Kalifornijczyk

„Splamiona jego żądzą” to książka, która opowiada historię młodego Ukraińca o imieniu Andrij. Mężczyzna mieszka w Polsce jednak nadal nie ma karty stałego pobytu o którą się stara. Dodatkowo czuje, że pracuje na innych, haruje prawie cały dzień a zarabia marne grosze. Postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Podejmuje się remontu w domu jednego z większych biznesmenów. Grzegorz i Patrycja Sobienniecy są małżeństwem od kilku lat, jednak kobieta zauważa coś w młodym Ukraińcu. Między tą dwójką zaczyna iskrzyć.. jednak to dopiero początek całej historii. Początkowo miałam problem z tą historią. Zdecydowanie nie mogłam się w nią wciągnąć, jednak ze strony na stronę historia spodobała mi się bardziej. Nie będzie to jednak jedna z moich ulubionych książek. „Splamiona jego żądzą” to książka o trójce silnie zbudowanych postaciach. Porusza ciekawy problem jakim jest praca Ukraińców na naszym terytorium. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką tematyką w książce. Dodatkowo muszę przyznać, że książka potrafiła mnie zaskoczyć, gdyż spodziewałam się innego wątku – mam tutaj na myśli pewien erotyczny układ, który połączył trójkę głównych bohaterów. Spodziewałam się tutaj banalnej historii, jednak ta ma drugie dno. W książce spodobało mi się również to, że autorka potrafiła budować napięcie. Uważam, że styl autorki jest rewelacyjny, podoba mi się to jak pisze. Jednak tak jak wspomniałam wcześniej historia nie do końca trafiła w moje gusta. Czy przeczytałabym ją drugi raz? Raczej nie, jednak myślę, że jest to dość specyficzna historia, którą jedni pokochają a inni będą unikać.

Dobra powieść. Autorka porusza ważne tematy - międzypokoleniowe powielanie wyborów życiowych i postaw, samotność, homoseksualizm, porzucenie, bezinteresowną opiekę i wsparcie, bezradność. Troszkę można by było skrócić narrację i bardziej wyważyć wyrazistość drugoplanowych postaci w stosunku do głównej bohaterki.

"Nie myśl w kategoriach "na razie". Myśl o tym, co daje Ci szczęście. Zawsze, nie chwilowo. I tego się trzymaj." ⠀ Szczęście najlepiej sobie samemu zbudować i nie patrzeć na innych, prawda? ⠀ "Dom z widokiem na szczęście" to skarbnica cytatów. I z pewnością je wykorzystam, bo wiecie, że lubię się takim dobrem dzielić :) Książka przynosi oddech, niczym burza po pełnym słońca dniu. Czyta się szybko i nie wymaga zbędnego myślenia. I właśnie takie książki lubię czasem poczytać. Po latach gonitwy za tym co najlepsze Olga postanawia zmienić otoczenie i wyjechać do domu na wsi, w którym mieszka Jej Stryj. Dom w zasadzie jest Jej, ponieważ został odziedziczony po Babci, ale Olga do tej pory nie wolyobrazala sobie wyjeżdżać z miasta. No cóż... Plany i marzenia się zmieniają. Podczas pobytu na jaw wychodzą pewne dobrze strzeżone tajemnice rodzinne, a Olga chcąc poznać to, co dotyczy Jej i Jej bliskich zgadza się by wraz z przyjacielem Gustawem zagłębić się w nie jeszcze bardziej i odkryć to, co przez Nią nieznane. Czy Olga zdobędzie się na odwagę, by wszystko poukładać i wyjaśnić? O tym przeczytanie właśnie w tej książce.

