Jak przestać zadowalać innych. Uwolnij się od wysokofunkcjonującego współuzależnienia

Wyjątkowa książka. To chyba 1sza książka i jedyna, którą do tej pory przeczytałam (a trochę już ich jest 😉), która przynosi takie ukojenie. I to chyba najlepesze określenie tej książki. Najlepszy wyraz, który ją opisuje: UKOJENIE. Tutaj wszystko jest w punkt. Język, jakim jest napisana. Grafiki (obrazy), które są dopełnieniem każdego rozdziału i tylko podbijają wartości, które zostały w niej przekazane. To jaką lekkość, spokój ma w sobie ta książka to jakiś kosmos. Za każdym razem jak po nią sięgałam wiedziałam, że w końcu w tym zabieganym czasie, po prostu się zatrzymam. Ta książka przenika do naszego środka. Nie mam pojęcia jak autor to zrobił ale naprawdę jest to jedna z lepszych książek, jakie ostatnio czytałam.

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Opisz swojego przyjaciela/przyjaciółkę jednym słowem, z którym Ci się kojarzy. Nie jest to poradnik w klasycznym sensie. Nie zawiera złotych zasad ani gotowych recept na udane relacje. Autorka prowadzi czytelnika przez własne doświadczenia jak przez labirynt. Pełen ludzi, chwilowej bliskości i nagłych zniknięć. Nie każdy kto się do nas uśmiecha, zostaje w naszym życiu. Czasem największy ciężar nosimy nie przez to, co ktoś zrobił, ale przez to, czego nigdy nie powiedział. Autorka odsłania przyjaźń z miejsc, w które zwykle nie zaglądamy. Relacje nie rodzą się z przypadku. Wyrastają z naszych ran, lęków, z dzieciństwa lub braku miłości albo jej nadmiaru. Pokazuje, że często szukamy w ludziach łat, którymi chcemy zakryć własne pęknięcia. Boimy się pustki bardziej niż bólu. Przyjaźń wymaga pracy, granic i odwagi. Najmocniejszym wątkiem książki jest relacja z samym sobą. To, co brzmi jak frazes, tutaj zostało poparte obserwacją. Dopóki nie nauczymy się traktować siebie z lojalnością, szacunkiem i delikatnością. Będziemy przyciągać ludzi, którzy zrobią dokładnie to, co my robimy wobec siebie. Prawdziwa bliskość nie polega na byciu potrzebnym, ale bycia widzianym. Książka, która nie wszystkim się spodoba. Nie daje prostych odpowiedzi, nie prowadzi za rękę. Czasem jest niewygodna, czasem zbyt osobista, ale zostawia pytania, które nie znikają. Autorka nie pisze o przyjaźni jak o dodatku do życia, ale o przestrzeni, w której można się odnaleźć albo stracić.

W każdym rozdziale znajdują się zadania, które można wykonać w dosłownie 5 minut. Każdy rozdział książki można czytać oddzielnie, zależnie na co w danej chwili mamy ochotę, więc to jest naprawdę fajne. Książka porusza wiele ciężkich tematów jak lęk, trauma, praca z cieniem, jak porozumieć się z partnerem, przyjaźń, rodzina, style przywiązania, toksyczne nawyki. Autorka wspomina wiele o emocjach. Atak paniki nie jest atakiem, to organizm próbuje zwrócić na coś uwagę. Złość to reakcja na niesprawiedliwość. Smutek to reakcja na stratę, a strach na zagrożenie. Tak naprawdę nie istnieje ktoś taki jak osoba leniwa lub niezmotywowana. Mózg ma motywację do dokonywania świadomych wyborów lub do przetrwania zagrożeń. W książce jest wiele tabelek zarówno do przeczytania, jak i do wypełnienia. Są w niej także zawarte myśli na wynos pod koniec każdego rozdziału, co mnie urzekło. Pod koniec książki jest gra - kwadrat stagnacji, siedem reguł. Każdy pionek jest dla nas, musimy ustalić którym chcemy ruszyć a którym nie, więc trochę tak jak w życiu 🩵

