Jak żyć dobrze, będąc DDA

Książka otworzyła mi oczy na to jak przeżywam miłość, jak wyglądają moje relacje z bliskimi i skąd się wzięły moje zachowania. Nie lubię w niej jedynie wątków dotyczących pracy nad sobą - ale to z uwagi na podejście jakie zostało opisane przez autorkę. Innym może ono bardziej odpowiadać

„Miłość własna. O głębokiej i szczerej samoakceptacji” Waltera Riso to pełna wsparcia i konkretów opowieść o tym, jak budować zdrową relację z samym sobą. Autor w przystępny i ciepły sposób pokazuje, jak toksyczna potrafi być wewnętrzna krytyka oraz jak często niesłusznie utożsamiamy swoje zachowania z tożsamością – mówimy „jestem głupi”, zamiast „zachowałem się głupio”. Riso przypomina, że mówienie o sobie z szacunkiem i akceptacją nie jest przejawem egoizmu, lecz aktem odwagi i czułości wobec siebie. Zwraca uwagę także na to, jak bardzo porównania z innymi potrafią zatruwać codzienność, i jak uwalniające bywa porzucenie fałszywej skromności oraz ograniczających schematów, takich jak kult samokontroli, racjonalizacji czy przyzwyczajenia. To książka, która nie tylko inspiruje do refleksji, ale też daje praktyczne narzędzia do zmiany sposobu myślenia o sobie. Uczy jak nagradzać siebie, jak wzmacniać poczucie wartości, jak świadomie mówić do siebie w sposób, który buduje, a nie rani. Praca, którą zaleca Riso nie jest pracą łatwą, ale z pewnością ważną i potrzebną, tym którzy zgubili sobie we wspolczesnym świecie nierealnycj oczekiwań i wyidealizowanych sylwetek. Preasumując, "Miłość własna” to czuły, praktyczny i konkretny przewodnik po świecie samoakceptacji. To lektura, do której warto wracać – by przypomnieć sobie, że jesteśmy ważni, wartościowi i wystarczający tacy, jacy jesteśmy. Osobiście, nie jestem wielką fanką poradników. Mam wrażenie, że same w sobie mają zbyt małą moc, by spowodować we mnie "tąpnięcia" i trwałe zmiany, ale muszę przyznać, że z tej niepozornej, cienkiej książki wyciągnęłam sporo cennych treści. Polecam lekturę i zachęcam byście powiedzieli dziś sobie coś miłego 🤍 tak prosto z serducha!

Zgadzam się, że styl autorki momentami przypomina porady z bloga jakiegoś coacha, ale mimo to książkę dobrze się czyta. Jest to dobra pozycja "na start", żeby uporać się z syndromem oszusta. Niestety brakowało mi większej liczby odniesień do konkretnych badań naukowych lub narzędzi.

Książka nie tylko zawiera określone porady, jak systematycznie i sprawnie dbać o dom, ale i jest bardzo zabawna ... Za sprawą lotniczej i medycznej metaforyki publikacja zyskuje niezwykłą lekkość (autorka dokonuje nawet chirurgicznych cięć i zaleca triaż bałaganowy) i wywołuje uśmiech na twarzy (podobnie jak i okładka;). Pod wpływem lektury i ja stanęłam na "pasie startowym" z "listą kontrolną" w ręku i już może nie dosiadając szczotki do zamiatania, zmierzyłam się z wszystkim płaskimi powierzchniami domu. Jutro podejmę się operacji zaprowadzenia ładu w rzadziej przeglądanych szufladach ; tym razem powoli i bez rozproszeń, ale niczym królowa ... królowa swego domu... postępując zgodnie z radą autorki!

Dorosłe Dzieci Alkoholików jako rodzice. Ich walka o „normalne” życie, którą często przegrywają by móc w końcu odbić się od dna. Podstępne schematy funkcjonowania, które kryją się pod maskami i zakorzeniają w zakładanych rodzinach, by doprowadzić je do rozłamu. Książka jest zbiorem historii różnych osób. Historii o ich doświadczeniach, determinacji, walce, poddawaniu się, upadkach i wzlotach. Poruszająca i uświadamiająca, jak bardzo środowisko domowe determinuje dorosłe życie.