Książka jest drugim tomem cyklu "Karma", w którym poznajemy dalsze losy Oli, Wiktorii i Justyny. Trzech przyjaciółek, które prowadzą kawiarnię Karma przyjazną psom. ____________ ★ Ola wciąż uwikłana jest w trudną sprawę rozwodową z Patrykiem i musi znosić jego agresję. Gdy jej kariera zawodowa nabiera tempa, to na horyzoncie pojawia się znowu Bartek, przyrodni brat Wiktorii. Ich romans nabiera rumieńców, a prezentem na jej czterdzieste urodziny jest wspólny wyjazd na klimatyczną Ibizę, w czasie którego ich gorący romans nabiera tempa i przekształca się w coś poważniejszego. ★Wiktoria i Guido wyjeżdżają również na krótkie wakacje na uroczą Sardynię. Jest piękne szmaragdowe morze, są romantyczne rejsy, dobre wino i pyszne jedzenie. Jednak cudowny nastrój małżonków pryska, gdy na wyspie pojawia się Marco, ze swoimi problemami i świeżo poślubioną małżonką. Przyjaciel Guido po utracie pracy w Hiszpanii wpada na pomysł prowadzenia restauracji w Polsce. Wiktorii średnio się to podoba, powstaje wuecy małżeński konflikt. ★ Justyna układa sobie życie z Erykiem, ale przeszłość nie daje im nadziei na bezstresowy związek. Zwłaszcza, gdy do codzienności dołączy trauma po poronieniu. Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie zaangażowała się w śledztwo dotyczące zaginionych ciężarnych kobiet. Konsekwencje tego śledztwa mogły być tragiczne, zarówno dla samej Justyny, jak i dla wciągniętej w nie Oli. _____________ Oczywiście, to tylko zarys fabuły książki, bo całość jest bardziej rozbudowana o wydarzenia w kawiarni, śledztwo i jego nieprzewidywalne zakończenie, perypetie miłosne Jaśka (syna Wiktorii), opisy reanimacji po próbie samobójczej sąsiada Oli i działalność sekty Lotus. ____________ Losy trzech muszkieterek bardzo przypadły mi do gustu. Choć pozornie to kruche kobiety, to w momentach zagrożenia odnajdują w sobie ogromną siłę. Fajnie było odmłodzić się trochę i cofnąć w czasie o kilkanaście, a czasem o kilkadziesiąt lat. Przeżywać razem z Wiktorią rozterki matki i dorastającego syna. Śledzić kolejne etapy związku Oli i Bartka i wraz z Justynką uczyć się akceptować trudną przeszłość. Cudownie było odbyć podróż sentymentalną na Sardynię i Ibizę. Zwłaszcza do włoskiego miasteczka Cannigione i popłynąć jeszcze raz na Archipelag wysp La Maddalena z dziewiczymi plażami. Przypomnieć sobie hiszpański klimat beztroskiej Ibizy, z targami hipi i atmosferą nadmorskich knajpek. Wrócić na ukochane, swojskie Mazury. _____________ To wciągająca i z polotem napisana książka. Wyjątkowo dobrze czytało mi się obydwa tomy cyklu "Karma" i chronologiczne ich przeczytanie polecam. #jolamab_zaczytana

Bardzo lubię powieści Iwony Sobolewskiej za lekkość jej pióra. I niezmiernie cieszę się, że to właśnie jej książki zdecydowałam się zacząć nadrabiać w tym roku, bo są to historie z którymi bardzo przyjemnie spędza się wieczory. Nie wiem jakie macie podejście do polskich romansów/obyczajówek ale dla mnie są one w dziwny sposób zawsze przyjemne w odbiorze (no dobra, umówmy się - są wyjątki). Ktoś mógłby stwierdzić, ze rynek wydawniczy pęka w szwach od tego gatunku ale powiem - dajcie mi więcej. Głównym postaciom w tej powieści niejednokrotnie chciałam powiedzieć pare niemiłych słów ale z drugiej strony uwielbiałam ich i wszystkie problemy, z którymi muszą się mierzyć. To właśnie te wszystkie trudności i niepowodzenia sprawiają, że powieść ta staje się jeszcze bardziej rzeczywista.

"Krokodyl w doniczce" to książka o tym,żeżycie może nas zaskoczyć. 70 letnia Aldona , 0 letni Paweł - pisarz oraz 20-kilkuletnia Kaja , która wprowadza się do bloku na to samo piętro które zameszkują Aldona i Paweł. Aldonie dokuczają niekontrolowane napady gniewu. Paweł w swoim przekonaniu uważa,że jest marnym piasarzem, a Kaja chce niezależności finsowej gdyż praca w biurze ją niesatysfakcjonuje. Dxiwne sploty wydarzeń w ich życiu powodują ,że każdy się zmienia i to na lepsze. Kaja proponuje Pawłowi prowadzenie bloga na FB oraz asystowaniew promowaniu książek. Po długiej niechęci Paweł się godzii uzyskuje w Wydawnictwie umowę o prcę dla dziewczyny. Kaja jest zachwycona. Pomaga również Aldonie podczas choroby( zapalenie płuc), właściwie ratuje życie straszej Pani. Jest ich dobrym duchem. A ludzie są sobie nawzajem potrzebni :) Akcja dzieje się w piękneh nadmorskiej scenerii co jest dla mnie dodatkowym plusem. Polecam.

