Kartki z ostatniej ławki

Zwariowana rodzina na wakacjach spotyka tajemniczą dziewczynkę, która okazuje się być prawdziwą czarownicą. Czary sprawiają, że Protowi na ręce wyrasta kaktus, a rodzinny jamnik zachowuje się zupełnie inaczej. W powieści pojawia się cała plejada niebanalnych postaci, w tym mój ulubiony Wdeszczak oraz groźna ciotka Meluzyna. Jak zakończy się ta letnia przygoda? Dowiecie się po przeczytaniu. Wspaniała książka przygodowa dla dzieci, wzbogacona pięknymi ilustracjami, oddziałującymi na wyobraźnię. Polecam serdecznie.

Lektura z podstawówki. Tytuł oryginalny "Męska rozmowa". Na tle przerabianych w szkole wytworów "literatury radzieckiej" w rodzaju "Timura i jego drużyny" dzieło całkiem udane. Kola po naszemu nazywał by się Mikołajek. Zastanawia mnie czy pies był wściekły. To, że ugryzł nie jest dowodem, w okolicy musiała by zapanować epizootia (zwierzęca epidemia) wścieklizny, choć z drugiej strony w tych sprawach lepiej na zimne dmuchać. Najlepsza scena to zapewne ta gdy czterech facetów gra w karty. Dzielnicowy Titow wyjaśnił co zaszło i wówczas wąsacz, który widocznie robił za przywódcę, rzekł "Chłopcy! Odkładamy karty i idziemy szukać". A tamci wstali i ruszyli za nim. Mikołajka rozbawiło, że każdy z tych "chłopców" był znacznie starszy od jego ojca. Mnie również. pomaranczowykotczyta.blogspot.com/2012/09/wakacyjna-przygoda-irina-guro.html

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Przeczytałam jeden rozdział zamieszczony w książce do języka polskiego i pomyślałam, że to będzie dobra lektura dla młodego człowieka, aby nauczył się prawidłowo wypowiadać. Cóż, może kiedyś była. Teraz trochę się zestarzała, zatem czasami wymagała dopowiedzenia pewnych faktów lub bieżącej korekty niektórych, wygłaszanych przez pana Słówko, poglądów. ‎Niemniej jednak dziecku się podobała, razem z bohaterami opowiadań wyszukiwała błędy stylistyczne, poprawiała je. Odkryła radość płynąca z zabawy językiem, czym jest gwara, a czym słowa staropolskie. Najlepszą rekomendacją jest pytanie o kolejną część książki, które zadał młody czytelnik. Moja ocena nie jest tak entuzjastyczna, lecz nie żałuję czasu spędzonego z książką w ręce. 

Moja książka dzieciństwa, którą nie pamiętam czy przeczytałam !!! Teraz zaś była to cudowna przygoda i powrót do wakacji kiedy to właśnie spędzało się je u babci lub z babcią :) to były przygody. Tutaj mamy to samo kiedy trójka dzieci pojechała na wakacje wozem z koniem. Skąd wóz? dlaczego takie wakacje? Jakie przygody spotkały dzieci? I kogo poznały? Trzeba koniecznie przeczytać !!! Zero wulgarności.

Książka z lat dzieciństwa. Nic nie straciła ze swojego uroku i atmosfery. Opowieść gęsiego pióra i czary saskiego diabła Kusego, nadal bawią. Może tą lektura była jedną z tych, która sprawiła że od prawie 20 lat zgłębiam zawodowo materię historii ??? Niewątpliwie, książka ta pozostanie w moim księgozbiorze i pewnie jeszcze nie raz do niej wrócę. Całość wzbogacają wspaniałe ilustracje Zbigniewa Kasprzaka, bez których lektura ta nie była by taka sama. Dla mnie mocne 8 na 10 bez cienia wątpliwości.

Zabawne przygody małej kotki. Opowiedziana w pierwszej osobie przez kota. Zabieg podobny do serii o Cukierku i podobnie jak on Fryga, bohaterka historii, ciągle pakuje się w kłopty nie mogąc usiedzieć na miejscu. Bardzo miło się to czyta, można się nawet nieźle pośmiać i pocieszyć że swój kot nie jest aż taki zły.

Walka o wolność Warszawy tuż przed trzecim rozbiorem Polski przedstawiona z perspektywy jedenastoletnich bliźniąt. Historia może trochę naiwna, bo dzieciom udało się wystrychnąć na dudka dwóch pruskich szpiegów, jednak jest budująca i pokazuje, jak dzieci przeżywają ważne historyczne wydarzenia.