Istotnie jest to książka o wypaleniu. Autorka przygląda się zjawisku, szczegółowo je opisuje, podaje liczne przykłady z życia, poruszające historie osób zmęczonych, wykończonych, nierzadko zrezygnowanych. Autorka motywuje nas, czytelników do zmian, do zaopiekowania się sobą. Książka jest bardzo ładnie wydana i sugestywnie zilustrowana. Rzeczywiście dobrze się ją czyta, choć przyznam, że wolę bardziej syntetyczne ujęcie treści. Niemniej warto ją przeczytać.

Może z literackiego punktu widzenia nie jest to perła, jednak jako poradnik sprawdza się bardzo dobrze - otula jak ciepły kocyk. Mój egzemplarz miałam wypożyczony z biblioteki i czytałam go w lekkim pośpiechu, jednak mam wrażenie, że jest to książka którą warto mieć na domowej półce i przypominać sobie zawarte w niej treści od czasu do czasu.

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.

Z pewnością każda z nas czuła się chociaż raz samotna. Maria Rotkiel w swojej książce „Samotność kobiet” podejmuje się trudnego zadania, gdyż bierze samotne kobiety za rękę i pokazuje im, że nie muszą się niczego bać. To, co uderza w tej książce najbardziej od pierwszych stron, to jej niezwykła delikatność. To nie jest kolejny zwykły poradnik z listą zadań do odrobienia. Autorka niczego nie narzuca, nie ocenia i nie wskazuje jedynej słusznej drogi. Zamiast tego, z ogromną empatią i uważnością, zaprasza czytelniczkę do refleksji. Czytając tę książkę, miałam wrażenie siedzenia w wygodnym fotelu z kubkiem herbaty i słuchania mądrej osoby, która mówi, że to, co czuję, jest normalne. Choć książka, jak sam tytuł mówi, jest skierowana do samotnych kobiet, jej siła tkwi w uniwersalności. To pozycja obowiązkowa także dla kobiet, które samotność mają już za sobą, gdyż pomaga ona zrozumieć mechanizmy, które nimi wtedy kierowały. Wyjaśnia również, dlaczego czuło się wtedy złość, lęk, smutek czy brak wiary w siebie. Historia ta, z pewnością daje również bezcenną szansę na domknięcie tamtych rozdziałów z nową wiedzą. Maria Rotkiel umiejętnie przeplata wiedzę psychologiczną z własnymi przeżyciami oraz historiami swoich pacjentek. Autorka pokazuje, że kryzysy na różnych etapach życia są naturalną częścią ludzkiego doświadczenia, a nie porażką. „Samotność kobiet” to książka, która opowiada o odwadze do tego, by stanąć w prawdzie ze swoimi emocjami, oswoić je, a w końcu z lekkością pożegnać 👋🏼

Książka kupiona zdecydowanie za sprawą sympatii do poprzednich autorskich wydań aniżeli za sprawą merytoryki i przekonujących wartości wynikających z treści. Książka to zbiór autorskich przemyśleń w formie cytatów i krótkich psychologiczno — filozoficznych przemyśleń ułożonych w zgrabną, acz merytoryczną i wartościową formę nieco przypominającą wiersz. I tak naprawdę te teksty są nieco inaczej słownie ubarwione, ale finalnie i tak odcieniem są do siebie zbliżone. Niemniej, nadal książka pozostaje w kategorii poradnika psychologicznego. Autorka zachęca do porzucenia oczekiwań oraz biernego stania w miejscu na rzecz pełnego zaangażowania się w proces samorozwoju i pozwolenia na swobodne i wyzwalające stawanie się na nowo sobą, na osobę, którą pragniemy być, bez zakładania masek, bez udawania. Nad tym procesem uzdrowienia potrzebne jest rozliczenie się z przeszłością i nieutożsamianie się z dawno podjętymi decyzjami. Przeszłość tworzy to, kim dzisiaj jesteśmy, ale nas nie definiuje, bardziej uzupełnia i domyka tożsamość, wzbogaca o doświadczenie. Bierność i pozwalanie na działanie sił zewnętrznych, na tak zwany los nie przybliży człowieka do ozdrowienia. Szczęście samo nie przyjdzie, zresztą jest ono ulotne, krótkotrwałe. Satysfakcja nad samorozwojem przynosi niepomierne korzyści, niemniej, warunek jest jeden i prosty, trzeba chcieć i naprawdę trzeba działać. Nikt nie mówi o kulisach tej drogi uzdrowienia, ile za tą pracą chowa się przykrości, niemiłych rozliczeń, rozstań, trudnych emocji, uczuć, a nawet łez. Niemniej, podobno warto ;) Miły i krótki poradnik psychologiczny ubrany w nieco poetycką formę.

