Kundlizm

Tekst ciekawy i ociekający naiwnością jednocześnie. Sobański, pisząc na temat Niemiec za czasów nazistowskich (teksty, gdyż jest to zbiór, opowiadają o latach 1933-1936), nie ukrywa swoich prywatnych sympatii i antypatii. Jest germanofilem (a szerzej nawet nazwałabym go kosmopolitą, z lekkim kompleksem polskim) i pacyfistą. Chciałby widzieć nazizm i Trzecią Rzeszę lepszymi niż jawiły się w rzeczywistości, ale na plus trzeba mu oddać, że mimo wszystko nie pudruje zastanej rzeczywistości. Komentarz bieżący zrobił wspaniały, czyta się go dobrze, za to jego przewidywania co do przyszłości, nie sprawdziły się w najmniejszym stopniu.

Wybór 33 bohaterów książki jest bardzo subiektywny. Niektórych z nich nie zaliczyłabym do tych, "którzy wpłynęli na losy świata" (na pewno ostatni z wymienionych - amerykański geniusz łamania zabezpieczeń komputerowych - przyzwoity haker), Sara Bernard też nie wydaje się odpowiednia w tym gronie. Znalazłoby się jeszcze kilku innych. Publikacja ma jednak bardzo duży walor informacyjny. Poznajemy ludzi, którzy w swoich środowiskach w jakiś sposób się wybili. Dla tej zalety warto się zapoznać z przedstawionymi osobistościami żydowskimi.

Miałam dać 6, ale treść autobiografii sensu stricte zasługuje na ocenę bardzo dobrą. Fragmenty wprowadzenia są stronnicze, choć sam Darwin potwierdził, że teoria ewolucji znajduje odzwierciedlenie w Starym Testamencie, a sam określał się jako agnostyk. Dodał ponadto, że nie ma sprzeczności pomiędzy Istnieniem Boga o jego tezą.

Miłość do kina i to w jaki sposób kręcono filmy kilkadziesiąt lat temu. To jeden z lepszych satyryków, który w tej książce sypie różnymi anegdotami ze szczyptą ironii. Kaskaderskie popisy aktora (scena z motorem :) ), ale to jak został zamknięty Gustaw Holoubek we własnym teatrze. To trzeba przeczytać bo ja pisząc to się śmieję. Ja oglądałam "Dziennik Telewizyjny" i "Nie ma róży bez ognia", "Poszukiwany poszukiwana" Teraz są takie filmy? Raczej nie. Ja książkę polecam bo Pan Jacek to również ilustrator (rysownik). W książce znajdziecie też mnóstwo zdjęć.

Józef Hen, urodzony w 1923 roku, polski pisarz, reportażysta, dramaturg i scenarzysta filmowy żydowskiego pochodzenia. Urodzony i wychowany w kamienicy przy ulicy Nowolipie w Warszawie, dzielnicy specyficznej, typowo żydowskiej, pełnej kamienic czynszowych, warsztatów rzemieślniczych i sklepików prowadzonych przez Żydów. Niestety, całkowicie zniszczonej w czasie drugiej wojny światowej, pozbawiając Warszawę unikatowych wartości historycznych. Okres dzieciństwa odbiera jako cudownie prosty i niepowtarzalny, choć zarazem niełatwy. Obserwacje i analizy czasu i wydarzeń historycznych pozwalają mu widzieć sprawy z większej perspektywy, dając możliwość konfrontacji zmian, jakie zaszły na przełomie pokoleń. Książka wciąga i wzrusza za sprawą szczególnie wysublimowanej prozy, której nie sposób odebrać obojętnie i której stonowany humor miesza się ze smutkiem. Przewija się tu wiele nazwisk, a wiele rozdziałów zamyka będąca swoistym hołdem dla tych, których już nie ma, fraza: „nie wiem co z nimi się stało. Chyba zginęli”. Intensywność emocji wyłaniających się spomiędzy kart książki wskazuje, że pomimo tragicznych wydarzeń i przeżyć, jakim autor został poddany, to klimat Nowolipia pozostał w nim na zawsze.

