Jej portret

Chciałabym sie skupić w tej recenzji głównie na postaci Olgi ,bo autorka w tę osobę wpisała wiele ważkich kwestii i jej losy były dla mnie ważne. Olga nie funkcjonuje w powieści jako autonomiczna jednostka, ale jako funkcja: matka, żona, logistyk domowy. Jej życie to niekończąca się lista zadań, w której nie ma miejsca na „ja”. Olga jest uwalana codziennością – dosłownie i w przenośni. Jej zmęczenie jest chroniczne, a brak wiedzy o tym, czym jest „zdrowy egoizm”, sprawia, że każdą próbę pomyślenia o sobie interpretuje jako grzech lub zaniedbanie wobec dzieci. 2. Brak „zdrowego egoizmu” i jego skutki Dla Olgi pojęcie to w ogóle nie istnieje w słowniku. W jej świecie miłość do rodziny jest tożsama z całkowitym samopoświęceniem. Mechanizm wyparcia: Olga wierzy, że jej męczeństwo jest dowodem najwyższej miłości, podczas gdy w rzeczywistości jest to droga do wypalenia. Zatarcie granic: Nie potrafi postawić granicy ani dzieciom, ani mężowi, co sprawia, że rodzina – choć ją kocha – mimowolnie zaczyna ją wykorzystywać, traktując jej obecność i trud jako element stały krajobrazu, jak tlen, którego się nie zauważa, dopóki go nie zabraknie. 3. Społeczne niezrozumienie i „rady” otoczenia To najbardziej bolesny aspekt tego wątku. Olga zderza się z murem niezrozumienia, który ma dwa oblicza: Idealizacja vs. Rzeczywistość: Z jednej strony słyszy, że wielodzietność to „błogosławieństwo”, co sprawia, że nie ma prawa narzekać. Każdy przejaw słabości jest traktowany przez otoczenie jako niewdzięczność. Brak empatii u postronnych: Ludzie patrzą na Olgę przez pryzmat stereotypów. Dla jednych jest „niezaradna”, bo „dała się tak uwiązać”, dla innych jest przedmiotem litości, która podszyta jest wyższością („ja bym tak nie mogła”). Mało kto widzi w niej kobietę, która pod ciężarem obowiązków straciła kontakt z własnymi pragnieniami. 4. Samotność w tłumie Mimo że Olga jest otoczona dziećmi i mężem, jest najbardziej samotną postacią w książce. Jej rodzina jest wielodzietna, ale w tym gwarze nikt nie słyszy jej milczącego krzyku o pomoc. Autorka genialnie pokazuje, że można być w centrum życia rodzinnego, a jednocześnie czuć się kompletnie niewidzialnym. 5. Symbolika „uśmiechu” w kontekście Olgi Tytułowy „jeszcze jeden uśmiech” w przypadku Olgi ma tragiczny wydźwięk. To uśmiech, który ona musi z siebie wykrzesać dla innych, kiedy sama w środku czuje pustkę. Jej wątek uczy czytelnika, że poświęcenie bez granic nie buduje szczęśliwej rodziny, lecz fundament pod wspólną frustrację. Podsumowując: Wątek Olgi to przestroga. To obraz tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy społeczne oczekiwania i źle pojęty obowiązek całkowicie zduszą instynkt samozachowawczy. Olga nie wie, co to zdrowy egoizm, bo nikt jej nigdy nie powiedział, że ma do niego prawo – i to jest jej największy dramat.

