Kamiński - pseudobiografia

Czasem mam wrażenie, że dzień kobiet jest u nas ponurym żartem i zwykłym dniem poświęconym grupom nieuprzywilejowanym, żeby trochę poświęcić im uwagi, a jednoczesnie nie za dużo, żeby sobie nie wyobrażały/wyobrażali. Goździk, rajty i po sprawie, nie zabieraj głosu, nie próbuj dyskutować o swoich prawach, nie bluźnij. Po lekturze Piekła kobbiet zauważyłem smutny fakt, że mimo upływu tylu lat, różnorakich perturbacji, politycznych, militarnych, zmian systemów politycznych, ekonomicznych... jesteśmy w zasadzie w tym samym punkcie, co przed stu laty. Nie tylko w kwestii rozwiązań prawnych, ale w kwestii poziomu debaty, ale również osób, które poczuwają się do tego, by zabierać głos w tej sprawie, mimo że często nie mają podstawowej wiedzy nt. temat, co niedawno zabawnie obniżyła jedna dziennikarka zadając politykom pytanie: czym się różni okres od owulacji. Niestety, ale nie jest i nie będzie dobrze. Ale mimo wszystko życzę wszystkim Paniom wszystkiego najlepszego! https://youtu.be/GFNPW72Bj2M

Sięgając po tę książkę spodziewałem się, że dostarczy informacji na temat współczesnej polityki światowej – w jaki sposób jest ona uprawiana, na czym się opiera i jak zmieniała się na przestrzeni lat. Zamiast tego autor zdecydował się na analizę tragizmu polityki w sensie głęboko filozoficzno-historycznym, pokazując ją bardziej jako nieusuwalne napięcie i ograniczenie ludzkiego działania niż praktyczny podręcznik stosunków międzynarodowych. Dużą zaletą jest przyswojenie sobie pewnych uniwersalnych treści i praw dotyczących rządzących, jak chociażby to, że nawet moralne intencje liderów nie są gwarantem słusznych decyzji, a także że polityka odbywa się w warunkach ciągłej niepewności i ograniczonej wiedzy. Ciekawe jest również nawiązanie do geopolityki, która jako „twarde” tło decyzji państw ma niebagatelny wpływ na ich kształt, często silniejszy niż same deklaracje ideowe czy moralne. Z pewnością jest to książka trudna w odbiorze i w mojej ocenie wymagająca ponadprzeciętnej znajomości literatury filozoficzno-historycznej. Liczne cytaty i nawiązania do kultury greckiej oraz klasycznej tradycji realizmu politycznego sprawiają, że część wywodu może być nie do końca przystępna dla czytelnika oczekującego syntetycznego, współczesnego komentarza do bieżącej polityki. Jednocześnie właśnie ta wymagająca forma może być jej największą wartością – zmusza do zwolnienia tempa, porzucenia prostych interpretacji i spojrzenia na politykę w szerszej, bardziej „historycznej” perspektywie, która zostaje w głowie na dłużej niż typowe analizy bieżących wydarzeń.

Wiem tyle, że druga (pierwsza też) prezydentura Trumpa to mógłby być kiepski serial na Netflixie, ale niestety nie jest. Czy to jest najbardziej obiektywny komentarz polityki Trumpa? Nie, bo w tej materii nie ma obiektywizmu i w każdy będzie opisywał świat przez filtr swoich światopoglądowych okularów. Natomiast szanuję profesora Grzegorza Kołodko, bo po raz kolejny kazał mi się zadumać nad tym, jak wiele trzeba wiedzieć, żeby choć w minimalnym stopniu ogarniać zawiłość dzisiejszego świata. Nie kręci mnie polityka, ale jeszcze bardziej odrzuca skrajny populizm i krótkowzroczność. Jeśli chcecie się dowiedzieć, z jaką skalą obu tych rzeczy mamy do czynienia - przeczytajcie.

