Bolesław Chrobry. Wnuk

O jak ja lubię takie historie. Świetna lektura. Opowieść z czasów Mieszka I. Wielobarwne postacie wyśmienicie przedstawione przeze autora. Dobroduszny Dzik choć na swoim koncie ma wiele przewin, jest również wiele ciekawie przedstawionych postaci historycznych. Ale mnie najbardziej urzekla osoba Zbrozły. Przyjemnie spędzony czas z książką i historią naszych ziem. Polecam serdecznie.

Kolejna część opowieści piastowskich za mną. Przyjemnie się czytało. Rozbawiły mnie postacie bliźniaków Miłoszy i Otłoki🙂 a wzruszyła historia ich brata Krzesza. Dzięki aurtorowi odległe naszym czasom postaci historyczne stają się barwne, bardziej przyziemne i ludzkie, przestają być tylko zapiskiem w starej kronice. Polecam serdecznie.

Powieść historyczna pisana podczas wojny, wydana 1945 roku. Opowiadająca o stosunkach pierwszych Piastów z Wikingami. Akcja powieści, rozgrywa się, w lach 995 - 1000. Głównymi opisanymi w niej wydarzeniami historycznymi, jest Zjazd Gnieźnieński, i bitwa morska pod Svold. Tytułowym bohaterem, jest rycerz Bronisz Ganowicz, wywodzący się z kujawskiego rodu książęcego, spokrewnionego z Piastami. Bronisz jest starszym bratem, pierwszego polskiego pochodzenia, arcybiskupa gnieźnieńskiego Bossuty, zaufanym doradcą do spraw pomorskich Bolesława Chrobrego, i jego politycznym wysłannikiem na dwór siostry władcy, Sigridy królowej Szwecji, i następnie Danii, matki króla Anglii Kanuta Wielkiego. Sam fakt, iż w książce napisanej podczas okupacji niemieckiej, narzeczona głównego bohatera nosi imię Helga, wskazuje czytelnikom, iż mamy do czynienia z dziełem nietuzinkowym. Autor, jak na czasy w których żył, stworzył powieść całkiem pozbawioną narodowej stronniczości. Polacy, Szwedzi, Duńczycy, Norwegowie, Anglicy, a nawet Niemcy, są przedstawieni w sposób pozytywny. Książka jest właściwie wielkim peanem na rzecz Zachodu. Brak tutaj czarno białych bohaterów. Wszyscy maja swoje dobrze umotywowane racje, pisarz rozumie swych bohaterów, nikt nie jest naprawdę zły, nawet jeśli czasem jego uczynki są złe. Jakaż to przyjemna odmiana, po współczesnych powieściach, pełnych złych do szpiku kości, grubo ciosanych czarnych charakterów. Jak na powieść, o Wikingach, mało tu szczęku oręża, dużo zaś, zadumy nad losem ludzkim, polityką, rolą przypadku w życiu ludzi i narodów. Dużo w tej książce, z Sienkiewicza, a najwięcej chyba, z Hanny Malewskiej, której genialną powieść ,,Przemija postać świata'', saga bardzo przypomina, w swym namyśle nad historią, i rolą poszczególnych ludzi w jej przebiegu. Wielkie dzieło.

Ostatni tom (łącznie z "Wnukiem") powieści o Chrobrym. I niestety mało jest tutaj naszego pierwszego króla. W ogóle "Rozdroża" nie zawierają żadnego wydarzenia historycznego, a szkoda. Wiem, że autor chciał w swym dziele również przedstawić zmiany zachodzące w społeczeństwie w związku z chrystianizacją, ale rozprawianie o tym przez dwa tomy, to trochę przesada, biorąc pod uwagę, że jest to powieść historyczna. Szkoda, że dzieło to nie zostało dokończone przez Gołubiewa. Sięgając po pierwszy tom, spodziewałem się całego panowania Chrobrego, że powieść zakończy się koronacją i śmiercią króla. No ale niestety, autor nie dokończył powieści lub nie chciał dokończyć - nie wiem. Dwa ostatnie tomy były zupełnie niepotrzebne w tej epopei. Autor zamiast tego mógł prowadzić fabułę według historii, której jest nie mało w panowaniu Bolesława. Stąd moja ocena to 6/10 Na plus jeszcze wykaz postaci historycznych oraz słownik archaizmów. Szkoda tylko, że dopiero na końcu powieści.