"TYLKO MORZE ZAPAMIĘTA" -Cykl:[ Dąbki](https://lubimyczytac.pl/cykl/32381/dabki) TOM 1 - MONIKA A. OLEKSA Nowy cykl na, który wpadłam jest niezwykły. Opowieść o mężczyźnie i jego przyjaciołach w małych miejscowościach jakim jest Dąbki i okoliczne miasteczka. Morze, szum fal, piasek piękne pejzaże opisane, są dodatkowym smaczkiem. Do tego poznajemy pracę rybaków, rybołówstwo. Maks to mężczyzna, który kocha tylko jedną kobietę, tą kobietą jest Beata, młodziutka dziewczyna, która widzi ideał w chłopaka. Jednak on nie wie tak naprawdę czego chce, dlatego wyjeżdża za granicę i tam podejmuje na kutrze pracę. kiedy dociera do niego tęsknota, wraca do Polski, ale powód tak naprawdę jest inny, choroba jego kochanej mamy. Książka przeplata fabułę między tym co było i jest obecnie Maks postanawia przenieść mamę do szpitala w Koszalinie, by ją ratować. Z pomocą przychodzi mu żona przyjaciela. Jaką rolę odegra Irena w tej opowieści, młoda dziewczyna, musicie sami przeczytać. Polecam też chusteczki, jest to dość wzruszająca opowieść. OCENA 09/10 130/25 (13/11) ) OBYCZAJ 119/25 ILOŚC STRON: 480 DATA I WYD 17.10.2018R DATA II WYD 21.08.2024R czas przewidziany czytania: 08 h 00 min. Czas słuchania: xxxx Lektorzy: brak lektora syntezator Anastazja skończona 26.11.2025 czytana i (słuchana))

Rozpoczęłam swoją ksiażkową przygodę z tą serią, bo po pierwsze bardzo lubię sagi, które prowadzą mnie przez dłuższy czas z bohaterami, a po drugie zaintrygował mnie opis. Początek jakoś tak mnie nie zachwycił, trochę mało zrozumiała dla mnie była relacja Magdaleny i jej dziadka Ludwika, ale z biegiem czasu zaczęło być więcej plusów niz minusów. Wzajemne badanie się Dusi i Ludwika coraz bardziej intrygowało, a i pojawienie się dwóch konkurentów do zianeresowania się Magdą dodawało pieprzyka. Ale żeby nie było, ze jest to może początek ckliwego romansu, oj nic z tych rzeczy, bowiem Magdalena usiłuje dociec co ukrywa dziadek i dlaczego tak bardzo gwałtownie reagował na jej zmarłego męża Wiktora. Czy dojdzie między nimi do jakiegokolwiek porozumienia, czy będzi na to czas wszak Ludwik trafia do szpitala, a jego podeszły wiek i mocno trudny charakter nie ułatwia sprawy. Podczas lektury wciąż wraca pytanie ile tajemnic kryje się w każdej właściwie rodzinie i czy w razie ich wyjawienia mamy na tyle odwagi stanąć w prawdzie i jeśli nie wybaczyć to choć próbować zrozumieć drugą stronę. Jestem ciekawa dalszej części, bo rodzinne sprawy wyglądają na bardziej zagmatwane niż na początku się wydawało.

Alicja, dzielna mama, która pracuje na dwa etaty aby nie zabrakło jej pieniędzy. Ma małą córeczkę Polę, która wymarzyła sobie aby mieć pachnącego tatusia. Tak, to może być szok, zwłaszcza dla kobiety, która przeniosła by góry, by zapewnić Poli jak najlepsze życie. Rozstała się z ojcem Poli. Teraz szuka miłości, w której znajdzie spokój, będzie otoczona opieką, pomoże jej uporać się z problemami. Maciej, który wszystko już ma, zastanawia się czy dalej chce takiego życia, jakie dotąd prowadził. Jest sam, wielki dom jest w połowie pusty. Ta pustka w końcu upomina się o swoje. Mężczyzna również zaczyna szukać miłości, którą będzie się mógł podzielić, będzie w końcu miał dla kogo wykończyć dom i stworzyć rodzinę o jakiej marzy. Czy Alicja odnajdzie w sobie odwagę, aby pójść za głosem losu? Czy Maciej będzie w stanie stawić czoła nowym wyzwaniom? Powieść wzbudziła we mnie wiele emocji. Czułam się radosna, spokojna, wzruszałam się. Przeżycia w książce wraz z bohaterami pokazują, że nie wiele trzeba, aby nasze marzenia się spełniały. Można, a nawet trzeba zostawić za sobą to co było i pozwolić losowi budować to co jeszcze nie spełnione. Najlepszym przeżyciem dla mnie jest to, że powieści autorki ot tak nie znikają. One otulają swoim ciepłem, radością, życzliwością... Są balsamem dla dusz, które chcą na chwilę odpocząć od codzienności, trosk. Może nie przeczytałam jeszcze wszystkich powieści, ale bez wątpienia będę polecać każdą książkę, po którą sięgnę, by mieć je nadal w sercu i duszy.