Książka zdecydowanie wymaga skupienia i oddania, mimo krótkiej formy jest wymagająca, ponieważ wielość dygresji przy nieuważnym czytaniu stwarza możliwość pogubienia się. Uważam, że wątki są poprowadzone w niezwykle wciągający sposób, niekonwencjonalny język i humor nadają jej walorów estetycznych, które czynią lekturę przyjemniejszą. Porusza odkrywanie zapomnianego świata, który ukształtował narratora, świata opowiedzianego z perspektywy czasu, więc także z pewnym dystansem, a mimo to tak obfitego w szczegóły (np. to że trzeba było „pociągnąc do siebie" żeby otworzyć kluczem szafkę babci ze słodyczami – jakże mała ale istotna sprawa, tak przecież uniwersalna). Świat dawnych tradycji, ale świat nie wyidealizowany, lecz prawdziwy. Książka zdecydowanie warta uwagi.

Pozycja obowiązkowa dla miłośników reportażu i twórczości Wańkowicza !!! Klasyk w swoim gatunku literackim, często określany jako " frajda intelektualna " i lekcja rzemiosła dziennikarskiego. Oj, zawstydza wiele współczesnych osób nazywających się " reportażystami ". POLECAM !!!

Ponoć Słonimski miał problemy przez cykl reportaży pt. Moja podróż do Rosji. W czasach PRL, bo była antykomunistyczna, a po ‘89 bo była prokomunistyczna. Nie dogodzisz. Choć prawda jest taka, że Słonimski i gani i chwali, ale to chwalenie nie jest namolne i jakieś bardzo przesadne. Ze słów autora da się wyczuć, że on naprawdę wierzył w pewną ideę. W kontekście “przodowania Rosji cywilizowanemu światu” pisze tak: “Poczucie konstruktywnej i celowej pracy, świadomość ważności i godności codziennych wysiłków jest silnym narkotykiem”. Niech mi nikt nie mówi, że to właśnie poczucie nie jest ważne i aktualne nawet dzisiaj. I w takim właśnie stylu śledzimy Słonimskiego, gdy wędruje po Moskwie i innych miastach. Kiedyś już tu był i szuka, co się zmieniło, czy widać wyraźnie rewolucję i zapowiadany przez komunistów ład, dobrobyt i powszechną szczęśliwość. Niestety co i rusz dochodzi do wniosku, że wcale nie widać. A nawet wręcz przeciwnie. 🚂 Dwie twarze Rosji Autor przytacza obrazki smutne. Ludzie żyją nawet nie w biedzie, a w nędzy. Opisuje, że pewnego dnia widzi nagrywanie filmu o Moskwie i statystów przebranych za jej mieszkańców. Obok zaś stoi grupa prawdziwych mieszkańców, bez butów i w mocno zniszczonych ubraniach. Sporo w Mojej podróży do Rosji jest tego typu scenek. Słonimski często jest pod “opieką” służb, które starają się, żeby zobaczył tylko jasną stronę kraju Rad. Oprowadzają go po miejscach reprezentatywnych, wraz z grupą Amerykanów i innych obcokrajców, którzy wierzą w to, co oprowadzający mówią. Ale Słonimski wie swoje. Czasami urywa się “opiekunom” i sam zwiedza różne miejsca. Dzięki znajomości rosyjskiego udaje mu się dotrzeć do prawdziwszej prawdy i pogadać także z “prawdziwymi”, nie podstawionymi ludźmi. Prawda niestety jest smutna. Natomiast jak to u Słonimskiego, mistrza słowa, podana jest w taki sposób, że zdarzyło mi się nawet pary razy parsknąć śmiechem nad przemyconą ironią, czy sarkazmem. Także zastanowić się nad tym, co Słonimski spostrzegł i o czym szczerze napisał. Bo to, że jest to dziennik szczery, raczej nie ma wątpliwości. 🚂 Z ironią i sarkazmem Życzyłabym sobie, żeby wszystkie relacje z podróży były pisane właśnie w taki sposób. Szczególnie, że autor używa specyficznego zabiegu – dzieli siebie na trzy. Dwie dodatkowe “podosoby” to Sceptyk i Entuzjasta. To, co Słonimski widzi, komentuje z trzech różnych punktów widzenia. Otrzymujemy więc wyjątkową książkę, która daje wgląd w to, jak wyglądała Rosja w 1932 roku. Z dodatkową odrobiną przemyśleń na temat idei komunistycznej, natury ludzkiej oraz przyszłości. I to okraszone wspaniałym, złośliwym humorem Słonimskiego. Takie książki lubię czytać najbardziej.

Książka dzieli się na dwie części: pierwsza, i ta z której powodu podszedłem do książki i została mi polecona, dotycząca wydarzeń przed wybuchem wojny, planach Niemiec na zdobycie terenów Polski od środka. Druga część to opis Westerplatte i stoczonej tam bitwy. Warto przeczytać, aż by się chciało aby było więcej stron.

