Jelita

Jeden z moich ulubionych polskich autorów. Ojciec autora był Rosjaninem. Pomimo to był polskim PATRIOTĄ !!! Podczas okupacji był w AK. Działał w konspiracji w Wilnie i Warszawie. Autorytet moralny w czasach stalinizmu. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. Swoją powieść historyczną o Bolesławie Chrobrym pisał prawie przez całe życie, 27 lat Całość ukazała się w latach 1947/55. To epicka opowieść o początkach państwa polskiego. To książka dla miłośników historii pragnących dowiedzieć się więcej o przeszłości, ale też poczuć ducha epoki. Nie będę ukrywał, przynajmniej na początku, lektura książki wymaga trochę czasu, aby przyzwyczaić się stylu prozy. Książka napisana pięknym językiem, niesamowite opisy itd, itp. za długo by trwało wypisywanie tych wszystkich naj.. naj... Należy do najlepszej prozy w polskiej literaturze. Cały czas szukam współczesnego polskiego pisarza, obdarzonego przynajmniej namiastką talentu autora. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać pozytywnie, negatywnie , albo wcale nie oceniać. Przeczytać tak czy tak, MUSISZ !!!. Z czystym sumieniem POLECAM !!!

Jeden z moich ulubionych polskich autorów. Ojciec autora był Rosjaninem. Pomimo to był polskim PATRIOTĄ !!! Podczas okupacji był w AK. Działał w konspiracji w Wilnie i Warszawie. Autorytet moralny w czasach stalinizmu. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. Swoją powieść historyczną o Bolesławie Chrobrym pisał prawie przez całe życie, 27 lat Całość ukazała się w latach 1947/55. To epicka opowieść o początkach państwa polskiego. To książka dla miłośników historii pragnących dowiedzieć się więcej o przeszłości, ale też poczuć ducha epoki. Nie będę ukrywał, przynajmniej na początku, lektura książki wymaga trochę czasu, aby przyzwyczaić się stylu prozy. Książka napisana pięknym językiem, niesamowite opisy itd, itp. za długo by trwało wypisywanie tych wszystkich naj.. naj... Należy do najlepszej prozy w polskiej literaturze. Cały czas szukam współczesnego polskiego pisarza, obdarzonego przynajmniej namiastką talentu autora. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać pozytywnie, negatywnie , albo wcale nie oceniać. Przeczytać tak czy tak, MUSISZ !!!. Z czystym sumieniem POLECAM !!!

Zofia Kossak-Szczucka to osoba, która wywodzi się z bardzo znanej rodziny. Jej wujem był Wojciech Kossak, dziadkiem Juliusz Kossak a natomiast siostrami stryjecznymi były: Magdalena Samozwaniec oraz Maria Pawlikowska-Jasnorzewska. Mimo, że wywodziła się z malarskiej rodziny to ona sama została pisarką. Debiutowała w 1922 roku powieścią Pożoga. Ja natomiast opowiem Wam o powieści pt. "Błogosławiona wina", która ukazała się w 1953 roku. Ja miałem przyjemność czytać powieść tę wydaną w 1977 roku przez Instytut Wydawniczy PAX. Głównym bohaterem tej powieści jest książę Mikołaj Sapieha, który wyjechał do Rzymu na pielgrzymkę w celu szukaniu ratunku w jego chorobie. Mężczyzna dużo czasu spędził na modlitwach przed obrazem Matki Boskiej Gregoriańskiej. Modlitwy przyniosły skutek i książę wyzdrowiał. Lecz wraz ze zdrowiem do Mikołaja Sapiehy trafiło przekonanie, że Matka Boska powinna zawitać do jego miasta, którym był Kodeń. Z związku z powyższym dokonuje on świętokradczego czynu czyli kradzieży obrazu i wywiezienie go z Rzymu. Muszę trochę zaspojlerować (chociaż ktoś kto troszkę śledzi historię będzie to wiedział) i obraz trafił do Kodnia. Lecz jakie to wywołało konsekwencje dowiecie się z kart powieści, która nie jest jednoznaczna. W sumie sam tytuł na to wskazuje, gdyż trudno by wina była błogosławiona. Jako, że to książka stara to jej układ jest inny od powieści wydawanych współcześnie. Dlatego też czytało mi się ją dość ciężko, chociaż ma ona ledwie 183 strony, na przeczytanie których potrzebowałem pięciu dni oraz pięciu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 233 miejscu wśród 326 książek Przeczytanych na tronie. Oczywiście gorąco ten tytuł polecam, bo jest napisany bardzo dobrze i warto znać tę powieść. https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Opowieść o buncie niemieckim w Krakowie czasów jeszcze księcia Łokietka. Pisane w czasie zaborów, powieść swoich czasów, antyniemiecka, patriotyczna. Autor przedstawia nam Kraków oczami kilkorgu bohaterów, w tym również niemców, a zwłaszcza pewnej niewiasty, bo w każdej powieści musi być wątek romantyczny, dzielny bohater i piękna, wojna i niebezpieczeństwo, oraz wielka polityka. To wszystko tutaj jest, choć dla mnie za mało życia codziennego, przyrody, przedstawiania świata. Ale taki już Kraszewski jest.