Wielopokoleniowa historia rodziny ,która przeżywa najtrudniejszy czas : Z sielankowego ,nieco wycofanego życia na kresach wschodnich bohaterowie zostają rzuceni w wir wojny ,zmian jakie niesie ,bólu jakiego przysparza aż po wygnanie tych co przezyli na zachód, kiedy to po wojnie trzeba osiąść w nowym,nieznanym miejscu . Książka to wielowątkowo opisana historia kilku osób, które łączy pochodzenie ,rozdziela i krzywdzi wojna a los ponownie splata że sobą ich losy po latach . Jednak doświadczenia minionych lat zmieniły każdego .. Akcją toczy się na przestrzeni kilkudziesieciu wrecz lat, pokazując nam w jak wiele różnych sposobów wojna odcisnęła piętno na każdym z osobna . Mimo 600 stron czyta się ją dobrze do samego końca, polecam jeśli ktoś lubi taka tematykę

Królowa Pszczół. Dawno nie czytałem tak wspaniałej historii i w tym przypadku tą historią jestem zachwycony. Tyle się działo, że szok. Miłość, choroba, a potem śmierć wywołała we mnie wielkie zainteresowanie do tej książki. Tak mnie zaciekawiła, że przeczytałem ją z przyjemnością. Jest to praktycznie historia o trzech bohaterach. Skylar, kobieta, która w swoim życiu wydała mnóstwo książek i jest bardzo bogata, nagle zachorowała. Postanowiła wylecieć do Indii i tam przeżyć ostatnie dni swojego życia i napisać ostatnią książkę. Gdy przyleciała do tego kraju, to poznała pewnego taksówkarza Ravisha. Zakochali się w sobie. Po drodze los chciał, że poznali, ośmioletnią dziewczynkę o imieniu Anu, która uciekła z domu przez to, że rodzice w dziecięcym wieku chcieli wydać ją za mąż. Wszyscy spotkali i poznali się w tym samym kraju. Czy Skylar i Ravish stworzą dla dziewczynki dom? Czy kobieta zdąży napisać swoją ostatnią książkę? Tego Wam nie powiem. Koniecznie przeczytaj tą historię, bo jest naprawdę super. Moja ocena to: 6000/6000 punktów. Nie może być inaczej. Pozdrawiam Wszystkich.

Tytuł i sielankowa okładka mogą sugerować romans, ale to mylący trop. Ta powieść nie opowiada o uniesieniach serca, tylko o poszukiwaniu siebie, piękna i wewnętrznego ładu. Zofia, młoda mężatka, pracuje w czasopiśmie jako redaktorka działu kulturalnego. Uwielbia otaczać się estetycznymi przedmiotami, zanurzać w filozofii i celebrować codzienność w drobnych rytuałach. Jednak jej redaktor naczelny stwierdza, że „takie teksty się nie klikają” i likwiduje dział, a Zofia zostaje zdegradowana do roli asystentki kolegi piszącego o absolutnych banałach. W domu również trudno o zrozumienie. Tomasz zawodowo testuje sprzęt elektroniczny, co w praktyce sprowadza się do piwa, gier i kolejnych „testów” strzelanek. Ich światy coraz bardziej się rozmijają, a Zofia staje się dla otoczenia kimś w rodzaju własnej prababki, sztywnej, zasadniczej i niechętnej kompromisom. Na domiar złego pewien wypadek na firmowej imprezie wystawia ją na niekorzystne komentarze. Gdy Zofia czuje, że potrzebuje oddechu, Tomasz niespodziewanie otwiera zwycięską butelkę piwa Grecos. Wygrywają wyjazd do Aten, pod warunkiem udziału w kampanii reklamowej. Opiekę nad grupą sprawuje menadżerka Andżela, chodzący słownik korpomowy, a w ekipie znajduje się cała galeria osobowości. Na miejscu Zofia jeszcze wyraźniej odstaje od reszty: gdy inni nastawiają się na balowanie, ona marzy o muzeach i rozmowach o ideach. Podczas spaceru w parku spotyka mężczyznę, który przedstawia się jako Sokrates. Zdziwiająco przypomina znanego filozofa, a w dodatku kocha dysputy o rzeczach wzniosłych. Wyraźnie próbuje zdobyć jej sympatię, a Zofia, choć zachowuje dystans, nie potrafi ukryć fascynacji. Sokrates zaczyna krążyć wokół imprezowej ekipy. Czy ma w tym ukryty cel? Greckie wydarzenia pozwalają Zofii, Tomaszowi i kilku innym uczestnikom wyprawy nabrać dystansu do własnego życia i przewartościować to, czego naprawdę chcą. Po powrocie Zofię czeka medialna burza, rozmowa z szefem i konieczność uporządkowania relacji z mężem, który zauważył jej zainteresowanie tajemniczym Grekiem. Powieść prowadzona jest spokojną, opisową narracją. Trudno się w nią wgryźć na początku, lecz kiedy akcja przenosi się do Grecji, tempo wyraźnie rośnie, zwłaszcza pod koniec, gdy poznajemy prawdę o Sokratesie i jego planie. Autorka dobrze zarysowała indywidualne charaktery: Tomasza i Kamila łączy miłość do piwa i gier, Anulka jest pełnym kontrastem dla Zofii, Kasia kąśliwa do granic, a cichy ornitolog Stanisław zaskakuje skrywanymi talentami. To nie była lekka powieść, jakiej się spodziewałam, ale cieszę się, że po nią sięgnęłam. Rozkręca się powoli, niczym introwertyk na głośnej imprezie, ale ostatecznie potrafi zaciekawić i zostawić czytelnika z kilkoma przemyśleniami. Powieść dość ciekawa i dobrze napisana, z przemyślanymi postaciami i przyjemnym klimatem Grecji, ale rozwija się powoli i nie wywołuje silnych emocji.

