku własnego umysłu. Choć mąż, rodzeństwo i dalsza rodzina desperacko próbują rzucić jej koło ratunkowe, prawdziwym punktem przełomowym okazuje się odkrycie dawnych notatek matki. Grace oficjalnie zginęła w wypadku samochodowym, jednak jej zapiski rzucają na tę śmierć zupełnie nowe, niepokojące światło. Wynika z nich, że i jej nieobca była ciężka depresja po kilku porodach, co stawia Beth i jej rodzeństwo przed wstrząsającym pytaniem: co właściwie wiedzą o kobiecie, która ich wychowała, i jaka była prawdziwa przyczyna jej odejścia? Największą siłą prozy Rimmer jest bezwzględna szczerość. Autorka zdejmuje z macierzyństwa lukrowaną maskę, pokazując wstyd, poczucie winy i paraliżujący lęk przed oceną otoczenia. Styl jest pełen empatii, ale i surowości, co pozwala uniknąć taniego sentymentalizmu. Mechanizm odkrywania kolejnych kart rodzinnej tajemnicy jest skonstruowany tak precyzyjnie, że od lektury trudno się oderwać, mimo jej ciężkiego ładunku emocjonalnego. Momentami wątek współczesny wydaje się nieco zbyt osadzony w schematach znanych z innych poradnikowych powieści, a postać męża bywa chwilami zbyt mało domyślna, co służy podbiciu dramatyzmu, ale trąci literackim uproszczeniem. Niemniej jednak, finałowe rozwiązanie zagadki uderza z ogromną siłą, oferując bohaterom – i czytelnikowi – gorzką, ale potrzebną dawkę prawdy. „Wszystko, co ukrywamy” to lektura obowiązkowa, która udowadnia, że wyzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się milczenie. Kelly Rimmer stworzyła poruszający hołd dla kobiet, które w ciszy niosły swój ciężar, przypominając, że tylko konfrontacja z przeszłością pozwala na autentyczne przeżywanie teraźniejszości.

Jestem tu. Jestem tu. Jestem tu. Zapamiętacie mnie......" CZEŚĆ! Wstrząsająca historia ośmioletniej dziewczynki, która za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę. Pokazać wszystkim zwłaszcza mamie, że ona jest i chce być kochana, przytulana jak inne dzieci w jej wieku a przede wszystkim nie chce juz więcej czuć głodu, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego. Książka doskonała w swojej treści, zachwyciła mnie totalnie, rozwaliła emocjonalnie i pozostanie ze mną jeszcze długo, bo o niej nie da się tak łatwo zapomnieć. Do czego musi się posunąć małe dziecko, które chce zwrócić na siebie uwagę, które chce poczuć, że komuś na nim zależy, że ma w dorosłych oparcie, ze nie jest samo w tłumie innych osób.

"List" Kathryn Hughes to głęboko wzruszająca i wciągająca powieść, która splata losy dwóch kobiet żyjących w różnych epokach, połączonych przez jeden, niewysłany list. Akcja prowadzona w dwóch płaszczyznach czasowych (lata 70. XX wieku i 1939 rok) jest dynamiczna i porusza istotne, trudne tematy, takie jak przemoc, strata i bezsilność, ale jednocześnie niesie nadzieję i opowiada o różnych odcieniach miłości. To piękna, pełna emocji historia.

W centrum historii stoją skomplikowane relacje rodzinne. Daniel został zabrany przez ojca i przez te wszystkie lata był przekonany, że matka go nie kocha i nie szuka. Ojciec tak zmanipulował syna, że chłopiec uwierzył w te słowa, odrzucając możliwość zaufania własnej matce. Jednocześnie widać też ogromną tęsknotę sześcioletniego Daniela za mamą – jego ból wewnętrzny jest niemal namacalny, a czytelnik odczuwa, jak bardzo dziecko pragnie ciepła i bezpieczeństwa. Historia pokazuje, jak głęboko można zranić dziecko manipulacją i kłamstwem, a jednocześnie jak silna jest więź matka–syn, nawet po latach rozłąki. Napięcie nie wynika tu tylko z zaginięcia, ale także z bardzo trudnych prób odbudowania zaufania. Rozpacz matki jest tu wyraźna - jej syn wrócił po kilku latach, a nie daje się nawet przytulić. Książka wciąga zarówno fabułą, jak i emocjami bohaterów. Trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji nad tym, jak decyzje dorosłych wpływają na życie dziecka i jak trudne jest odbudowanie relacji po latach manipulacji. Podsumowując: to historia pełna napięcia, emocji i dramatyzmu rodzinnego, w której relacje matka–syn, ojciec–syn i mąż-żona mają ogromne znaczenie. Thriller, który zostaje w pamięci długo po odłożeniu książki.