Co z pewnością przy tej książce robi ogromne wrażenie, to niesamowita ilość przypisów, przywołań, cytatów, co świadczy niezaprzeczalnie o erudycji autora i obeznaniu w nowych ideach o strategii, działaniach państw. Pierwszy obszerny rozdział dotyczący sfery wojskowości, obrony cywilnej, nowinek technologicznych czy taktyki wojskowej, był dla mnie nieco męczący. Ledwo przebrnąłem przez te nowości, bowiem z kwestiami wojskowymi jestem na bakier. Natomiast później zaczyna się analiza polityczna, społeczna, gospodarcza, jak one wpływały, wpływają i wpłyną na potencjalną przyszłość konfliktu. Różne warianty zakończenia wojny, próby ukazania interesów państw, ich decyzje taktyczne, błędy, wizje przyszłych rywalizacji. Na koniec zaś taki rozdział dotyczący naszego kraju, lekcji dla polityków, choć uważam, że sporo mogliby jeszcze wziąć dla siebie z poprzednich rozdziałów. Co gryzie w oczy to na pewno redakcja i forma. Zdarzały się drobne literówki, raz nawet jakieś dziwne urwanie rozdziału w pół zdania. I co ważne, z perspektywy komfortu czytania, więcej akapitów, ponieważ taka ściana tekstu jest na wskroś męcząca po prostu dla samych oczu. Wygląda to, tak nieco pół żartem, jak długi monolog autora, któremu nie wolno i nie sposób przerwać. Jednakowoż pozycja warta przeczytania, choćby z powodu mnóstwa myśli, które na pewno pomogą inaczej spojrzeć na niektóre kwestie. I jestem przekonany, że jakieś idee, hipotetyczne scenariusze zawarte w niniejszej publikacji, za pewien czas zobaczymy wdrażane w życie na naszych oczach.

Co można napisać o książce, która jest zbiorem "wstępniaków" do tygodnika Polityka? Czy jest sens wydawania takiego zbioru, a jeśli tak to do jakiego grona jest skierowana ta publikacja? Na powyższe odpowiem następująco: można napisać taką książkę, ale czy jest sens i czy jest dla kogo: - to już nie wiem. Piszę tę nieprzychylną recenzję mimo związania z tygodnikiem Polityka od równo 20 lat, niezmiennie co tydzień. Może właśnie dlatego po tej lekturze towarzyszy mi tak wielkie poczucie zawodu.

