Muzy. My stworzyłyśmy sztukę

Kompendium wiedzy o toksycznych typach. Dobrym dopełnieniem był dla mnie "Pamiętnik narcyza", stanowiący przedłużenie jednego z rozdziałów. W poszczególnych częściach autorka opisuje czynniki w wyniku których relacjach z innymi odczuwamy cierpienie. Podpowiada, jak zachowywać się gdy ktoś nas porzuca. Należy wyrazić wdzięczność, wykrzyczeć, ze się akceptuje taki obrót spraw. Wlicza osoby toksyczne, albo takie, ktore do nas nie pasują i lepiej żeby odpuścić sobie takie relacje, albo postacie destrukcyjne. W książce przedstawione są m.in typy borderline, narcyzi, antyspołeczne. Przypadki niektórych jej pacjentów najlepiej uświadamiają metody i machinacje tych toksycznych typów. Autorka podsyła rozwiązania jak sobie poradzić po związku z takimi typami. Filozofia kocham siebie, zdrowe dbanie o swoje ciało i formę fizyczna.

Książka idealna! Pięknie wydana! Może nie ma w niej przeładowania informacjami oraz pewnie osobiście wybrałabym inne dzieła do zobrazowania dorobku poszczególnych artystów ale i tak zadziwiająco dużo udało się zmieścić w jednym tomie. Przede wszystkim to "poemat" ku czci muzeów i muzealnictwa - zaprezentowano niesamowite wnętrza wystawiennicze i ich zaplecza. Część obrazów przedstawiona ze swoimi ramami, także w miejscach gdzie są prezentowane. Doceniam też to, że wszystkie fotografie zostały bardzo dokładnie opisane. Polecam miłośnikom sztuki :)

Od pierwszych stron coś mi w tej książce nie pasowało – brakowało mi spójności i jakiejkolwiek struktury. Mimo to nie potrafiłam się od niej oderwać. Czytałam dalej, żeby zanurzyć się w tej wyjątkowej mieszance emocji i kobiecych historii. Pojawiło się mnóstwo ciekawych wątków, które zachęcały mnie do przewracania kolejnych stron, ale żaden z nich nie miał warunków, aby w pełni rozkwitnąć. Autorka rozmawia z kobietami, w których życiu ogrody pełnią ważną rolę. Próbuje dociec, sięgając też do historycznych postaci, co takiego przyciąga je do uprawy ziemi i jakie mają z tego korzyści. Część sylwetek jest tylko mgliście zarysowana – chciałabym wejść w nie głębiej, a zostaję z poczuciem niedosytu. Niestety, Alice Vincent za dużo mówi o sobie, zamiast skupić się na bohaterkach swojej książki. Jakby i z siebie chciała uczynić bohaterkę, chociaż sama wielokrotnie przyznaje, że brak jej doświadczenia w ogrodnictwie. Mam wrażenie, że na siłę próbuje dopasować do swoich założeń wnioski płynące z rozmów i obserwacji. Wielokrotnie tłumaczy się czytelnikowi, dlaczego w ogóle podjęła się tematu, jakby przepraszała za to, że całość nie do końca trzyma się kupy… Cała ta koncepcja jest genialna, ale tekst zamiast zapuścić korzenie, ledwo kiełkuje.

Cenię sobie poradniki językowe, lubię czytać o zawiłościach języka polskiego, o tym, jak się zmienia i rozwija. Wątpliwości dotyczące pisowni na bieżąco sprawdzam na stronie Rady Języka Polskiego, zaglądam do poradników prof. Andrzeja Markowskiego czy prof. Katarzyny Kłosińskiej. Książka Mateusza Adamczyka dała mi przyjemność zapoznania się z nowymi trendami w naszym języku, tu wciąż za takowe uchodzą feminatywy, choć dyskusja trwa już od kilku lat. Prof. Krystyna Pietrych z Uniwersytetu Łódzkiego, w spotkaniu z którą miałam okazję wziąć udział rok temu, stwierdziła, że po prostu przyzwyczaimy się je używać i już... Adamczyk też jest za ich stosowaniem. Wyjaśnia w swej książce w sposób przystępny i czasem humorystyczny różne zawiłości i łamańce językowe. Pisze o podwójnych zaprzeczeniach, o pantałyku i śledzionie: "Śledzony śledziennik ze śledziem ma chorą śledzionę"., o poprawianiu innych i upodobaniu do narzekania. Przekaz jest wzmocniony zabawnymi ilustracjami Tadeusza Marka.