Chyba wchodzę w przesyt historii gabinetowych. Wszystkie historie idealnie pasują pod tezę, co ładnie pokazuje zależności i nieuświadomiony wpływ, ale też nie uwzględnia wielu innych zmiennych pozwalając wierzyć, ze wyzwolimy się z traumy i trafimy do krainy szczęśliwości ;-)

Książka dla kobiet, które zmagają się z ADHD, szczególnie na początku diagnozy. Pomaga zrozumieć, że "nie jestem sama", a słowa "też tak mam" mogą pojawić się w głowie na co drugiej stronie :) Nie jest to kompendium wiedzy, ale zbiór wywiadów z kobietami, które na co dzień żyją i od zawsze żyły z ADHD. Lekka i potrzebna. Pokazuje, ze nie taki diabeł straszny, aczkolwiek prawdziwy.

Autor zapraszam nas do refleksji nad istotą samotności. Stawia liczne pytania, przez co odsłania kolejne aspekty opisywanego stanu. Omawia "czynniki", które mogą wpłynąć na nasze subiektywne poczucie samotności (sięga od dzieciństwa, "podąża" przez trudne doświadczenia, lęk, depresję, uzależnienia czy nadużywanie mediów ..., aż do zaznaczenia wpływu czasu trwania samotności, naszego wieku i stanu zdrowia, czy trybu życia. Zaprasza nas do oddzielenia tego, na co mamy wpływ, od tego na co wpływu nie mamy. Wskazuje na przyjmowane przez nas nieskuteczne strategie i te, które nam służą ( i tu te do szybszej realizacji, jak i te wymagające pracy nad sobą). Podkreśla rolę wyrozumiałości, uważności, kreatywności w naszym życiu. Uczy podejścia do straty, budowania samoakceptacji i pewności siebie. Radzi jak się komunikować, organizować swój czas i ... zasoby finansowe:), a także wymienia działania, które nie służą komunikacji. Do przeczytania i przemyślenia.

Bardzo potrzebna pozycja w kraju, gdzie seks i edukacja seksualna są tematem tabu. Różne bloki tematyczne oraz kończące je rozmowy z kobietami pomagają zrozumieć wiele aspektów z życia seksualnego kobiet. Książka powinna być lekturą obowiązkową wśród wchodzących w dorosłość młodych kobiet oraz wśród dojrzałych, w których zaprogramowano reakcję wstydu na choćby usłyszenie słowa "seks". Naprawdę ważna pozycja.

Książka jest świetna! W sposób krótki i zwięzły przedstawia z czym borykają się osoby z ADHD i co mogą one zrobić aby lepiej się zrozumieć i lepiej funkcjonować. Sama mam ADHD i chciałam kupić książkę, która pomoże mi wytłumaczyć innym na czym to polega. Przeglądałam różne książki, ale każda miała złożone teksty na kilka stron i całkiem przypadkiem, akurat ta książka trafiła do mych rąk i pomyślałam -idealna! Krótko, zwięźle, na temat plus są obrazki- lepiej być nie mogło. Jak zaczęłam czytać to od razu uśmiechnęłam się pod nosem bo czytając że autorka sama ma ADHD od razu wiedziałam dlaczego ta książka spodobała mi się najbardziej, po prostu jest napisana przez kogoś, kto wie jak osobie z ADHD, będzie to najłatwiej przyswoić. Bardzo fajna książka polecam aby pomóc sobie lub żeby wyjaśnić innym o co chodzi :)

[Audiobook] Kompleksowo, ale i podstawowo o zdrowiu psychicznym. Będzie dobra dla osoby początkującej, która myśli o rozpoczęciu psychoterapii. Wyjaśnienie na czym polega psychoterapia, jak wybrać terapeutę itp. Krótko również o wspomaganiu zdrowia psychicznego jak dieta, suplementy i inne. Dostosowana do każdego wieku, subtelną i przejrzysta. Na minus wkurzające, feministyczne odmiany płciowe na każdym kroku.

