Jaryna

Jakżeż wspaniale czyta się literaturę pisaną przez mistrzów pióra sprzed lat , przy których pseudo styl współczesnych tzw " pisarzy " , poprzez proste porównanie wywołuje zażenowanie. Chciałoby się do wielu obecnych autorów zawołać : ludzie , najpierw nauczcie się pisać, zadbajcie o warsztat, bo czytać Was się nie da. Poczytajcie takie książki zanim zabierzecie się za własne . !

Za nowelami nigdy nie przepadałam, ale tu już od pierwszej nie mogłam się oderwać. Guy de Maupassant jest faktycznie mistrzem noweli. Po komentarzach zorientowałam się, że chociaż różne wydawnictwa wydawały zbiór nowel autora pod wspólnym tytułem to zamieszczone nowele były różne. W moje ręce trafiła "Baryłeczka ..." z 1956 roku wydana przez Czytelnika z 23 nowelami: Baryłeczka, W rodzinnym gronie, Tatuś Szymka, Jedyna miłość, Opowieść o pewnym Normandczyku, Przejażdżka, Ryby, Klejnoty, Sznurek, Stary, Parasol, Naszyjnik, Beczułka, Przechadzka, Powrót, Porzucony syn, Jeńcy, Chrzciny, Pchła, Rozalia Prudent, Diabeł, Clochette, Włóczęga. Na uwagę zasługuje też posłowie Ireny Szymańskiej. Polecam to wydanie. Z pewnością przeczytam inne nowele Autora.

Co prawda zastrzega się, żeby gawęd szlacheckich napisanych przez Henryka Rzewuskiego nie traktować jak dokumentu epoki, powstały wszakże już w XIX w. i mają pastiszowy charakter, ja jednak mam podejrzenie, że panowie bracia, których sylwetki odmalowano na kartach tego dzieła, mogą mieć coś wspólnego z rzeczywistymi postaciami z ostatnich lat I Rzeczypospolitej. Niestety – i stwierdzam to z niekłamaną przykrością – niewiele mają wspólnego ze mną i moim zdaniem z innymi mieszkańcami III RP, innymi słowy, kiedy czytałem „Pamiątki Soplicy”, to tak jakbym czytał o kosmitach, a nie (kulturowych) antenatach dzisiejszych Polaków. Niektórzy co prawda zdają się dostrzegać w naszej kłótliwości czy antypaństwowym usposobieniu pobrzmiewające echo tej dawnej Polski, ale według mnie to za mało, żeby zobaczyć tu ścisłą więź czy dziedzictwo. Na poziomie charakterów, obyczajowości, życia codziennego są to nam ludzie nie mniej obcy niż Papuasi. Skłonność do afektu, nieskrępowane mazgajstwo, ryczenie wniebogłosy, fanfaronada, opowiadanie farmazonów – przejawy tego wszystkiego co prawda da się odnaleźć w praktyce politycznej, bo tę wymusza demokratyczny teatr, ale to tyle. Nade wszystko panów braci cechowała żarłoczna wręcz towarzyskość, i to ona zdaje się oddzielać nas od nich bardziej niż wszystko inne. Panowie ci przytłoczyli mnie, chociaż miałem z nimi czysto korespondencyjny, fikcyjny kontakt, a co by się stało, gdyby przyszło mi naprawdę spędzić w ich towarzystwie pięć minut? Myślę, że dostałbym zawału albo wylewu.

Doktor Judym, doktor Bondarczuk i doktor Żywago - to największa trójca doktorów z licznymi romansami i mezaliansami w tle. Wyłączając przy tym profesora Rafała Wilczura z tytułowego "Znachora", bo jego wcale nie ciągnęło po tym jak jego żona zostawiła go do płci przeciwnej. Wielka Wojna Ojczyźniana, która miała miejsce w Rosji w pierwszej połowie XIX wieku wywarła ogromny wpływ na tamtejszą Europę. A kiedyś myślałem tak szczerze, że z Napoleona był naprawdę dobry człowiek. Widać, co władza robi z ludźmi. Historia ponad 200 lat później zatoczyła koło, Ukraińcy uciekają do nas i zachodnich krajów, nawet Rosjanie nie mogą znieść reżimu, który obecnie ma miejsce w ich kraju i chcą być postrzegani jak każdy inny człowiek. Krótka powieść, ale warta sięgnięcia po nią i zastanowienia, co by było gdyby wszyscy władcy świata mieli dobre zamiary.