Obrazowe ukazanie przejęcia władzy w Polsce przez komunistów z perspektywy dziecka i nastolatka. Reforma rolna i kolektywizacja, walka z kułakami, żołnierzami AK, przesłuchania w katowniach UB, represje za byle krytykę jedynie słusznego ustroju to tylko wybrane zagadnienia historyczne, które pojawiły się w powieści Andrzeja Kalinina. Śmiało można tę powieść podsunąć młodym ludziom jako lekcję historii.

Wielogłosowa, eseistyczna i przede wszystkim antyheroiczna powieść Tyrmanda. Szeroki obraz wojennej rzeczywistości i środowiska, które autor rozpisuje na wiele postaci i epizodów. To również studium samotności jednostki po traumie. Filip nie jest patetycznym bohaterem wojennym, nie marzy o bohaterskiej śmierci za ojczyznę, raczej o ocaleniu własnego „ja” w świecie totalnej przemocy. Hotel, w którym jest kelnerem to mała wyspa pozornego luksusu i normalności na tle piekła wojny, miejsce spotkania różnych narodowości, klas i strategii przetrwania. Książka bogata w refleksje o literaturze, naturze wojny, relacjach, a jej siłą jest język Tyrmanda.

Janusz Rolicki - ceniony dziennikarz polityczny (m.in. świetna biografia Gierka), tym razem w początkach swojej kariery, gdzie był pionierem reportażu wcieleniowego. Polska lat 50 i 60 w jego tekstach robi przygnębiające wrażenie. Kraj biedy, przestępczości, beznadziei i kombinatorstwa - dla wielkomiejskich czytelników "Polityki" oraz partyjnych bonzów czytanie tego rodzaju tekstów musiało być szokiem. Książka prezentuje kilkanaście reportaży i jak to często z tego rodzaju zbiorami bywa, jedne czyta się lepiej, drugie gorzej. Faktem jest, że dzisiaj takich "wcieleniówek" też dałoby się napisać sporo i mogłaby to być ciekawa ścieżka kariery dla początkujących dziennikarzy - tylko czy ktoś chce jeszcze pracować w tym zawodzie? :)