Autorka - patriotka - polska bohaterka, przeczytaj biografię. Kandydatka do nagrody Nobla, za cykl książek o starożytności bardzo popularnych w USA. Skreślona z listy kandydatów na wniosek organizacji żydowskich za antysemityzm (sic!). Współzałożycielka "Żegoty"organizacji pomagającej Żydom podczas II wojny światowej. Odznaczona medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Patrzę na kobiety obecne współcześnie w życiu politycznym i kulturalnym Polski i mam wrażenie, że coś poszło nie tak. Czy winą jest tylko pochodzenie i wychowanie ? Szkoda !!! Proza autorki należy do moich ulubionych. Mam nadzieję, że Tobie też się spodoba !!! POLECAM !!!

„Stach z Konar” to jedna z późniejszych powieści tego najpłodniejszego z polskich pisarzy. Jak podaje wikipedia Józef Ignacy Kraszewski jest rzeczywiście pisarzem z największą liczbą publikacji na koncie w Polsce, na świecie zaś zajmuje siódme miejsce. Powieść dzieje się w XII wieku i opowiada o czasach Kazimierza II Sprawiedliwego. Postać Stacha z Konar jest właściwie mało znacząca, wprowadzona po to, aby opisać wypadki jakie miały wtedy miejsce. Jednakowoż od czasu do czasu się pojawia, choć nie zaznacza wyraźnie swojej obecności. Kto zatem gra pierwsze skrzypce? Oczywiście król Kazimierz II Sprawiedliwy, który rywalizuje o tron ze swym starszym bratem Mieszkiem. Mamy tu polityczne przepychanki, walkę o tron, wojenne wyprawy, oblężenie Wawelu czy też podstępne kobiety, które za pomocą guseł i czarów chcą zmusić mężczyzn by byli im ulegli. Trochę przypomina to „Starą Baśń” tego samego autora, choć tutaj czary może nie są aż tak ważne i szeroko opisane. Wszystko to sprawia, że książkę czyta się z zainteresowaniem, choć zdarzają się fragmenty nudniejsze to generalnie autor pisze bardzo porywająco. Jeszcze uwaga o dwutomowym wydaniu przez Hachette Polska. Nie wiem czy tekst był poddawany jakiejś korekcie, ale chyba nie, bo roi się tutaj od tylu błędów, literówek, źle postawionych znaków itp., że zgroza! To moim zdaniem duże niedopatrzenie. Na koniec taka refleksja, że Polacy nie gęsi, swój język mają i posiadając takich twórców jak Kraszewski, Lem czy Myśliwski nie mamy czego się wstydzić i na pewno nie jesteśmy gorsi od Anglosasów. Polecam. Siedem gwiazdek (bardzo dobra).