Uważam, że to szalenie ważna i dobra książka... dla mnie, ale też i dla osób, których opis dotyczy. Jeśli odnajdziesz w niej siebie, swój sposób funkcjonowania, będziesz wiedział o czym mówię. Uważam, że ta książka, pomimo swoich drobnych wad, może wpłynąć na człowieka. Pozytywnie. Realnie pomóc mu zrozumieć siebie, swój sposób postrzegania świata, mechanizmy, które za tym się kryją. Szkoda, że część o tym 'co dalej' i jak to zmienić nie jest dłuższa, bardziej szczegółowa, natomiast i tak uważam, że daje sporo cennych wskazówek. Ja sama zamierzam wrócić jeszcze raz do tej książki, przeczytać ją na nowo, ale z moimi notatkami/odnośnikami z mojego życia. Tak dla siebie. To dlatego uważam, że jest wartościowa, bo chce się do niej wracać. Zwłaszcza, jeśli jest się na etapie szukania, pytania samego siebie, kim jestem i dlaczego właśnie tak się zachowuję...

Czytałam ją równocześnie z 'Przyszło nam tu żyć' (zbiorem reportaży z Rosji). I jaka to była dobra odmiana! I nie wartościuje. Chodzi raczej o łapanie oddechu, zaglądanie w głąb siebie i swoich potrzeb, smutków, pragnień. Bycie dla siebie dobrym, czułym. To praktyczna książka, nie poradnik lecz przewodnik. Wyruszamy w podróż przez własny mrok, samotność i lęk, uczymy się jak nie uciekać od ludzi i budować zdrowe relacje. Napisana w nurcie behawioralno-poznawczym, ale z otwartością na inne formy terapii. Zawiera bardzo dużo zadań, które pomagają w pracy nad sobą, szukaniu przyczyn osamotnienia, walce z lękiem. Dla mnie najważniejsze rozdziały to ten związany z lękiem (eksperyment ekspozycyjny - codzienna ekspozycja na lęk jako sposób jego oswojenia i działania mimo lęku), o empatii emocjonalnej i poznawczej oraz na temat konfliktów. Ale w zasadzie wszystkio było tu ważne. Jedyny mały problem książki to drobne błędy i niedociągnięcia redakcyjne.

