Jej portret. Najpiękniejsze wiersze i piosenki

A. Osiecka „Lubię” „Anglików Bardzo długie włosy Czytelnie publiczne na prowincji Dwudziestolecie międzywojenne Etymologię Filmy Felliniego Gadać do utraty tchu Hotele i mieszkanie w hotelu Idealistów i idealistki Jawność(…)” s.636. Agnieszka Osiecka, Najpiękniejsze wiersze i piosenki, Prószyński i S- ka Media, Warszawa 2016. Plus dla Wydawnictwa za niezwykły zbiór poezji, liczący…665 stron. Warto też sięgnąć po opracowanie: Magdaleny Nosal, Katalog rękopisów Biblioteki Narodowej. T.25: Archiwum Agnieszki Osieckiej, Warszawa 2017. Agnieszka Osiecka, znana nie tylko jako autorka bardzo popularnych tekstów piosenek takich, jak: „W dziką jabłoń cię zaklęłam”, „Widzisz mała”, „Zielono mi”… to znakomita poetka (tekst spod jej pióra - to błysk poetyckiej swobody myśli, fraz, strof…) Lekkość, precyzja i jasność przekazu - zachwyca. Sięgasz po tekst Osieckiej i wydaje ci się, że pisanie wierszy to banalnie, proste zajęcie. Tak piszą tylko najwięksi poeci, należy do nich Agnieszka Osiecka. Poetka nie byłaby sobą, gdyby nie dodała do „LUBIĘ” przeczenia „NIE”. Partykuła uwielbiana (okazuje się ) nie tylko przez dzieci… „Nie lubię” Ascezy Banałów Cedzenia słów przez zęby Dyskusji o sztuce, gospodarce, kulturze Epatowania Fanatyków Godzić się z koniecznością Haków Iść wcześnie spać Jeść na stojąco Klawych ludzi Lasu jesienią Łapania za słowo (…) s. 644. Lubię… Nie lubię … (w układzie alfabetycznym) w zbiorze wierszy Osieckiej, czyli dwie filiżanki kawy w jesienny wieczór. 10/10

Po raz drugi sięgam do wybitnej, zmysłowej twórczości rodzimej poetki. Pani Halina Poświatowska zawarła w swej twórczości piękno miłości, którą oddychała, karmiła się, odczuwała każdym porem skóry. Rozkwitające pąki wiosny, nabrzmiałe owocami lato, opadająca złocistym deszczem liści jesień, nawet nagie drzewo zimą były dla poetki uosobieniem miłości. Niezwykłość tej poezji polega na tym że czułem ją na własnej skórze, przeżywałem całym sobą. Jej erotyki pełne czułości a zarazem namiętności, przypominają nam o sile uczuć ludzkich. Odniosłem wrażenie że Pani Halina z niezwykłą szczerością podejmowała wątki intymne, nie wstydziła się ich, na co nie wielu artystów odważyło by się. Ważnym elementem tej poezji jest przyroda. Utwory zawierają bardzo mało odniesień do współczesności, odbiór ich mimo to nie należy do łatwych. Zdecydowanie polecam ten ponad czterystu stronicowy zbiór. Stawiam 9/10.

Pamiętam,że kilkanaście lat temu to była jedyna taka pozycja na temat samej Poświatowskiej, jak i jej twórczości."Taka" czyli bliska ideału, rozprawiająca się z mitem poetki ckliwej, sentymentalnej, piszącej jakoby tylko o Erosie, a to była zaledwie jej część lub raczej jedna ze stron poetyckiej wrażliwości. Autorka nie zaniedbała tu ważnej kwestii, a mianowicie uwypuklenia drapieżnej natury Haliny. Nareszcie ktoś pozwolił jej na krzyk, na niezgodę jaką przyniósł los i wszelkie odcienie cierpienia, nareszcie odczytano ją na nowo i jej poezja nabrała głębi.Pierwszy raz Poświatowska stanęła przed czytelnikiem niemalże naga,jedynie za zasłoną swoich metafor. Wyszła ostatecznie z kręgu poetyki jedynie miłosnej by zaoferować całą rozpiętość uczuć z jakimi przyszło się jej zmagać i dzielić z czytelnikiem, a które do tej pory bagatelizowano lub nie traktowano z należytą uwagą przez jakieś 30 lat. ( Oczywiście biorąc pod uwagę chwilę pierwszego wydania przez M.Pryzwan swojej książki w latach dziewięćdziesiątych.) W książce autorka poddaje pewne wiersze analizie ,tak by uchwycić istotę tej liryki.Przytaczane są również fragmenty korespondencji poetki, jak i wypowiedzi bliskich oraz osób ze środowiska Poświatowskiej. Uważam, że to cenna publikacja dla zainteresowanych twórczością poetki. P.S. Prawdopodobnie przez odmienną okładkę oraz swoją nieuwagę (tytułu w przeciwieństwie do treści po tylu latach nie pamiętałam), powyższy wpis przypisałam pod nieodpowiedni tytuł traktujący o Poświatowskiej. Teraz moja opinia jest na właściwym miejscu i odzwierciedla zawartość opisywanej książki.