Czytelnik znajdzie w tej książce szereg trafnych spostrzeżeń i refleksji, włożonych przez autora w dialogi znanych postaci historycznych, z których wynika przesłanie, dlaczego polsko-litewska kampania w księstwie moskiewskim na początku XVII wieku zakończyła się ostatecznie niepowodzeniem. Poza tym pełno w powieści opisów walk i przygód, których uczestnikami byli trzej młodzi i silni bracia cioteczni i stryjeczni o nazwisku Lis.

Podeszłam do tej książki z ogromnym zapałem i tak samo wielkimi nadziejami. Dziewiętnastowieczna powieść, w której akcja dzieje się w starożytnych Pompejach - to coś wprost dla mnie. Niestety trochę się zawiodłam. Sama pomysł na książkę , a nawet akcja są niewątpliwie ciekawe i mogłyby być bardzo wciągające, gdyby nie sposób prowadzenia tejże akcji. Styl autora, a także umiejętności pisarskie nie uniosły tematu. Moim zdaniem powieść historyczna powinna być znacznie obszerniejsza, operować w swej narracji detalami historycznymi i kulturowymi , które autor co prawda wykorzystał w opisach, ale zostało to zrobione "po łebkach". Mam problem z oceną tej książki, gdyż zawiera przesłanie, które jest moim mottem życiowym. Z bólem serca daję sześć. Siedem to jednak za wysoko.

Tematem książki są dzieje młodego wiejskiego chłopaka, Hanusza Bystrego, jego przygody w czasie poszukiwania ojca znajdującego się w niewoli tureckiej. Wszystko to jest ściśle powiązane z historią diamentu, zwanego Okiem Proroka, który to diament został powierzony Hanuszowi na przechowanie przez Kozaka Semena. Czas akcji to okres panowania Zygmunta III, lata 1614-1624. Powieść czyta się szybko, pomimo archaizowanego języka. Plusem jest bardzo dobra charakterystyka środowisk, w których rozgrywa się akcja książki, minusem natomiast słaby zarys samych bohaterów jako jednostek.

Genialny początek cyklu ! Okres panowania Bolesława Chrobrego i jego wojny z niemieckim cesarzem Henrykiem oraz ciągłe walki na pogańskim Połabiu. Autor świetnie wpasował narrację swojej książki w realne wydarzenia historyczne a przez to, że wydarzeń nie brakowało samą książkę czyta się bardzo szybko z zapartym tchem. Wciąga i zachęca do sięgnięcia po drugi tom.

