Jestem. Filozoficzne pytania, które zadają sobie dzieci

Chlupie, szumi, kapie, pluska, bryzga i faluje. Jako jedyna może być ulotnie niewidzialna, mokra i bardzo twarda. Na co dzień po prostu akceptujemy to, że jest. Raz jej pragniemy, innym razem szczerze nie znosimy, zwłaszcza, gdy ze spowitego szarością nieba pada bez ustanku. Ale woda, która dla nas jest taka pospolita i niepozorna jest naszym największym skarbem. Mamy jej pod dostatkiem, a przynajmniej tak nawykliśmy sądzić. Przecież susze i brak źródeł wody pitnej to problemy krajów o terenach pustynnych i przeludnionych… Nic bardziej mylnego. Czy wiecie, że coraz większe obszary naszego kraju są zagrożone znaczącymi deficytami wody, np. Polska Centralna, w której mieszkam? A woda pitna (słodka) stanowi zaledwie 3% ziemskich zasobów tego niezwykłego składnika, który niesie i utrzymuje życie na planecie? O tym, jak ważna jest woda i jak ogromne ma znaczenie dla zdrowia człowieka, życia ludzi, zwierząt i roślin przeczytacie w książce Christiny Steinlein i Mieke Scheier „Woda źródło życia” @wydawnictwobabaryba Jednak poza informacjami o istotności obecności wody dla prawidłowego funkcjonowania planety poruszono w niej tematy związane z zagrożeniami wynikającymi z destrukcyjnego wpływu działalności człowieka na środowisko i klimat, którego skutki oddziałują również na dostępność i jakość zasobów wody. Autorka w prosty i przystępny sposób opisuje występujące zagrożenia i ich przewidywalne konsekwencje. Nie straszy, jednak zmusza do zastanowienia się nad tym, jak możemy przeciwdziałać degradacji naszej planety przez nas samych… Bo nic nie zagraża życiu na Ziemi tak bardzo jak człowiek… To bardzo ważna książka, która w mądry sposób zwraca uwagę na kwestie, które często są ignorowane, bo przecież nas to nie dotyczy… Ale czy na pewno? Tę książkę trzeba znać.

Czytamy dużo książek, o ciele człowieka też już mieliśmy wiele, więc każda kolejna może okazać się niewystarczająco ciekawa. "Co kryje ciało?" okazało się bardzo dobrą lekturą, która spodobała się mojemu pięciolatkowi. Pomysł wykorzystania kolorowych folii do oglądania ilustracji jest świetny. Dzięki temu książkę można oglądać na kilka sposobów. Minus za to, że nie zawsze te ilustracje są czytelne.

Niezwykle ciekawa i nietypowa książka, która w zabawny, a zarazem rzetelny sposób opowiada o tym, jak zmieniały się nawyki higieniczne ludzi na przestrzeni wieków. Autor w lekki, czasem humorystyczny sposób przybliża fakty, które z jednej strony mogą szokować, a z drugiej – bawią i uczą. To świetna lektura dla osób ciekawych historii codzienności, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w nieoczywisty sposób. Czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem – zaskakuje niemal na każdej stronie.

Ciekawa forma książki popularnonaukowej - przekazywanie wiedzy przez komiks. Strona wizualna jest bardzo atrakcyjna, więc może zaciekawić każdego, niekoniecznie miłośnika kotów. Dużo tu faktów z życia kotów i ich udomawiania i jest to różnorodna wiedza, zahaczająca nawet o genetykę. Warto się zapoznać z tą książką.