Czasami sięgam po kobiecą literaturę dla odprężenia. Książkę poleciła mi znajoma, więc zrobiłam sobie przerwę od kryminałów. I wcale się przy tej pozycji nie odprężyłam. Myślałam, że to będzie typowy romans i bardzo się pomyliłam. Jako osoba zbliżona wiekiem do głównej bohaterki, już od opisu dzieciństwa zaczęłam się z nią utożsamiać. Natalia stara się postępować słusznie. I gubi w tym siebie i własne pragnienia. Uszczęśliwia wszystkich, tylko nie siebie. Jej życie, jej małżeństwo, wybory- to poruszający, smutny i skomplikowany kolaż.

Istnieją historie, które zapadają w nasze serca na zawsze. W swoim życiu spotykamy ludzi, których nie jesteśmy w stanie zapomnieć… I właśnie taka jest ta książka – totalny rollercoaster emocji. Od początku mnie wciągnęła i ciężko było się oderwać. Raz było wzruszenie, raz napięcie, a momentami aż łzy w oczach. Książka bardzo mnie poruszyła i na pewno na długo zostanie mi w głowie. Jeśli ktoś lubi takie emocjonalne historie, to serio warto przeczytać.

„Muzyka twojej duszy” to przyjemna, lekka powieść obyczajowa, którą czyta się bez większego wysiłku. Książka ma ciepły klimat i dobrze oddaje emocje, jednak brakuje jej czegoś, co naprawdę zapadłoby w pamięć. Fabuła jest dość przewidywalna, a zakończenie – choć spójne – nie zaskakuje. To typowa lektura na kilka wieczorów: przyjemna, relaksująca, ale bez efektu „wow”. Przeczytać i zapomnieć.

Tom drugi przygód Lilianny Berg i jej wspaniałej babci Rózi mnie nie zawiódł. Bawił, krzepił i pouczał. Co prawda klimat tej części już był bardziej na poważnie, decyzja o odnalezieniu ojca Lili i list ojca do dziecka nie pozostawiły mnie obojętną na przeżycie głębszych emocji. W książce znajdują się fantastyczne przepisy kulinarne prosto z bloga babci Rózi, z których mam zamiar kiedyś skorzystać oraz 52 iluminacje. Np. "Zrób wszystko by uprościć swoje życie" lub " Zaryzykuj zmianę. Nie masz nic do stracenia. Możesz tylko zyskać." Książka ma bardzo pozytywny wydźwięk, choć nie brakuje w niej trudnych tematów. Wrodzony bądź nabyty entuzjazm do życia autorki przełożył się na kartki tej powieści. Każda ze stron daje pozytywnego kopa, popycha do działania i uczy, że nie warto się bać, bo lęk to tylko lęk.

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Do przeczytania skusił mnie tytuł i, a jakże, przepiękna okładka. Książkę czyta się lekko i zainteresowaniem. Dużo tajemnic z przeszłości i ... Rosji, co baardzo mi się podobało, bo jako świeżej uczennicy języka rosyjskiego miło mi było czytać o petersburskich białych nocach, Bajkale i szkolić słownictwo (Katia!). Drobne mankamenty pomijam, to co mi się nie podobało zbywam milczeniem. Ogólnie polecam.