Do przeczytania „Chin według Leszka Ślazyka” pośrednio zachęcił mnie Piotr Napierała. To dzięki jego krytyce dowiedziałem się o założycielu strony Chiny24. Zastanawiając się, co następnego przeczytać na temat Państwa Środka, naturalnie zwróciłem uwagę na znajome nazwisko. Omawiając niniejszą książkę, kilkukrotnie będę zestawiał ją z „Chinami 5.0” Kaia Strittmattera, którą omawiałem niedawno. W obu przypadkach mamy do czynienia z publikacjami dziennikarskimi czy też popularnonaukowymi, nie z pracami naukowymi. Przypuszczalnie i jedna i druga jest wybierana jako wprowadzenie do tematu przez czytelników nieszczególnie interesujących się Chinami. Styl sprawia, że książkę Ślazyka czyta się lepiej, niż nadętą perorę Strittmattera. Obie są subiektywnym spojrzeniem na Chiny, mocno nacechowanym takimi lub innymi poglądami autorów. Niemiec próbował zachować pozory obiektywizmu, Polak postawił sprawę jasno: sam tytuł mówi, czego mamy się spodziewać. W przypadku „Chin 5.0” pewną niezamierzoną korzyścią, jest to, że, jak pisałem, dostarczają one wiedzy na temat postrzegania świata, w tym Chin, przez określoną część mieszkańców Zachodu. U Ślazyka sprawa nie wygląda tak prosto, bo trudno zaszufladkować go do konkretnego obecnego u nas politycznego stronnictwa. Jest to raczej spojrzenie Polaka, który dał się przekonać do sporej części chińskich argumentów i często występuje w naszej przestrzeni publicznej jako ich popularyzator. Ślazyk pisze w sposób mocno prowokacyjny, zapewne świadomy, że wiele z jego opinii będzie wywoływać emocjonalny sprzeciw czytelników. Z częścią jego argumentów się zgadzam, z częścią nie, w każdym razie cieszę się, że podważa, choćby i niesłusznie, powszechne opinie, dając pożywkę rozważaniom. Jest to biegunowo przeciwny kierunek, niż ten obrany przez autora „Chin 5.0”, który skupia się na przekonywaniu już przekonanych, powielając wszystkie poglądy swojego otoczenia. Wydaje mi się, że wszystko w „Chinach według Leszka Ślazyka” należy z zasady brać z przymrużeniem oka. Przebijającym się przez całą książkę motywem jest apologia Chin: niektóre rozdziały w całości poświęcone są obalaniu zakorzenionych wśród opinii publicznej mitów. Autor już na początku odnosi się do kwestii swojego stosunku do Chin, odpowiadając zgrabną metaforą, że badacz wulkanów niekoniecznie musi wulkany kochać lub bać się ich. W dalszym biegu książki dość wyraźnie można jednak zauważyć wyraźną sympatię do przedmiotu badań: deklaracje chińskich władz z góry uznaje za prawdziwe, a zachodnie zarzuty deprecjonuje. Jednym z moich ulubionych momentów był ten z początku książki, gdy twierdzi, że Chiny są takie, a nie inne, bo tak jest napisane w konstytucji. Coż, PRL według konstytucji z 1952 roku był państwem demokratycznym, jego prawa były wyrazem interesów i woli ludu pracującego, a jego siły zbrojne stały na straży suwerenności i niepodległości. Główną bolączką książki obok stronniczości jest zupełny brak bibliografii. Gdy sprawa tyczy się osobistych przeżyć i opinii, żadne źródła nie są tu rzecz jasna potrzebne - ot, publicystyka - ale autor wielokrotnie wchodzi na tematy polityczne, naukowe, gospodarcze, w których odnośniki nie tylko pozwoliłyby zweryfikować, ile z tego wszystkiego to prawda, ale też pogłębić swoją wiedzę w konkretnych zagadnieniach. Dodatkową kwestią rzutującą niekorzystnie na rzetelność autora jest prowadzenie biznesu w Chinach w trakcie pisania książki. Nie spodziewałbym się szczerej krytyki od kogoś, kto może ponieść jej konsekwencje. Dzięki gawędziarskiemu stylowi książkę czyta się szybko i przyjemnie - zazwyczaj. Chwilami autor gubi się w narracji i nie wiadomo do końca, co chce przekazać. Przychodzi mi na myśl „Mój dżihad” Aukaia Collinsa, o którym pisałem parę miesięcy temu. Nie wystarczy mieć ciekawe przygody i lekkie pióro. Opowiadanie historii to umiejętność i trzeba ją wyćwiczyć jak każdą inną. Gdyby Ślazyk popracował nad tym aspektem, myślę, że wstawki podróżniczo-fabularne czytałoby się nie gorzej, niż Cejrowskiego. Szczególnie polecam rozdziały poświęcone przemysłowi, gospodarce i łańcuchom dostaw. Czuć, że Ślazyk pisze na temat, o którym ma duże pojęcie. Poza tym wartościowe są fragmenty dotyczące nowych technologii, w tym tych, które mają na celu kontrolę społeczeństwa. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że tematy te są omówione lepiej, niż w „Chinach 5.0”, które z założenia miały się na nich skupiać. Długi na 60 stron dodatek o chińskiej szkole negocjacji sprawdziłby się jako samodzielna książka, szczególnie gdyby został trochę rozszerzony. Odróżnia się od poprzedzającej go reszty znacznie bardziej wyważonym charakterem i dostarcza wielu informacji z pogranicza kultury i gospodarki, których prawdopodobnie nie dowiedziałbym się gdzie indziej. Myślę, że to całkiem niezła książka, pod warunkiem, że czyta się ją w zestawieniu z pozycjami krytycznymi wobec Chin. Jako samodzielne źródło wiedzy nie sprawdza się ze względu na zupełny brak obiektywizmu.

Paradne jest to, że ludzie oceniający książkę o polskim najgorszym prezydencie wszech czasów, wysyłają autorkę na leczenie. Przecież ona przedstawiła tylko to co jest dostępne i internecie. Nie jest to literatura piękna tylko rozważania specjalisty w swoim fachu o osobie, która sama z siebie robiła pogubionego, bez moralnego kręgosłupa, służalczego sługę prezesa. Jak dla mnie to kot prezesa zaskarbił sobie większy szacunek. Bo kot to kot. Chodzi własnymi drogami, a przypomina sobie o człowieku jak czegoś potrzebuje. Przeczytałam książkę jednym tchem. Nawet w paru miejscach się zaśmiałam. Daję zawyżoną ocenę, bo przypuszczam, że ci co dali 1 nawet nie mieli tej książki w ręce, nie wspomnę o przeczytaniu lub wysłuchaniu. Dałabym 5 ale nie zasłużyła na 1.