Bardzo cenna książka. Zwłaszcza dla tych, którzy wcześniej po podobne publikacje nie sięgali. Klarownie wyjaśnia sytuacje z dzieciństwa i mechanizmy, które w następstwie tych sytuacji kształtują nas jako dorosłych ludzi. Po paru podobnych książkach nie było w niej dla mnie wielu odkrywczych informacji niemniej nie żałuję lektury. Lubię słuchać Pani Kozak w wywiadach i podcastach ale język, jakim jest napisana ta książka był dla mnie może nieco zbyt... czuły? Nie ma w tym nic złego, ja osobiście wolę jednak bardziej konkretny język w tego typu książkach - bardziej naukowy a mniej terapeutyczny. To jest po prostu cecha tej publikacji - jednym podejdzie a innym nie.

Przyjemna książka od autora, którego nie bardzo lubię, ale tutaj mi się spodobał. Krótkie, konkretne rozdziały. Wiele spraw trafiło do mnie dość mocno. Wiele cytatów zostało zapisanych, zescreenowanych i do ponownego przemyślenia. Prosty język, konkretne przemyślenia bez owijania w bawełnę. Czytamy o doświadczeniach autora, ciekawych, śmiesznych dygresjach, ale korzystamy z wielu porad, które są bardzo trafne. Ciągnęło mnie do tej książki. Wiele przemyśleń na ten temat zostało w mojej głowie. Książka w topce. Polecam. Niepozorna, a jednak chciałam do niej ciągle wracać i inspirować się. Polecam

Byliście kiedyś w toksycznej relacji? Ja tak. Przez ponad rok spotykałam się z kimś, kto podkopywał moje poczucie własnej wartości, przez co uwierzyłam, że nikt inny mnie nie pokocha, że nie zasługuję na szczęście. Dość mocno odchorowałam ten związek, ale to już za mną. Wyciągnęłam z niego lekcje i poszłam dalej. Po drodze jeszcze trafiłam na maminsynka, który miał wyznaczoną godzinę policyjną, po której mamusia dzwoniła, żeby sprawdzić, czy nic mu się nie stało. Spotkaliśmy się tylko raz, a po kilku minutach rozmowy w mojej głowie rozległa się syrena i zapaliła ogromna czerwona lampka z napisem "uciekaj". I uciekłam, chociaż jego mama chciała mnie poznać, bo, jak to on powiedział, gdybym jej się spodobała, to moglibyśmy się spotykać. Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jaki wpływ na nasz wybór partnera ma to, jak układały się relacje w naszym rodzinnym domu? Jagoda Bzowy opowiada o kobietach, które były w toksycznych związkach. Pokazuje, jak ich dzieciństwo przełożyło się na to, że tkwiły w relacjach, które miały na nie destrukcyjny wpływ. Znajdziecie tutaj pełen przekrój osobowości, które w taki czy inny sposób mogą działać destrukcyjnie na drugiego człowieka. I nie zawsze jest to świadome działanie. To również pokazuje autorka. Bardzo często ludzie nie mają świadomości, że na przykład stosują agresję, milcząc, gdy ktoś się z nimi nie zgodzi albo nie robi czegoś po ich myśli. Są tacy ludzie, którzy przez lata tkwią w roli "ofiary", obwiniając cały świat o krzywdy, które ich spotykają, a nawet przez moment nie zastanowią się nad tym, że może z nimi jest coś nie tak. Znajdziecie tutaj także rozdziały poświęcone narcyzom czy maminsynkom. Dzięki temu, że autorka pokazuje przykłady z życia wzięte, łatwo zrozumieć, co chce przekazać czytelnikom. Być może ktoś, czytając tę książkę, złapie się na tym, że jego związek wygląda podobnie do tego, który opisuje autorka. Jagoda Bzowy pokazuje też, że terapeuta to nie jest ktoś, kto zmusi swojego pacjenta do zrobienia czegokolwiek. Może zadawać pytania, które zmieniają perspektywę, ale nie da wprost gotowego rozwiązania. Problem trzeba zrozumieć i rozwiązać samemu, a nie czekać, aż ktoś zrobi to za nas. Chociaż poruszana tutaj tematyka jest trudna, książkę czyta się szybko. Autorka ma lekkie pióro, daleko jej do mentorskiego tonu i zalewania czytelnika naukowymi wywodami. Rzeczowo wyjaśnia, jakie mechanizmy sprawiają, że człowiek reaguje w określony sposób, i daje do zrozumienia, że nic nie jest stracone, trzeba tylko zrobić pierwszy krok ku zrozumieniu siebie. Znajdziecie tutaj wskazówki i ćwiczenia, które mogą w tym pomóc. Według mnie ta książka może być dobrym punktem wyjścia dla kobiet, które czują, że w ich związku coś jest nie tak, ale nie wiedzą, co dalej zrobić.

