Kalinka na fali. Życie to przygoda!

Bardzo fajna książka o prawdziwej przyjaźni, która trwa mimo, że Pola i Buster pochodzą z kompletnie różnych środowisk. Wiele mówi o tym, że nie trzeba zabiegać o tych fałszywych przyjaciół. Chociaż czasami bardziej doceniamy to, czego nie mamy dopiero, gdy to stracimy. Polecam dla dzieci raczej od 7-8 roku.

Polecam książkę rodzicom z naprawdę dużym i do tego niespecyficznym poczuciem humoru oraz dystansem, bo bajki są naprawdę zaskakujące i wiele razy, czytając je musiałam lawirować, zmieniać i na poczekaniu zmyślać żeby nie przerazić swojego 6-latka. Abstrakcja na wysokim poziomie i narracja, która nie każdemu się spodoba, np. w bajce o księżniczce zaklętej w ... śmierdzącą kupę 😀

Przygody 3 kumpli, trzecioklasistów szkoły podstawowej. Już ogarniętych w szkolnych warunkach. Już cwaniaczących na potęgę. Świetnie pomysły mają, a jednocześnie krew mrożące w żyłach dla matki dziecka na początku edukacji. Choć przyznam szczerze, że jak widzę poczynania mojego trzecioklasisty i jego kolegów, coraz mniej mnie dziwi. Jednak ta akcja z opuszczeniem szkoły i jazdą autobusem przez całe miasto. Nie chciałabym dowiedzieć się, że moje dziecko zniknęło ze szkoły i nie wiadomo co się z nim dzieje. Kolejna akcja z agresywnym starszym chłopakiem na terenie szkoły, tekstami, których nie odczytali prawidłowo i tylko krok dzielił jednego z nich od pobicia. Na szczęście pojawiła się dyrektorka i jej czujności życzę wszystkim dzieciakom, które mimowolnie przyciągną uwagę agresora. Fajna, mądra, zabawna, wciągająca, ale też łatwa do powrotów. Przyjemna w całokształcie. Dostosowana do podobnej grupy wiekowej, do której należą nasi bohaterowie. Pokazuje, że szkołę można odbierać różnie, na szczęście z kumplami nudzić się nie można, choć pokłócić jak najbardziej. Z tego co widzę kolejnego tomu nie ma, ale mam nadzieję, że kiedyś powstanie.

O wartości człowieka nie decydują rzeczy, które go spotykają, tylko sposób, w jaki sobie z nimi radzi.* (Charlie zmienia się w kurczaka) Gdy się stresujemy, robimy różne dziwne rzeczy. Jednak chyba nikt nie robi czegoś takiego, co Charles McGuffin, na którego bliscy i przyjaciele wołają Charlie. Dziewięciolatek jest pełen energii i optymizmu, uwielbiam czytać, bawić się i grać ze starszym bratem w gry video. Ten jednak teraz jest w szpitalu, tata braci ma kłopoty w pracy i Charlie strasznie się tym przejmuje. Wskutek tych zmartwień chłopiec przemienia się w… różne zwierzęta. Pająk, gołąb, pchła, nosorożec, to tylko nieliczne powłoki, które ma okazję przybrać. Charlie McGuffin składa się z trzech tomów, które spodobają się z całą pewnością każdemu młodemu czytelnikowi, a i nie jeden dorosły nie powstrzyma śmiechu w niektórych momentach. Każdy z tomów ma za zadanie bawić i dostarczyć wrażeń, co sprawdza się idealnie. Niezależnie od wieku odbiorcy książki czyta się szybko i z przyjemnością. Mamy tutaj dużą dawkę humoru, trochę trosk i pokazanie jak ważna jest przyjaźń, wsparcie i próba radzenia sobie ze stresem oraz nauka kontroli. Tekst napisany jest lekkim stylem, ale najlepszy jest dowcip autora i jego dystans do samego siebie. Całość jest zabawna, ciepła, pełna żartobliwych wtrąceń i tłumaczeń. Nie da się ukryć, że Sam Copeland miał świetny pomysł na losy Charliego i za ich sprawą zachęca do wspólnego spędzania czasu, pochylenia się nad książkami i wraz z chłopcem rozwiązywać problemy oraz przeżywać przygody. Ja chyba nigdy nie zapomnę pewnej sceny z kupką wylatującą przez okno. Do tej pory zaśmiewam się do łez na myśl o niej. Do tych książek trzeba podejść z przymrużeniem oka, a wtedy zabawa z nimi będzie bardzo udana. Nie zmienia to faktu, że jednak nie brakuje w nich szarej codzienności, choroby, troski i przeróżnych emocji, które można omówić i wyciągnąć z nich wnioski.