Ostatnia część trylogii "Turnieje Boże", w której wracamy do historii Wilema d'Encausse i jego syna Wilemka - dwóch wątków dziejących się równolegle. Ojciec jest w podróży - udaje się w pielgrzymkę do Composteli, syn znajduje się tam, gdzie można zyskać chwałę na polu walki. W tle konflikt francusko-angielski. Najlepsza ze wszystkich trzech części, przepełniona smutkiem, opuszczeniem, nieszczęśliwą miłością.

Jeden z moich ulubionych polskich autorów. Ojciec autora był Rosjaninem. Pomimo to był polskim PATRIOTĄ !!! Podczas okupacji był w AK. Działał w konspiracji w Wilnie i Warszawie. Autorytet moralny w czasach stalinizmu. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. Swoją powieść historyczną o Bolesławie Chrobrym pisał prawie przez całe życie, 27 lat Całość ukazała się w latach 1947/55. To epicka opowieść o początkach państwa polskiego. To książka dla miłośników historii pragnących dowiedzieć się więcej o przeszłości, ale też poczuć ducha epoki. Nie będę ukrywał, przynajmniej na początku, lektura książki wymaga trochę czasu, aby przyzwyczaić się stylu prozy. Książka napisana pięknym językiem, niesamowite opisy itd, itp. za długo by trwało wypisywanie tych wszystkich naj.. naj... Należy do najlepszej prozy w polskiej literaturze. Cały czas szukam współczesnego polskiego pisarza, obdarzonego przynajmniej namiastką talentu autora. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać pozytywnie, negatywnie , albo wcale nie oceniać. Przeczytać tak czy tak, MUSISZ !!!. Z czystym sumieniem POLECAM !!!

„Krzyżowcy” autorstwa Zofii Kossak to jedna z najwybitniejszych polskich powieści historycznych XX wieku. To monumentalne, epickie dzieło, które z rozmachem i ogromną dbałością o realia przedstawia czasy wypraw krzyżowych, ukazując zarówno wielką historię, jak i losy jednostek uwikłanych w burzliwe wydarzenia. Autorka z niezwykłą plastycznością odtwarza klimat średniowiecznej Europy i Bliskiego Wschodu – czytelnik niemal czuje kurz bitew, żar pustyni i napięcie religijnych sporów. Kossak nie ogranicza się jednak do suchej rekonstrukcji faktów. Tworzy barwne, wielowymiarowe postacie, które zmagają się z wiarą, honorem, miłością i własnymi słabościami. Dzięki temu powieść jest nie tylko lekcją historii, ale przede wszystkim głęboką opowieścią o człowieku. Ogromnym atutem książki jest język – styl podniosły, ale przystępny, pełen emocji i literackiej elegancji. Autorka z powodzeniem łączy dynamiczne sceny batalistyczne z refleksją moralną i duchową. Widać jej znakomite przygotowanie historyczne oraz pasję do opisywanego tematu.

Nie jestem fanem zbeletryzowanych biografii, ale trzeba przyznać, że Graves'owi wychodzi to dobrze. Ciekawe losy bizantyjskiego wodza z czasów Justyniana Wielkiego. Rozmach, dużo wielkiej polityki, spory religijne, barbarzyńcy, stosunki społeczne. Zachodzę w głowę dlaczego ta książka jest tak dużo mniej popularna niż 2 tomy o Klaudiuszu. Gorąco polecam. Czytałem z 10 lat temu.

“Srebrne orły” to ambitne wciągające studium narodzin państwa polskiego na tle skomplikowanej politycznie średniowiecznej Europy. Parnicki buduje swoją książkę nie tylko na faktach, ale i na kontekście kulturowym i politycznym epoki ukazując rodzącą się Polskę na tle relacji między Cesarstwem Niemieckim, papiestwem i Bizancjum. Wielowymiarowość bohaterów, ich motywacje, lęki i ambicje współgrają z ruchami politycznymi i kulturowymi. Jednak nie to jest najistotniejsze, co dzieje się z postaciami, ale rozważania o władzy, lojalności i narodowej tożsamości. Średniowiecze w powieści Parnickiego jest wielobarwne, niejednoznaczne, pozbawione klisz i uproszczeń. Książka wymagająca pod względem stylu i tematu, ale warta poświęconego jej czasu.