Wielki Wybuch, powstanie wszechświata, naszej galaktyki, a także naszej planety oraz jej mieszkańców to zagadnienia dość trudne i skomplikowane, z którymi nawet dorośli niejednokrotnie mają problem. Problem, by je zrozumieć, by ogarnąć je naszymi umysłami. ‘Niemożliwe” Catariny Sobral od Wydawnictwa Druga Noga to idealna książka stworzona z myślą o maluchach, o dzieciach wkraczających w wiek pytań. W bardzo przejrzysty, prosty sposób oraz również przy pomocy bardzo kolorowych, kontrastowych rysunków pokazuje, czym jest Wszechświat i jak powstał. Tej książce nie można odmówić pomysłowości, przemyślanie ułożonej wiedzy dawkowanej bardzo ostrożnie, aby każde dziecko było w stanie zrozumieć, o co w niej chodzi. Ilustracje są dość proste, z pewnością przyaciągną uwagę młodszych czytelników. Książka sprawdzi się w domowej biblioteczce, jak i w przedszkolu. Ma siłę przyciągania, niczym Ziemia.

Gotowanie to dla wielu czysta przyjemność i rozkosz, ale dla innych, do których zaliczam się ja, niestety, ale jest to pewnego rodzaju katorga czy przykry obowiązek. Nigdy specjalnie akurat ta czynność, nie sprawiała mi większej satysfakcji, chociaż przyznam, że pozytywne opinie na temat moich potraw zawsze gdzieś tam przyjemnie podbudowywały moje ego. Wychowałam się na tradycyjnej polskiej kuchni, moja mama była pasjonatką gotowania i wymyślania dla naszej rodziny przeróżnych nietypowych dań, podziwiałam ją zawsze za to, że z niczego potrafiła stworzyć fantastyczne jedzenie i za to, że nic nie marnowała, nie wyrzucała nigdy żywności do śmieci, jak to niestety robi wiele osób, choć nie przyznaje się do tego. Nie przywiązuję większej wagi do tego co jem, aczkolwiek staram się odżywiać w miarę zdrowo i regularnie, ale sami zapewne wiecie, jak to jest. Czasem zdarzy się jakieś danie na szybko, czy fast food, mówiąc wprost. Posiadając dwoje dzieci, w tym jedno z dosyć poważnymi problemami żywieniowymi, byłam zmuszona do tego, żeby wziąć się w garść i zająć tą niezbyt lubianą przeze mnie dziedziną życia i wydaje mi się, że nawet nie wyszło mi to tak źle, ale o to musicie już Moi Drodzy Czytelnicy zapytać moich bliskich:))) Książka "Daj gryza..." według mnie jest w miarę dobrym przewodnikiem po jedzeniu nie tylko dla dzieci, do których głównie jest skierowana, ale tak samo do osób w każdym wieku. To takie kompendium wiedzy, nietypowych historii i intrygujących ciekawostek, o których często nie wiemy, czy mamy tylko bardzo ogólne pojęcie. Rozumiem, że autorzy musieli mocno się spiąć w wyborze najważniejszych według nich informacji i w zasadzie nie można się tutaj do czego przyczepić, ale w czasach permanentnego niemalże atakowania nas czy właśnie bardzo młodych ludzi kolorowymi czy krzykliwymi obrazami, trochę jak dla mnie tu tego za dużo, ciężko skupić się na konkrecie , a to chyba też ma znaczenie, żeby przekazać jakąś tam wiedzę. Za dużo tych soczystych, kwiecistych, zbyt intensywnych, efekciarskich bodźców, które niekoniecznie takiego małoletniego czytelnika zachęcą do poznawania historii związanej z jedzeniem. Już nie wspominając o niektórych przepisach kulinarnych, do których składniki raczej ciężko byłoby zdobyć, nie mówiąc o ich wykonaniu. Brak jakiejś konsekwencji, z jednej strony książka skierowana do młodego czytelnika, a z drugiej za dużo tu momentami tzw. dorosłych treści. Mimo to uważam, że można po nią sięgnąć, żeby czegoś tam się jednak dowiedzieć:)

Ciekawie zilustrowana książka, która zachęca do aktywnego spędzania czasu na dworze i samodzielnego poznawania przyrody. Kilka pomysłów zaczerpniętych z tej książki uatrakcyjniło nam spacery po parku (leśne grzechotki były super i dla prawie dwulatka i dla pięciolatka). Warto przeczytać i zagłębić się w naturze.