Książka z 1987 roku, jedna z pierwszych samodzielnie przeze mnie przeczytanych. Starutka i wyeksploatowana, że hej. Taki plus spędzania wakacji na wsi, gdzie na ogromnym strychu można się natknąć na zachomikowane sto lat wcześniej cudeńka. Patrzę teraz na nie z rozrzewnieniem i co rusz natykam się na ślady obecności tej małej dziewczynki, która pomiędzy szaleństwami - czytała. A teraz, po latach - czyta swojej córeczce..no i niewiadomo, która z nich słucha z większymi wypiekami na twarzy! To wakacyjna historia, która aż buzuje od klimatu tamtych lat, o grupce przyjaciół spędzających wakacje na wsi. Agnieszka, Gucio, Olek i Janek przypadkowo odkrywają miejsce, zwykłą, podmokłą łąkę, która na całe wakacje staje się ich azylem i ulubionym placem zabaw. Miejsce o kształcie guzika, z drzewami i trawą, z psim dołkiem, polanką i zakątkiem śmiechu. Przenoszą tam swoje zabawki, robią plany i mapy, prowadzą śledztwa...jednym słowem - sprawiają, że zwykłe, wiejskie wakacje przeradzają się w wyjątkowy, magiczny czas. Różne dzieciaki o różnych temperamentach i z różnych rodzin na ten wakacyjny czas stają się po prostu grupą, której nic nie dzieli, a ogranicza tylko wyobraźnia. I choć kończą się wakacje i trzeba wrócić do rzeczywistości - wspomnienie tego lata zostaje w naszych bohaterach na zawsze. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Dla mnie osobiście miała ta książka wymiar edukacyjny - pamiętam jak dziś, że wtedy tak naprawdę zrozumiałam, iż zwyczajne, wiejskie dzieciaki, które nie wyjeżdżają na kolonie ani wczasy i nie mają dostępu do przeróżnych wakacyjnych atrakcji - mogą same stworzyć coś świetnego; właśnie dzięki wyobraźni. Dlatego ten mój egzemplarz taki sfatygowany - brałam go ze sobą nad rzekę i do lasu. Do piaskownicy i do obiadu. Pewnie nawet z nim spałam. Patrzyłam, jak moja babcia smaży powidła i robi malinowe soki, popijałam przepyszne, pachnące latem kompoty i inspirowałam się na całego. Teraz marzę o tym i szukam sposobu, żeby chociaż odrobinę tego klimatu przekazać córce, dla której to wszystko brzmi jak bajka. A wy?? Wspominacie z dzieciakami swoje dzieciństwo?? Pamiętajcie też o tym, żeby w dobie tych wszystkich wypasionych książkowych nowości - czasem sięgnąć po coś starego, wyświechtanego, z duszą i prawdziwą magią. Ta mała, zielona książeczka te magię posiada. Teraz to wiem.

"Dzieci z Leszczynowej Górki" Marii Kownackiej to taki polski odpowiednik "Dzieci z Bullerbyn". Na powieść składają się przygody Antka, Ewy i Tomka, wplecione w kalendarz pór roku i zmian zachodzących w przyrodzie. Dzieci zamieszkują Gajówkę, bawią się w lesie, zbierają szyszki i jagody a przede wszystkim uczą się jak dbać o przyrodę. Zabawna i mądra książeczka dla dzieci.

Druga część podróży Pyzy po Polsce. Tym razem bardziej południowa strona. Pyza podziwia krajobraz naszego kraju, wzdycha nad przyrodą, roztkliwia się nad pracą człowieka- pokazuje wartości niezmienne dla wielu Polaków. Ponadczasowa i nie tylko skierowana do dzieci historia.