Książka podzielona jest na 5 części, każda ma swoją kategorię i opisywane jest 99 rzeczy które warto odpuści, zmienić, aby żyło nam się lepiej. Wskazówki uczą nas jak przestać się przejmować rzeczami, na które nie mamy wpływu i jak akceptować zmiany oraz jak żyć spokojniej. Są to, krótkie rozważania, autor nie zagłębia się w nie bardziej, są opisywane ogólnikowo, dlatego dla, niektórych może być to na minus. Książka jest lekka, łatwo się czyta i jest dla osób, które nadmiernie się przejmują, wszystko kwestionują i szukają równowagi w życiu, lecz przyznam, że jakoś bardzo nie zmienia naszego sposobu myślenia.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś żałować, że nie zadałeś swojej mamie pewnych pytań? Że pewne wspomnienia, emocje czy sekrety odeszły razem z chwilą, która już nie wróci? Ta książka jest właśnie odpowiedzią na to uczucie – cichą próbą zatrzymania czasu. „Mamo, opowiedz mi swoją historię” to piękna, intymna podróż przez wspomnienia. Stworzona tak, by każda mama – twoja lub ty sama – mogła opowiedzieć swoje życie. Od dzieciństwa, przez dorosłość, po marzenia, które nadal gdzieś głęboko żyją. W środku znajdziesz pytania. Niebanalne. Zaskakujące. Takie, które uruchamiają pamięć i serce. Zmuszają do zatrzymania się i spojrzenia wstecz z czułością. Niektóre są lekkie, inne potrafią poruszyć coś głębokiego. I właśnie dzięki nim powstaje opowieść – osobista, szczera, bezcenna. Wydanie? Przepiękne. Ciepła kolorystyka, ozdobniki, które dodają uroku. Między stronami znajdziesz cytaty – wzruszające, mądre, wywołujące uśmiech lub łzę. To nie tylko książka do pisania. To przedmiot z duszą. To idealny prezent. Dla mamy, dla córki, dla siebie. Bo historie rodzinne zbyt łatwo się gubią. A przecież każda z nich to część większej opowieści – tej, która buduje naszą tożsamość. „Mamo, opowiedz mi swoją historię” zostanie z Tobą na długo. Może nawet na pokolenia. To książka, która nie kończy się po przeczytaniu. Ona dopiero wtedy zaczyna żyć.

Wraz ze wzrostem niezależności i możliwości rozwojowych dla kobiet pojawił się pewien niepokój. Wiele z nas pogrąża się w zmartwieniach, myślach i uczuciach, które wymykają się nam spod kontroli i wysysają z nas energię. Tkwimy w pułapce negatywnych uczuć i myśli, które nas przytłaczają i zakłócają funkcjonowanie i dobrostan. Epidemia ponurych myśli to choroba, na którą zapada coraz więcej kobiet. Kobiety zamartwiają się absolutnie wszystkim - wyglądem, rodziną, karierą, stanem zdrowia. Nie musi tak jednak być. Możemy nauczyć się rozpoznawać i odpowiednio wyrażać własne emocje oraz utrzymywać je pod odpowiednią kontrolą i radzić sobie skutecznie ze stresującymi sytuacjami. Jak tego dokonać? Czemu rozpamiętywanie jest złe i czym dokładnie ono jest? Jakie są rodzaje rozpamiętywania i jakie są jego skutki? Jakie są przyczyny współczesnego rozpamiętywania? Jak wyzwolić się z pułapki rozpamiętywania? Czy istnieją strategie na pokonywanie ataków rozpamiętywania i osiągnięcie bardziej produktywnego i szczęśliwego życia? Jakie są strategie wyjścia na twardy grunt racjonalności? Jakie strategie pomogą zmienić życie w długiej perspektywie czasowej? Co wpędza nas w pułapkę rozpamiętywania? Dlaczego związki, rodzice i rodzeństwo, dzieci, praca i kariera wywołują w nas silne emocje? Książka "Odpuść sobie! Jak uwolnić się od natłoku myśli i osiągnąć spokój" podzielona jest na trzy części. W pierwszej opisano zjawisko rozpamiętywania i przytoczono badania dotyczące jego negatywnych konsekwencji z uwzględnieniem szeregu możliwych czynników, które przyczyniają się do nadmiernego rozmyślania. W drugiej części opisano trzy fazy pokonania rozpamiętywania - wyzwolenie się z jego pułapki, wyjście na twardy grunt i zdobycie nowej perspektywy oraz unikanie przyszłych pułapek poprzez wypracowanie sobie nowych strategii. W ostatniej części omówiono jak używać strategii opisanych w części drugiej, by opanować rozpamiętywanie tych kwestii. Książka bazuje na licznych badaniach, ukazano w niej wiele życiowych przykładów. Sama nie potrafię sobie odpuścić. Przykłady z życia wzięte, które autorka opublikowała w swej książce jedynie utwierdzają czytelnika, że przecież na świecie też są ludzie, którzy mają podobne problemy do naszych. Skoro innym udało się z tym wygrać to czemu nam miałoby się nie udać? Autorka uczy nas jak wprowadzić drobne zmiany które w konsekwencji pozwolą osiągnąć wielkie wyniki. Dodała swoje przemyślenia, spostrzeżenia oparte na solidnej wiedzy oraz narzędzia, które można wykorzystać, aby małymi krokami zmienić dowolny niesatysfakcjonujący nas aspekt naszego życia. Bardzo praktyczny i konkretny poradnik.