Pytanie, jakie autor stawia w tytule, może być już nieaktualne, szczególnie dla ekspertów zajmujących się Chinami, którzy są świadomi potęgi tego państwa, jego wpływu na otoczenie oraz roli, jaką odgrywa w światowej gospodarce. Książka stanowi doskonałą bazę wiedzy dla osób interesujących się polityką lub stosunkami międzynarodowymi, pozwalając lepiej zrozumieć wagę i znaczenie poszczególnych krajów. Autor na niespełna 300 stronach bardzo klarownie przedstawia Chiny – ukazuje ich mocne strony, a następnie opisuje również słabsze aspekty, choć tych pierwszych jest zdecydowanie więcej. Poprzez odwołania do historii cywilizacji pokazuje dzisiejszą siłę Chin i kreśli perspektywy na przyszłość. Dla mnie, jako osoby, która już czytała kilka pozycji na temat Państwa Środka, tezy zawarte w książce nie były odkrywcze, jednak publikacja pozwoliła uporządkować wiedzę i jeszcze raz uzmysłowić sobie, z jakimi zmianami w relacjach polityczno-gospodarczych mamy obecnie do czynienia. Polecam przeczytać.

„Opakowanie zastępcze” jest zbiorem felietonów opublikowanych w latach 1971-1973. I nie wiem czy dziwić się czy smucić, ale część tematów jest wciąż aktualna. Za to język, cóż za smakowita polszczyzna, nie do uświadczenia w powszechnym obecnie dyskursie. O ile treść jest rarytasem finezji to jak wiadro zimnej wody działa przygotowanie tekstu do publikacji cyfrowej. Wyjątkowo niestaranne, żeby nie powiedzieć niechlujne. Miejscami tekst wygląda jak surowy zrzut z niewyćwiczonego OCR’a. Upstrzony błędami, który zwykła autokorekta by wyłapała. Wstyd. WSTYD. Ale same felietony rewelacyjne.

Ciekawy pomysł z pokazaniem Rosji jako kraju, który zawsze funkcjonował w trybie wojennym. Mocne przykłady, z dziećmi w wózkach stylizowanych na wyrzutnie rakiet. Warto znać. Słabe polskie wydanie i to raczej bardziej wina braku redakcji u Krytyki Politycznej niż tłumaczki. Dużo literówek, zgubione wyrazy, kulawa polszczyzna, mało istotne dla przesłania błędy rzeczowe (typu mylenie nokdaunu z nokautem).

Obok ciekawych tematów (m.in. okresu covidowego, dla którego w ogóle sięgnąłem po publikację) były również takie, które zupełnie mnie nie interesowały (wątki muzyczne). Niemniej, ogólnie dobre wrażenia; niech będzie siódemka. Dodatkowym atutem mogą być kulisy funkcjonowania TVP za czasów Kurskiego Jacka.

Melchiora Wańkowicza czyta się przyjemnie. Są momenty, w których aż chciałoby się zakrzyknąć: co za lekkość! jaka wirtuozeria! - i nie mam tu na myśli treści, lecz język. Jak pisze Urszula Sokólska "mistrzostwo w odmalowywaniu odcieni i nastroju chwili pisarz osiągał - między innymi - dzięki niecodziennej, czasami wręcz "nieokiełzanej" leksyce, słownictwu o charakterze archaicznym, gwarowym, słownictwu potocznemu, żargonowemu, a także licznym neologizmom, które tworzył z ogromnym zapałem i zadziwiającą świadomością reguł funkcjonujących w języku." Jednym z nich jest słowo 'kundlizm' (pogardliwe określenie kłócenia się, użerania się jak kundle, agresywnego sposóbu bycia), którym Wańkowicz zatytułował zbiór czterech felietonów wydany w 1947r. Dlaczego wybrał akurat takie pejoratywne określenie? Otóż, przedmiotem analizy Wańkowicza jesteśmy my - Polacy i jak można się domyślić, autor ma o Polakach niezbyt pochlebne zdanie. Niestety, trzeba to przyznać, krytyka ta nie jest pozbawiona racji. Przyczyny naszych negatywnych cech narodowych upatruje w dwoistości, bo jak twierdzi: "nasz naród jest tak dwoisty, jak żaden inny." Z jednej strony poszlachecki - przyzwyczajony do zbytku i przywilejów, z drugiej chłopski - przaśny i niewykształcony. Kundlizm jest zjawiskiem obecnym pośrodku, ciałem martwym i izolującym, które rozrasta się w narodzie w czasach kryzysu. Na co dzień objawia się on na wiele sposobów: - w codziennym psioczeniu na Polaków bliżej i dalej znanych, - w wyjątkowo bogatym słownictwie pogardliwych określeń, tj. garkotłuk, pigularz, gryzipiórek, urzędas, klecha, - w bezinteresownej zawiści, która jest naszym chlebem powszednim, i przyczyniła się do ucieczki Modrzejewskiej czy Pendereckiego po występach w Polsce, - w głupocie i braku wyobraźni, - w korupcji i niekompetencji. Wańkowicz uważa, że "dwoistość Polski to jej wielka tragedia". Stoi za nią brak mieszczaństwa jako rzeczywistej siły napędowej walczącej o swoje prawa (również na drodze odświeżającej rewolucji) i będącej przeciwwagą dla szlachty opierającej swą egzystencję na przywilejach. Widzi Polskę chłopską i szlachecką przedzieloną ścianą żydowską pośrodku. Twierdzi, że lata zaborów odwróciły naszą uwagę od nas samych. Brakowało w naszym kraju naturalnych szczebli awansu społecznego, a co za tym idzie ewolucji kultury, która została zepchnięta na margines. Kryzys i ciągłe ubożenie szlachty zmuszonej do osiedlania się w miastach nie zmniejszyły tego podziału. Poszlachcice zajmowali urzędy, bo tylko to mogli robić nie kalając się pracą, ale nie rezygnowali z wyimaginowanej godności, władczości i wyższości - jedynych form wyżycia się człowieka uprzywilejowanego. Chłop naśladował ten sposób bycia i tak pojawił się znany do dziś biurokratyzm, styl płaszczenia się, zrzucania pracy i winy na innych, czapkowania stojącym wyżej w hierarchii i lekceważenia zdegradowanych. Kundlizm zdaniem Wańkowicza to polski styl życia objawiający się brakiem życzliwości i szacunku człowieka do człowieka. Dość smutne to spostrzeżenia. Ale czy nie prawdziwe? Czy wciąż nie aktualne? Felietonów wysłuchałam w formie audiobooka czytanego przez Michała Breitenwalda.