Książkę Janiny Broniewskiej czytałem niedawno i wpadła mi kolejna skierowana do dzieci pozycja, która zapowiadała się dobrze. Sam byłem ciekawy co tym razem dostanę i miałem nadzieje na coś miłego, przygodowego i wciągającego. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest opowieścią o wojennych perypetiach konia ciągnącego wóz z kuchnią dla żołnierzy prowadzoną przez Woźnicę i Kucharza. Po drodze przeżywają wiele przygód i spotykają małego zagubionego chłopca. Autorka skupiła się nie na samej walce wojsk i potyczkach z przeciwnikiem. Fabuła dotyczy dwójki bohaterów karmiących żołnierzy, którym po drodze z dala od walk mają za zadanie dostarczyć jedzenie. Koń imieniem Filip jest postacią, która nie bojąca się niczego, ale czasami mająca swoje zdanie wyrusza w podróż. W krótkiej historii dostajemy obraz wojenny, ale zarysowany delikatnie i skupiający się na kuchennych momentach, czasami wyłania się z tego pobitewne sceny lekko tylko opisane i widok spotykanych ludzi. Dobrym pomysłem było wprowadzenie młodocianego bohatera ukrywającego się przed niemieckim wrogiem, który bierze udział w podróży w poszukiwaniu rodziny. Wszystko sprawia, że opowieść z czasów drugiej wojny światowej skierowana do młodego czytelnika czyta się szybko. Same przygody po drodze wypadają ciekawie i potrafiły wciągnąć. Zarysowanie poszczególnych sylwetek postaci jest dobrze przedstawione i można ich polubić. Na pewno Woźnica, Kucharz, chłopak i sam koń są główniejszymi bohaterami jakich tutaj spotkałem. Na dalszym planie pojawiają się inne osoby mające tym razem do odegrania rolę w fabule w mniejszym lub większym stopniu. Autorka potrafiła wykreować ciekawych i dobrze nakreślonych postaci jakich spotykamy na kartach krótkiej powieści. Relacje pomiędzy nimi są ukazane lekko, potraktowane z dozą humoru i troszkę poważne. Dialogi sprawnie napisane i nie przeszkadzające, ale mające w sobie lekkość przez cały czas. Zakończenie książki jest dobre i pasujące do krótkiej opowieści jaką dostajemy. Finał może mnie nie zaskoczył za mocno, ale właśnie skupiając się na obrazie wojennym, przygodach bohaterów, poszukiwaniu rodzinny przez chłopca i jego perypetie fabuła potrafi wciągnąć. Mający w sobie pozytywne przesłanie dla wszystkich dotyczące, że po uwolnieniu będzie żyło się lepiej niż pod zaborem wojsk niemieckich. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest moim drugim spotkaniem z autorką, której pierwsza powieść spodobała mi się bardzo. Również skierowana była do młodego czytelnika, lecz nawet mimo tego dobrze się przy niej bawiłem. Sięgając po kolejną pozycję z jej dorobku miałem nadzieje też na przyjemną i lekko podaną opowieść. Okazuje się, że autorka sięga po motywy drugiej wojny światowej ukazując losy bohaterów gdzieś na tyłach wojsk skupiając się na pokazaniu obrazu po bitwach i odzyskiwania niepodległości okupioną ciężką przeprawą w potyczkach. Jednak nie brakuje naleciałości po czasach w jakich powstawała i jest zarazem wadą książki. Wojska rosyjskie są ukazane jako wyzwoliciele naszego kraju wraz wspólnie z polskimi napisanej w propagandowy sposób. Pomimo wszystko dostajemy przyjemną, lekką opowieść z happy endem na końcu o szansie na życie po odzyskaniu wolności w dużo lepszych czasach. Filip i jego załoga na kółkach jest skierowaną do młodego czytelnika pozycją jaką czyta się szybko i przyjemnie. Mającą szybko poprowadzoną akcję i wydarzenia wciągające od samego początku. Nie przynudza i nie sposób nudzić się przy niej. Kolejna książka autorki za mną i po pierwszej Filip i jego załoga na kółkach jest tylko dobrą pozycją z ciekawą fabułą do przeczytania. Może kiedyś jeszcze będę miał okazje do sięgnięcia po książki autorki, lecz nie będę na siłę szukać.

Dlaczego nikt już tak pięknie nie pisze bajek? Nasza polska Janina Broniewska nie odstaje nawet na milimetr od Andersena czy braci Grimm! "Historia Gałgankowej Balbisi" jest wspaniała, napisana wybitną polszczyzną; to zabawna, wzruszająca i ciepła historia szmacianej lalki, którą uszyła babcia Łatkowska. Przewija nam się też uczynny, zdolny chłopiec Wicek, malarz szyldów pan Cudzik z pomocnikiem Zielonką, panna Agnieszka, właścicielka psów i kotów, kataryniarz Onufer, Żyd Szmul Aksamit z rodziną i inni mieszkańcy miasteczka. Wszyscy zmagają się ze swym codziennym trudem. Panuje bieda, ale jest wesoło. Każdy każdemu pomaga, nawet bezpański pies znajduje właściciela. A cały ten świat ubarwia nam niesforna, piękna szmaciana lalka, która ma więcej przygód niż mieszkańcy miasta razem wzięci.