– Patrz co mam dla Ciebie! – Świetne, ale ty piszesz, bo masz ładniejsze pismo. – No dobraaa... Ty, ale tu jest pytanie, kiedy wziąłeś ślub. – W takim razie, musimy nadrobić kilka odpowiedzi, bym mógł je dla młodego spisać. ~ my private Dzień taty coraz bliżej, więc jeżeli nie macie pomysłu na prezent, to spróbuję Was przekonać do tej książki. To nie jest zwykła książka, a niepowtarzalna historia, którą może stworzyć każdy ojciec, pozostawiając tym samym własne wspomnienia na kartkach papieru dla dalszych pokoleń. W środku znajduje się mnóstwo, świetnie dobranych pytań, dzięki którym, ktoś (syn, córka, wnuk, prauczka, pra pra prawnuczka), kto sięgnie po ten egzemplarz już po spisaniu odpowiedzi przez tate, będzie mógł dowiedzieć się o nim bardzo dużo. Przykładowo, jakie decyzję wpłynęły na jego życie, albo jak poznał swoją miłość, by drzewo genealogiczne wyglądało właśnie tak, jak aktualnie wygląda, a nawet i trudniejsze, bardziej emocjonalne pytania. To nie tylko unikatowy prezent, ale i oryginalny. Taki pełny serca, bo jaki mężczyzna, który założył rodzinę nie chciałby pozostawić swojej historii nie tylko w wspomnieniach własnego dziecka 🫶🏽 Dla mnie? Bomba za pomysł i wykonanie! Dajcie znać, czy Wam się taka forma pamiątki podoba i czy się skusicie💗 Dziękuję @wydawnictwoluna za ten cudowny prezent, już na kilka pytań mój syn dostał odpowiedzi, a dalsze po prostu trzeba nadrobić, by mieć co opowiadać 🫶🏽 #dzieńojca #prezent #współpracabarterowa #celebrujwspomnienia

Świetna pozycja pokazująca różnych znanych i mniej znanych artystów oraz ich muzy - nie tylko biernie pozujących do obrazów i fotografii, ale aktywnie inspirujących i promujących sztukę. Brakuje tylko reprodukcji w książce, co chwilę sięgałam do internetu, by sprawdzić jak wyglądają dzieła, o których pisze autorka.