Zapowiadało się intrygująco-bezpłodność,agresja,alkoholizm,zdrada...,ale ilość przemyśleń głównych bohaterów powtarzających się co kawałek niestety przytłoczyły i robiło się nudno. Sama historia bardzo ciekawa,pokazuje do czego mogą doprowadzić kłamstwa i brak zaufania w małżeństwie .

Całkiem niezła książka, słaby przypadek zbrodni ale cała otoczka tej sprawy nawet dobra. Świetna postać wszystkich bohaterów, każdy coś fajnego wniósł do całości. Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej ksiazki żeby mnie nie irytowała żadna z postaci (no czasami na początku Pan ,,morderca"). Na miano thrillera czy kryminału to zabrakło tu wyraźnego obrazu morderstwa i przebiegu śledztwa, bardziej obyczajówka z morderstwem w tle. Polecam po względem różnorodności postaci, ze względu na postać z zaburzeniami psychicznymi.

Uważam, że jest to naprawdę dobry thriller. Najbardziej mi się chyba podobało to, że postaci są wielowymiarowe - nie ma jednoznacznie złych czy dobrych - tak jak w życiu :-) To dużo wniosło w samą strukturę lektury. Podejrzewałam dosłownie wszystkich, a to podniosło poziom ekscytacji i dobrej zabawy. Dodatkowo, obserwując bohaterów, mogłam odnaleźć w każdym z nich cząstkę siebie - nie sądziłam, że tego typu książka może mnie skłonić do refleksji. Jednym zdaniem - polecam, choć nie jestem znawczynią kryminałów (przeczytałam zaledwie kilka), to się wyciągnęłam i nie żałuję 🩷

Trochę metafizyczna i magiczna opowieść o śmiertelnie chorej kobiecie. Jill, pielęgniarka z dziecięcego oddziału onkologocznego słyszy jednego dnia druzgocącą diagnozę - nieoperacyjny rak mózgu. Plany, marzenia, codzienność już nie będą takie same. Jej dni są policzone - dosłownie. Jill otrzymuje jednak od losu niezwykłą możliwość. Może przeżywać bieżący dzień od nowa i od nowa, aż do chwili, gdy odkryje co jest w życiu ważne oraz poczuje spełnienie. Ta powieść nasuwa skojarzenia z filmem "Dzień świstaka" oraz powieścią "Oskar i Pani Róża". Dość dziwne połączenie, i nie do końca do mnie przemawiało, aczkolwiek myślę, że każdy może odebrać tę powieść inaczej, każdy z nas ma bowiem inne życiowe doświadczenia. Na plus optymizm i ciepło, które mimo trudnego tematu poruszanego przez autorkę, emanują z tej historii. I drugi plus za mnogość inspirujących cytatów.

Dwie kobiety. Wspólne wakacje i… …zwłoki mężczyzny. ---------- Emily i Kristen jak co roku, wyjechały na wspólny urlop. Miał to być dobry czas. Do momentu odnalezienia przez Emily swojej przyjaciółki przy zwłokach mężczyzny. Niby nic dwa razy się nie zdarza. Jednak Emily zauważa, że to zdarzenie dziwnie przypomina tragedię z ich poprzedniego wyjazdu. Czy to przypadek? A może celowe działanie? Emily zaczyna powątpiewać w to co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy, co też zaczyna wpływać na naturę ich relacji. ---------- Zbyt wiele niewiadomych. Zbyt wiele sekretów. Zbyt wiele śmierci. Czy to wszystko nie wpłynie na mocno już utrwalona kobiecą przyjaźń? ---------- Autor wziął na pisarski warsztat temat kobiecej przyjaźni. Krok po kroku. Zdanie po zdaniu pokazywał mi jej najmroczniejsze zakamarki. Czułem się trochę niekomfortowo depcząc po tym wszystkim co przez lata Emily wraz z Kristen zbudowały. Dałem się wciągnąć w toksyczne relacje, gdzie manipulacja i kłamstwo przejęły kontrolę. ---------- To książka z kategorii nieodkładanych. Wciągający od pierwszych stron thriller psychologiczny o sile kobiecej przyjaźni, manipulacji, mrocznych tajemnicach i… …cenie, jaką przyjdzie zapłacić za lojalność. Książka balansuje pomiędzy kryminalną intrygą a refleksyjną zadumą nad relacjami międzyludzkimi. Polecam!