Dostałam to, czego się spodziewałam po przeczytaniu „Nowolipia”. Styl opowieści jest ten sam, tylko to kompletnie inny etap życia Autora. Znacznie trudniejszy niż dzieciństwo w Warszawie. Tym razem młody, 16 letni gimnazjalista z Warszawy, Józef Hen, opisuje swoje życie w rejonie lwowskim, gdzie znalazł się po agresji Związku Radzieckiego we wrześniu 1939 roku. Musi się wiele i szybko nauczyć, aby przeżyć w trudnych warunkach państwa totalitarnego, dwa lata później także w stanie wojny z Niemcami. Kierując się rozumem, mimo tęsknoty za rodzicami i domem, nie zapisuje się na oszukańczą, jak się później okazało, listę Polaków, chcących wrócić do okupowanej przez Niemców ojczyzny, która stała się podstawą wysyłki bieżeńców na Sybir. Swoją drogą nikt nie mógł jeszcze wiedzieć, że wówczas powrót Żyda do Warszawy był prostą drogą do gazu. Józef Hen odtwarza sytuację Polski wschodniej pod okupacją radziecką. Pokazuje niesamowitą mieszankę narodów żyjących i przewijających się na tych terenach – to Ukraińcy, Żydzi, Polacy, Rosjanie itd. Tułający się młodzieniec, mający małą maturą i ambicje literackie, aby przeżyć podejmuje się ciężkiej pracy przy budowie drogi, później nawet poradzi sobie, orząc traktorem w nocy, z wilkiem na karku, w ukraińskim kołchozie. Między tymi pracami trafia do seminarium nauczycielskiego w Dąbrowicy, gdzie żyjąc skromnie może po prostu uczyć się, w ramach radzieckiego systemu edukacji. Dalsze przygody, dalsze odległe miejsca na mapie, to pobyt w wojsku - najpierw w Armii Czerwonej, ostatecznie w II Armii Wojska Polskiego, po tym jak nie został przyjęty do Armii Andersa - a po drodze jeszcze różne prace, choroby (malaria) i szkoła w Samarkandzie w Uzbekistanie. W sumie widzimy dosyć odległe czasy i całkiem egzotyczne okoliczności. Przy talencie gawędziarskim autora – fascynująca lektura. Trafiałam na zadziwiające fragmenty, wiedziałam, że jazz nie był lubiany w tamtych czasach przez władze sowieckie, ale że boks traktowano jako sport zachodnich elit? Przy dzisiejszym zalewie towarów i konsumpcjonizmie dobrze uświadomić sobie jak mało potrzebuje człowiek do przeżycia; że ciepły, czysty kąt może być szczytem marzeń. Podziwiam niesamowitą pamięć Autora, która umożliwiła mu kreślenie tak precyzyjnych sylwetek spotykanych ludzi, oddawanie w kilku słowach urody i charakteru postaci. Większość osób została odmalowana z życzliwością i zrozumieniem. Ciemnych typów było znacznie mniej. Cały czas Autor wspomina o swoich próbach pisarskich, zaginionych rękopisach i braku materiałów piśmienniczych. Co ciekawe, najtrudniejsze przeżycia jakie zgotował mu los traktuje jako pierwszorzędny materiał literacki. To ważne, całe jego długie życie spełniał się potem jako pisarz i scenarzysta. Wspaniale czyta się tę relację z pierwszej ręki, bardzo wiarygodną, choć być może trochę podkolorowaną. Sam koniec nie bardzo mi się podobał, był zbyt pobieżny i fragmentaryczny, zabrakło ciągłości opowieści. We wspomnieniach oprócz tułaczych losów młodego chłopaka Józef Hen pokazał szeroki obraz życia na terenie ZSRR, funkcjonowanie radzieckich instytucji państwowych, przedstawił galerię funkcjonariuszy państwowych, nauczycieli, uczniów, robotników itp. Opisał z detalami skromne albo bardzo biedne warunki egzystencji mieszkańców i uchodźców, gdzie głód i choroby były na porządku dziennym. Ale nie ma tu biadolenia, raczej pogodzenie się z trudnym losem, wręcz znajdowanie w nim wielu pozytywnych elementów, cieszenie się z każdego pomyślnego obrotu sprawy, życzliwe traktowanie ludzi i wiara w powrót do ojczyzny. Autor opowiada barwnie, ze swadą i humorem, przytaczając mnóstwo szczegółów, wspominając z melancholią dawne czasy i ze wzruszeniem smutne wydarzenia, ale często przytaczając także komiczne sytuacje. Za dodatkową wartość uważam to, że mogłam wysłuchać audiobooka w wykonaniu samego Józefa Hena, jego naturalna interpretacja dodaje książce autentyczności i uroku. Drogi Autorze, dziękuję bardzo za tę wspaniałą relację i życzę dużo zdrowia i pomyślności.

Audiobook. Kolejna część kultowego - jak dla mnie - audiobooku o języku polskim autorstwa profesora Jerzego Bralczyka. Ponownie wypada mi stwierdzić, że wysłuchanie go było przyjemnością. Podkreślam, jak stwierdziłem już wcześniej, że profesor ma niezwykły, gawędziarski talent, co powoduje, że tak dobrze się go słucha. Sama książka tym razem przedstawia etymologię słów związanych z domem, mieszkaniem i osiadłością ludzi. Tak jak w poprzednich częściach tak i tutaj pochodzenie kilku terminów mnie zaskoczyło. Choć książka ma dosyć prostą budowę to naprawdę fajnie się jej słucha. Reasumując - polecam twórczość profesora Bralczyka. Po pierwsze dlatego, że można ubogacić słownictwo. Po drugie z powodu daru ciekawych wypowiedzi autora. Po trzecie, że to naprawdę ciekawa sprawa. Ta książka wpisuje się w ten schemat dlatego warto po nią sięgnąć.

Warto sięgnąć po tą książkę dla uznania niesamowitej dziennikarskiej pracy. Wiele z opisów osobistych przeżyć autora jest bardzo naturalistycznych, jest ot niemalże pamiętnik z wyprawy. I tutaj ogromny plus za formę tekstu, która pozwoliła na utożsamienie się z problemem i klimatem miejsca zbrodni. Osobna kwestia to oczywiście moralność samego autora, który jak dobrze wiemy, był komunistycznym aparatczykiem. To przebija się w tekście przez subiektywne przemyślenia i relatywizację niektórych aspektów jakże krwawej rewolucji w Kambodży. Nie można jednak powiedzieć, że wszystkie jego konstrukty myślowe są złe, kilka z nich spokojnie można by było odnieść do dzisiejszego świata. Mimo tego, warto przeczytać!