Kawał dobrej historii, nie tylko o wikingach ale o Europie na drodze do chrystianizacji. Jak ktoś sam odrabiał lekcje to ucieszą go takie nazwy jak Jomsborg czy imię Haralda Sinozębego pojawiające się na kartach powieści.Może się również czytelnik zdziwić słysząc, że akcją powieści rozrgrywa się po wydarzeniach znanych z serialu "Wikingowie". Szkoda, że ta powieść poszła w zapomnienie, bo to kawał dobrej rozrywki i super lekcja historii. Warto!

Pierwsza część trylogii osadzonej w realiach krucjat krzyżowych. Na przełomie XII i XIII wieku Jerozolimą rządzą chrześcijanie, a świat islamski, na czele z Saladynem, stara się odebrać im miasto. Poznajemy szereg postaci historycznych, na czele z królem Baldwinem IV, a znanych już wcześniej choćby z "Królestwa niebieskiego". Przeplata się tu sporo wątków, a na głównego bohatera wyrasta młody rycerz Wilem d'Encausse, który postanowił spełnić życzenie umierającego ojca, opuścić Francję i udać się do Ziemi Świętej.

W tym tomie po raz pierwszy głównymi bohaterami są postacie rzeczywiste tj. Bolesław Krzywousty i jego brat Zbigniew. Zostały tu także przedstawione losy ich ojca Władysława Hermana. Smutna wydała mi się postać Zbigniewa, który z jednej strony był butny i pewny siebie natomiast z drugiej strony ciągle czuł się gorszy od Bolesława. Natomiast Bolesław został postawiony w bardzo trudnej sytuacji.

Autorka - patriotka - polska bohaterka, przeczytaj biografię. Kandydatka do nagrody Nobla, za cykl książek o starożytności bardzo popularnych w USA. Skreślona z listy kandydatów na wniosek organizacji żydowskich za antysemityzm (sic!). Współzałożycielka "Żegoty"organizacji pomagającej Żydom podczas II wojny światowej. Odznaczona medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Patrzę na kobiety obecne współcześnie w życiu politycznym i kulturalnym Polski i mam wrażenie, że coś poszło nie tak. Czy winą jest tylko pochodzenie i wychowanie ? Szkoda !!! Proza autorki należy do moich ulubionych. Mam nadzieję, że Tobie też się spodoba !!! POLECAM !!!

Powieść jakich się już nie pisze. Autorka przeprowadziła bardzo skrupulatną kwerendę, żeby z możliwie największą precyzją przedstawić historię Italii w VI wieku. Tutaj narracja podporządkowana jest rzeczywistym wydarzeniom, a nie historię dowolnie dopasowuje się do fabuły, jak w znakomitej większości powieści 'historycznych'. Nie jest to może najłatwiejsza lektura, ale warta zachodu.

Idąc za ciosem Nocnego Anioła, kolejna książka, jeszcze bardziej wciągająca, pokazująca losy fina, bękarta przemierzającego XVI wieczną Europę. Można zobaczyć jak wyglądało życie w tamtych czasach. No i jak fortuna zmienną jest wobec wojen przetaczających się wokół.

Czasy upadku. Mieszko II wypędzony wraz z żoną i synem z własnego królestwa schronił się i zmarł na obczyźnie. Rycerstwo bez "głowy" ginie ścigane przez wyznawców dawnych bogów. Na Mazowszu władzę przejął Masław, mający na swoich usługach Pomorcow i Prusów oraz niezliczone ilości tych, którzy korzystają z braku prawowitej władzy. Jedno miejsce stawia opór. Horodyszcze, w którym schronili się ci z niedobitków, którzy byli wciąż wierni Piastom i czekali ich powrotu. No i król wrócił... Powieść w dwóch tomach, będąca czwartą częścią Dziejów Polski Kraszewskiego, opisuje moment przywrócenia porządku, choć rozpoczyna się smutno... Wątek miłosny, jak to u Kraszewskiego, być musi...