[...] Swen mówił prawdę. Stefan pochodził z rodziny arystokratycznej, a stał się jej „zgniłą latoroślą”. Czyż nie tak? [...] Tę zdolność doznawania wrażenia radości dało mu też więzienie. Uczucie wolności potęgowało teraz tę radość, czyniąc z niej niemal rozkosz. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Przy okazji tak barwnej opowieści możemy śmiało zanurzyć się w przygodę i wybrać się w kolejną fascynującą podróż przetartymi ścieżkami, wytyczonymi przez Autora. Nowy marynarz, który zostaje zaokrętowany na pokład szkunera Witeź, jest bardzo tajemniczy co do swojego prawdziwego nazwiska, jak i swojej przeszłości więziennej. Równie szybko okazuje się, że Kapitan Olaf Nilsen, właściciel szonera, skrywał własne tajemnice. A załoga nie jest taka jednolita i godna zaufania, jak mogłoby się wydawać. To pełna przygód historia. Towarzysząc bohaterowi możemy odrywać wraz z nim piękno i stawiać czoła niebezpieczeństwom, które napotyka podczas wędrówki po morzach, odwiedzając egzotyczne krainy. Ponownie przy okazji i tej książki polecam kanał : Audiobook. Przygoda z książką. Czyta Robert Fraś Trochę na przyspieszonych obrotach, ale i tak fantastycznie się tego słuchało 😉👍 P O L E C A M ! 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐙𝐃𝐄𝐂𝐘𝐃𝐎𝐖𝐀𝐍𝐈𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Należy nadmienić, ze powieść ta trafiła do serii książkowej Przygoda. Awantura. Sensacja, w skrócie PAS, wydawanej przez Wydawnictwo Poznańskie w latach 1957–1960. Cykl, zgodnie z nazwą, zawierał utwory kryminalne, przygodowe i fantastykę. Publikowano teksty autorów polskich oraz klasykę prozy obcej. W serii opublikowano jedne z pierwszych polskich powieści fantastyczno-naukowych po wojnie: Krater czarnego snu Zegalskiego i W pogoni za Czarnym Karłem Morskiego. Tu zadebiutował Czesław Chruszczewski. 𝗭𝗮𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼ść 𝘀𝗲𝗿𝗶𝗶 : Czesław Chruszczewski – Bardzo dziwny świat Ferdynand Antoni Ossendowski – Biały kapitan Tadeusz Kudliński – Dagerotyp Mr. Drumana Malwina Szczepkowska – Dom chorych dusz Arthur Conan Doyle – Dr Watson opowiada Eryk Wilk – Droga na ring Henry Rider Haggard – Kleopatra Witold Zegalski – Krater czarnego snu Malwina Szczepkowska – Maska profesora Brandla Frank Norris – Ocean przyjdzie po ciebie Przemysław Bystrzycki – Operacja "Milczący most" Matthew Gregory Lewis – Postrach Wenecji Arthur Conan Doyle – Sherlock Holmes niepokonany Malwina Szczepkowska – Tajemnica za każdymi drzwiami Arthur Conan Doyle – Trujące pasmo Eugeniusz Morski – W pogoni za Czarnym Karłem *𝗦𝘇𝗼𝗻𝗲𝗿 - ta. długi wąski statek dwu lub trójmasztowy, z jednym masztem pełnym i jednym albo dwoma bez rei. Ma dwa lub więcej masztów o ożaglowaniu skośnym. Przy dwóch masztach pierwszy jest niższy lub równy drugiemu. Typy z wyższym pierwszym masztem to jol i kecz. Inne nazwy to : szkuner, skuner. -szkuner gaflowy, bardzo popularny, np. ORP Iskra I -szkuner bermudzki -szkuner sztakslowy, np. Zawisza Czarny II W przypadku szkunerów trójmasztowych na **bezanmaszcie nie ma żagli rejowych. **𝗕𝗲𝘇𝗮𝗻 – tylny żagiel na jednostce żaglowej, co najmniej dwumasztowej, pod warunkiem, że jest to ożaglowanie skośne (suche), np. na jolu, keczu, barkentynie, czy barku. Na brygantynie tylny maszt to zwykle grotmaszt, podobnie na brygu.

Powieść historyczna pisana podczas wojny, wydana 1945 roku. Opowiadająca o stosunkach pierwszych Piastów z Wikingami. Akcja powieści, rozgrywa się, w lach 995 - 1000. Głównymi opisanymi w niej wydarzeniami historycznymi, jest Zjazd Gnieźnieński, i bitwa morska pod Svold. Tytułowym bohaterem, jest rycerz Bronisz Ganowicz, wywodzący się z kujawskiego rodu książęcego, spokrewnionego z Piastami. Bronisz jest starszym bratem, pierwszego polskiego pochodzenia, arcybiskupa gnieźnieńskiego Bossuty, zaufanym doradcą do spraw pomorskich Bolesława Chrobrego, i jego politycznym wysłannikiem na dwór siostry władcy, Sigridy królowej Szwecji, i następnie Danii, matki króla Anglii Kanuta Wielkiego. Sam fakt, iż w książce napisanej podczas okupacji niemieckiej, narzeczona głównego bohatera nosi imię Helga, wskazuje czytelnikom, iż mamy do czynienia z dziełem nietuzinkowym. Autor, jak na czasy w których żył, stworzył powieść całkiem pozbawioną narodowej stronniczości. Polacy, Szwedzi, Duńczycy, Norwegowie, Anglicy, a nawet Niemcy, są przedstawieni w sposób pozytywny. Książka jest właściwie wielkim peanem na rzecz Zachodu. Brak tutaj czarno białych bohaterów. Wszyscy maja swoje dobrze umotywowane racje, pisarz rozumie swych bohaterów, nikt nie jest naprawdę zły, nawet jeśli czasem jego uczynki są złe. Jakaż to przyjemna odmiana, po współczesnych powieściach, pełnych złych do szpiku kości, grubo ciosanych czarnych charakterów. Jak na powieść, o Wikingach, mało tu szczęku oręża, dużo zaś, zadumy nad losem ludzkim, polityką, rolą przypadku w życiu ludzi i narodów. Dużo w tej książce, z Sienkiewicza, a najwięcej chyba, z Hanny Malewskiej, której genialną powieść ,,Przemija postać świata'', saga bardzo przypomina, w swym namyśle nad historią, i rolą poszczególnych ludzi w jej przebiegu. Wielkie dzieło.