Dominik Wieczorkiewicz po raz drugi zabrał mnie w podróż pełną ciekawych przygód, interesujących ludzi i pięknej przyrody. Tym razem niespodziewanie wyruszył on do Jemenu, aby stamtąd dostać się na Smoczą Wyspę. Czy spotkał smoki? Skąd wzięła się na wyspie smocza krew? Jak wygląda las dziwolągów? Czy somalijscy piraci są groźni? Tego dowiecie się, przerzucając kolejne strony tej opowieści. Bardzo lubię to, że książki tego autora prezentują dzieciom inne kultury niż ta, którą znają z codziennego życia oraz miejsca, o których na pewno nigdy nie słyszały. Cieszę się, że przemycono w tej historii mnóstwo ciekawostek o przyrodzie, zwyczajach a nawet jedzeniu. Kolorowe zdjęcia i urocze ilustracje wykonane przez Zofię Zabrzeską dopełniają tekst i idealnie z nim współgrają. Myślę, że dorośli śmiało mogą sięgnąć po ten tytuł. Być może nieco bardziej otworzą się na drugiego człowieka i jego kulturę. Jeśli nie, to chociaż będą się dobrze bawić.

Już widzę, jak rodzice-dialektolodzy czytają tę książeczkę swoim dzieciom. Tylko, dlaczego Kujawy zostały pominięte? Nawet na mapie nie zostały zaznaczone! W takich sytuacjach, chce się zmienić seminarium na językoznawcze i udowodnić, że gwara kujawska wciąż istnieje...

Przewidywalna i nieskomplikowana historyjka dla młodszych dzieci. Opowiada o dziewczynce, która otrzymawszy w spadku tytułowy hotel, zamierza przywrócić mu dawną świetność. Hotel jest zdewastowany i prawie pozbawiony personelu, poza dwoma sympatycznymi skądinąd i wiernymi pracownikami. Zwierzęcymi pracownikami. W książeczce, poza jedną „ludzką” Anią, występuje cała masa zwierząt różnego autoramentu. Jest więc: niedźwiedź, lemur, żyrafa, hipopotam (a nawet hipopotamica), koala, żółwica, świnka, mysz, grupa karaczanów, rodzina wydr, kot, psy, lew, no i bajecznie różowe flamingi. Czytelnik towarzyszy Ani w drodze do odzyskania dawnej renomy tego przybytku. A odpowiedź na pytanie, czy Ani uda się odrestaurować hotel jest oczywiście oczywista. 😉 Miło jednak było poznać nową zwierzęcą załogę hotelu i hotelowych gości z ich zabawnymi imionami, charakterami i upodobaniami. Nam (mnie i mojemu młodszemu potomstwu 7 i 5 lat) najbardziej podobała się Madame Le Chrum – nowa szefowa kuchni. Począwszy od jej miny, zachowania, a na imieniu kończąc. Warto przeczytać i poznać perypetie Ani przy odnowie hotelu Flamingo i przekonać się co oraz kto jej w tym pomógł. Ciekawym zabiegiem, a może bardziej wybiegiem 😉 było umieszczenie gdzieniegdzie, na niektórych ilustracjach, niepozornego rysunku ślimaka; a zadaniem dzieci było wytropienie go. Na końcu dopiero dowiedzieliśmy się, ile tak naprawdę powinno ich być i zabawa w śledzenie mięczaków zaczęła się na nowo – po to, by potwierdzić, że znaleźliśmy wszystkie. Dobra zabawa podczas czytania gwarantowana.