Nie wiem, co mógłbym napisać o tej książce, nie umiem do końca ocenić czyjejś tak intymnej, tak lirycznej korespondencji. Jeżeli interesujecie się Haliną Poświatowską to bardzo polecam, jeżeli jeszcze jej nie znacie, to także polecam, ponieważ to nie tylko zbiór osobistych listów, ale także wspaniały, poetycki niemal materiał twórczy. Po tej lekturze, Poświatowska fascynuje mnie jeszcze bardziej. 10/10

Poezja ambasadorem marzeń. Tym zaszczytnym tytułem obdarowałbym dziedzinę sztuki, którą tak chętnie wzięły pod swoją opiekę mitologiczne muzy olimpijskie. Cieszę się, że skarby liryki przedstawiają w moich oczach tak wielką wartość i warte są uhonorowania najwyższym szacunkiem. Wierzę, że nastrojowe wiersze są w stanie pogodzić namiętność z głosem rozumu. Jestem o tym przekonany, bo sam zobaczyłem ile ciężkiej pracy wykonała na przestrzeni kilkudziesięciu lat polska twórczość poetycka. To, czego dokonała nie było lekkim zajęciem. Ryszard Krynicki w próbach ratowania narodów widział w niej głos sumienia. Tadeusz Gajcy postrzegał ją jako myśl, pragnącą poznać istotę rzeczy. Władysław Broniewski odkrywał w niej krzyk pierwszomajowej krwi, utoczonej w walce o ludzką godność. Ja tymczasem nazwałbym ją wiecznym pielgrzymem, pukającym do naszych drzwi w poszukiwaniu miejsc, które by można rozjaśnić optymizmem i wiarą w sens życia. Tym jest poezja. Przyjacielem, jakiego warto mieć zawsze przy sobie. Zaintrygowany wierszami Juliana Tuwima zdałem sobie sprawę z realności fragmentu jego wiersza "Do prostego człowieka". "Rżnij karabinem w bruk ulicy! Twoja jest krew, a ich jest nafta!". Jak wielce aktualne wydają się słowa wypowiedziane ponad osiemdziesiąt lat temu. Jak wiele czasu potrzeba aby zasypać podziały gnębiące ludzkość. Jednak wykonując często syzyfową pracę, poezja daje nam nadzieję na łagodzenie bólu i oswojenie lęków. Pozostając pod wrażeniem wojowniczej retoryki Tuwima, dostrzegłem też całkiem odmienne w wymowie, wiersze Bolesława Leśmiana z cyklu "Łąka". Jego podawana z rąk do rąk zjawiskowa piękność, stała się dla mnie synonimem tajemniczej mgiełki, otulającej świat widzialny na pograniczu ezoterycznego wyobrażenia wrażeń. To wszystko potrafi zadziwić, zastanowić i zmusić do przystanięcia zaganianych współczesnym życiem ludzi. "Poezja naszego wieku" wykonała ogromny krok, spinający lirykę Młodej Polski z czasami poprzedzającymi upadek komunizmu. Po drodze musiała się zmierzyć z rujnowaniem przez złowrogie totalitaryzmy fundamentów świata. Ale nawet wtedy Krzysztof Kamil Baczyński znalazł w swoim "Erotyku" siłę, aby wypełnić ciszę pomiędzy salwami karabinów. W tamtych latach można było bardzo łatwo zostać bohaterem. Jednak dla uczestników walki o istnienie całego narodu, oglądanie "rzek ognia ściętych krwią purpurową", było traumatycznym przeżyciem o którym woleliby zapomnieć. Bo poezja to nie tylko walka. To również zabawa słowem Stanisława Młodożeńca i radość Wisławy Szymborskiej z zapisywania białych kartek. To drobne rzeczy, które przelotnie cieszą umysł, jak i poważne filozoficzne rozważania na miarę "Traktatu moralnego" Czesława Miłosza. Odczuwam, jakby Zbigniew Herbert dedykował "Przesłanie Pana Cogito" specjalnie dla mnie. "Bądź odważny gdy rozum zawodzi" - w wielce bojowej do życia pozycji nastawiają mnie te słowa. "Strzeż się jednak dumy niepotrzebnej" - ma rację nasz polski poeta, pokory nigdy za wiele. "Strzeż się oschłości serca" - prawda to święta a uczuciami nie warto grać w kości. "Powtarzaj wielkie słowa, powtarzaj je z uporem" - wiem, że tylko wtedy zerwę owoc z własnego drzewa wiedzy. Podejrzewam, że gdyby Zbigniew Herbert żył, to dodałby do tego zdanie "obiecaj, że nadal będziesz czytał poezję" - wypełniłbym to zadanie z wielką przyjemnością.