Audiobook. Kolejna bardzo fajna książka profesora Bralczyka. Tym razem przeanalizowane zostały słowa związane z podróżowaniem. Autor wskazuje na etymologię nie tylko sposobów podróży ale także miejsc oraz czynności z podróżami związanymi. Po raz kolejny robi to ze swadą i gawędziarstwem. Po raz kolejny znajdziemy w niej dobry humor. Choć książka, podobnie jak "Jeść" jest dosyć prosta w budowie to nie sposób się przy niej nudzić. Pochodzenie kilku z wymienionych w niej terminów i mnie wprawiło w niemałe zadziwienie. Profesor Bralczyk pokazuje jak z prostych słów można wyczytać wiele ciekawych wniosków. Osobiście jestem miłośnikiem twórczości osób, które są zapalone do tego co przedstawiają. To samo można powiedzieć i o profesorze Bralczyku. Widać, że jest to fachowiec i wie o czym mówi, a przy tym potrafi tą wiedzę przekazać w tak ciekawy i przystępny sposób, że nie sposób przejść obok tej twórczości obojętnie. Reasumując - warto, warto, warto - to jedno co nasuwa mi się na myśl po wysłuchaniu tej książki. To nie jest twórczość naukowa, dlatego nie wieje nudą. Polecam Czytelnikom ciekawym nie tylko pochodzeniu pewnych słów, ale również ciekawym życia - bo wyjaśnienie tych słów wiele mówi o nas jako Polakach.

Obszerny, wyczerpujący niemal zbiór opowiadań powstałych we wczesnym etapie twórczości autora, czyli od zmierzchu III Rzeszy do ostatnich miesięcy niezależnego istnienia „Tygodnika Powszechnego” (za wyjątkiem „Kolacji” pasującej do zbioru tematycznie, lecz nie chronologicznie). Jest to stadium kształtowania własnego stylu i błyszczenia na kanwie tematów najbliższych i najbardziej zgłębionych przez młodego publicystę i dziennikarza. Tyrmand sportowy, Tyrmand moralizator, Tyrmand wojenny. W każdej z tych ról pisarz umiejętnie się odnajduje i tworzy rozbudowane narracje, wykazując się znajomością złożonej, wielowymiarowej natury ludzkiej oraz praw wyjątkowo chaotycznej i brutalnej epoki, w której tworzy i osadza akcje swoich dzieł. Natomiast nie w każdej roli robi to z takim powabem i polotem. Tyrmand pisze o sporcie (pływaniu, tenisie i boksie) z wytrawnością komentatora sportowego, którym przez wiele lat był, odznaczając się przy tym głębokim zrozumieniem psychiki zawodników, metafizyki sportu przejawiającej się w duchu rywalizacji oraz koncentracji sił wytrenowanych mięśni, stawów, refleksów i niezłomnej woli w osiąganiu zamierzonych rezultatów. Wszystko byłoby w porządku, gdyby wspomniane opowiadania nie miały bardzo podobnej struktury, co jeszcze wyraźniej widać czytając je jedno po drugim. Każde z nich opiera się na odwiecznym zgrzycie w relacji naturalnego talentu z ciężką pracą w odniesieniu do osiągania długofalowych sukcesów, to znaczy: jak daleko przyrodzone predyspozycje są w stanie zaprowadzić człowieka? W którym momencie ów talent przestaje być przyczyną zwycięstw, a staje się wyraźną przeszkodą w ich osiąganiu? Jak ludzie obdarzeni tym rzadkim darem, będącym preludium do wybitności i najwyższych zaszczytów sportowego świata, radzą sobie w starciu pokusami tegoż świata i z własnymi barierami? Są to tematy niewątpliwie ciekawe, aczkolwiek ile można? Jako moralizator pisarz również nie wypada najlepiej, ponieważ jego wywody opakowane w adekwatną fabułę ostatecznie nie prowadzą do wielkich rozstrzygnięć, ani nawet nie skłaniają do głębszych refleksji - ot opowiastki o dobru i złu skonfrontowanych we współczesnych realiach, tylko tyle i aż tyle, wartość autoteliczna. Prawdziwe pole do popisu dla Tyrmanda to wojna. Właśnie ten czas ogólnoświatowej próby dla człowieczeństwa i cywilizacji stwarza możliwości wykreowania wiarygodnej narracji o rzeczach niecodziennych, nieprawdopodobnych, niespotykanych już na żadnych morzach i kontynentach z perspektywy tych, którzy o wojnie dowiadują się wyłącznie z przekazów pośrednich w książkach historycznych. Nie trzeba popuszczać wodzy fantazji, aby na tym tle stworzyć porywającą, wciągającą opowieść. Sam Tyrmand w trakcie wojny trudnił się pracą na statkach, wielokrotnie przemieszczał się po całej Europie, był także więźniem obozu koncentracyjnego w Norwegii. Mnogość przeżyć, doświadczeń i poznanych ludzi finezyjnie był w stanie przełożyć na swoje najciekawsze dzieła, dotyczące wspomnianej tematyki. Mało który polski pisarz mógłby tak wiarygodnie opowiadać historie toczące się na niemieckich okrętach i w obcych krajach, charakteryzujące się stałym poczuciem nieustającego zagrożenia i doniosłości, a zarazem wiarą w sprzyjające koleje losu emanującą w podejściu na zasadzie „jakoś to będzie”. Wojna wojną, ale wszyscy jesteśmy ludźmi, każdy z nas chce przeżyć i w tym celu posuwamy się do różnych środków, które jeśli nie są niegodziwe, to spotykają się ze zrozumieniem i obojętną akceptacją. Brak tu patosu, podniosłości walki i konspiracyjnej, patriotycznej moralności wszechobecnych w znacznej części rozpraw o wojnie (za wyjątkiem „Hotelu Ansgar”, który zapewne nie bez przyczyny został wydany jako osobna pozycja), zamiast tego autor oferuje opowieści o nieprzewidywalnych losach ludzkich, osadzonych w bezwzględnych i chaotycznych czasach oraz przez nie napędzanych. W efekcie powstają pasjonujące, niepowtarzalne historie, które nie mogłoby zostać napisane przez kogokolwiek innego, kogo doświadczenie byłoby jakkolwiek mniej dotknięte przez czas i miejsce, w jakim przyszło młodemu Tyrmandowi żyć. Książka wciągająca, przyjemna i lekka, chociaż w pewnym momencie lektury można złapać zadyszkę stylem pisarza. Nie dorównuje jego późniejszym, dojrzalszym dziełom, ale stanowi istotną zapowiedź tego, co spod jego pióra ma nadejść. Pozycja obowiązkowa dla fanów Leopolda Tyrmanda.