a książka to świetna propozycja dla małych, ciekawych otaczającego nas świata moli książkowych 👫 W książce poznajemy losy naszej planety od momentu wielkiego wybuchu, kiedy to maleńkie cząsteczki rozpoczęły swoją podróż po galaktyce i postanowiły się ze sobą połączyć tworząc planety m.in Ziemię 🌏 Z ciekawych i ważnych informacji, dowiadujemy się również jak wyglądały pierwsze ziemskie stworzenia i jak człowiek przeistaczał się i dostosowywał do życia na przestrzeni ewolucji. Książka choć ma dość duży format, jest do przeczytania za jednym razem i zawiera całe mnóstwo kolorowych ilustracji pobudzających ciekawość małych słuchaczy 👌

Opowieść ta pokazuje nam, że warto dążyć do celu. Warto mieć marzenia. I najważniejsze w tym wszystkim jest to, aby pozostać sobą... Dodamy jeszcze znane cytaty, nawiązujące do przygód naszej świnki, które przychodzą nam na myśl: "Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej" czy też "Nie wszystko złoto, co się świeci". Więcej w recenzji: https://uwielbiamytestowanie.blogspot.com/2020/02/recenzja-ksiazki-maa-swinka-arnolda.html

Książka „Był sobie szczeniak. Molly” to książka dedykowana raczej dla młodszych czytelników. Ja jednak zafascynowana cyklem „Był sobie pies” postanowiłam zobaczyć jak na ich tle wypadają właśnie te książki. Molly to urocza suczka, która miałam okazję już poznać we wspomnianym wcześniej cyklu. Może gdybym zrobiła jakaś przerwę między tymi książkami to lepiej by mi się czytało, a tak miałam trochę takie wrażenie déjà vu. Jak już wiemy Molly to uroczy szczeniak, który trafia w ręce CJ. Jednak mama CJ nie zgadza się na psa w swoim domu. Jednak CJ postanawia się nie poddawać i na wszelkie sposoby stara się ukrywać pieska, ale chce także aby jej mama zaakceptowała psa w domu. „Molly, możesz sobie być sznudlem, pudlem albo nawet dudlem, ale pudlem na pewno nie jesteś”

Książeczka jest niewielka, ale za to ma bardzo wielki przekaz. To nie tylko ukazanie jak silna może być więź pomiędzy panem a jego psem. To także ukazanie, że wspólne działanie jest bardzo ważne i nie warto zwracać na różniące nas od siebie cechy, a wykorzystać to, że jesteśmy różni i się w ten sposób możemy dopełniać. W końcu co dwie głowy to nie jedna. Książeczka może także być pomocna każdemu dziecku, które właśnie jest na etapie przeprowadzki i nieco boi się nowej szkoły. Bo choć początkowo Kornel nie ma lekko w nowym miejscu nauki, to koniec końców zyskuje szacunek i paczkę zgranych kolegów. Książka „Na tropie złodzieja psów” Wydawnictwa Skrzat to dopiero początek przygody. Dzieci zakładają Klub Obrońców Czworonogów i wszystko wygląda na to, że dopiero się zacznie. Ja bardzo się cieszę, bo książeczka przypadła mi do gustu. Nie ma jak to siła przyjaźni: zarówno tej rówieśniczej, jak i międzygatunkowej. Więcej na: https://konfabula.pl/na-tropie-zlodzieja-psow/