Wow, jakże jestem zachwycona! Latami brakowało mi takiej pozycji na rynku. Kocham malarstwo i otaczam się nim od dziecka (rodzice), więc wiele rzeczy przychodziło mi naturalnie. Ale jeśli ktoś nie ma takiego backgroundu, a być może chciałby się dowiedzieć więcej? Przekonałam się o tym na studiach, kiedy na zajęciach omawiane były przeróżne obrazy, nie tylko intepretowane, ale także analizowane pod kątem technicznym, moim kolegom i koleżankom brakowało słownictwa, mimo iż potrafili rzeczowo się wypowiedzieć na temat tego, co na obrazie się dzieje i jaki kontekst ma to w oparciu o życie danego malarza - nie wiedzieli, że istnieje podobrazie, odwrocie, i inne tego typu, nie mówiąc już o technikach malarskich (jak malować, ale i czym malować). Kocham tę tematykę, więc to jest miód na moje serduszko. Powiedziałabym, że to jedyna książka, której potrzebuje osoba pragnąca się dowiedzieć tego wszystkiego. Bardzo warto, bardzo można komuś dać w prezencie! Sobie można dać! Doskonałe ilustracje, połacie obrazów, które umilają nam lekturę. Wydane doskonale, jak album.

William Butler Yeats Wieża „ Co z tym absurdem teraz począć mam- Serce, stroskane serce- z tą karykaturą Z moją starością? Tak jest przyczepiona Do mnie, jak ciężar do psiego ogona. A nigdy bardziej namiętną i górną Nie żyłem wyobraźnią, nigdy wzrok i słuch Na niemożliwość bardziej nie czekały.” (s.109) Tłumaczenie Cz. Miłosz. W. B. Yeats -nagroda Nobla w dziedzinie literatury (1923). Fragment zamieszczony w „Baśni zimowej” Ryszarda Przybylskiego, m.in. z poezją Iwaszkiewicza i pesymistyczną wizją starości. Dodajmy jeszcze jedną informację: Yeats umiera w 1939r., a na nagrobku wyryto słowa (fragm..): „Tak samo chłodno spójrz Na życie i na śmierć Nie wstrzymuj konia, jedź!” Maria Poprzęcka, ŚMIERĆ PRZED OBRAZEM, O sztuce, starości i znikaniu. Słowo/obraz/terytoria, Gdańsk 2024. Jak napisze autorka w rozdziale „Co z tą starością?”: (…) jedno tylko lekarstwo może być naprawdę skuteczne- jest nim wieczna młodość, reszta to półśrodki”. (s.110) W tej tonacji warto sięgnąć po temat śmierci przed obrazem, z oszczędną liczbą artefaktów (jeśli już się pojawiają- nie ma w nich nic – przypadkowego). I. „… O ILE JESZCZE COŚ WIDZIAŁ..” Wszystko zaczyna się od fotosu z filmu ŚMIERĆ PREZYDENTA w reż. Jerzego Kawalerowicza (1977) z przywołaną historią Kazimiery Iłlakowiczówny (sekretarki Piłsudskiego), która ułożyła głowę konającego na swoich kolanach. Jak napisze Poprzęcka: „Ona jedna w panującym tumulcie myślała o umierającym (…) zamknęła mu powieki i obwiązała twarz własnym białym szalikiem”.(s.19) Pytanie, które zaprząta uwagę piszącej, dotyczy obrazu, który mógł widzieć umierający prezydent??? II. „ZNIKANIE” W rozdziale pojawia się zbiór opowiadań A. Camusa z 1957 r. „Wygnanie i królestwo” z wykorzenieniem i samotnością, które stanowią punkt wyjścia do tytułowego „znikania”. Przywołana jest historia malarza, który skrajnie wycieńczony, ogranicza kontakty z innymi, odmawia posiłków, przed utratą przytomności odwraca do ściany obraz (całkowicie białe płótno) z jednym słowem… Jakie to słowo??? Lektura tekstu odsłoni je, jak również interpretację. Nie zabraknie G. Pereca z „Życiem, instrukcją obsługi”, także „Nudy” A. Morawii i obrazu S. Steinberga „DoublingUp” tusz i ołówek na papierze (1946), kolekcja prywatna. „(…) wieczna młodość – reszta to półśrodki” Opowieści o CZASIE i WIECZNOŚCI (mimo grozy tematu) zachwycają erudycją autorki (sztuka i literatura bez tajemnic), a kontekst ma znaczenie. U Poprzęckiej opowieść płynie... „(…) wieczna młodość – reszta to półśrodki”. Wydawnictwu należą się słowa uznania za mistrzowski format projektu. Bierzesz do ręki tekst (z zielonymi przypisami) wraz z obrazami, m.in. J. Czapskiego „Dwie białe miseczki” (z kolekcji prywatnej), olej na płótnie czy Paula Cezannt`a „L` Eternal feminin” (1877), olej na płótnie, również Marcela Duchampa Etant donnes (1948-1968) Philadelphia Museum of Art. i jesteś Czytelniku zanurzony w lekturze po brzegi. „… wieczna młodość – reszta to półśrodki”. „Śmierć przed obrazem” Marii Poprzęckiej powinna przekroczyć polski krąg czytelniczy i zasilić indywidualnym spojrzeniem DZIEDZICTWO ŚWIATOWE. 10/10