To jacy jesteśmy wynika z tego co przeżyliśmy czy to jako dzieci czy też już w dorosłym życiu. Im dłużej Magda przebywa z dziadkiem tym bardziej zaczyna rozumieć dlaczego Ludwik jest aż tak zasadniczy i surowy. W jego przypadku ogromne piętno wywarła II wojna światowa. Wyjawiane kolejne sekrety wstrząsają dziewczyną. Dodatkowo troska o zdrowie dziadka wprowadzają w ogromy stres Dusię, którą do tej pory życie także nie rozpieszczało. Niektóre sekrety są przerażające, a odkrycie, że ma w sobie krew niemiecką dodatkowo ją szokuje. Jest coś w tej trylogii takiego, że jednocześnie niesamowicie wciąga i z drugiej strony bardzo mocno skłąnia do refleksji nad losami własnej rodziny. Jak wiele mogą kryć tajemnic, trupow w szafie, niedomówień, które potem rzutują na kolejne pokolenia. No i jak bardzo cięzko jest nie tylko zrozumieć czyjeś postępowanie, ale i choć spróbować wybaczyć. Jak zakończy się ta historia? Ile jeszcze tajemnic kryje Ludwik ?

To kolejna pozycja tej autorki, po którą sięgnęłam i kolejna, która mocno mnie ujęła i dała do myślenia. Opowiada o losach dwóch osób, Justyna, która dotychczas prowadziła życie w Warszawie, korzystająca z życia i dostatku i Janek, który mocno doświadczony przez życie prawie sięga dna, bo nie wie już jak sobie poradzić z problemami, które się tylko piętrzą. Jak można się domyślić trafiają na siebie i okoliczności sprawiają, że jedno drugiemu pomaga i nawzajem pomagają sobie uporać się z przeszłością, pomimo tego, że historia może wydaje się banalna to naprawdę jest opisana tak, że zostawia ślad w sercu i daje mocno do myślenia. Bardzo przyjemnie napisana, czyta się lekko ale pomimo to jest naprawdę wartościowa, bardzo, bardzo polecam!

Agata i Pola to siostry, obydwie mają swoje problemy, ale zawsze się wspierają. Agata to prawie czterdziestoletnia kobieta, której marzeniem jest wyjść z mąż i mieć dziecko. Niestety kandydatów brak, na drodze pojawia się jej były, Agata wie jednak że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale czy na pewno ? Pola z kolei, to dziewczyna po przejściach, w przeszłości w wypadku komunikacyjnym straciła miłość swojego życia , a ona sama straciła zdrowie i teraz porusza się na wózku. Psychicznie też bardzo mocno to przeżyła. Dziewczyny wybierają się w wspólną podróż ,w której poznają się jeszcze bardziej i zbliżają do siebie. Lektura jest gatunku łatwych i lekkich , mi niestety niemiłosiernie się dłużyła.

Uwielbiam autorkę i jej powieści. Urodziłam się w Łodzi tak jak Gabryś bohater powieści i może przez to więcej nas łączy. Dorosły Gabriel wspomina lata dziecinne gdy jak mały Gabryś doświadczył przemocy w rodzinie. Gabryś miał jednak jedno, on miał marzenia które pomogły mu przetrwać ten tragiczny czas dzieciństwa. Cudowna opowieść o sile miłości i determinacji.

Książka z historią wziętą z życia. Podziwiam Wandę, główną bohaterkę, za jej rozsądek i mądre postępowanie wobec swoich dorosłych dzieci, które nie zawsze postępowały wobec niej, tak jakby tego oczekiwała. Zawsze gotowa do pomocy, pełna empatii i zrozumienia, zaradna i silna w trudnych chwilach.