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu w ramach Book Touru. Zaciekawiła mnie ta historia - sama jestem pełna miłości do zwierząt i obawiałam się, że może być zbyt trudna. Nic bardziej mylnego - ta książka jest świetna! Jurek to chłopak, który zmaga się z niepełnosprawnością. Jego jedynym promieniem radości jest koń - Pajacyk, który niestety z racji wieku zaczyna ciążyć na gospodarstwie. Gdy pewnego dnia los Pajacyka zostaje przesądzony - rzeźnia - chłopak postanawia uratować zwierzę za wszelką cenę. Ta książka jest przewidywalna, ale chyba czasami potrzebujemy takiej książki. Gdzie z góry wiemy jak to się skończy, ale przez każda kolejną stron możemy kibicować bohaterom. Tak było właśnie w tym przypadku - ta książka doprowadziła mnie do łez, tak jak myślałam. Cieszę się, że sięgnęłam po nią w tamtym czasie. Polecam!

Z czym kojarzy Wam się tytuł "Ekorodzina"? Oczywiście z ekologią! Ale co ma do niej rodzina? Ot właśnie :) "Ekorodzina" to książka dla dzieci opowiadająca o kosmosie, Ziemi, porach roku, zmianach, i oczywiście tytułowej ekologii. Dzieci w prosty, przystępny i zrozumiały dla najmłodszych sposób poznają genezę powstania Słońca, Ziemi i Księżyca, podstawowe informacje o nich, i całym Układzie Słonecznym, wchodzących w jego skład planetach tworzących jedną, wielką rodzinę (włącznie z Plutonem), porach roku, odległości Ziemi od Słońca. Najwięcej miejsca poświęcone zostało oczywiście dbaniu o naszą planetę, jej złemu samopoczuciu spowodowanemu działalnością ludzi (całe szczęście bez demonizowania gatunku ludzkiego i wywoływania poczucia winy, z czym spotkałam się już w innej książce dotyczącej ekologii dla dzieci), dzieci mogą dowiedzieć się czym jest smog, ocieplenie klimatu, topnienie lodowców, ale i to, w co my możemy zrobić, by Ziemi pomóc - ważne są każde działania, czy to artystyczne, aktywistyczne, czy zwykłe, codzienne czynności takie jak segregacja śmieci i ograniczanie niepotrzebnych zakupów. "Ekorodzina" to jednak nie tylko książka zwiększająca świadomość najmłodszych w dziedzinie ekologii, to też świetna bajka przerywana rozmowami pomiędzy Ziemią a innymi planetami, żartami, a nawet wierszykiem. Ziemia, Słońce, Księżyc i inne ciała niebieskie są tutaj spersonifikowane, a cała opowieść mówiona jest z perspektywy Ziemi, która dla dzieci dzięki temu może stać się kimś bliskim, nie tylko globusem czy czymś przedstawionym na mapach. Choć nam, dorosłym, momentami może wydawać się to śmieszne, to z dziecięcej perspektywy takie podejście jest o wiele łatwiejsze. W treści pojawiają się polecane miejsca i materiały, dzięki którym dzieci mogą rozwinąć swoją znajomość poruszanego tematu. Na końcu lektury znajdują się kolorowanki - u nas już w użyciu. I wszystko byłoby bez zarzutu, gdyby nie trzy kwestie. Zmiany pór roku przedstawione zostały w porównaniu z etapami ludzkiego życia: dzieciństwa, młodości, dorosłości i starości. Pierwsze moje skojarzenie to spektakl teatralny "Czasoodkrywanie" tłumaczący upływ czasu w podobny sposób. I jak do samego pomysłu nie mam zastrzeżeń, tak do wykonania już tak. Domyślne przekonanie, że każde z czytających książkę dzieci będzie mieć w przyszłości własne, bez choćby wzmianki, że posiadanie potomstwa to wybór, a nie naturalna kolej rzeczy. Drugi aspekt to zwracanie się bezpośrednio do czytelników, tak właśnie, czytelników, wszystkie zwroty zostały użyte w formie męskiej, dziewczynki, jako odbiorczynie lektury zostały tutaj wyraźnie pominięte. Trzecia rzecz, która od początku mnie gryzła, to zwracanie się do dziecka per "Skarbie", i choć na końcu pojawia się wyjaśnienie, że każdy człowiek jest dla Ziemi "Skarbem", nie do końca ono do mnie przemawia. U nas, po zakończeniu lektury na pewno pojawi się rozmowa o bezpieczeństwie i własnym komforcie, i tym, że nikt nie ma prawa zwracać się do nas w sposób w jaki tego nie chcemy (to przekraczanie granic), powinien zapytać o zgodę a my mamy prawo odmówić, jeśli z czymś czujemy się źle. "Ekorodzina" to bajkowa opowieść o Ziemi, kosmosie, ekologii i ważności działań ludzkich podczas ratowania naszej planety, odpowiednia dla dzieci w wieku przedszkolnym i starszych, prosta i zrozumiała, opowiedziana z perspektywy samej Ziemi, czasami w śmieszny, czasami w smutny sposób, budująca bliskość pomiędzy dziećmi a planetą, dobra na początek edukacji ekologicznej, ale też dla dzieci zainteresowanych kosmosem. Pamiętajcie jednak o zmianie form jeśli czytacie "Ekorodzinę" dziewczynkom, dodaniu informacji o wyborze posiadania własnych dzieci, jak i rozmowie na temat pechowego "Skarba".