Według mnie dobra ocena to byłoby 7,5/10, ale zawyżenie nie zaszkodzi ;) Książka bardzo przyjemna i fajnie się ją czyta. Można się przyczepić do błędów ortograficznych, ale głupie by było winienie za to autorki... Historia bardzo wciągająca, a minusem fabularnym byłby początkowy charakter bohaterki (albo w sumie przez połowę książki jej egzystencja). To jest taka typowa laska co na wszystko ma overreacting i czasem jest to denerwujące. Choć w trakcie czytania robi się bardziej przekonująca ;)

Nawet wciągająca, fajnie zaprezentowane perspektywy działań każdego z bohaterow. Obraz jak łatwo wydajac przebarwione opinie mozna komus skomplikowac zycie. Na szczescie wszystko kończy sie dosyć pozytywnie choć na końcu pozostaje cien tajemnicy czy na pewno względnie dobra postac nie miała czegos za uszami...

Głównym mankamentem powieści Kobieta z lawiny jest jej pewna narracyjna nierówność oraz skłonność autora do popadania w nadmiernie sentymentalne tony, które momentami osłabiają surowy, wysokogórski klimat opowieści. Enrico Camanni, choć jest wybitnym znawcą tematyki alpejskiej, chwilami zbyt mocno skupia się na wewnętrznych monologach bohatera, co sprawia, że tempo akcji drastycznie spada, a czytelnik spragniony rasowego thrillera może poczuć znużenie. Moja ocena 6/10 odzwierciedla ten dualizm: to książka z genialnym punktem wyjścia i głębokim tłem socjologicznym, która jednak gubi się w nadmiarze introspekcji. Fabuła zawiązuje się wokół makabrycznego odkrycia – topniejący lodowiec oddaje ciało kobiety, która zginęła pod lawiną kilkadziesiąt lat wcześniej. To wydarzenie staje się katalizatorem dla śledztwa prowadzonego przez byłego przewodnika górskiego, Nanniego Settembriniego. Camanni operuje językiem, który jest mięsisty i niezwykle obrazowy tam, gdzie opisuje potęgę natury i fizyczność wspinaczki. Kiedy pisze o błękitnym lodzie więżącym zwłoki czy o specyficznym zapachu wysokogórskiego powietrza, czytelnik niemal fizycznie czuje przenikliwy chłód Alp. To w tych fragmentach proza Camanniego błyszczy najbardziej, pokazując góry nie jako tło, ale jako autonomicznego, groźnego bohatera. Wysoka nota w kategorii atmosfery należy się za brak pruderii w ukazywaniu brutalnej siły żywiołu oraz zero litości dla czytelnika w dekonstruowaniu mitu o romantycznej i bezpiecznej przygodzie na szlaku. Autor bezlitośnie obnaża błędy przeszłości i to, jak łatwo góry stają się grobowcem dla tajemnic, których nikt nie chce wyjawić. Trawestując klasyczne ujęcie kryminału: w tej historii nie chodzi tylko o to, kto zabił, ale o to, co góry robią z ludzkim sumieniem przez dekady milczenia. Nieliczne plusy, które ratują tę pozycję przed niższą oceną, to świetnie nakreślone tło historyczne włoskich Alp i subtelna krytyka masowej turystyki, która niszczy ducha wspinaczki. Niestety, zakończenie wydaje się nieco pospieszne i nie w pełni satysfakcjonujące w stosunku do mozolnie budowanego napięcia. Podsumowując, Kobieta z lawiny to pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury górskiej, ale jedynie poprawna dla fanów czystego kryminału. To opowieść o tym, że przeszłość zawsze wypływa na powierzchnię – czasem dosłownie, wraz z topniejącym lodem. Jeśli przymkniesz oko na momentami zbyt gęstą, melancholijną warstwę filozoficzną, otrzymasz solidną, mroźną historię o winie, której nie da się zamrozić na zawsze.