Współpraca reklamowa ✨RECENZJA ✨ 🖤Tytuł: "Psychopaci w pracy" 🖤Autorzy: dr Paul Babiak, dr Robert D. Hare 🖤Wydawnictwo Znak 🖤Premiera: 16.07.2025r. "Niektórzy, by usprawiedliwić swoje powodzenie, powtarzają mantrę "chciwość jest dobra" i wierzą, że dążenie do sukcesu za wszelką cenę jest pożądane i uzasadnione" 📌Psychopata to osoba z antyspołecznym zaburzeniem osobowości, którą cechuje brak empatii, wyrzutów sumienia oraz głęboki chłód emocjonalny. Autorzy pokazują, że takie osoby nie żyją tylko na marginesie społeczeństwa ale zajmują wysokie stanowiska, pną się po drabinie kariery. Ich działania to chłodna kalkulacja i manipulacje, czasem też przemoc psychiczna. 📌W książce znajdziemy konkretne przykłady- studium przypadku, komentarze i pytania do dyskusji. Możemy zobaczyć jak wyglądają interakcje z osobami z osobowością psychopatyczną. 📌 Poznajemy kolejne etapy kariery psychopaty - zatrudnienie, zdobywanie wpływów aż do destrukcji całej organizacji czy firmy. Możemy dowiedzieć się kim są psychopaci i jakie cechy posiadają; jakie sztuczki manipulacji stosują; w jaki sposób manipulują; jak odróżnić dobrego przywódcę od psychopaty; co zrobić gdy jesteś ofiarą psychopaty. 📌Książka napisana językiem przystępnym i zrozumiałym zarówno dla specjalistów jak i "zwykłego" człowieka. Znajdzie szereg odbiorców. Książka trudna ale warta uwagi! Psychopatia to nie zawsze widoczna gołym okiem przemoc. To często cicha, przemyślana strategia, która z wyrachowaniem niszczy ludzi na poziomie emocjonalnym, społecznym i psychologicznym. Może to spotkać każdego z nas! Polecam!

Zachęcam do poznania tej niezwykle ciekawej książki "Efekt rytuału" Michaela Nortona. Autor jest psychologiem społecznym, a także profesorem w Harvard Business School. Sugeruje on, a także dowodz,i w tym przewodniku, iż istnieją wzorce zachowań, niezbędne do dobrego życia. My sami nawet nie zdajemy sobie sprawy, jakie rytuały wykonujemy na co dzień. One bardzo pomagają nam w codziennym życiu. Autor przytacza bardzo ciekawe zachowania gwiazd czy polityków znanych na całym świecie. Chris Martin z zespołu Coldplay nigdy nie opuści garderoby, dopóki nie wyszoruje zębów. Z kolei Barack Obama mógł przetrwać stresujący dzień wyborów, rozgrywając z przyjaciółmi mecz koszykówki. Takie rytuały redukują stres. Ta książka jest bardzo wartościowa. Dzięki niej można stworzyć własne rytuały, które zmienią życie, pomogą przetrwać trudny czas np żałoby, poprawią relacje z bliskimi czy pomogą znaleźć motywację i stawić czoła wyzwaniom. Polecam gorąco. Dziękuję Wydawnictwu Publicat za egzemplarz do recenzji Michael Norton Efekt rytuału