Marta Szarejko – Terapeuci par. Historie z gabinetów W tej książce Marta Szarejko oddaje głos terapeutom, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami z pracy z parami, a także przemyśleniami na temat swoich specjalizacji. Autorka przeprowadziła z nimi serię wywiadów, które choć nie mają formy klasycznego poradnika, zawierają mnóstwo cennych spostrzeżeń – często ukrytych "między wierszami". Terapeuci w ciekawy, momentami zaskakujący sposób komentują zachowania par i pokazują, na co warto zwracać uwagę w relacjach. To, co wybrzmiewa szczególnie mocno, to znaczenie otwartej komunikacji – po raz kolejny okazuje się, że jest ona kluczowa w budowaniu zdrowego związku.

Terapia konwersyjna dla osób "uzależnionych" od BDSM?! W świecie naukowym już od dawna nie mówi się o uzależnieniu od seksu, masturbacji, a nawet pornografii. Zamiast tego naukowcy wprowadzili następujący termin: kompulsywne zachowanie seksualne. Niestety autorka poradnika, pani Violetta Nowacka, wyraźnie nie jest na bieżąco z wiedzą seksuologiczną. Według badaczy nie ma dostatecznych dowodów, by móc stwierdzić, że kompulsywne zachowania seksualne spełniają znamiona uzależnienia behawioralnego. Stąd potraktowanie tego zjawiska analogicznie do uzależnienia od alkoholu czy narkotyków wywołało u mnie uśmiech politowania. Dodatkowo lansowana tu przez autorkę "abstynencja" od masturbacji i materiałów erotycznych wydaje się zaprzeczeniem tego, co forsuje w innych rozdziałach. Zaraz, zaraz, czyli ciało ma potrzeby, a teraz nagle mamy unikać bodźców seksualnych w każdej postaci? Co to, kurwa, jest? Grupa NoFap? Czy może (o ironio!) kazanie z ambony? Nie bez powodu zagraniczne źródła wskazują, że w przypadku kompulsywnych zachowań seksualnych terapia prowadzona jest głównie poprzez rozmowę i naukę realizacji pragnień erotycznych w zdrowy sposób. Kolejnym szkodliwym aspektem jest podejście autorki do preferencji BDSM. Mamy klientkę, która fantazjuje o ostrzejszym seksie, ale ma trudności z akceptacją tego upodobania i stawiania granic w relacji dominujący-uległa. Logicznym wydaje się więc, że kiedy masochizm zrobił out z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Zaburzeń, będzie traktowany na terapii tak jak homoseksualność, tzn. nie zmieniamy preferencji pacjentów, żeby byli "waniliowi", tylko uczymy ich akceptować odmienność i – jeśli zdecydują się na przekucie fantazji w czyn – edukujemy, jak robić to z głową. Tymczasem nie. Powyższa pacjentka dochodzi do konkluzji, że chciałaby mieć NORMALNY seks (a nie jakieś, tfu, klapsy) i wejść w relację z kimś spoza środowiska BDSM, żeby już więcej takich strasznych rzeczy nie robić. Jak pisze autorka: "Kibicuję jej z całego serca". Bo wiecie: niby tolerancja, LGBT, niedobre terapie konwersyjne, ale jak przychodzi co do czego, to "wyleczmy" babę z masochizmu (cudzysłów celowy). Przy okazji dostajemy cudownie uproszoną genezę masochistycznych preferencji seksualnych pacjentki. Przyczyną jest, jakże by inaczej, trauma. Oczywiście w postaci kar cielesnych w dzieciństwie. Kłopot w tym że gdyby między tymi dwoma zjawiskami istniała przyczynowość, każda osoba, która doświadczyła przemocy za dziecka, w dorosłości domagałaby się bicia podczas seksu. Czy to jest prawda? Oczywiście że nie. A to oznacza, że poza czynnikiem środowiskowym istnieje jeszcze inny, a jest nim, uwaga, predyspozycja biologiczna. Ja wiem: szok i niedowierzanie. Niektórym osobom błędnie wydaje się, że seksualne preferencje to coś, co człowiek wybiera. Owszem, ma wybór, czy fantazje o klapsach zostaną w głowie, czy pójdą dalej, ale sama preferencja jest czymś, z czym człowiek (prawdopodobnie) przychodzi na świat. Tak jak z orientacją seksualną. No ale gdy uznamy, że to jest coś wrodzonego, nie można już pierdolić o "uzależnieniu" od podniecenia wywołanego bólem, które trzeba wyrzucić na śmietnik, żeby móc uprawiać "normalny" seks. Pytanie czy wyrzucenia na śmietnik czegoś, co jest częścią nas od zawsze, jest możliwe? Myślę, że gdy autorka podstawi sobie słowo masochizm pod orientację seksualną, pozna odpowiedź na to odważnie postawione pytanie. Poza takimi dziwnymi rzeczami, jakie można tu znaleźć, możemy dowiedzieć się z poradnika, w jaki sposób wychowanie religijne wpływa na seksualność, ale nie są to najbardziej odkrywcze rzeczy. Ćwiczenia zaproponowane w książce dość śmieszne, jeśli komuś pomagają, dobrze dla tych osób, ale dla mnie takie coś ma rację bytu tylko podczas sesji hipnozy. Mnie ta książka zmęczyła.