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że Joachim nie tylko oddaje ciepło swojego ciała, ale i własnego życia – każdego dnia opowiada maleństwom kawałki swojej przeszłości. Jego wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością i powoli odsłaniają historię miłości niespełnionej, wyborów, które zabolały bardziej niż przewidywał, i tęsknoty, która nigdy go nie opuściła. To nie tylko wzruszająca opowieść o starości, ale przede wszystkim o dojrzewaniu do miłości, do odpowiedzialności i do wybaczenia – również samemu sobie. Każda strona tej książki przesiąknięta jest melancholią, ale też dziwnym, cichym rodzajem nadziei. Socha nie moralizuje, nie osądza. Daje czytelnikowi historię, w której może się przeglądać – bez względu na wiek czy doświadczenia. Mamy tu też czuły portret relacji międzypokoleniowych – subtelny, autentyczny i pełen zrozumienia. Joachim nie jest bohaterem bez skazy, ale właśnie dzięki temu jest tak bardzo ludzki i prawdziwy. „Pokój kołysanek” zachwyca także językiem – oszczędnym, ale pełnym znaczeń, pełnym zatrzymania i refleksji. To książka idealna na świąteczny czas, lecz nie jest to cukierkowa opowieść. Raczej przypomnienie, że cuda naprawdę się zdarzają – czasem nie w formie prezentu, lecz w postaci drugiej szansy, cichego przebaczenia czy niespodziewanej bliskości. Zdecydowanie polecam – to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo.

„W cieniu tamtych dni” to książka, która zabiera czytelnika w podróż po burzliwej przeszłości i wielkich tajemnicach, które przez lata skrywały się w rodzinnych zakamarkach. Główny bohater, Mikołaj, wychowujący się pod opieką babci, odkrywa po latach, że nie zna jej wcale tak dobrze, jak sądził. Przypadkowo natrafia na przedmioty związane z Powstaniem Warszawskim – opaskę i listy, które nigdy nie zostały wysłane. To one stają się kluczem do odkrycia tajemnic, które zmieniają bieg jego życia. Historia o miłości, która przetrwała wojenną zawieruchę, o tęsknocie, stracie i niewypowiedzianych słowach, jest pełna emocji, ale i napięcia. Autorka z wyczuciem buduje atmosferę powojennego smutku i tajemniczości, odsłaniając jednocześnie historię, która kładzie się cieniem na całej rodzinie Mikołaja. Wątek powstańczy jest tu nie tylko tłem, ale także siłą napędową, która wpływa na dalszy rozwój wydarzeń. To opowieść o odkrywaniu prawdy, która może zmienić wszystko, i o miłości, która nigdy nie umiera, nawet w obliczu tragicznych wydarzeń. Książka jest poruszająca, pełna wrażeń, ale też refleksji nad tym, jak historia i nieprzepracowane emocje kształtują nasze życie. Dla miłośników literatury, która łączy w sobie dramat, tajemnicę i odrobinę romansu – to lektura obowiązkowa.

Opowieść o dwojgu ludzi którzy spotykają się na przyjęciu, na które żadne z nich nie miało ochoty iść a nie wypadało odmówić gospodarzom. Paweł przeżył wielką tragedię, po której trudno było mu chcieć żyć dalej- w wypadku stracił żonę i córeczki. Natalia natomiast to samotna matka, od początku musiała liczyć na siebie , nie mając wsparcia w ojcu dziecka jak i swoich rodziców, którzy nie byli zadowoleni z tego jak się potoczyło jej życie. Tych dwoje dostało szansę by móc zbudować coś razem. Pięknie ukazana jest przez autora ich droga, danie sobie pozwolenia na ponowne bycie szczęśliwym, wzajemne zaufanie w trudniejszych momentach a przede wszystkim dojrzała miłość nieoglądająca się na to co powie otoczenie bliższe i dalsze. Polecam !

Obyczajówka i thriller psychologiczny w jednym. Mozna, by powiedzieć, że główna bohaterka sama wpakowała się w kłopoty przez swoją naiwność. Ale czy nie tak wygląda czesto życie? Dla mnie naiwna i ufna wcale nie oznacza głupia. Może poprostu szukająca atencji i aprobaty innych? A to już łatwo wykorzystać, tym bardziej, że po drugiej stronie mamy psychopatyczną manipulatorkę, która realizuje dwój chory plan...