Książka jest przeznaczona dla osób odczuwających przymus pomagania i ignorujących przy tym własne potrzeby. To świetny poradnik, a jednocześnie dobra książka psychologiczna, bardzo przydatna dla osób, które nie chcą zatracać się w ratowaniu innych. Książka dwojga autorów przeznaczona jest dla osób, które lubią pomagać innym, czasami tak bardzo, że zapominają o swoim własnym życiu. No właśnie, wedle autorów na syndrom ratownika składają się: przymus pomagania i ignorowanie własnych potrzeb. Takich ratowników jest całkiem niemało, prawdę mówiąc fajnie mieć ich wokół, bo zawsze można na nich liczyć... Rzecz jest bardzo dobrze napisana, wyróżnia się przejrzystą strukturą i jasnością. I tak autorzy wyróżniają cztery formy pomocy: poprzez zaofiarowanie zasobów, informacji, wiedzy lub wsparcia emocjonalnego. Dla wielu ta ostatnia forma jest esencją pomagania, dosyć trudną w praktyce, bo często mamy wielką pokusę, aby przejść do innych form pomocy (dobre rady, zasoby itd.). Jak piszą autorzy: „Udzielanie emocjonalnego wsparcia wymaga odmiennych umiejętności niż inne formy pomocy. Najważniejszą z nich jest umiejętność słuchania.” Wyróżniają autorzy cztery irracjonalne przekonania stojące za syndromem ratownika. Po pierwsze: przekonanie o dobrym człowieku: jesteś dobry tylko wtedy, gdy pomagasz innym. Po drugie: przekonanie o potrzebie pomagania każdemu. Po trzecie: przekonanie, że inni bez nich (ratowników) zginą. Wreszcie po czwarte: przekonanie ratowników, że nie mają potrzeb. Autorzy pokazują irracjonalność owych przekonań oraz proponują zastąpienie ich innymi, zdrowymi. Z tym że jest to proces żmudny i niełatwy. Najciekawszy dla mnie był proces zmiany pierwszego przekonania: jesteś dobrym człowiekiem wtedy tylko, gdy pomagasz. Stoi za nim warunkowe poczucie własnej wartości, niestety: „na miłość nie można zasłużyć, choćby to właśnie wmawiano nam w dzieciństwie.” Tu pada bardzo mocne zdanie: „Tragedia polega na tym, że gdy twoje poczucie własnej wartości jest warunkowe, twoja relacja z samą sobą jest naznaczona przemocą.” Niemniej „udowodnienie irracjonalności tego przekonania ludziom, którzy je podzielają, bywa mordęgą. Trzymają się go z uporem godnym lepszej sprawy.” Bardzo ciekawe są rozważania o tym jak zastąpić powyższe przekonanie innym, zdrowszym, autorzy proponują: Wyznacznikiem mojej wartości nie jest pomaganie innym ludziom. Ale na co składa się wartość człowieka? Mamy na ten temat inspirującą dyskusję... Bardzo ciekawe jest też przedstawione przez autorów dekonstruowanie przekonania o braku własnych potrzeb, proponują w zamian nowe przekonanie: zasługuję na to, by moje potrzeby były zaspokajane. Powiązane są z tym rozważania o asertywności. Zainteresowanych odsyłam do lektury. Książka zawiera sporo ciekawych, inspirujących ćwiczeń dla ludzi z syndromem ratownika, ale nie tylko, może być przydatna dla wszystkich osób zainteresowanych rozwojem osobistym. Bardzo przydatna pozycja.

Dlaczego pomimo "chęci snu" nie śpimy? Jak wpływają na sen różnorodne czynniki? Czy o braku snu decydują geny czy środowisko? Czym charakteryzuje się sen nastolatka? I wreszcie, jak w ogóle "działa" mózg w czasie snu? Ciało śpimy, a nasza głowa ... co czyni w tym samym czasie? Na te i wiele innych pytań bez wątpienia odpowiada autor "Recepty na sen" - Aric A. Prather, który zawodowo zajmuje się zjawiskiem snu i pomaga osobom cierpiącym na bezsenność. Wyjaśnia wszelkie wątpliwości, a czyni to w niezwykle przyjemny w odbiorze sposób. Książkę czyta się z niesłychaną lekkością. Jest bardzo ciekawa. I na pewno zachęca do przyjrzenia się swojemu procesowi snu ... a może nawet do założenia dzienniczka snu... "Sen to źródło zasobów, z których czerpiemy, gdy spotykają nas trudne doświadczenia. To ZBROJA, która nas osłania, gdy życie strzela do nas z procy i z łuku". Autor przede wszystkim uświadamia rolę snu (wskazuje jego wpływ na naszą odporność) i zaczynając od podstaw wyjaśnia, jak zadbać o dobry sen. Porusza zagadnienie cyklu okołodobowego. Rekomenduje regularność, np. stałe budzenie się o takiej samej porze. Radzi, jak zmniejszyć pobudzenie organizmu i przygotować go do snu, (jak "zarządzać obciążeniem" i odprężyć się po codziennej gonitwie przypominającej "pole minowe"?), a co ważne ... nie nakazuje rezygnacji z picia kawy ;) Książkę z przyjemnością przeczytałam dzięki Wydawnictwu Mt Biznes, za co dziękuję. [współpraca barterowa wydawnictwo@mtbiznes]