"Teoria względności i jej tajemnice" to niezwykle interesująca, a do tego wspaniale zilustrowana książka, w której młody czytelnik ma okazję poznać takie pojęcia jak np.: prędkość, czas, przestrzeń, ruch, względność, mion. Przedstawione eksperymenty myślowe pozwalają pobudzić wyobraźnię i wziąć udział w naprawdę absorbujących podróżach - m.in. w kierunku Proximy Centauri, a to wszystko pod bacznych okiem doktora Einsteina. Nieustannie podziwiałam osoby, które podejmują się wytłumaczenia niezwykle skomplikowanych rzeczy innym. Tematyka, z jaką mamy do czynienia w tej książcezdecydowanie jest jednym z takich trudnych obszarów. Forma przyjęta w publikacji nie zniechęca, a wręcz zaprasza do poznania fascynujących zagadnień z zakresy fizyki. Najpierw dowiadujemy się, czym właściwie jest teoria względności Alberta Einsteina i jak jej autor, będąc jeszcze nastolatkiem wracał nieustannie do takich pojęć jak czas i przestrzeń, by móc je lepiej zrozumieć. Następnie czytamy o pomiarach czasu, różnych rodzajach zegarów, o pomiarach przestrzeni i prędkości, o ruchu. Najciekawszy moim zdaniem jest fragment opisujący podróż do przyszłości, gdzie w przystępny sposób został wyjaśniony upływ czasu oraz różnica wieku, która przed tą podróżą nie istniała, a po niej wyniosła aż 9 lat!!! "Einstein wyobrażał sobie, że jazda na promieniu światła musiałaby być bardzo szalona i niesamowita. Zastanawiał się też, jak wyglądałby sąsiedni promień światła, który przemieszczałby się tuż obok z tą samą prędkością." Książka jest naprawdę fajnie wydana. Liczne, niezwykle barwne, a niekiedy również humorystyczne ilustracje (dziadzio Einstein robi furorę!!!) zdecydowanie ułatwiają zrozumienie skomplikowanych zagadnień. Tekst współgra z całością, a zróżnicowanie wielkości i kroje czcionki dodatkowo sprawiają, że łatwiej się skupić na poszczególnych fragmentach. Użyty język pozwala na zrozumienie większości zagadnień. Duże wydanie, twarda oprawa to dodatkowe atuty książki. "Teoria względności i jej tajemnice" jest przeznaczona dla dzieci w wieku około 9-11 lat, ale młodsze również wykazują zainteresowanie. Dorośli nie powinni się wstydzić sięgnąć po tę publikację, ponieważ na naukę nigdy nie jest za późno - szczególnie, jeśli przybiera ona taką fajną i przystępną formę. Zainteresowanych odsyłam do książki "KOSMOS i jego tajemnice", która ukazała się w ramach serii.

Książka w modnym obecnie duchu cialopozytywnosci. W bardzo prosty sposób pokazuje że każde ciało jest super. Niestety nie porwała mojego 3.5 latka. Przeczytaliśmy raz bo mówi o ważnych dla mnie rzeczach, które staram się wyjaśniać dziecku ale po raz kolejny nie chciał do niej wracać, ani specjalnie oglądać obrazków. Może dlatego że tekstu jest malutko na każdej ze stron i jest baaaardzo prosty, może trochę nudny....