W tym tomiku poczytacie o miłości nie tylko takiej z fajerwerkami i motylami w brzuchu, ale też o jej czasem smutnych odcieniach, mimo to nadal pięknych i prawdziwych. Do przemyślenia, do zatrzymania się na chwilę... Akurat na nabranie oddechu po całym ciężkim dniu.

"Nie, ja nie żałuję. Przeciwnie, bardzo ci dziękuję, miły mój. Że w tym kraju przeżyłam te kilka podłych lat. Nie, nie żałuję. Że na koniec się dowiem: ot, tak się toczy świat. Nie, nie żałuję. Nie, ja nie żałuję. Przeciwnie, bardzo ci dziękuję, kraju mój." *** Wiersze Agnieszki Osieckiej są jak gorzka czekolada. Zostają w pamięci. Z pozoru lekkie, ale to tylko pierwsze wrażenie. *** "Są takie noce od innych ciemniejsze, kiedy się wolno rozpłakać" (8)

Pozostawione przez Poetkę utwory do dziś urzekają niepowtarzalnym klimatem.❤ Ukazują wrażliwość, kruchość, ale i siłę Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskamiej. 💛 Czytane po latach nabierają nowych znaczeń. 💜 Któraż Poetka potrafi tak subtelnie opowiadać o Miłości duchowej, erotycznej, o tym jak piękna może być cisza w objęciach dwojga kochanków jak Ona? Maria Pawlikowska-Jasnorzewska jest jedną z tych nielicznych poetek, które pisząc o miłości naprawdę o niej piszą. W jej interpretacji słowa "kocham cię", "pocałunek", "tęsknota" nie są pustymi, banalnymi frazesami. 💗🩷💙🩵🩶🤎💜❤️🧡💛💚

Konstanty Ildefons Gałczyński to człowiek, który ma zdolności do pisania poezji i sztuk scenicznych. Wiersze są wesołe i sprośne, a czytelnik, jeżeli odbiera je bardzo poważnie, ma słuszność do podjęcia obrazy na autora. Konstanty Ildefons Gałczyński lubuje się w absurdzie i tworzeniu innowacyjnych strof – robi to umiejętnie. Jeden z tytułów brzmi "Strasna zaba", a podtytuł "wiersz dla sepleniących". Pierwsze utwory są z 1926 roku, a ostatnie z 1953 roku (wtedy śmierć zabiera autora). Według mnie, po części ta twórczość stanowi odzwierciedlenie proletariatyzacji poezji – to cecha czasu (przełom wieków XIX i XX) w którym wyrasta Konstanty Ildefons Gałczyński. Wyraźną zmianę w tematyce widać we wrześniu 1939 roku, gdy wybucha druga wojna światowa, kiedy niemieckie wojska siłą zajmują tereny polskie.