Od dawna żadna książka nie zachwyciła mnie tak dogłębnie swoją tematyką. Trzymała mnie w napięciu do końca, sprawiała, że chciałam poznać dalej historię Machtyldy i dowiedzieć się, dlaczego tak postępuje, dlaczego taka jest. Niesamowity portret psychologiczny bohaterki, jaki stworzyła autorka jest godny pochwały, bo tak naprawdę Machtyldą może być każdy z nas - samotny - przecież "Bóg jest ze mną i tylko on"

#Wyzwanie LC Listopad 2024 Nie jest to moje pierwsze spotkanie z autorem. Przyznam jednak, że Kraszewski jakoś kojarzył mi się z latami szkolnymi, chociaż i później zdarzało mi się czytać jego powieści. A że był on autorem z największą liczbą wydanych książek i wierszy w historii literatury polskiej, więc naprawdę jest w czym wybierać. I nie powinniśmy zrażać się staropolskim językiem, jest to naprawdę ciekawe doświadczenie, gdy zrobimy przerwę na inny typ literatury, bo współczesne powieści są w większości pisane niemal identycznie. Powieścią, a w zasadzie powiastką pod tytułem: " Sprawa kryminalna" autor faktycznie zaskakuje czytelnika. Sam tytuł wskazuje, że to będzie kryminał, lecz nie powinno się porównywać tej opowieści z z dzisiejszymi kryminałami. Oczywiście fani Kraszewskiego prawdopodobnie nie będą zaskoczeni, mnie bardzo podobała się zarówno zagadka kryminalna jak i dawny język. " Taką była ta sprawa zagadkowa i niezrozumiała, której zarys daliśmy w poprzednich rozdziałach, i nie można się wcale dziwić, że całe sąsiedztwo było nią rozgorączkowane, że na jednych padł popłoch, drudzy niestworzone rzeczy przypuszczali." Bohaterami tej opowieści są mieszkańcy majątków ziemskich i głównym wątkiem są relacje międzyludzkie wśród szlachty, chłopstwa i służby oraz ówczesne tradycje, które obecnie mogą się nam wydawać dość dziwne i niedorzeczne. Gdy pojawia się nowy właściciel opuszczonego majątku, okoliczni mieszkańcy, chociaż nie mają ku temu podstaw, traktują go z daleko idącą rezerwą. Jednym z powodów jest to, że jest wyznania protestanckiego... Daniel zaczyna bywać u sąsiadów, poznaje tam Leokadię. Dziewczyna mieszka z ojcem i ciotką, lecz mimo wielu konkurentów, do tej pory nie trafiła ją strzała amora. Aż do chwili, gdy Daniel zagościł w jej sercu. Jednak na przeszkodzie ich wielkiej miłości stoi prezes - ojciec Leokadii. Zapowiedział, że mimo nawet tego, że bardzo lubi Daniela, nigdy nie zgodzi się na małżeństwo córki z protestantem... Takie sytuacje kiedyś często się zdarzały, nie było to niczym dziwnym, lecz w dzisiejszych czasach to wręcz nie do pomyślenia. Gdy pewnego dnia Daniel znika ze swojego dworku w niewyjaśnionych okolicznościach, cała okolica aż trzęsie się w plotkach i domysłach. Poszukiwania nie przynoszą żadnego efektu. Wszelki ślad po nim zaginął. "Tajemnicza ta napaść i tym dziwna była, że ciała nigdzie nie znaleziono, przeszukawszy po rowach, dołach, naokoło domu i zabudowań. Gdzie i dlaczego tak ciało skryto - nikt nie pojmował." Co się stało z Danielem? Czy został porwany? Czy ktoś go zamordował? Czy ktoś wpadnie na jakiś ślad mogący wyjaśnić tę zagadkę? Książka pomimo dość banalnego wątku, jest wciągająca a intrygująca zagadka nie pozwala na odłożenie jej na bok, aż do samego zakończenia. Dodatkową zaletą jest to, że obok romantycznej historii z kryminalnym wątkiem, poznajemy również staropolskie obyczaje, tradycje i przywary oraz patrzenie na życie przez ludzi z tamtych czasów. Książkę czyta się szybko, a gdy ktoś miałby problem ze staropolskim językiem, na końcu jest słownik, w którym można znaleźć wytłumaczenie słów lub całych wyrażeń. Mam na swoich półkach jeszcze kilka książek autora, więc z pewnością jeszcze po nie sięgnę.