Wydawało mi się, że o grzybach wiem sporo, to jednak w „Fungarium” znalazło się mnóstwo faktów, o których nie miałam pojęcia! Myślę, że wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak dużo różnych gatunków zaliczanych jest do grzybów. Ta przeogromna różnorodność sprawia, że są to najbardziej niezbadane organizmy na Ziemi. Tym bardziej podziwiam autorów tej publikacji, że podjęli się wyzwania, by napisać książkę o królestwie grzybów, w dodatku skierowaną do młodych czytelników. Początkowe rozdziały przybliżą nam nieco taksonomię grzybów. Autorzy przedstawią nam poszczególne rodziny, zaliczane do tego królestwa, wspomną nieco o ich sposobach odżywiania, czy rozmnażania . Na wykonanych tuszem i piórem rycinach będziecie mieli okazję przyjrzeć się ogromnej różnorodności zarodników, które zadziwiają wręcz mnogością kształtów czy ewolucyjnych adaptacji do środowiska, w którym dany grzyb bytuje. I choć niewątpliwie trudno mówić o grzybach bez znajomości podstaw ich fizjologii, to muszę przyznać, że czułam lekki niedosyt po lekturze pierwszych kilku stron „Fungarium”. Mając pewną wiedzę na temat rozmnażania grzybów odniosłam wrażenie, że przez próbę spłycenia tematu (a wierzcie mi, jest on dość rozległy i niełatwy) w rozdziale zapanował pewien chaos. Wydaje mi się, że dzieciom w wieku szkolnym może być trudno poruszać się po omawianych tu zagadnieniach. Na szczęście prawdziwa magia książki zaczyna się dalej i nawet jeśli pierwsze strony Wam także nie przypadną do gustu, to absolutnie się nie zrażajcie i czytajcie dalej! Kolejne rozkładówki zabiorą Was do przeróżnych ekosystemów. Zwiedzicie nawet lasy tropikalne czy wysokie górskie szczyty, a przy tym przyjrzycie się zasiedlającym je grzybom! Poznacie zasłoniaka alpejskiego i strzępiaka brązowooliwkowego, bez których część górskiej roślinności nie mogłaby przetrwać w surowym klimacie. Przyjrzycie się także różnym grzybom saprotroficznym, które rozkładają martwe rośliny i dbają o estetykę naszych lasów. Co ciekawe, każdy z ekosystemów został przez ilustratorkę przedstawiony na przepięknej ilustracji, gdzie bawiąc się skalą zestawiła ze sobą wiele najciekawszych grzybów z danego obszaru. Autorzy na kartach książek zebrali również najciekawsze informacje o poszczególnych rodzinach grzybów. I muszę przyznać, że to właśnie ta część „Fungarium” podobała mi się najbardziej. Ciekawostka goni ciekawostkę, a mnogość zadziwiających faktów naprawdę imponuje. Czy wiedzieliście, że za procesy czarownic w Salem najprawdopodobniej odpowiedzialna była… buławinka czerwona?! Spożycie skażonego tym grzybem zboża powodowało halucynacje, ale mogło doprowadzić także do martwicy tkanek i gangreny (choć dodam, że ergotamina, odpowiedzialna za te działania jest stosowana w medycynie). Kolejną informacją, która bardzo mnie zaskoczyła był fakt istnienia grzybów zombie! I choć nie mają one nic wspólnego z horrorami, to muszę przyznać, że ich działanie na organizm owadów jest dość… przerażające. Grzyby z rodzaju Ophiocordyceps po zaatakowaniu osy czy mrówki infekują ich układ nerwowy, zmuszając owady do wejścia na drzewo i wgryzienia się w położone wysoko liście czy gałęzie. Dopiero po tym fakcie grzyby atakują cały organizm, rozsiewając zarodniki. Migracja os czy mrówek po porażeniu grzybem umożliwia mu uwolnienie zarodników na duże odległości. Zadziwiająca przebiegłość jak na tak stosunkowo nieskomplikowany organizm! Takich zaskakujących informacji znajdziecie w „Fungarium” wiele. Sprawdzicie co Internet ma wspólnego z siecią mikoryzową i dowiecie się, które grzyby uratowały ludzkość przed bakteriami. Na sam koniec dodam, że oprócz wielu fascynujących ciekawostek ogromnym plusem „Fungarium” są niezwykle atrakcyjne ilustracje. O ile początkowe ryciny są stosunkowo proste, to kolejne strony przywitają Was niezwykle barwnymi i bardzo okazałymi obrazkami. Misterność ich wykonania naprawę zadziwia i sprawia, że lektura książki jest naprawdę bardzo przyjemna. Polecam „Fungarium” czytelnikom od 9. roku życia. Będzie to ciekawa podróż do królestwa grzybów, która zaskoczy Was nie jedną informacją. Czytelnicze Podwórko