Warszawa tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. Miasto gruzów, miasto ruin, miasto zgliszczy. Stolica biedoty, saperów, sierot, szabrowników. Pośród ulic tego obrazu nędzy i rozpaczy dzieci spędzają czas pomagając rodzinie w codziennym życiu lub na zabawie. Zabawy organizowane na miarę skromnych powojennych czasów i głównie wśród rówieśników. Gdzie się one odbywają? Często są to miejsca niebezpieczne, najeżone niewybuchami i minami. I to jest temat tejże książki i to wszystko powyższe w pigułce ta książka nam ukazuje. Ukazuje z perspektywy dziecka, bo dziecko właśnie tutaj jest narratorem. Nasz narrator i główny bohater zarazem ma na imię Antolek. Mieszka z dwiema siostrami. Młodsza to Irka, starsza ma piętnaście lat i na imię ma Lilka. Ojciec został rozstrzelany w czasie wojny, o matce słuch zaginął. Rodzina czeka na nią i ma nadzieje, że się odnajdzie. Lilka przejęła rolę rodziców, zarabia pieniądze, pierze, gotuje, sprząta i stara się zagwarantować rodzinie w miarę normalne warunki bytowania. Antolek spędza czas głównie z kolegami i włóczy się z nimi po gruzach całej okolicy. Tam czyha na niego wiele niebezpieczeństw, które mogą okazać się nawet śmiertelne w skutkach. Dzięki niemu i jego kolegom poznajemy życie w zniszczonej i zrujnowanej Warszawie tuż po zakończeniu okropnej drugiej wojny światowej. Książka wspaniała. Czytałem z wypiekami na twarzy i autentycznie mnie wciągnęła. Niesamowite literackie przeżycie. Uważam ją za wybitne osiągnięcie pisarskie. Bez wahań, bez zbędnych namysłów mogę ją polecić.

"Kocia mama" napisana przez Marię Buyno - Arctową to książka opowiadająca o przygodach wrażliwej i nieco narwanej Zosi (w oryginalnej wersji Zochnie) która za wszelką cenę chce uratować życie nowonarodzonych kociąt przed niechybną śmiercią Najlepiej czytać książkę w towarzystwie kota 🐈

Znowu wysoka ocena. Dlaczego? Bo chyba to pamiętam jako jedną z pierwszych książek. Pamiętam, że nie mogłem się od niej oderwać. Już jako dzieciak uwielbiałem czytać książki po kilka razy - a zacząłem właśnie od tej. Przyznaję, że nie do końca pamiętam treść - mam jedynie mgliste wspomnienia, ale było to coś, co zaszczepiło we mnie miłość do książek na całe życie! To jak mógłbym ocenić to inaczej niż 10?

Czytałam tę książkę w dzieciństwie i to wiele razy. W pamięci najbardziej utkwiło mi tytułowe opowiadanie, bardzo wzruszające, podobnie jak pozostałe utwory. Od początku intrygował mnie tytuł, gdyż pierwszy raz zetknełam się wówczas ze słowem "okaryna". Mimo iż dziś dzieci żyją w innych warunkach, książka może okazać się dla nich interesującą lekturą, bo podejmuje uniwersalne i wciąż aktualne tematy odrzucenia, samotności, cierpienia, niepełnosprawności.

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Książki dla dzieci współcześnie to ciekawe zagadnienie. Tyle tego wychodzi, że człowiek nie nadąża za nowościami. Ale czy przeczytałam, a czytam dużo własnym dzieciom, jakąś, która mi zapadnie w pamięć? No, może znajdzie się kilka, ale niewiele. Wszystkie inne są do siebie podobne, nijakie, nieciekawe. Mają piękne obrazki i fajne kolory, ale treści niewiele. A tę książkę, o Filonku pamiętam z własnego dzieciństwa. I przeczytam własnym dzieciom. Czas weryfikuje.

Baśń ze świata snu i fantazji. Pięcioletnia Natalia uwielbia koty. Bawi się pluszowymi kociakami od świtu i zasypia z nimi o zmierzchu. Ma ich mnóstwo; każdy z kotów ma imię i swoją historię. O koty jest nawet zazdrosna jej przyjaciółka, Ewa. Pewnego razu Natalia we śnie przenosi się do krainy swoich kotów, do Kotanii. Trafia do tego królestwa i zastaje chaos. Kotanią rządzi Turek I z dynastii Bałkanoidów, który prowadzi rządy terroru. Jego żoną jest Damski Pazur. Ponadto Natalii towarzyszy Mrugałła, Mruk, Flo, Pers i Tygrysica. Kotania ma nawet własną gazetę, "Miau-miauk". Homer, kot-astrolog, przekazał Turkowi I przepowiednię wyczytaną z gwiazd: oto na tron powróci wygnany przez Turka ród Kociajdów. Król wsadza wszystkich do więzień, także Natalię i jej rocznego brata, Błażeja. Z odsieczą przybywa trójka dzielnych, młodych kociaków: Dąbek, Kuba i Węgielek. Ciekawa bajka dla dzieci i dorosłych, którzy lubią koty.