Kolejny znany i popularny 11 - to odcinkowy serial TV, emitowany w 1977 r. ( częste telewizyjne powtórki ). Książka powstała prawdopodobnie na podstawie napisanego przez autora scenariusza filmowego, kilka lat później. Dla miłośników serialu, dobre uzupełnienie tematu i odwrotnie. POLECAM W PAKIECIE !!!

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg), ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Wczesny Tadeusz Dołęga-Mostowicz w niezłej formie. Konstrukcyjnie niedomagający, ale wartki fabularnie i sprawny językowo. Tym razem pokazuje sylwetkę niesuwerennie myślącego konformisty, początkującego literata - potomka Juliusza Słowackiego - wplecioną w początkową fazę polskiej niepodległości.

nigdy nie spodziewałam się, że w polskim romantyzmie znajdę powieść przygodową, awanturniczą z ciekawym wątkiem powieści gotyckiej, muszę przyznać, ze trochę nieznana perełka. choć potrzebowała czasu na rozwinięcie się, to miała momenty kiedy nie mogłam jej odłożyć, co sprawiało, że była to zdecydowanie przyjemna lektura. łączyło się tutaj trochę wątków historycznych i niepodległościowych, które znamy dobrze z utworów Mickiewicza i Słowackiego, ale w "Zaklętym dworze" łączą się z gotyckim zamczyskiem, duchami i wielką tajemnicą, która dla nas nie jest tak oczywista.

To pierwsza pozycja, dzięki której inaczej spojrzałam na Kresy. Poukładałam sobie wiele faktów. Książka zawiera mnóstwo ilustracji, które bardzo wzbogacają treść. Niestety ocenę obniżam z uwagi na chaos przekazu. Wiele informacji na raz "poprzetykane" poezją, malarstwem, fotografią...Nie mozna się skupić na jednym, ponieważ obok jest już coś nowego. Napisana po akademicku. Nie mniej jednak warto taką książkę przeczytać.

Równie piękna jak "Znachor" ale nie mogę się pogodzić z zakończeniem tej historii🥺 Zdecydowanie ta część jest smutniejsza od poprzedniej. Zawiodłam się na Marysi, Łucji (że wkońcu zakochała się w Kolskim, ale to było do przewidzenia), na Doktorze Dobranieckim. Na większości się zawiodłam, że nikt nie odpłacił się Wilczurowi za jego dobro i poświęcenie😭 Jedynie napewno miło mi się czytało o powrocie Wilczura na wieś, klimacie tej wsi, o przemyśleniach Jemioła, miłości Donki i Wasyla. To uratowało tą część bo tak to bym się chyba załamała😭😭

Czytałam tę ksiązkę sto razy! No dobra, kilka, ale za każdym razem mnie porywa. Uwielbiam ten klimat, uwielbiam historię. Ostatni raz czytałam ją około 15 lat temu, a nadal pamietam detale tej historii. Główną bohaterką jest dziewczynka wychowująca się w nieubogiej mieszczańskiej rodzinie. Dziewczynka dorasta, poznaje swiat dorosłych, świat miłosci, daje się zauroczyć dojrzałemu mężczyźnie, który kiedys miał romans z jej matką... Swietna historia. Mam, wrócę do niej i poszukam w wersji elektronicznej. Jak znajdę to na pewno sie w nią zaopatrzę i będe wracać.