Niezwykła książka. Dzięki niej możemy zobaczyć przez magiczne soczewki, ciekawe życie dinozaurów oraz zobaczyć jakie rośliny i inne stworzenia wówczas chodziły po świecie. Niesamowita podróż, która prowadzi nas po dawnych dziejach ziemii. Podglądanie dawnego świata jest fascynujące i magiczne i zajmuje wiele godzin. Jesteśmy ogromnymi fanami tej serii. Serdecznie polecamy.

Książka "Układ Słoneczny. Nasze miejsce w kosmosie" Jon'a Chad'a i Rosemary Mosco zabiera nas w fantastyczny świat komiksu idealnego dla starszych przedszkolaków i dzieci ze szkoły podstawowej. Pięknie wydana w twardej oprawie książka przyciąga nie tylko ilustracjami, ale również treścią. Wiele ciekawostek ubranych w taką formę przekazu, że przyswoi ją dosłownie każdy. Podróż zwierzaków połączona z faktami to istna perełka wśród książeko o Układzie Słonecznym. Zdecydowanie zachęca do pokochania komiksów. Powinna znaleźć się w każdej bibliotece, gdzie wśród domowników żyje mały człowiek interesujący się takim tematem. Polecam

W końcu książka która naprawdę pokazuje jasno co zrobić, jak się martwimy. Bez nadmiernej filozofii. Bez teorii. Za to holistycznie, bo z uwzględnieniem i głowy i ciała. Króciutka. Prosta. Bardzo nam pomogła. Czytałam przed nią 3 książki dla dorosłych (nurt teorii poznawczo behawioralnej) i 2 dla dzieci. Konsultowałam się z psychologiem. I wszystkie rady skupiają się na pracy z głową . A nam właśnie skupienie się na głowie powodowało ruminację - ciągłe przetwarzanie tych samych leków, w kółko i do znudzenia. A pomogło nam skupienie się na ciele: basen, ćwiczenia, śmiech i "stawianie granic" dla zmartwień.