Ta książka to jakby pamiętnik Kajtka, który zapisuje wszystkie ważne rzeczy w zeszycie, który odziedziczył po swoim dziadku. A Kajtek przeżył niesamowitą przygodę. Bo z gry komputerowej, w którą grał, uciekł czarny charakter. Razem z przyjaciółmi ze szkoły musiał go zapędzić z powrotem do gry. Ale to były fajne przygody, chociaż nie chciałbym na żywo spotkać się z Pogorem 😊 No i na koniec Kajtek budzi się ze snu i wygląda to tak, jakby cała historia z Pogorem tylko mu się śniła. A za chwilę dzwoni do niego przyjaciel, że Pogor uciekł, czyli jednak mu się to nie śni. Jakie to zakręcone. Ja chcę więcej przygód Kajtka :D Michał lat 10

Tym razem chcę Wam przedstawić kolejną pozycję dla dzieci. Jest to bardzo mądra bajka, która ukazuje nam, na jakie niebezpieczeństwa jesteśmy narażeni w sieci. Poznajemy tutaj dwie siostry - młodszą Tolę i starszą Milenę. Dziewczynki postanawiają zrobić sobie siostrzany dzień - czyli wybrać się w ich ulubione miejsce do parku na piknik ;) w parku rosło bowiem ich ulubione drzewo, w którym mieszkało wiele wiewiórek 🐿️. Pojawiają się też media społecznościowe - tzw. Społek. Coś takiego jak nasz facebook. Tola bardzo marzy o tym, by móc wreszcie założyć konto na tej stronie. Chce być popularna, mieć dużo like'ów pod swoimi zdjęciami. Jednak nie zdaje sobie sprawy, że nieumiejętne korzystanie z tego typu portali może przynieść również wiele szkód. Starsza siostra postanawia jej zatem opowiedzieć pouczające bajki. Mała Tola dzięki nim dowiaduje się np. co to jest hejt, influencer czy ochrona danych osobowych. Jednak najbardziej zaskoczona jest faktem, że portale społecznościowe mogą też zdziałać wiele dobrego. Że za sprawą kontaktów i szybkiej komunikacji, można w krótkim czasie zwerbować wielu ludzi do walki o słuszny cel. Jaką rolę odegra Wiewiórczy Zakątek? Co mają na celu bajki opowiadane Toli przez Marlenę ? Jaką historię w tym wszystkim odegrają media społecznościowe ? Czy Tola zrozumie jakie morały płyną z opowiadanych przez starszą siostrę bajek ? Na te wszystkie pytania odpowiedzi poznacie, zapoznając się z tą historią. Autor bardzo ciekawie wykreował te historię. Można powiedzieć, że pokazał dwa zupełnie różne oblicza mediów społecznościowych. Jak wiemy, wszystko jest dla ludzi, jednak należy korzystać z tego z umiarem. Nie należy również podawać wszystkich informacji w internecie, ponieważ nie mamy pojęcia, kto jest po drugiej stronie. Dlatego tak ważne jest to,co publikujemy w swoich social mediach, ponieważ jak się okazuje każdą rzecz można wykorzystać przeciwko nam. Świetna historia dla dzieci, która doskonale ukazuje jakie niebezpieczeństwa na nas tam czekają. Uważam, że każdy rodzic powinien zapoznać swoje dziecko z tą historią. Bo w przyjemny i jednocześnie ciekawy sposób, może uchronić nasze pociechy od ewentualnych niebezpieczeństw czychających w sieci. Polecam Wam gorąco tę pozycję dla waszych pociech i przyznaję ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ ⭐⭐/10 punktów ;)