Światna książka, Piotr Oczko wybiera rewelacyjne tematy i potrafi je prowadzić konsekwentnie do końca. Świetna książka, ta jak i inne tego autora. Dostępny język, wspaniałe przykłady, wyszukane, niebanalne. Znaczy to tyle, że autor szanuje czytelnika już na poziomie pracy nad książką. Warto czytać Oczkę 😁 Książka dla każdego.

W świecie szybkich, jednorazowych eksperymentów badawczych imponuje wytrwałością i koncepcją na takie prowadzenie i korygowanie założeń badań by wciąż warto było kontynuować i planować coraz nowe tezy warte zbadania w ramach tego mega socjologicznego projektu.

Dziś przychodzę do Was z recenzja książki która wielu z Was na pewno się przyda a wydawnictwo @wydawnictwootwarte potrafi zaskoczyć mega pozytywnie. Jak przestać zadowalać innych Książka o nas samych, o przebodzcowanych, zmęczonych, odizolowanych, wyczerpqnych i można tak wymieniać bez końca. Nie macie wrażenia, że bierzecie na swoje barki ponad miarę tego co jesteście w stanie znieść? Czasami chcecie usiąść spokojnie a jednak nadmiar obowiązków i rzeczy odkladanych rosną w przyspieszonym tempie i zamiast wypoczynku jest jeszcze więcej stresu niż jesteśmy w stanie ogarnąć. Praca, dom, rodzina, czasami problemy zdrowotne, natłok dnia codziennego to wszystko powoduje, że chcecie gdzieś się oddalić by choć na chwilę nadmierna troska zeszła z Waszych barków. Jak nauczyć się dbać przede wszystkim o siebie by problemy nasze czy innych nie spowodowały wypalenia? W książce znajdziecie wiele cennych wskazówek, by nauczyć się mówić nie. By w końcu uwolnić się od trosk innych, którzy obarczaja nas swoimi problemami, że aż w końcu zapominamy o sobie. To książka dla każdego, kto chce wyjść z doczepionych schematów bo tak "musi być", dla tych co chcą uciec od musimu tolerancji toksyków "bo to rodzina", nie musicie ogarniać wszystkiego co Wam na siłę ktoś wciska "bo tak trzeba" Czas zawalczyć o siebie dla Siebie 🌞

Świetny album. Ciekawy pomysł! Trochę nierówny poziom opisów poszczególnych spraw - niektóre bardzo celnie spointowane, inne rozmyte. Treść wykracza poza sam problem znikania dzieł, ale dotyczy pojmowania sztuki i jej przemian. Daje okazję do zamyślenia się nad przemijaniem sztuki i człowieka - zarówno artysty jak i odbiorcy, ale też zawiera gorzką refleksję dotyczącą świadomego niszczenia dzieł... Bardzo wartościowa lektura.

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.