Niezwykła książka wyjaśniająca istotę japońskiej filozofii harmonii. Zdecydowanie warto przeczytać, a może nawet posiadać tą książkę, jako źródło inspiracji. Przeczytałam rosnącym z szacunkiem i podziwem dla japońskiej kultury, choć pozostaje uczucie niedosytu, zwłaszcza, że w Polsce nagomi (czy uczucie harmonii) nie są zwyczajowymi tematami dyskusji. Na pewno będę się starać wcielać tradycyjną mądrość nagomi we własnym życiu i uważam, że jest to jeden z najlepszych poradników "samorozwoju", jaki miałam przyjemność kiedykolwiek przeczytać. Mam nadzieję, że moja opinia przekona kogoś do sięgnięcia po tą książkę, ponieważ w mojej ocenie ta wartościowa pozycja jest warta zdecydowanie wyższej oceny, niż aktualna.

Lubicie książki traktujące o macierzyństwie,rodzicielstwie i relacjach w rodzinie? Ja bardzo! Dlatego czułam,że muszę sięgnąć po tą pozycję. I były momenty,że czułam,że "Matka" jest trochę zbyt bolesna,wyzwala we mnie wewnętrzny niepokój i sprzeciw to nie mogłam jej tak po prostu odłożyć. Ta powieść to zbiór rozmów kobiet i mężczyzn z autorką na temat relacji z matką. Od razu zaznaczę,że większość tych opowieści jest trudna,skomplikowana,toksyczna i pesymistyczna. Tych pozytywnych i kojących jest zdecydowanie mniej. Mimo to książka ukazuje prawdę na temat tego jak relacje w rodzinie mogą wyglądać i jak osoba,która mnie dziecko chronić i kochać,gubi się,zatraca w nałogach,nowych miłościach,własnych słabościach...jak zranione dziecko wchodzi w dorosłość? Co czuje? Jak postrzega siebie? Jak tworzy relacje i zakłada rodzinę,o ile ma taki zamysł na siebie? "Matka" pokazuje jak wyglądają relacje bohaterów ze swoimi rodzicielkami i odziera nieco postać matki z samych superlatyw. Mysle,że dla większości z nas (mam taką nadzieję) to słowo kojarzy się pozytywnie,z ciepłem,domem,opieką,ale nie zawsze tak jest. Myślę,że to jest to też ważny głos w sprawie czy każda kobieta powinna mieć dziecko? Czy wszystkie kobiety mają w sobie ten zbiór cech,którzy pozwoli im wychować dziecko w miłości i szacunku? Mysle,że ta książka odpowiada na to pytanie. To także historia walki z traumami,ranienia siebie,narcyzmie,silnej potrzebie miłości, przywiązaniu i zrywnaiu z wielopokoleniowymi schematami. Każdy rozdział kończy rozmowa z psycholog,która nieco przybliża schematy kierujące bohaterami rozmów.