Jest to bardzo zabawna książka, która powinna przekonać do siebie bardzo aktywne maluchy oraz takie, które niekoniecznie lubią po prostu siedzieć przy lekturze. Można po nią sięgać kilka(naście) razy dziennie i przyciskać różne guziki. Więcej o książce: https://karolinalubas.pl/2020/04/09/aktywizujaca-ksiazka-dla-najmlodszych/

Święty Mikołaj budzi wiele pozytywnych emocji. Nic dziwnego, to chyba najpopularniejszy święty i postać związana z Bożym Narodzeniem. L. Frank Baum – autor słynnego „Czarnoksiężnika z Krainy Oz” napisał książkę dla najmłodszych, w której przybliża postać Mikołaja właśnie. „-Jak damy mu na imię? – zapytała z uśmiechem (królowa) – Przecież musi mieć imię. -Niech ma na imię Mikołajek – odparła Nesil. – Bo jest taki mały. -Mikołaj Nesil – zgodziła się królowa. Nimfy biły brawo z zachwytu i dziecko zostało Mikołajem, chociaż Nesil najbardziej lubiła zwracać się do niego „Mikołajek (…)”. Co wspólnego Mikołaj miał z lasem Burzee, jak wyglądało dzieciństwo Mikołaja, zaadaptowanego przez nimfy, kiedy Mikołaj zrozumie, że ma do wypełnienia ważną misję i że chce poświęcić się opiece nad „dziećmi ludzkości”? Śledzimy losy Mikołaja: jak znajduje swój dom w Dolinie Śmiechu – dolinie pokoju i dobrej woli, jak zaprzyjaźnia się z mieszkańcami: strażnikami roślin i zwierzętami, wróżkami. Jak Mikołaj robi pierwszą zabawkę, jak wyrusza w swoją pierwszą podróż z reniferami. Książka ma klimat zimy i świąt Bożego Narodzenia. Teraz na próżno spoglądamy w okno i wyczekujemy śniegu, choć mamy jeszcze nadzieję. Święta za kilka dni – a nuż nasze marzenia o białych świętach się spełnią. U Mikołaja w domu płonie kominek, za oknami sypie śnieg, okrywa śnieżną pierzynką drzewa i dachy domów. Mała, niepozorna książeczka z jedwabną srebrną wstążeczką – zakładką. Dla tych, którzy wierzą i nie wierzą w Świętego Mikołaja. Dla tych, którzy lubią magię świąt. No i fajny pomysł na prezent pod choinkę i nie tylko.