Zakończenie pierwszego tomu serii Anny Karpińskiej „Kolory szczęścia” było tak dramatyczne, że wówczas poczułam pilną potrzebę natychmiastowego przeczytania ciągu dalszego. Nie było to jednak możliwe, bo ukazał się on dopiero 4 miesiące później. Tak się jakoś złożyło, że nie trafił w moje ręce od razu i zapomniałam o nim. Aż tu ostatnio rzucił mi się w oczy w bibliotece i przypomniał, że przecież wciąż nie wiem, co stało się z ciążą zastępczą Marii i jak potoczyły się losy dwóch małżeństw uwikłanych w tę historię. Na szczęście dość dobrze pamiętałam treść pierwszej części, choć autorka zadbała o to, żeby stopniowo odświeżać pamięć czytelniczki takiej jak ja i powracać do wydarzeń wcześniejszych. Nie mogę powiedzieć, żeby Anna Karpińska czymś mnie zaskoczyła. Fabuła jest przewidywalna, ale właśnie dlatego w pełni mnie usatysfakcjonowała. To, co miało się udać, to się udało, ci, którzy zasługiwali na karę- ponieśli ją, tajemnice zostały ujawnione, a w finale każdy trafił na swoje życiowe miejsce. I o to chodzi w tego rodzaju powieściach. W końcu to nie powieść egzystencjalna na miarę Nobla, czy choćby Nike, ale zwykła opowieść dla kobiet- ma relaksować, wywoływać emocje i dawać wytchnienie po trudach dnia. Przy okazji jednak autorce udało się w nienachalny sposób przemycić trochę ważnych tematów i pobudzić do zastanowienia się nad kilkoma kwestiami. Pierwsza z nich to sprawa rodzicielstwa i tego, jak podchodzi do niego polskie prawo. Matka zastępcza, nosząca w sobie ciążę z in vitro, czyli zrodzoną z materiału innej kobiety i mężczyzny w świetle przepisów pozostaje matką tego dziecka. Nieważne, że cały materiał genetyczny pochodzi od innych ludzi. W dodatku ojcem jest mąż matki zastępczej, chyba że wskaże ona innego mężczyznę. Absurdalne i bardzo nieżyciowe. Potrzebny jest długi proces adopcyjny, by dziecko mogło oficjalnie stać się potomstwem tych, z których materiału powstało. Sporo dowiedziałam się także o procedurach związanych z rozwodami i podziałem majątku. Jak się jest zamożnym i ma się co dzielić to sprawa nie jest łatwa. Nic dziwnego, że w sądach toczą się zażarte boje o uznanie kogoś winnym rozpadu małżeństwa. Jak już zauważyłam w pierwszej części autorka tworzy udane i bardzo sympatyczne portrety kobiece, ale mężczyznom dostaje się od niej po głowach ( oczywiście nie wszystkim). Postaci mężów głównych bohaterek to osoby antypatyczne, ale i schematyczne. W dodatku Anna Karpińska powiela pomysły fabularne i układa losy swoich bohaterek dość podobnie. Obie zawodzą się na mężach, obie też przekonują się, że tuż obok znajdują się wartościowi panowie, którzy tylko czekają na ich łaskawe spojrzenia. Mało tego- obaj nowi wielbiciele mają nawet synów w podobnym wieku. Czyżby chodziło o zaakcentowanie siły pokrewieństwa pomiędzy Marią a Aleksandrą? Jeśli tak to w porządku, choć i tak uważam, że zbyt grube te nici, którymi to uszyto. Mimo kilku zastrzeżeń uważam, że książki tej autorki trzymają dobry poziom w zalewie powieści dla kobiet. Jeśli więc mamy ochotę na coś lekkiego i odmóżdżającego to Karpińska się nadaje. Można czytać bez żenady.