Powieść romantyczna z lekką, przystępną, trochę pokręconą i przewidywalną fabułą. Główną bohaterką jest kobieta o imieniu Sofia, znana i szanowana pianistka, popularna na całym świecie. Kobieta uciekła od małżeństwa, w którym czuła się samotna, uciekła też od swojego kochanka, ponieważ uważała, że uwiódł on ją wyłącznie dla swojego kaprysu. Przestała również występować na scenie, próbując odpocząć od pracy. Jednak po kilku miesiącach spędzonych w Rosji postanawia ona uporządkować swoje życie i wrócić do Rzymu do porzuconego męża, chcąc sprawdzić, czy coś się zmieniło i czy z dawnej miłości jeszcze coś pozostało. Sofia postanawia również powrócić do grania na pianinie i do występowania przed publicznością. W międzyczasie drugi z mężczyzn, próbuje ją odnaleźć i odzyskać jej względy. Jak się zakończy ta historia? Kogo wybierze Sofia? Niestety mniej więcej od połowy fabuły możemy się domyślić jakie będzie zakończenie tej powieści. Tutaj autor mógł się bardziej wysilić, aby wymyślić coś mniej przewidywalnego. Akcja tej powieści toczy się wolnym tempem. Autor porusza bardzo ważną kwestię, jaką jest zdrada małżeńska. Pokazuje również, iż nie można poświęcać się dla kogoś, kto nie zasługuje na nasze uczucie oraz nie warto uciekać od prawdziwej miłości. Szkoda, że rozpoczynając czytanie tej książki nie wiedziałam, że jest to kontynuacja jednej z poprzednich powieści Federico Moccia. Przez to potrzebowałam trochę więcej czasu na rozeznanie się w fabule. Mimo wszystko, książkę tę czyta się szybko i można przy niej spędzić relatywnie przyjemny czas. Polecam tę powieść, komuś, kto potrzebuje lekkiej, ale trochę banalnej, przewidywalnej i niewymagającej zbytniego myślenia opowieści z odrobinę przesłodzonym zakończeniem.

Opowiastka ta powinna nosić tytuł "Zakręcona kura", ewentualnie "Wszystko przez kurę", bo tak naprawdę to ona jest jej główną bohaterką. Fajne jest to, że spotykamy tu postaci poznane we wcześniejszych książkach pani Iwony, ale nawet brak ich znajomości nie wpływa na odbiór tekstu. Jest śmiesznie. Jest optymistycznie (nawet, gdy goły, obcy facet czeka w gotowości na wyrze), jestem na tak.

Literatura typowo kobieca. Nie przepadam za tego rodzaju powieściami, ale ta nawet mnie zaintrygowała. Kobiety uciśnione przez swoich mężczyzn, ich bunt i wzajemna, prawdziwa przyjażń. Wiele dramatyzmu. I piękne, sielankowe zakończenie. Brzmi mdło. No niestety trochę tak.