To książkowe wydanie krótkich dzieł Orzeszkowej ("Czytelnik", 1970) zawiera następujące opowiadania: "Julianka", "Panna Antonina", "Dobra pani", "Romanowa", "A... B... C...", "Tadeusz", "W zimowy wieczór", "Pieśń przerwana", "Ogniwa", "Gloria victis". Bez wyjątku to świetne opowiadania. Bieda i niedola ludzka w rozmaitej postaci oraz formie - oto nić łącząca te wszystkie opowiadania. Ludzkie nieszczęścia mogą mieć różne przyczyny i występować na różnym tle. Orzeszkowa w sposób bardzo wzruszający, poruszający potrafi o tych sprawach pisać. Wiele w tych opowiadaniach ciekawie ukazanych ludzkich problemów i zgryzot z czasów autorki. Warto np. zwrócić uwagę na problem alkoholizmu i wpływu złego towarzystwa ("Romanowa"), na przemoc domową i sieroctwo ("Julianka"), na sprawy związane z macierzyństwem ("Julianka", "Romanowa", "Tadeusz") itd. Każda nowela przynosi coś do odkrycia o zagmatwanych ludzkich dolach i niedolach. Opowiadanie "Gloria victis" koncentruje się na powstaniu i niezłomnych, ludzkich, patriotycznych postawach. O ludzkiej dumie, umiłowaniu prawdy i niezależności przeczytamy np. w opowiadaniu "Pieśń przerwana". O bezinteresownej chęci niesienia pomocy innym w opowiadaniu "A... B... C...". "Ogniwa" to dziełko filozoficzne traktujące o tym, że wszyscy mamy podobne smutki oraz troski w życiu, podobnie czas jest dla nas nieubłagany i śmierć w końcu wszystkich dosięgnie. Każde z opowiadań wielce interesujące, każde oddziałujące na czytelnika, każde stanowczo warte przeczytania. Rewelacja, czyli 8/10. Opowiadania zawarte w tej książce to dobry wybór dla wrażliwego czytelnika i każdego miłośnika dobrej literatury. Eliza Orzeszkowa to wspaniała oraz niezwykła pisarka i te opowiadania również to poświadczają.

Oooo, nie. Tak to nie będzie. Taka ocena to jest godna, proszę państwa, tego łotra Jacka Maruszeczki, a nie poważnych ludzi, jakimi jesteśmy. Nawet słynny krytyk literacki, Antonii Maruszeczko, stawia to dzieło na równi z "Monologi i trzy stonogi". Każdy Maruszeczko wam to powie, że żeby tak umiejętnie bawić się słowami i zręcznie operować scenerią trzeba być nie lada fachowcem, a nie takim partaczem, jak ten Maruszeczko spod trójki. Znakomity humor, lekki styl i pomysłowość. Serdecznie polecam. Maruszeczko

Bardzo ciekawy przewodnik po polskich duchach i zjawach. Ponieważ praktycznie każdy zamek lub pałac mają jakąś swoją lokalną historie, dużo możemy się dowiedzieć o osobach, które budowały dane budowle. Bardzo dużo informacji historycznych otoczone nie raz tragicznym historiami byłych lokatorów. Bardzo przyjemna lektura :)