Ciekawy skrótowy biogram królowych od żony Władysława Łokietka do żon Zygmunta Augusta. Czyli z małżonek Piastów poczytamy tylko o żonach Łokietka i Kazimierza Wielkiego, a nie o żonach od Chrobrego począwszy. W biografiach poszczególnych władców pewnie też można coś na ich temat liznąć. O królowej Bonie oczywiście są szerokie prace. Tutaj często, z braku źródeł, niektóre żony bywają opisywane mimo wszystko przez pryzmat polityki swych mężów, polityki dynastycznej w Europie, ale autor szerzej opisuje ich losy sprzed i ew. po małżeństwie (po zgonie króla) co jest jednak wartością pracy. Bo w ramach opisu ich rodów autor wnika w sprawy poza polskie, czasem jakieś drobne dynastie i ich spory, motywacje w Europie. Na szczególną uwagę zasługuje moim zdaniem biogram żony Ludwika Węgierskiego Elżbiety Bośniaczki. W biografiach Ludwika i jego matki brakuje pewnych informacji o Elżbiecie. Ciekawie opisane są losy dynastii Andegaweńskiej w Neapolu i polityki Bośniaczki po śmierci Ludwika Wielkiego - są więc spory m.in. z neapolitańczykami o schedę na Węgrzech, o Neapol, spory z następstwem Zygmunta Luksemburga i zrywaniem zaręczyn 2 córek Ludwika z woli jego żony. Tak czy owak Elżbieta Bośniaczka przegrała z Zygmuntem, z rodem Andegawenów neapolitańskich nie miała też wpływu na dalsze losy Jadwigi Andegaweńskiej w Polsce, którą obrali sobie panowie polscy za nic mając wolę Ludwika czy Bośniaczki. Ważna więc postać dla Węgier, Italii i Polski w jednej osobie.

Jeden z moich ulubionych autorów. Polski PATRIOTĄ !!! Ukrywając przed komisją swój wiek, już jako 17 -sto latek zaciągnął się w 1915 r. do Legionów Polskich. Walczył w wojnie polsko - ukraińskiej i polsko - bolszewickiej. Wielokrotnie ranny. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości. Służbę zakończył w stopniu porucznika. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Należał do ZWZ, a następnie do AK. Krakus. W swoich powieściach historycznych kontynuował tradycję polskiej powieści historycznej wywodzącej się od J. I. Kraszewskiego. Z kilkoma różnicami: używał prostego i nie tak bardzo archaizowanego języka, wartka akcja, silnie, wyraziste i mocno zarysowane charaktery postaci, były jego znakiem rozpoznawczym. Autor zdobył ogromną popularność, jeszcze za swego życia, nakłady jego książek osiągnęły 5 mil. egzemplarzy. Od lat 2000 - cznych pojawiają się nowe wydania jego książek, które zasłużenie, cieszą się rosnącym zainteresowaniem. Książka to epicka opowieść o początkach państwa polskiego. To książka dla miłośników historii pragnących dowiedzieć się więcej o przeszłości, ale też poczuć ducha epoki. Książka napisana pięknym językiem, niesamowite opisy itd, itp. za długo by trwało wypisywanie tych wszystkich naj.. naj... Należy do najlepszej prozy w polskiej literaturze. Cały czas szukam współczesnego polskiego pisarza, obdarzonego przynajmniej namiastką talentu autora. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać pozytywnie, negatywnie , albo wcale nie oceniać. Przeczytać tak czy tak, MUSISZ !!!. Z czystym sumieniem POLECAM !!! P.S. Niestety autor ma też jedną plamę na życiorysie. Nie chcę psuć wrażenia i nie będę o tym pisał. Autorowi mogę wybaczyć, noblistce Szymborskiej, NIE !!!