Autor prezentuje jeden punkt widzenia czyli opinie zwolenników pańszczyzny. I bardzo dobrze. Większość chyba książki to cytaty z broszur, gazet, książek. I to jeszcze lepiej. Autor nie prezentuje swoich opinii, nie ocenia, nie pokazuje dialogu między dawnymi przeciwnikami i zwolennikami pańszczyzny. On po prostu z kronikarską dokładnością prezentuje pewien historyczny stan umysłów. I tyle. I to jest właśnie w tej książce doskonałe.

Czy kobiety rządzą światem i owinęły sobie mężczyzn wokół palca? Czy mężczyźni są tylko utrzymywani w błogiej niewiedzy odnośnie swojego „miejsca w stadzie”? Esther Vilar rozważyła wszystkie pytania tego typu w jednej książce i odpowiedź na nie brzmi TAK. Nietypowo opowiada o codzienności każdego z nas, z naciskiem na różnicę między podziałem na płcie. Wiadomo, przesadza i ironizuje, ale czy napewno nie ma w tym wszystkim ziarna prawdy, które niechętnie musimy przyjąć jako „prawdę objawioną”? Kobiety to stworzenia pełne intryg, przebiegłości i stanowczości, które dobrze odnajdują się w sytuacjach niestandardowych, czy mężczyźni też to potrafią, czy wolą polegać na wiedzy i doświadczeniu „płci pięknej”? Pierwszy raz, aż tak trudno było mi wybrać cytat, który najbardziej do mnie trafia. Poziom przesady i mimo to prawdziwości niektórych sytuacji był wręcz niebotyczny. Nie jestem przekonana czy, aż tak mężczyźni są „uwikłani” w intrygi kobiet. Napewno w dużym stopniu jest to prawdą. Obie płcie mają „coś za uszami”, co pięknie pokazują przykłady, aktualne również dzisiaj, mimo, że minęło już ponad 50 lat od pierwszej publikacji. Postrzeganie kobiet jako jednostek słabych skończyło się wraz z wojną i uświadomieniem społeczeństwu jak ważną rolę podczas niej pełniły kobiety - jako pielęgniarki, łączniczki i agentki. W dużej mierze kobiety to manipulatorki - z tym się zgodzę, ale to jak naginają świat do własnych potrzeb powinno być moim zdaniem wiedzą ogólnodostępną. Nie dziwie się, że autorka była piętnowana przez napisanie tej książki, ale podziwiam jej odwagę i dystans do rzeczywistości. Uśmiałam się co nie miara z niektórych porównań i trafności stwierdzeń, co nie zmienia faktu, że nawet w tym czasem wole zwykły umiar i tego właśnie mi brakowało.