Książkę tę mam na liście “do przeczytania” od zawsze, a zabieram się do niej jak do jeża, bo jakoś kojarzy mi się z “Faraonem”. I nie wiem co miałbym do tej ostatniej mieć, bo monument filmowy Kawalerowicza nawet mi się kiedyś jakoś podobał, a oryginału Prusa przecież nie czytałem. Odwagi więc! No więc, czy trzeba było bać się powieści Waltariego? O czym jest opowieść Egipcjanina Sihnue? Jest z pewnością opowieścią o tamtych czasach, czy raczej o naszym wyobrażeniu o tamtym Egipcie; o państwie, które czasy największej świetności ma już zdaje się za sobą, a obecnie toczone jest problemami zewnętrznymi (jak konieczność toczenia większych i mniejszych wojen z mniej lub bardziej wrogimi i agresywnymi sąsiadami) oraz wewnętrznymi (jak spiski, walka o władzę czy słabości opisywanych faraonów). W takich to czasach dzieje się opowieść Sinuhe, którego to zmienność losów i niestałość szczęścia zdaje się znamienna dla epoki. A podana jest w księgach - godnie jak u jakiego Herodota czy innego Tukidydesa. W prostym odczytaniu jest więc o ludzkim losie jako swoistym wahadle, którego ruchy są jak zyskiwanie i tracenie bogactwa, szczęście i rozpacz po nim następująca, miłość i utraty kolejnych obiektów miłości. A wydarzenia te cykliczne jak Nil wylewający i ustępujący na przemian. Może to rytmiczność rzeki wydarzenia te kreuje i napędza? Jest też - głębiej sięgając w znaczenia książki - o postprawdzie, którą tworzy się od zawsze zwalając pomniki przeszłych władców, albo skuwając podpisy na marmurowych popiersiach po to tylko, by wykuć tam imiona własnych przodków. O niezmienności wydarzeń, gdzie “nil novi sub sole”, jak miano stwierdzić za lat tysiąc i stwierdzać do dziś - przez kolejne dwa milenia. Choć inni powiadają, że właśnie “nic dwa razy się nie zdarza”... Mamy opowieść o sektach kapłańskich uzurpujących sobie prawo do władzy - nie tylko nad “rzędami dusz”, ale i nad - o zgrozo - boskim faraonem. Dziel i rządź, wychowuj młodzież i opychaj się mięsem zwierząt ofiarnych! Nie jest to jakoś znajoma narracja? W ogóle i w ten sposób można spojrzeć na tę książkę z szerszej perspektywy; w rzeczywistości jest ona - podaną pod starożytnym płaszczem (tuniką może?) - opowieścią o nas samych, nawet tych współczesnych, bowiem człowiek nie tak znów bardzo zmienił się przez kilka tysiącleci spisanych o nim opowieści; nie myli się inny wielki Klasyk mówiąc “przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”. Życiowa droga Sinuhe pozwala nam spenetrować granice znanego wówczas świata: Egipt, Syrię, Kretę, Jerozolimę, Teby i Babilon, kraj Hatti. Poznajemy różnice kulturowe, religijne, społeczne, a pamiętać należy, że rzetelną wiedzę o tym, co jest w innych krainach szło wóczas poznawać z opowieści podróżników lub własnoocznych obserwacji podczas własnych perygrynacji. A poza tym, czy jest to opowieść przekazująca nam prawdę historyczną? Jakoś wydaje się, że raczej dzieło historyzujące, choć nie aspirujące do ściśle naukowej dokładności w oddaniu realiów opisanego świata. Prosto pisana linijna opowieść, choć od początku zdajemy sobie sprawę, że to rodzaj wspomnień, relacjonowanych z perspektywy docierania do kresu. Bez zbędnych ozdobników, choć i sama historia życia Sinuhe jest ciekawa i interesująco tu podana. Może tylko nieco zbyt rozwlekle? Nie bez znaczenia jest powieściowy humor. Może nie samej tytułowej postaci, bo ta akurat przymiotu tego jest niemal całkowicie pozbawiona. Ale nie brak jej już jego słudze - Kaptahowi, u którego przebiegłość łączy się z prostotą, a naiwność z logicznym rozumowaniem. Duet ten nie może nie przypominać pewnego zmyślnego szlachcica z Manczy i Sanczo Pansa - jego wiernego sługi. To mocna figura tej powieści. Prawda nie tylko z tej powieści: religia to zło, fanatyzm religijny - zło jeszcze większe, sekty zaś kapłanów (różnych zresztą kultów) - zło w stopniu najwyższym… Łatwo tworzy się też nowych bogów, choć trudno doń przekonuje lud, z umysłami już zatrutymi poprzednimi bóstwami. Audiobook świetnie zrealizowany i przeczytany (Marcin Popczyński), co znacząco podnosi wartość lektury, ale staram się oceniać tak, jakbym sam czytał z papieru… Po zakończeniu książki nie mam wrażenia, że oto spotkałem się z arcydziełem, ale czasu spędzonego na wysłuchaniu opowieści Sinuhe za stracony nie uważam - wprost przeciwnie. Choć mój stosunek do dzieła faluje od wzmagającego się zainteresowania do irytacji; trudno mi utrzymać jednolite zainteresowanie dość nierówną opowieścią. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Miki Waltariego (doskonały “Obcy przyszedł na farmę”) i wcale nie wykluczam jeszcze sięgnięcia po coś więcej jednego z najbardziej znanych fińskich pisarzy.