Mam ten tomik - już ledwo żywy, po tylu latach, ale ukochany, bo z dedykacją ks. Twardowskiego. To było moje pierwsze spotkanie z tą poezją - bardzo mi się wtedy podobała. Potem "wyrosłam" z niej, wydawała mi się infantylna i zbyt prosta. Ale dzisiaj wiem, że to nieprawda - to jest poezja dla dorosłych, bardzo dorosłych - może szczególnie dla tych, którzy przekroczyli "smugę cienia" i już pewne rzeczy wiedzą. I nie jest to poezja tylko dla wierzących, praktykujących, modlących się czy zadeklarowanych katolików (dla tych chyba właśnie najmniej) - to jest głęboka refleksja mądrego cżłowieka o życiu, opowiedziana prosto, bez szczególnego patosu, z szacunkiem dla każdego człowieka.

Przyzwyczailiśmy się że Julian Tuwim tworzył poezję. A tu niespodzianka miniaturowa proza i to jaka ! Skecze, monologi i aforyzmy. Gawędziarski styl, ironiczna ocena rzeczywistości początku XX wieku. Książkę można przeczytać w jeden wieczór. Jednak czytanie po kilka utworów dziennie zdecydowanie poprawia humor w te ponure listopadowe dni. POLECAM.

„Wrócę” „Kiedyś, wędrowcze, mężczyzno, kobieto, później, kiedy już żyć nie będę, tu szukajcie, szukajcie mnie między kamieniem a oceanem, w świecie wzburzonym piany. Tu szukajcie, szukajcie mnie, bo tu wrócę, nie mówiąc ni słowa, bez głosu, bez ust, czysty tu wrócę, żeby istnieć w ruchu wody, w jej sercu dzikim, tu zostanę zagubiony i znaleziony, tu może będę trwał kamieniem i milczeniem.”(s.339.) Pablo Neruda, Poezje wybrane, Posłowie, wybór, przekład: Jan Zych, Wyd. Literackie, Kraków 1980 r. (wydanie dwujęzyczne), Po wydaniu drugiego tomiku poezji „Veinte poemas de amor y una cancion desesperada” stał się jednym z najpoczytniejszych poetów Ameryki (w 1961r. tomik osiągnął milion egzemplarzy nakładu). Jan Zych, w wyjątkowym Posłowiu, tłumacz poezji Nerudy (znający na wskroś materię życia i śmierci, a przede wszystkim liryki chilijskiego poety), napisze, że jednym tchem wymienia się trzy nazwiska: peruwiańskiego poety Cesara Vallejo i dwóch Chilijczyków: Vincentego Huidobro i Pabla Nerudy. Dodaje się czasami J. L. Borgesa i O. Paza. Pablo Neruda: wielokrotnie nagradzany, m. in.: w Warszawie Międzynarodową Nagrodą Pokoju za poemat „Niech się zbudzi drwal” (1950), doktoratem honoris causa Uniwersytetu w Oxfordzie (1965) czy literacką Nagrodą Nobla (1971). Zdaniem jednak tłumacza: „najpiękniejszym hołdem, jaki złożono poezji Palba Nerudy, jest ponad dwustustronicowy tom wierszy i wspomnień, który ukazał się w Hiszpanii w dwa lata po śmierci poety”. Co zawiera? Utwory: 76. poetów piszących po hiszpańsku, 35. tworzących w języku katalońskim, 10. w języku galicyjskim i 2. w baskijskim. Neruda- poeta, dyplomata- konsul na Jawie, w Batawii, w Singapurze, w Buenos Aires, w Barcelonie i Madrycie (lata 30-te). W 1940 r. konsul generalny w Meksyku... Interesujący życiorys, pełen niecodziennych zdarzeń, bogata twórczość, wymykająca się wszelkim schematom, wymaga przypomnienia i ponownej lektury. Poezja najwyższych lotów. Upływ czasu nie zatarł znaczenia ani urody słowa: 15 „Lubię cię, kiedy milczysz, bo jesteś jak nieobecna i słyszysz mnie z daleka, a mój głos cię nie dotyka. Zdaje się, jakby twoje oczy odfrunęły od ciebie, i zdaje się, jakby pocałunek usta ci zamknął”. (s. 33.) (...) Pogrzeb poety był wielką manifestacją. Jak napisze J. Zych: „Żołnierze z gotowymi do strzału pistoletami otoczyli dom poety, drogę, którą przechodził kondukt żałobny i Cmentarz Główny, na którym pochowano Nerudę w pożyczonym grobie, a na nim złożono pierwsze goździki najsmutniejszej chilijskiej wiosny”. ( s.612.) 10/10