„Dogonić miłość” to druga z trzech części przygód zwariowanych i mocno związanych ze sobą sióstr Żółtaszek- Agaty i Poli. Jeśli jednak ktoś nie zna wcześniejszych wątków i nie ma możliwości się z nimi zapoznać- nie ma powodu do zmartwień. Autorka zadbała o to, by idealnie przedstawić ówczesne historie bohaterek, dzięki czemu uczucie zamętu nie grozi żadnemu czytelnikowi. Schudnąć, znaleźć kandydata na męża i urodzić dziecko- to trzy najważniejsze części planu Agaty, a właściwie zakładu zawartego z Polą. Do wygrania jest „astronomiczna” kwota, bo aż… trzy złote. Nie o pieniądze tu jednak chodzi, ale o chęć zmian, radość z życia. Istotne jest też to, by w końcu nie słyszeć zgryźliwych pytań rodziny w stylu: kiedy ślub/kiedy dzieci? Jak na razie zakład jest realizowany, ale jakby zupełnie nie od tej strony. Dwie kreski na teście ciążowym Agaty to oczywisty sygnał, tyle że ojcem okazuje się dawna miłość, która teraz zamieniła się w uprzejmą znajomość, bez chemii i żaru w oczach. Czy warto znowu przeobrazić przyjaźń w miłość i czy w ogóle da się to zrobić? Jaka będzie reakcja Emila na zbliżające się ojcostwo? Jak wiadomo, nie każdy cieszy się z tak ważnej wieści. Istotna jest też kwestia relacji sióstr Żółtaszek z rodzicami, szczególnie z matką. Wanda wydaje się być ideałem, gdyż nadskakuje córkom i stara się im dać wszystko co najlepsze. Dla wielu odbiorców może stać się ona wzorem typowej pani domu w średnim wieku, która i męża potrafi ustawić, i dom idealnie ogarnąć. W realnym życiu co jest jednak lepsze: parasol ochronny ze strony matki, czy może totalna oziębłość, brak zainteresowania dorosłym dzieckiem? Nie doszłam do konkretnych wniosków, to bardzo trudny temat, ale o wiele potworniejsza jest chyba jednak stuprocentowa oziębłość. Rozważcie to sami i porównajcie ze swoimi rodzinnymi układami. Od przybytku głowa nie boli, to fakt. Ten frazeologizm idealnie obrazuje sytuację Agaty. Jeszcze rok temu dosłownie marzyła o tym, by ktoś na nią spojrzał, a teraz niemal nie może opędzić się od nadmiaru adoratorów. Jest jednak Emil- przyszły ojciec, którego już się nie kocha. Czy Agata swą miłość ulokuje w ramionach innego mężczyzny? Zapraszam do lektury. W życiu Poli rządzą projekty, lecz nie tylko zawodowe, czyli graficzne. Kobieta na wózku, jak się okazuje, też potraf być nieprzewidywalna, pomocna innym cierpiącym osobom. Wózek może nie jest pięknym dodatkiem, ale może stanowić idealną przykrywkę dla bardziej mrocznej osobowości… Poza tym, dla Poli tak naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych, a powiedzieć, o niej, że jest szalona, to jakby nic nie powiedzieć. Idealnym przykładem jest historia Basi- koleżanki Poli z drużyny koszykarskiej- tak ludzie z niepełnosprawnością też mogą kochać i praktykować sportowe zajęcia!. Wspomniana dziewczyna nie ma pracy, niemal ciągle przebywa w domu, gdyż mieszkanie w bloku na piętrze nie daje jej swobody w poruszaniu się. To niemal jak wyrok dożywotniego pozbawienia wolności. Co ta smutna historia ma wspólnego z szaloną Polą? Sami zobaczcie, bo warto. Przy siostrach Żółtaszek nie można się nudzić- jest i śmiesznie, i poważnie. Jest i smutno, ale także empatycznie. Ba, nawet nie chce się przy nich przeklinać- borze szumiący czy jeżu kolczasty to określenia wystarczające do rozładowania złych emocji. Okazuje się też, że rozmowy ze starszymi ludźmi nie są nudne, a mogą być katalizatorem do pozytywnych zmian w życiu. Polecam.