„Sekret panny Elizy” autorstwa Annabel Abbs to jedna z tych powieści biograficznych, które nie tylko przybliżają zapomnianą postać historyczną, ale również oddziałują na zmysły czytelnika w sposób niemal fizyczny. Autorka zabiera nas do wiktoriańskiej Anglii, by opowiedzieć historię Elizy Acton – kobiety, która zrewolucjonizowała sposób, w jaki myślimy o książkach kucharskich. Ocena 8/10 jest w pełni zasłużona, gdyż Abbs udało się stworzyć dzieło dojrzałe, nasycone aromatami i emocjami, choć momentami trzymające się bezpiecznych schematów literatury obyczajowej. Literacka uczta dla zmysłów Głównym atutem powieści jest jej niesamowita plastyczność. Abbs pisze o jedzeniu w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal czuje zapach pieczonych jabłek, cynamonu i świeżo zagniatanego ciasta. Jednak „Sekret panny Elizy” to coś więcej niż kulinarna podróż. To przede wszystkim portret kobiety, która odmawia zamknięcia w ciasnych ramach społecznych swoich czasów. Eliza Acton, niedoszła poetka, zmuszona przez wydawcę do napisania „czegoś pożytecznego”, podchodzi do tworzenia przepisów z precyzją artystki. Jej innowacja – wymienianie składników i czasu gotowania na początku przepisu – zmieniła świat, a Abbs pięknie pokazuje ten proces jako akt buntu i samorealizacji. Równie istotna jest postać Ann Kirby, młodej pomocnicy Elizy, pochodzącej z najniższych warstw społecznych. Kontrast między światem upadającej klasy średniej Elizy a skrajną biedą i traumą Ann nadaje książce niezbędny ciężar gatunkowy. Relacja między tymi dwiema kobietami, ewoluująca od niechęci i dystansu do głębokiego, siostrzanego porozumienia, stanowi emocjonalne serce tej historii. Powieść doskonale oddaje duszny klimat epoki, w której ambicje kobiet były systematycznie tłamszone. Eliza walczy nie tylko o jakość swoich potraw, ale o prawo do decydowania o sobie w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Autorka zręcznie wplata w fabułę wątki feministyczne, nie robiąc tego jednak w sposób nachalny czy anachroniczny. Dlaczego zatem 8/10, a nie nota maksymalna? Mimo świetnego stylu, książka momentami wpada w nieco zbyt przewidywalne tony charakterystyczne dla współczesnej prozy historycznej. Niektóre zwroty akcji dotyczące przeszłości bohaterek można przewidzieć nieco za wcześnie, co odrobinę osłabia napięcie w środkowej części tekstu. Niemniej jednak, rzetelność historyczna i pasja, z jaką Abbs opisuje proces twórczy Elizy, w pełni rekompensują te drobne przestoje. „Sekret panny Elizy” to lektura obowiązkowa dla miłośników historii typu herstory oraz każdego, kto ceni literaturę celebrującą prozę życia podniesioną do rangi sztuki. To hołd złożony pasji, determinacji i kobiecej przyjaźni, która potrafi przełamać bariery klasowe. Po odłożeniu tej książki trudno nie spojrzeć na własną kuchnię z nowym szacunkiem – jako na miejsce, gdzie codzienna praca staje się formą ekspresji.

Najslabsza ksiązka tej autork. Powinna pisac kryminaly, bo to jej bardzo dobrze wychodzi. Do 550 strony nudna z trudem dobrnęła do tej strony. Później zaczyna się co dziać zarówno w kwestii uczuć jak i akcji. I do końca do 778 strony czytałam z przyjemnością. Jednak bardzo mi przeszkadza i jestem oburzona nazywaniem jak rozumiem Niemców i ich zbrodnie nazistami i zbrodniami nazistowskimi. Akcja książki bowiem toczy się we Włoszech i włoskie wojskach autorka (bądź to jest wyłącznie idiotyczne tłumaczenie ) nazywa faszystami w odróżnieniu do ich sojuszników Niemców, których nazywa nazistami. Autorka uzyskuje taki efekt, że nie wiadomo o kim mówi czy o Niemcach czy o Włochach. Są momenty, że można die kompletnie pogubić. Ta książka to wielkie rozmyślenie winy Niemców. W tej książce nie Niemcy wywożą Żydów do Auschwitz. To jakieś stacjonujące we Włoszech wojska nazistostowskie. O tym, że to jednak Niemcy dowiaduje się czytelnik, gdy okazuje się, że bohater książki rozmawia z nimi po niemiecku. Plusem tej powieści, pewnie wkrótce zekranizowanej, jest milosc trojga młodych Włochów. Wyraźnie autorka podkreśla kto jest Żydem, ale rozmywa winę Niemiec to oburza. Postaci są słabo scharakteryzowane, dlatego duże pole do popisu przy ekranizacji . Myślę, że książka została napisana z myślą o ekranizacji.

W tej książce widać, jak drobne niedopowiedzenia potrafią urosnąć do rangi wielkich katastrof. Bohaterowie byli ciekawi i naprawdę ich polubiłam. Jedyny zarzut, jaki mam do tego tworu, dotyczy długości, momentami książka niepotrzebnie rozrasta się ilościowo.

Książka miała potencjał. Intryga ciekawa, opisana przystępnym, prostym językiem, czyli takim językiem, jaki powinien być w tego rodzaju powieściach. Naprawdę byłam zaciekawiona. Przed połową książki miałam już pewną koncepcję, ale uznałam, ze to niemożliwe, żebym miała rację, bo to by znaczyło, że książka jest aż nazbyt przewidywalna. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, ze jednak miałam rację. Nie mogę uwierzyć, że ta intryga jest tak prosta. Osoby, które czytają dużo kryminałów i thrillerów, będą zawiedzione. Plusy za styl i kreację psychologiczną bohaterów.