Przepięknie wydanie, w którym zawarte są cudowne wiersze Asnyka. Co jeden, to więcej emocji, więcej zachwytu, wzruszeń i refleksji. Przede wszystkim "Między nami nic nie było" i "Sonet: Jednego serca! tak mało, tak mało..." mnie urzekły, znakomicie odzwierciedlają uczucia. Poezja to inny świat. Doskonale można w niej odnaleźć siebie.

Godna polecenia każdemu, kto w jakiś sposób wyciąga ręce ku transcendencji, kto czuje i rozważa, że jego życie powinno być bogatsze w obfitość wszelaką, tak materialną jak i emocjonalną, psychiczną, społeczną. Brakuje jednak solidnych filozoficznych rozważań na temat istoty owej transcendencji, przez to ociera się o życzeniowe myślenie i domniemania pseudointelektualne, przez co może odstraszyć krytycznie myślących ludzi, a szkoda, bo rady bywają naprawdę dobre. Rady, by nie akceptować rozczarowywującego losu, a właśnie koncentrować swoje myśli na pragnieniach czegoś więcej, by w końcu to osiągnąć i zmaterializować.

Zbiór aforyzmów, które zaskakują swoją mądrością, humorem i głęboką refleksją nad ludzką naturą i rzeczywistością. Autor w mistrzowski sposób łączy zwięzłość z bogactwem treści, ukazując paradoksy i absurdy życia w niezwykle trafnych i lapidarnych sformułowaniach.

"lu­bię tę­sk­nić wspi­nać się po po­rę­czy dźwię­ku i ko­lo­ru w usta otwar­te chwy­tać ­za­pach zmar­z­nię­ty lu­bię moją sa­mot­ność za­wie­szo­ną wy­żej niż most rę­ko­ma obej­mu­ją­cy nie­bo mi­łość moją idą­cą boso po śnie­gu" Poznaję świat za pomocą zmysłów - wzroku, słuchu, dotyku. Emocje, które odczuwam na codzień malują w mojej głowie obrazy, grają dźwięki, łączą rozmaite kawałki w jedną całość. Mówić, pisać o życiu, o doświadczeniach, o odczuciach to starać się wepchnąć w ramy słów coś, co nie do końca da się za pomocą słów opowiedzieć - bo w końcu nie przez słowa się to dzieje. Poezja, która jest - jak pisał Barańczak - mistrzowskim użyciem słowa jest być może jednak najlepszą próbą złapania tych ulotnych, niewysłowionych zdarzeń i przeniesienia ich na papier, aby móc zatrzymać, przyjrzeć się swoim doświadczeniom i oswoić je, jak i umożliwić transfer przeżyć pomiędzy nadawcą a odbiorcami. I dla mnie Halina Poświatowska jest właśnie taką poetką, która w łapaniu i osłowywaniu swoich emocji i przeżyć osiągnęła mistrzostwo. Złożona i niejednorodna, obserwująca i intensywnie przeżywająca rzeczywistość, fascynująca i zafascynowana, pełna miłości i egoistyczna, czasem do kości realistyczna, a czasem oswajająca trudną rzeczywistość tworzeniem wymyślonych światów Poświatowska poprzez swoją twórczość starała radzić sobie z wszystkim, co składało się na jej życie. Jej ciało, po części definiowane przez towarzyszącą jej chorobę serca, było dla niej narzędziem do przeżywania, polem do eksploracji, zapisem wspomnień, co widać na przykład w wierszu “Oda do rąk”: "Bądźcie pozdrowione moje dłonie, palce moje chwytne, z których jeden przytrzaśnięty drzwiami samochodu, fotografowany promieniami Roentgena - dłoń na zdjęciu wyglądała jak zwichnięta skrzydło - niewielki okruch kości obrysowany własnym odrębnym konturem. Serdeczny palec lewej ręki ozdobiony raz pierścionkiem owdowiały jest teraz i pozbawiony swej ozdoby. Ten który mi dał pierścionek już dawno nie ma palców, jego ręce splotły się w jedno z korzeniami drzewa. Ręce moje tyle razy dotykające stygnących dłoni umarłych i ciepłych mocnych żywych dłoni. Umiejące pieścić niezwykle, w dotyku zatracające przestrzeń dzieląca istnienie od nieistnienia i niebo od ziemi. Ręce, którym nieobcy ból bezsilności, wczepione w siebie jak dwa przelękłe ptaki, bezdomne, szukające na oślep i wszędzie śladu twoich rąk." Wyciągnęłam z jej wierszy tyle przyjemności chyba również dlatego, że są tak wolne - łapiące skojarzenia, nieograniczone rymami czy rytmem, a jednocześnie w żadnym stopniu nie da się nazwać ich niedbałymi - są przemyślane i ostrożnie dobierające nieoczywiste skojarzenia, szczególnie na liniach sztuka-filozofia-społeczeństwo-emocje. Sztukę można przeżywać w oderwaniu od biografii twórcy, ale zapoznanie się z jego codziennymi zmaganiami otwiera nam oczy na wcześniej niedostrzegane połączenia - a umiejętność ich zauważenia daje całkiem sporo przyjemności. Jeżeli ostatnie zdanie jest prawdziwe nie tylko w moim, ale również w Waszym uniwersum, to polecam Wam właśnie tę książkę.