Kolejna część opowieści piastowskich za mną. Przyjemnie się czytało. Rozbawiły mnie postacie bliźniaków Miłoszy i Otłoki🙂 a wzruszyła historia ich brata Krzesza. Dzięki aurtorowi odległe naszym czasom postaci historyczne stają się barwne, bardziej przyziemne i ludzkie, przestają być tylko zapiskiem w starej kronice. Polecam serdecznie.

Juliusz Verne kolejny raz udowadnia, że niestraszna jest mu nawet carska Rosja i jej syberyjski bezkres. Prowadzi Czytelnika z iście pedantyczną dokładnością geografa - najpierw koleją, następnie konnym zaprzęgiem; nie wzbrania się także od pieszych wędrówek. Czasami każe także wskoczyć do wody, jeśli wymaga tego sytuacja. I co najważniejsze - zawsze staje po stronie tych o szlachetnym sercu.

Autorka, wnuczka zesłańca syberyjskiego. W trakcie obrony stolicy w 1939 r. pełniła służbę jako pielęgniarka. W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Była sanitariuszką i żołnierzem ZWZ - AK, ps. Nowicka, w powstaniu warszawskim pełniła funkcję prasowego sprawozdawcy wojennego będąc bliską współpracownicą Jana Rzepeckiego. Odznaczona Orderem Virtuti Militari V klasy oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych, posiadała stopień kapitana. W 1964 r. podpisała list pisarzy polskich, protestujących przeciwko listowi 34 wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy kampanii oczerniającej PRL [ sic ! ]. W latach 1983/86 prezes ZLP ( od 1986 r. prezesem honorowym ) W latach 1981/83 członek prezydium FJN, członek prezydium TRK Patriotycznego [sic !] Ruchu Odrodzenia Narodowego, następnie RK PRON. W 1983 r. wybrana w skład prezydium KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. W latach 1980/89 posłanka na sejm. I co mam teraz zrobić ? Jak ocenić postępowanie pisarki ? Z taką np. Szymborską nie ma problemu, paskudny, wzorcowy komuch !!! Eee, napiszę coś o książce. Tytuł nawiązuje do herbu Sforzów, smok połykający dziecko, co symbolizowało jej włoskie pochodzenie i siłę. Akurat tej, Bonie żonie Zygmunta Starego nie brakowało. W książce łączącej fakty historyczne z fikcją literacką przedstawiona jest jako kobieta inteligentna, energiczna, ale osamotniona i niezrozumiała przez polskie otoczenie. Książka odzwierciedla z wielką dbałością o szczegóły obraz renesansowego Krakowa. POLECAM !!!

Autor, 1898 - 1978 , podczas I WŚ służył w armii pruskiej (walczył m. in pod Verdun), ale zdezerterował i dołączył do oddziału powstańców wielkopolskich. Jego utwory były tłumaczone na wiele języków i zdobyły mu dużą popularność. Książka wydana ok. 60 - ąt lat temu, ale nie straciła na swojej aktualności. Pizarro, Inkowie to temat interesujący dla każdego i pomimo wielu opracowań, jestem przekonany, że tym nie będziesz rozczarowany. POLECAM !!!

Zadałem sobie kiedyś trud, by przeczytać całą twórczość Bułhakowa w języku polskim — w końcu nie było jej aż tak wiele — i doszedłem do wniosku, że wszystkie jego książki prowadziły do tej jednej, najważniejszej. Były jak etiudy, ćwiczenia przed właściwym dziełem, które miało się narodzić: przed Mistrzem i Małgorzatą. Pierwsza część podoba mi się bardziej niż druga, ale nawet przy wyraźnym spadku napięcia całość pozostaje dziełem tak wielkim, że nazwisko Bułhakowa zapisało się — i słusznie — złotymi zgłoskami w historii literatury.