Czasami trudno jest karmić małego niejadka. Wtedy z pomocą mogą przyjść takie książki jak "Niesamowite nasionka". Pięknie zilustrowana książka zawiera dużo informacji na temat nasion, które podane są w sposób przystępny i atrakcyjny dla dzieci. Lektura może zachęcić do próbowania różnych nasion (na przykład orzechów czy słonecznika). Fajnie, że powstają takie publikacje. Bardziej lubię książkę Ewy Podleś o warzywach, ale i tę szczerze polecam.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Wielkoformatowa książka przeniesie was w fascynujący, aromatyczny, ale też odrażający świat pełen zapachów. Autorka na wstępie wyjaśnia, czym tak właściwie jest zapach, dlaczego mamy zdolność czucia różnych woni oraz klasyfikuje narzędzie węchu według jego kształtu (ja mam podobno nos płaski, a Ty?), ale to dopiero początek tego, co czeka nas w dalszej części książki. Monika Utnik jak zwykle podeszła do tematu kompleksowo dlatego też przeczytacie m.in. o wielozadaniowym węchu zwierząt, któremu zawdzięczają obronę, pożywienie czy partnera, dowiecie się, czym są feromony, jak działa niewiarygodna pamięć zapachowa, kim są ludzie nosy i dlaczego noworodek pięknie pachnie, a od dziadków czuć specyficzny zapach starości. Poznacie najsłynniejszych perfumiarzy, wiele powiedzeń związanych z zapachami np. że ktoś nie śmierdzi groszem, albo leży i pachnie, a także tzw. aromamarketing, przez który w konkretnych sklepach wydacie więcej kasy, niż zamierzacie. Autorka zdradza nam, czym pachną stare książki, jak pachniały poszczególne epoki i co czujemy na leśnym spacerze. Znajdziecie fakty odnoszące się do zapachów zaczerpnięte z historii, sztuki, a nawet światowej kuchni. Jednak dla małych czytelników dopełnieniem świetności tej książki będzie z pewnością jej ostatni rozdział zatytułowany "Pierdy i pierdnięcia"! Po raz kolejny jestem pod wrażeniem tak wszechstronnej i dopracowanej książki, która zaciekawi nawet dorosłego! Ilość przekazywanej wiedzy oraz rewelacyjnych ilustracji jest oszałamiająca, a pięknie wydanie daje dodatkową przyjemność z obcowania z tą książką. Na pewno wam się spodoba. To prawdziwa księga zapachów! (Odejmuję jedną gwiazdkę za ogromny format książki, który nie należy jednak do najwygodniejszych :))

Bardzo wartościowa pozycja! W prosty i zabawny sposób tłumaczy trudne zagadnienia dotyczące mikroorganizmów i pokazuje, że świat mikrobów może być fascynujący. Pomaga zrozumieć różne procesy zachodzące w naszym ciele, jak i wokół nas. Polecam! Naprawdę warto.

Zajrzymy tu do wnętrza rzeczy, które widzimy prawie każdego dnia — mrowiska, lodówki, odkurzacza czy ekspresu do kawy. Czy wiecie, jak to wszystko działa? Ja szczerze przyznaję, że nie 🙂 Choć w dzieciństwie uwielbiałam oglądać program „Galileo”, pokazujący, jak coś jest zrobione. Właśnie z nim na początku skojarzyła mi się ta książka. Po raz pierwszy mieliśmy okazję czytać książkę tego typu — z przekrojami i wyjaśnieniami, jak działają różne otaczające nas rzeczy. Każda strona to ilustracja pełna detali, pokazująca, jak naprawdę funkcjonują przedmioty, które wydają się nam oczywiste. Wyróżnia się tu także czarne tło. To nie jest typowa encyklopedia — nie zanudzi was i nie będzie zbyt skomplikowana. Teksty są krótkie, przystępne i często napisane z humorem, dzięki czemu nawet złożone mechanizmy stają się zrozumiałe dla dzieci. Uważam, że taka książka sprawi, iż dziecko będzie uważniej przyglądać się rzeczom, które go otaczają. Po przeczytaniu przygotujcie się na kolejne pytania: „A jak to działa?” 😄 Do tego rodzice z pewnością nie będą się nudzić podczas czytania — sami będziecie ciekawi, co jest w środku.

Piękna pozycja z urokliwymi ilustracjami. Zachęca do zatrzymania się i obserwowania świata. Opisuje powstawanie różnych zjawisk przyrody, jak np. tęczy czy gwiazd, w prosty i zrozumiały sposób. Sprawdzi się zarówno dla dzieci, jak i dorosłych (jako przypomnienie o tym, ile cudów dzieje się dookoła nas).

Idealna książka dla dzieciaków zafascynowanych ciałem. Moja trzylatka właśnie odkryła, że w ciele ma twarde części - ta książka bardzo przystępnie wytłumaczyła co to, te twarde części są. :) W trakcie lektury trzeba wykonywać zadania, które pozwalają rozeznać się dziecku we własnym ciele i odnieść tekst do niego. Pierwszego dnia przeczytaliśmy ja 5 razy!