Szczęście Coś srebrnego dzieje się w chmur dali. Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list. Myśmy długo na siebie czekali. Jaki ruch w niebiosach! Słyszysz burzy świst? Ty masz duszę gwiezdną i rozrzutną. Czy pamiętasz pośpiech pomieszanych tchnień? Szczęście przyszło. Czemuż nam tak smutno, Ze przed jego blaskiem uchodzimy w cień? Czemuż ono w mroku szuka treści I rozgrzesza nicość i zatraca kres? Jego bezmiar wszystko w sobie zmieści, Oprócz mego lęku, oprócz twoich łez...

Nie będę ukrywać, że po poezję sięgam dość rzadko, większość wierszy, które znam, pamiętam jeszcze z czasów szkolnych i uniwersyteckich. Postanowiłam jednak to zmienić i na dobry początek sięgnęłam po utwory Wisławy Szymborskiej. Bardzo dużo jej wierszy zostało mi w pamięci z licealnych lekcji polskiego, a w czasie mojego Erasmusa w Bolonii miałam okazję uczestniczyć w zajęciach z włoskim polonistą Andreą Ceccherellim, dzięki którym mogłam spojrzeć w nowy sposób na polską poezję, szczególnie na wiersze Szymborskiej i Miłosza. Teraz spotkałam się z poezją już jako bardziej dojrzała (mam nadzieję) i ukształtowana osoba, a refleksje z lektury "Wierszy wybranych" Wisławy Szymborskiej ujęłabym następująco: - Jaka jest rola poety wedlug Szymborskiej? Nazywanie świata w nowy sposób, zadawanie pytań tam i zmuszanie do refleksji wobec zdarzeń i rzeczy dla innych osób zwyczajnych i codziennych. - Wiersze Szymborskiej są bardzo esencjonalne, w minimum słów zawiera maksimum znaczenia. - Szymborska to mistrzyni słowa, potrafi rzeźbić w nim, grać nim, żonglować, rytm jej wierszy jest precyzyjny, często stosuje powtórzenia, gry słów, nic nie jest w jej poezji przypadkowe. - Szymborska dziwi się światem nieustannie, nie zadowala się tym, co wydaje się oczywiste, ona drąży i wciąż się zastanawia, a co by było gdyby? A jeśli nie byłoby tak, to jakby było? Co by musiało się stać, żeby? - dużo w mojej książce podkreśleń fraz, które chwycily mnie za serce, wiersze, które najbardziej zapamiętam, to na pewno "W biały dzień", "Ludzie na moście", "Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej" "Nic darowane".