Wydany w 1932 roku „Kordian i cham” jest powieściowym debiutem Leona Kruczkowskiego, wówczas przeszło trzydziestoletniego nauczyciela przedmiotów ścisłych, socjalisty z przekonania. Polityczna proweniencja autora jest w tym przypadku dość ważna, chociażby ze względu na fakt, że w 1962 roku Kruczkowski uznał swoją powieść za dokument polityczno-literacki „(...) okresu, w którym powstała, okresu walki polskich mas ludowych z władzą kapitalistyczno-obszarniczą”. Niech jednak nikogo nie zmyli ta komunistyczna nowomowa – „Kordian i cham” to książka zaskakująco uniwersalna. Dzieje się tak, bo mamy tutaj do czynienia z historią chłopskiej niedoli w przededniu wybuchu powstania listopadowego. I to napisaną w oparciu o rzeczywisty pamiętnik, czyli „Opis życia wieśniaka polskiego” autorstwa Kazimierza Deczyńskiego. Zresztą Deczyński jest również głównym bohaterem powieści. A obraz Królestwa Kongresowego, który znajdziemy w książce Kruczkowskiego, nie napawa optymizmem. To kraj zacofany, mający za nic prawa chłopów, może poza „prawem” do odrabiania pańszczyzny. Panowie włościanami gardzą, kler nimi manipuluje, a patrioci, którzy szczerze chcieliby Polski uwolnionej spod carskiego jarzma, zupełnie nie potrafią wytłumaczyć tej niepiśmiennej i wylęknionej masie, dlaczego też powinna chwycić za broń i walczyć za Polskę. Bo nowy kraj ze snów powstańców to wciąż Polska panów i dworków, a nie wolnych chłopów. I to nie jest tak, że powstańcy są tutaj postaciami negatywnymi. Wręcz przeciwnie – to idealiści, których bunt jest poniekąd słuszny. Tyle tylko, że nie do końca biorą pod uwagę potrzeby ok. 80% społeczeństwa. W tym chociażby rzeczonego Kazimierza Deczyńskiego. A sama książka? To powieść dokumentalno-historyczna. Wiele tutaj nazwisk, faktów czy wręcz cytatów z literatury podmiotu. Do tego bardzo naturalistyczny obraz stosunków panujących na wsi oraz garść rozliczeń, głównie z tradycją napoleońską, klerem oraz dworem. Język jest kwiecisty, archaiczny, momentami mocno gwarowy. Bohaterowie – z drobnymi wyjątkami – niezbyt zróżnicowani. Całość niekiedy sprawia wrażenie chaotycznej, jakby autor chciał poruszyć w swojej książce jak najwięcej zagadnień społecznych. Ponadto chwilami rzeczywiście można odczuć dość mocne wychylenie autora w lewą stronę spektrum politycznego, ale generalnie trudno się nie zgodzić ze społecznymi obserwacjami „Kordiana i chama”. Nie wiem, może to wina wydania, ale nie czytało mi się tej powieści łatwo, szczególnie jej pierwszej części. Poza tym autor czasami trochę za daleko odpływa w fantazję, chociażby w kontekście losów chłopa Bartosza Głowackiego czy nawet samego Deczyńskiego, który w powstaniu ostatecznie dosłużył się stopnia podporucznika. Ale jak ktoś chciałby sięgnąć po dosyć ambitną, lecz zapomnianą obecnie książkę historyczną, „Kordian i cham” jest w moim odczuciu dobrym wyborem.

Bardzo lubię tę serię wydawniczą - książka,, Przy polskim stole " -zawiera ciekawe informacje o tym co dawniej jadano, jakiej używano zastawy, kiedy pojawiły się niektóre produkty. Obala niektóre zakorzenione mity- choćby ten , że królowa Bona wprowadziła do Polski włoszczyznę. Autorka wiele miejsca poświęca kwestii zachowania przy stole - sięga do utworów poetów i pisarzy polskich, opracowań historycznych. Znakomita lektura dla tych co chcą wiedzieć więcej.

Starych lektur ciąg dalszy. Wydanie z 1984. Krótkie opowiadania, ale z przekazem. W jednej przełamanie się ze swojej niechęci do katarynek, by niewidome dziecko miało wreszcie radość. A w drugiej dylematy nad pomocą, poświęceniem a ryzykiem z nim związanym czy bohaterstwem w ostatecznym rozrachunku.

Każda epoka kreuje inne typy ludzkie. W tym opowiadaniu jesteśmy blisko znanych już opowieści o Damie Kameliowej czy Nanie. Tytułowe dziewczę odznacza się niezwykłą urodą (te bardziej pospolite jakoś rzadko trafiają na karty ksiąg...) i zarazem wielką niewinną, dziecięcą naiwnością. Marzy o miłości, o której czerpie wiedzę z rozlicznych romansów, którymi zaczytuje się do granic zapamiętania. A wyrasta w świecie, który nie daje jej szans na samorealizację. Tą samorealizacją dla dziewiętnastowiecznej kobiety było dobre zamążpójście i szacunek społeczeństwa. Niestety, Iwetta, jako córka kurtyzany - pięknej, eleganckiej i wpływowej, jednak nadal kurtyzany - nie ma szans na znalezienie swego miejsca w życiu. Ten naiwny, czysty i swawolny dzieciak bardzo szybko słyszy beznamiętne - obudź się i witaj w prawdziwym świecie! Zawieszona między luksusowym i beztroskim życiem a perspektywą ciężkiej, niepopłatnej harówki gdzieś w trybach bezlitosnego kapitalizmu, uświadamia sobie, że może najwyżej powtórzyć historię swej matki lub... usunąć się na zawsze i nieodwołalnie ze społeczeństwa. Bardzo smutne opowiadanie, pełne wesołych Wielkich Panów - dobrze urodzonych utracjuszy i bon-vivantów, oraz bardzo smutnych kobiet maskujących swój ból perlistym śmiechem.