Aj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!! Ładnie się doigrał. Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić czy na pewno im się wymknął. Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota. Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w Królestwie Kongresowym, aresztowany i skazany na karę śmierci. Za inne antykomunistyczne " przewinienia " skazany na 1,5 roku twierdzy. W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych, był m/in doradcą admirała Kołczaka. W Mongolii został doradcą barona Ungera walczącego z bolszewikami. W okresie międzywojennym ukazało się w Polsce 77 jego książek o łącznym nakładzie 80 mil., które wydano w 150 przekładach na 20 języków !!! Po H. Sienkiewiczu najbardziej popularny polski pisarz tamtego okresu. Dla mnie jeden z ulubionych, sam nie wiem, ile jego książek przeczytałem. Myślę, że polecając tego autora nie zawiodę Twojego zaufania !!!

Jednego jestem pewien - ta książka nie wyczerpuje tematu. Sylwetki bohaterów są przedstawione w sumie dość pobieżnie. Tutaj czuję niedosyt. Mimo to Autorzy zadbali, by w opisach nie zabrakło ciekawych informacji, których darmo szukać w innych pozycjach poświęconych historii.

Książka szczególnie skupia się na latach wczesno- powojennych pisarza i dziennikarza ( ze szczególnym uwzględnieniem lat 50-tych), marginalnie odnosi się do jego przeżyć przedwojennych i wojennych oraz okresu emigracyjnego . Wielowymiarowo przedstawia postać Tymanda , przy okazji ciekawie portretuje młodą polską ( szczególnie warszawską ) powojenną inteligencji , często mającą za sobą doświadczenia wojennej konspiracji i udziału w Powstaniu Warszawskim, a jej obraz jest mocno odległy od bożo-ojczyźnianej laurki. Konstrukcja książki przypomina film dokumentalny typu " gadające głowy " i to jest jej minusem. Wielość wypowiadających się osób od pewnego momentu nuży . Chociaż równocześnie krańcowa odmienność wypowiadanych opinii ( ktoś mówi w książce, że Tyrmanda można było bardzo lubić , albo bardzo nie lubić), buduje wrażenie kompletności obrazu bohatera książki.