Długo zwlekałam z jej przeczytaniem, a to nie było czas albo chęci 😅 #zatruteserca to taki średniaczek, który czyta się bardzo szybko. Jest to historia o miłości, przyjaźni, trudnych relacjach rodzinnych a także o stracie. #zatruteserca to książka w której występuje pełno emocji, a każdy z bohaterów na swój sposób ma zatrute serce. Początkowo książka miała lepszy potencjał, jednak później zdecydowanie coś poszło nie tak. Główna bohaterka Klara mimo trudności w takim młodym życiu, nie poddaje się. Po przeczytaniu kilkunastu stron od razu na myśl mi przyszła historia Kopciuszka. Jest to historia młodej dziewczyny, która mieszka z ojcem i macochą, która bardzo ją wykorzystuje. Klara uczy się i pracuje w kawiarni. Miała internetowego przyjaciela ale kontakt im się urwał. Pewnego dnia poznaje tajemniczego chłopaka, i którym cały czas myśli. Ten wątek byłby całkiem dobry, gdyby ich znajomość rozwijała się trochę dłużej. Dziwiło mnie też trochę zachowanie głównej bohaterki, która dosyć szybko zaufała nieznajomej chłopakowi i po kilku dniach znajomości, wyobrażała sobie, że są razem i to ten jedyny na całe życie. Akcja toczy się we Wrocławiu, ale na moment przenosi się też do małej nadmorskiej miejscowości, aby poznać tajemnice z przeszłości i trochę lepiej poznać swoją mamę, która często tam przebywała. Historia okazała się być bardzo przewidywalna, dlatego zakończenie mnie nie zaskoczyło. Czytaliście? Jakie były wasze wrażenia?

To pierwsze spotkanie z tą nieznaną mi autorką i jakże wspaniałe,Pani Edyta Kahl-Łuczyńska to jest pisarką bardzo dobrą z ładnym,lekkim piórem napisała tę powieść. Historia mnie wzruszyła,porwała do czytania,poruszająca,ciekawa. Ciekawa byłam losów bohaterki jak się potoczą jej,z ciekawością dużą i z zainteresowaniem czytałam tą książkę. Bohaterowie niezwykli,świetni. Mnóstwo emocji autorka przekazała mi w książce,wzruszałam się z każdą stroną czytanej książki. Przepadłam przy lekturze,przyjemnie się czyta. Przyjemna,świetna to lektura.

„Pozerka” J. Harrow to książka, która grała że mną w pozory dokładnie tak samo, jak jej główna bohaterka gra z ludźmi. Magda to piękna, pewna siebie kobieta, która doskonale wie, czego chce. A chce prostych zasad. Bez miłości, bez zobowiązań, bez rozczarowań. Relacje mają być krótkie, wygodne i opłacalne. Brzmi chłodno? Owszem. Skutecznie? Jak najbardziej. Przynajmniej do momentu, gdy jej starannie ułożony świat zaczyna się chwiać. Autorka sprytnie prowadzi fabułę – to nie jest romans oparty wyłącznie na schemacie „ona lodowa, on ją odmieni”. Owszem, pojawia się mężczyzna, który nie pasuje do jej reguł, a nawet nimi gardzi, ale Harrow nie idzie na skróty. Zamiast tego pokazuje proces. Powolne pęknięcia w masce, drobne rysy na perfekcyjnym wizerunku i pytania, których Magda wolałaby sobie nie zadawać. Na plus zasługuje także postać Roberta „Garcii” – mężczyzny ciepłego, uważnego, a przy tym odpornego na manipulację. Jego relacja z Magdą nie jest cukierkowa ani oczywista, a napięcie między nimi wynika raczej z charakterów i doświadczeń niż z tanich dramatów. To właśnie te doświadczenia – trudne, bolesne, życiowe – nadają książce ciężaru. Alkoholizm, choroba, śmierć pojawiają się tu nie po to, by szokować, ale by przypomnieć, że za każdą maską kryje się jakaś historia. „Pozerka” to nie tylko opowieść o flirtach i uczuciach, ale także o maskach, które nosimy na co dzień. O strachu przed bliskością, o udawaniu siły, gdy w środku wszystko się chwieje. To książka, która bawi, wzrusza i zostawia po sobie myśl: może warto czasem zdjąć maskę, nawet jeśli bardzo się boimy. Idealna propozycja dla tych, którzy w romansie szukają nie tylko miłości, ale też odrobiny prawdy o życiu. To książka, która wciąga lekkim stylem, a jednocześnie zostawia po sobie refleksję. Idealna dla tych, którzy w romansach szukają nie tylko emocji, ale też sensu. Czy da się czytać z uśmiechem? Zdecydowanie tak 🙂