Posługując się zmyślonym przyjacielem - obcokrajowcem, Hen zyskał ciekawą perspektywę do opisu życia naszego ostatniego króla. Życia, bo nie ograniczył się tu do panowania, mamy dom rodzinny, młodość i wszystko, co ukształtowało Poniatowskiego (po koronacji: Stanisława Augusta). Wyliczone w posłowiu źródła imponują - to cała biblioteka - i autentyzm opisanych zdarzeń nie budzi zastrzeżeń, ale wszystkie przedstawione są z tej przyjacielskiej, a więc z góry aprobującej i wybaczającej perspektywy. To laurka i choć daleka jestem od zwalania na biedaka całej winy na rozbiory, to na pewno nie uznałabym go za jedynego sprawiedliwego w mrocznych czasach, a taki jest tu przekaz. Spokojnie mógł być mniej uległy wobec Rosji i "tej wściekłej baby", jak sam autor określa carycę, zwłaszcza pod koniec panowania i nikt mu pistoletu nie przystawił do korony, żeby przystąpił do Targowicy. Kraju może by nie uratował, ale poleglibyśmy z godnością, jak wiele razy później, już bez króla. Mimo tych zastrzeżeń gorąco polecam lekturę - to arcyciekawa pozycja trójkowiczów z historii (jak ja), bo w przystępny sposób opisuje tę barwną epokę, a i piątkowicze mogą uzupełnić swoją wiedzę o nowinki wygrzebane przez autora z przepastnych archiwów.

Wspomnienia Mieczysława Jałowieckiego to nie tylko lektura, lecz fascynująca wyprawa przez epoki, tożsamości i wydarzenia, które ukształtowały Europę Wschodnią. Autor, z niezwykłą pasją i swadą, maluje słowem świat, który odszedł bezpowrotnie. Jego opowieść rozpoczyna się w sercu Wileńszczyzny, gdzie korzenie Jałowieckich sięgają daleko w przeszłość, aż po ruskich kniaziów Pieriejasławskich. Autor miał osobliwe szczęście "życia w ciekawych czasach" – od zmierzchu imperium carów, przez odzyskanie przez Polskę niepodległości, aż po II wojnę światową. Jałowiecki, jako pierwszy przedstawiciel rządu Rzeczypospolitej w Wolnym Mieście Gdańsku, stał się naocznym świadkiem narodzin nowego porządku w Europie. Jego wspomnienia to mozaika barwnych portretów, od sielskich dworów wśród litewskich borów, po gorączkowe tygodnie w wojennej Rosji czy zawiłości polityczne międzywojennego Gdańska. Nostalgia przeplata się tu z pasją, a osobiste refleksje Autora, pełne patriotycznego żaru i czasem gorzkiej ironii, nadają lekturze niepowtarzalny klimat. Wspomnienia Mieczysława Jałowieckiego to nie tylko zapis przeszłości, lecz również – a może przede wszystkim – przestroga i wezwanie do pamięci o tradycjach, kształtujących naszą tożsamość, które - właściwie wykorzystane - mogą być ogromnym atutem. Pozycja autorstwa Mieczysława Jałowieckiego zachwyca bogactwem szczegółów, mądrością spostrzeżeń i kunsztem pisarskim, godnym dojrzałej literatury. Polecam, nie tylko pasjonatom historii ...

Ależ do była podróż, podróż pełna przygód, niebezpieczna, krwawa ale też wesoła i romantyczna. Nikogo nie dyskryminując ale książka raczej dla facetów. Dwóch głównych bohaterów, jeden chrześcijanin a drugi muzułmanin poszukują mitycznego źródła Mamerkusa, nic dobrego z tego nie może wyniknąć a może... Ich rozmowy na temat religii są przezabawne, argumenty jakich używają do przeciągnięcia jeden drugiego na swoją wiarę są tak groteskowe że uśmiejemy się co nie miara. Książka mimo swojej dużej objętości szybko się czyta choć gdyby była troszkę krótsza wyszło by jej to na lepsze.