Choroba zwana trądem to ciągła walka o przetrwanie osoby dzielnie zmagającej się z nią. Obecność osoby bliskiej, która nie chce pozostawić chorującej w potrzebie, samotności budzi nie tylko ogromny podziw, ale daje po cichu nadzieję, aby wygrać z chorobą, choć w połowie ewentualnie przegrać. Tego nie da się do samego końca przewidzieć, bo na pewno trzeba wiedzieć jedno, że nie należy uciekać od osoby cierpiącej w chorobie, bo nie wiemy, jaki czeka los osoby opiekującej się nią i czy dotrwa cierpliwie krok po kroku niełatwą drogę ku uleczeniu. Dlaczego tak jest i czym się kieruje, podejmując decyzje dorastająca ku wczesnej dorosłości dwunastoletnia Ami, co ona czuje, patrząc na cierpienia mamy, czy rozumie je próbowałam, się tego dowiedzieć czytając książkę należącej do gatunku literackiego powieść nieznanej mi do tej pory autorstwa Pani Kiran Millwood Hargrave pt.''Wyspa na końcu świata''. Widoczne było na pierwszy rzut oka, że mama Ami głównej bohaterki nie darzyła sympatią sióstr zakonnych. Nie dziwię się jej, gdyż nie wzbudzały u niej zaufania. Warto to podkreślić, że nie są zainteresowane społecznością, z którą żyją na co dzień. Wyjątek stanowi obecność siostry Małgorzaty. Ma właściwe podejście do ludzi, z którymi przebywa na dzień, pomaga, im. Zyskuje zaufanie mamy Ami. Przeniesienie Ami oraz innych dzieci na obcą im wyspę Coron nie sprawia im radości. Stara się być posłuszna siostrze zakonnej Małgorzacie, bo ją lubi i czuje się przy niej bezpieczna. Ami ma nie tylko wiele w sobie cech pozytywnych charakteru, które od samego początku przykuły moją uwagę. Jest nie tylko dobrym słuchaczem, uważną obserwatorką, ale wie, czego oczekuje od życia. Podobnie, jak jej mama, która pomimo choroby potrafi mocno określić obecność towarzyszącej jej w codziennym życiu córki. Jest to miłe w odbiorze ich wzajemnych relacji. Każdemu bohaterowi w czytanej przeze mnie powieści pt.''Wyspa na końcu świata'' przyglądałam się uważnie, bo ich zachowania pozostawiają wiele do życzenia, a szczególnie tych od spraw urzędowych i czy wiedzą oni o tym, jak to jest, gdy pozostawiają osoby chorujące na trąd samym sobie bez żadnego nadzoru medycznego, który jest konieczny nad sprawowaną nad nimi opieką. Wątek jak dla mnie sierocińca został za mało rozwinięty, brakowało mi w nim czegoś, co potrafi wyłonić, co było prawdziwą przyczyną zachowań negatywnych postępowania dzieci, a szczególnie niepewności, która mogła się przerodzić powoli w mocny atut dodający im skrzydeł. Czy Ami znajdzie pokrewną przyjacielską duszę na wyspie Coron, którą z sierot przebywających w sierocińcu polubi najwięcej, najmniej, które z nich pomoże jej przetrwać chwile grozy, a może zbudować nową wyspę życia, czy ponownie spotkanie z mamą będzie jeszcze możliwe, jaką odgrywają, rolę wielobarwne tajemnicze motyle umieszczone na okładce o tym warto, przekonać czytając tę powieść do samego końca?

Jeśli chcecie pokazać dzieciom las, a nie macie go w pobliżu, przeczytajcie tę książkę. Zbiór składa się z jedenastu opowiadań, z których każde jest o innym zwierzęciu zamieszkującym las. Każdy bohater pokazuje swoje miejsce w lesie w sposób bardzo przystępny dla dzieci. Do tego dochodzi przepiękna szata graficzna. Po przeczytaniu całości wyłania się całościowy obraz lasu. Książka jest edukacyjna w bardzo nienachalny sposób i bardzo przyjemna w czytaniu. Narracja prowadzona jest na tyle ciekawie, że dzieci się nie nudzą. Całość jest bardzo warta uwagi. Polecamy.

Nie bój się! Wielka księga strachu (nie tylko) dla cykorków, to książka, która od razu wpadła nam w oczy i skusiła swym opisem do zaopatrzenia się w nią. Byliśmy ciekawi jej zawartości i tego, jak ją odbierzemy. Czy można o strachu napisać aż tyle i czy będzie to podane w przystępny sposób dla dziecka? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/04/04/nie-boj-sie-milada-rezkova/