Nie jest to rodzaj książki po którą bym sięgnęła, ale ponieważ okazało się, że autorką jest moja znajoma, to z ciekawości przeczytałam🙂 Cóż mogę rzec.... Bardzo przyjemna, lekka historia przy której łezka w oku może się zakręcić, mimo, że czyta się ją z uśmiechem na twarzy🙂

„Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma” to lekka i przyjemna książka, która naprawdę mi się podobała. Czytało mi się ją szybko i bez wysiłku, idealnie sprawdziła się jako coś na chwilę relaksu. Fajnie było też zobaczyć przedstawione sytuacje z różnych perspektyw, co dodawało historii ciekawości. Nie była to może opowieść, która wywołała u mnie ogromny entuzjazm czy silne emocje, ale zostawiła po sobie pozytywne wrażenie i była bardzo miłą lekturą.

Ada miała jedną pasję – konie. Była wspaniałą amazonką a jej życie koncentrowało się na kolejnych prestiżowych zawodach i kolejnych zwycięstwach. Niestety pewnego dnia zdarza się wypadek. Upadek z konia odbiera Adze wszystkie marzenia. Staje się osobą niepełnosprawną i każdego dnia walczy z bólem. By zapomnieć o niepowodzeniach i porażkach swój smutek topi w alkoholu. Pewnego dnia na jej drodze staje Robert. Facet tajemniczy, również doświadczony przez los. Czy są w stanie wzajemnie sobie pomóc? Co z córką Ady, z którą ona nie ma łatwego kontaktu, czy będą w stanie się porozumieć? Historię czyta się w miarę dobrze. Nie jest zła, lecz mnie do końca nie porwała i czegoś w tej całej opowieści zabrakło. Tytułowa bohaterka nosi w sobie wielki smutek. Wydaje się wręcz, że jest to osoba która przegrała swe życie i teraz powoli stacza się na samo dno. Przegrała nie tylko życie zawodowe, lecz również prywatne. Jej relacje z córką nie należą do łatwych. Zupełnie nie potrafi z nią rozmawiać, a jej córka cały czas walczy o jej akceptację. Po wielu porażkach Ada podnosi się i odnajduje światełko w tunelu, które wskaże jej drogę – jak dalej ma żyć. Książka nie jest łatwa, ani też lekka i przyjemna, jednak ma swój klimat.

Ostatnio skończyłam audiobook Gruzińskie wino i muszę Wam coś wyznać… 😅 Na początku w ogóle mnie nie wciągnęła. Serio. Już miałam ją odłożyć i stwierdzić „to nie dla mnie”. Ale coś mnie tknęło, żeby dać jej jeszcze chwilę. I to była jedna z lepszych czytelniczych decyzji ostatnio. ❤️ Każda kolejna część historii była coraz lepsza. Im dalej, tym więcej emocji, napięcia i prawdziwego życia. Problemy, z którymi mierzy się główna bohaterka, nie są lekkie ani „instagramowe”. To trudne wybory, bolesne straty i tragedie, które mogłyby złamać niejedną osobę. A jednak w tym wszystkim widać jej ogromną siłę. Ta historia pięknie pokazuje, że nawet kiedy grunt usuwa się spod nóg, można w sobie znaleźć odwagę, by wstać i iść dalej. I właśnie to zostało ze mną najmocniej. Czasem warto dać książce drugą szansę – bo może się okazać, że skrywa w sobie coś naprawdę wyjątkowego. 🍷✨ Bardzo polecam, szczególnie jeśli lubicie historie o silnych kobietach, życiowych zakrętach i powolnym odkrywaniu własnej mocy. #recenzja #audiobook #czytambolubie #ksiazkanaweekend #silnakobieta

Oceniłabym tą książkę jako po prostu przyjemne doświadczenie, prosta historia na rozluźnienie. Zero przekombinowania, dobry język i narracja. Minusem był na pewno wątek Alka (w mojej ocenie zupełnie źle poprowadzony) i szkoda że wątki są mocno porozsypywane i jakby niedokończone (np. motyw ważek, przemyślenia bohaterki czy śmierć, która w książce odgrywa dość dużą rolę), ale poza tym pozycja całkiem w porządku.