Paulina Małek w swojej książce "Koniec diety! Jak odczepić się od własnego ciała i naprawić relację z jedzeniem" tworzy mądrą, kolorową, bezpieczną, przytulną i miękką przestrzeń samoakceptacji, w której nie ma miejsca na oceny, krytykę czy narzucanie własnego, jedynego słusznego, zdania. Można tu poczuć się jak w domu i zostać przytulonym, a to naprawdę miłe 🤍 Żyjemy w czasach, w których wciąż rządzą smukłe ciała. Wprawdzie powoli zaczyna się to zmienić, ale trend obsesyjnych wzorców wyglądu wciąż jest dominujący i zakorzeniony głęboko w naszych umysłach. A przecież jesteśmy czymś więcej niż ciałem, a zdrowe nie równa się szczupłe! I doskonale pokazuje to Paulina Małek, która w swojej książce dąży do uświadomienia czytelnikowi, że ciało powinno być neutralne, a jedzenie w żadnym razie nie związane z kwestiami etycznymi. Czas skończyć z body shaimingiem i wywoływaniem poczucia winy z powodu tego, ile ważą nasze ciała. Czas raz na zawsze porzucić kulturę diety i oddzielić odchudzanie od dbania o zdrowie! Przyznam, że sama nie raz słyszalam "po co ty ćwiczysz? Przecież dobrze wyglądasz!" albo "tyle ćwiczysz i dalej masz cellulit?" Czy faktycznie aktywność fizyczna, ćwiczenia i zdrowe jedzenie mają służyć tylko odchudzaniu? Otoż nie! Możemy czerpać radość z ćwiczeń nie tracąc przy tym wagi jeżeli tego nie chcemy. Możemy ćwiczyć dla zdrowia, chęci poprawy kondycji, zwiększenia siły, lepszego samopoczucia, poprawy jakości snu czy seksu. Możemy wszystko! To nasze ciała i to my podejmujemy decyzje jak chcemy aby wyglądały. W książce "Koniec diety!" Autorka wiele uwagi poświęca jedzeniu intuicyjnemu i temu w jaki sposób można je wprowadzić do własnej codzienności. Jestem szalenie zaciekawiona tym tematem, ale wiem, że jeszcze dużo pracy przede mną zanim będę mogła swobodnie padążać za intuicją w temacie zdrowgo, mądrego i zbilanowanego żarełka, ale dzięki tej pozycji zrozumiałam gdzie nieświadomie popełniam błąd, a to z pewnością dobry początek. Zachęcam i Was do zagłębienia się w temat. Reasumujac, jeżeli chcesz się dowiedzieć jak mówić i myśleć o jedzeniu, jak zadbać o siebie w kontekście zdrowego odżywiania, bez popadania w skrajności to ta książka z pewnością będzie dla Ciebie dobrym drogowskazem. Bo regularność posiłków to nie wszystko. Balans i edukacja żywieniowa także mają kluczowe znaczenie na drodze do osiągnięcia zdrowej relacji z jedzeniem i własnym ciałem.

Książka warta przeczytania. Nie jest przełomowym tytułem,ale spełnia swoją rolę. Jeśli chcesz poznać terapię od innej strony to polecam. Są zawarte zadania przez które można zacząć pisać notatki i odpowiadać na zadania które po tem można analizować. Jeżeli ktoś nie wie jak wygląda terapia i waha się czy powinien zacząć to dzięki tej książce może znajdzie odpowiedź. Mnie akurat przydał się rozdział o współuzależnieniach. Zdałam sobie sprawę że bardzo łatwo można przekroczyć czerwoną linie.