✨Fran podczas wieczornej przebieżki znajduje stojąca kilkuletnią dziewczynkę. Gdy pyta dziecko co tu robi podbiega jej matka. Fran nie może przestać myśleć o małej Esther, dlaczego ona ucieka z domu. Próbuję się zaprzyjaźnić z rodziną dziewczynki, jednak oni nagle się wyprawadzaja. Czy instynkt dobrze podpowiada Fran, że coś jest nie tak? ✨Ogólnie czytało mi się dobrze, całość była ciekawa, dobrze poprowadzony wątek sekty, jak wpływa na ludzi. Zakończenie zaskakujące, ciekawe zwroty akcji. Jednak Fran, jako główna bohaterka, była lekko mówiąc wkurzająca. W pewnym momencie miałam dość tej kobiety. Serio 🤷‍♀️

„Ktoś wie” Lisy Scottoline to książka, która tętni emocjami jak burzowe lato – pełne napięcia, gwałtownych zwrotów i ciężkich chmur przeszłości. Czwórka nastolatków, beztroskich i nieświadomych, że balansują na cienkiej granicy między młodzieńczą lekkomyślnością a tragedią, doświadcza lata, które zmienia wszystko. Jeden wieczór, jeden fatalny błąd – a potem dwadzieścia lat ciszy przerywanej jedynie echem pytania: kto załadował broń? Spotkanie po latach odsłania to, co miało pozostać ukryte, a prawda jest jak dym – drażniąca i nieuchwytna. Scottoline z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak daleko można się posunąć, by ukryć winę, i jak przeszłość potrafi dopominać się o swoje. To historia, która chwyta za gardło i nie puszcza, aż nie spojrzysz w oczy własnym demonom.

Trzecia z cyklu "Ukryte arcydzieło" książka Kristy Cambron, której akcja rozgrywa się podczas drugiej wojny światowej. Okupowany przez hitlerowskie wojska Paryż ma różne oblicza; jego mieszkańcy zmagają się na co dzień z prześladowaniami, głodem, aresztowaniami, strachem przed represjami, masowymi zatrzymaniami i wywózką Żydów, których majątek przejmowany, a właściwie rabowany jest przez nazistów, a następnie wywożony w głąb Rzeszy. Ale miasto ma też swoje drugie oblicze - miasta zabawy, rozpusty, kolaboracji, zdrady, gdzie zatracone zostały podstawowe ludzkie wartości, gdzie bratanie się z okupantem nie jest uznawane za zdradę, a za chęć i potrzebę przetrwania. Ale Paryż nie pozostawał bierny wobec okupantów, bowiem od samego początku wojny w mieście działały prężnie komórki ruchu oporu, powiązane z agentami brytyjskimi czy amerykańskimi. Ich zadaniem była nie tylko bezpośrednia walka z wrogiem, ale też działania propagandowe, ośmieszające i podważające osiągnięcia Niemców, jak też katalogowanie i dokumentowanie na mikrofilmach zrabowanych i wywożonych dzieł sztuki, z dokładnymi danymi do kogo nałeżały i gdzie zostały wywiezione, aby w przyszłości umożliwić ich zwrot prawowitym właścicielom. Ogromną rolę odegrały w tym zadaniu kobiety - bohaterki tej powieści - autentyczna postać Rose Valland, która przez lata, będąc blisko Niemców, z narażeniem życia gromadziła wszelkie dane o obrazach, drukach, rzeźbach i innych dziełach sztuki, które miały być dowodem przeciwko niemieckim okupantom. Niebagatelną rolę w tej działalności powierzyła autorka dwóm fikcyjnym bohaterkom - Sandrinie Paquet oraz Lili de Laurent, których działania miały ogromne znaczenie dla poczynań ruchu oporu i wojsk alianckich. Książka wciąga od pierwszych stron, przez kolejne prowadząc nas przez zawiłe i niebezpieczne losy bohaterek, losy ściśle powiązane z ich bliskimi, przyjaciółmi; wiele w niej emocji, zwrotów akcji, niebezpiecznych działań, ryzyka, zagrożenia życia, poczucia zdrady, permanentnego strachu, ale też chwil miłości, radości i szczęścia, nadziei i wiary.