(audiobook) 6.5/10 Interesujący wywód, pełen historii, ale słabo zarysowanej; zbyt szybko przechodzącej z jednego wydarzenia w drugie. Rozumiem - ograniczenie formą przemówienia/ odczytu? Autor przekonuje, że klęski naszego narodu spowodowane są poddawaniem się wpływom kultur wschodnich (Rosja, Turcja). Sam ten motyw jest ciekawy i chętnie przeczytała bym inne publikacje na ten temat. Odbiór psuje na samym końcu nagłe wskazanie Żydów jako kolejnego wroga narodu - trzeba jednak zwrócić uwagę na to, kiedy powstał ten tekst i na panującą wtedy na nich nagonkę. Audiobook na Audiotece - lektor AI. Nie jest tragicznie, ale brakuje chociażby pauz, które robiłby zwykły lektor i przez to można pogubić się w tym, czego się słucha.

Bardzo wnikliwe spostrzeżenia, ciekawie i krytycznie poprowadzona dyskusja. Zwróćmy tylko uwagę jak Pan Profesor jest krytyczny w stosunku do adwersarzy, a jak bezkrytyczny dla prawicowych apologetów (mam na myśli niezwymiarowane wyniki badań, na które się powołuje). Zatem dezinformacja w realu jest wpisana w psychologię człowieka, a cyber wprost uwypukla te nasze słabości. Tym bardziej warto przeczytać książkę, bez wglądu na poglądy polityczne, zanim się zdewaluuje.

Audiobook. To bardzo ciekawe studium polityczne nad obliczem ówczesnego i dawnego świata. Autor wskazuje jak na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci odmieniło się oblicze geopolityczne naszego globu. Nastąpił zmierzch unipolarnego, mocarstwowego przywództwa USA, na rzecz zwiększenia się wpływu Rosji oraz Chin. Nie bez znaczenia jest również sytuacja Indii. Radziejewski wskazuje, że sytuacja świata pod prymatem 4 potężnych mocarstw nie musi być wcale taka zła. Jest to bowiem sytuacja ze wszech miar "zdrowa". Gdy w tle poruszone zostają sprawy o charakterze nuklearnym to tym bardziej nie można dopuścić do nieograniczonego wpływu żadnej z sił. Autor wskazuje również na rolę krajów drugiej i trzeciej kategorii. Taka klasyfikacja nie jest wcale obraźliwa, jest jedynie realnym oddaniem panującej sytuacji. Kraje takie jak Tajwan, Indonezja, Niemcy, Francja czy Brazylia również na arenie międzynarodowej mają do spełnienia określone funkcje. Nasz kraj - Polska - choć zaliczany do 3 ligi również ma swoje szanse, które autor z dużą dokładnością opisuje. W książce mamy poruszony również temat obecnej wojny Ukrainy z Rosją i jej możliwych następstw. Reasumując - to bez wątpienia, pod wieloma względami ciekawa książka. Warto po nią sięgnąć by dostrzec nieco szerszy kontekst. Myślę, że słowo globalny jest dobrym określeniem. Polecam tę książkę dla ludzi ciekawych świata, ciekawych polityki, stosunków międzynarodowych i historii. Każdy z was znajdzie w niej coś dla siebie.

Książka ta porusza zagadnienia związane z rozwojem sztucznej inteligencji. Profesor Zybertowicz wskazuje na fakt, iż technologia ta , prowadzi do zmian na rynku pracy i w strukturze społecznej, a także może doprowadzić do dezintegracji relacji międzyludzkich. AI staje się w rękach władz rządzących narzędziem służącym prowadzeniu propagandy oraz podsycaniu strachu u obywateli. Zybertowicz dostrzega fakt, iż część krajów zmierza w kierunku technokracji i wydaje ogromne pieniądze na udoskonalenie systemu inwigilacji społeczeństw oraz wykorzystywane AI zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej. Zauważa, że efektem niekontrolowanego rozwoju sztucznej inteligencji jest degradacja środowiska naturalnego, permanentna kontrola zachowań i myśli obywateli, a także pozbawianie ich wzorców moralnych. Warto przeczytać tę książkę.

Wielu ludziom się ta książka nie spodoba. Autorzy w wysublimowany sposób kreślą wizję Chrystusa i Boga jako despotów calej religii jako opom dla mas. I przyznaje że tezy stawiane przez nich są umiejętnie bronione na tyle merytorycznie że podają odniesienie w piśmie wskazuj łac dokładne wersety. Po takich lekturach człowiek coraz bardziej się zastanawia co się dzieje z tą religią. Mnie się dobrze czytało.