Książka podzielona jest na 5 części, każda ma swoją kategorię i opisywane jest 99 rzeczy które warto odpuści, zmienić, aby żyło nam się lepiej. Wskazówki uczą nas jak przestać się przejmować rzeczami, na które nie mamy wpływu i jak akceptować zmiany oraz jak żyć spokojniej. Są to, krótkie rozważania, autor nie zagłębia się w nie bardziej, są opisywane ogólnikowo, dlatego dla, niektórych może być to na minus. Książka jest lekka, łatwo się czyta i jest dla osób, które nadmiernie się przejmują, wszystko kwestionują i szukają równowagi w życiu, lecz przyznam, że jakoś bardzo nie zmienia naszego sposobu myślenia.

Śmierć, kryzys, przeprowadzka, zmiana pracy, uchodźstwo, choroba... Ile ludzi, tyle historii. Każdy z nas miewa lepsze i gorsze dni. Każdy z nas przeżył ból, zwątpienie, czy rozczarowanie. I oczywiście ma do tego prawo. Orina Krajewska w rozmowie z różnymi specjalistami tłumaczy nam, że "Życie jest jak jazda na rowerze: aby utrzymać równowagę, musisz pozostać w ruchu." Korzystaj z chwili, ciesz się zdrowiem, zachwycaj pięknem otaczającej natury, bo ważne jest to co tu i teraz... 💚🍀 Ale wspomnienia i pamięć o najbliższych to coś co nas buduje i nawet po stracie nigdy nie pozostajemy sami. 💙

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

Może z literackiego punktu widzenia nie jest to perła, jednak jako poradnik sprawdza się bardzo dobrze - otula jak ciepły kocyk. Mój egzemplarz miałam wypożyczony z biblioteki i czytałam go w lekkim pośpiechu, jednak mam wrażenie, że jest to książka którą warto mieć na domowej półce i przypominać sobie zawarte w niej treści od czasu do czasu.

Książka napisana bardzo prostym językiem i bardzo przystępna i to jak najbardziej się chwali w kwestii pisania o sztuce dla laików. Dla mnie osobiście była delikatnie zbyt uproszczona, i polecałbym ją dla osób zupełnie zielonych w temacie, a nie takich, które jakąś wiedzę już posiadają - również samego siebie uznawałem za "zielonego" w sztuce, ale widocznie się myliłem. Rozdziały są bardzo krótkie więc dosłownie w 5-15 minut można przeczytać jeden i zamknąć książkę. Bardzo przyjemne jest to, że tekst został rozszerzony o trochę mniej popularnych artystów, i zgodnie z modą dodano dużo kobiet i osób czarnoskórych jednak mam wrażenie, że przez to trochę zrobił się zbyt duży misz-masz jak na "krótką" historię (tj. czasem w jednym rozdziale słyszało się o 10 lub więcej artystach wymienianych "ciurkiem", zamiast troszkę bardziej skupić się na ważniejszych przedstawicielach kierunku). Przez to też miałem wrażenie, że w porównaniu do reszty książki sztuka współczesna została potraktowana trochę po macoszemu, jako i mocniej skupiająca się na "sztuce zachodniej" niż na innych rejonach świata. Wydanie jest ok, graficznie mnie nie urzekło i z chęcią widziałbym więcej i większe ilustracje, ale w tej cenie zupełnie nie ma się do czego przyczepić. Pozycja jak najbardziej godna polecenia, żeby zacząć swoją przygodę ze sztuką!

Na polskim rynku bardzo potrzebna była ta pozycja. Widzimy nagle osoby, które są wykluczane z powodu swojej wagi, na każdym kroku, bez związku z tematem, tak na wejście, bez uzasadnienia. Dużo badań, artykułów, odniesień. Naprawdę warto. Nawet jeśli myślimy, że nie jesteśmy zainteresowani tematem to każdy z nas ma ciało i wiele tematów trafi do każdego, ze względu na historyczne i socjologiczne podejście.

Czytałam ją równocześnie z 'Przyszło nam tu żyć' (zbiorem reportaży z Rosji). I jaka to była dobra odmiana! I nie wartościuje. Chodzi raczej o łapanie oddechu, zaglądanie w głąb siebie i swoich potrzeb, smutków, pragnień. Bycie dla siebie dobrym, czułym. To praktyczna książka, nie poradnik lecz przewodnik. Wyruszamy w podróż przez własny mrok, samotność i lęk, uczymy się jak nie uciekać od ludzi i budować zdrowe relacje. Napisana w nurcie behawioralno-poznawczym, ale z otwartością na inne formy terapii. Zawiera bardzo dużo zadań, które pomagają w pracy nad sobą, szukaniu przyczyn osamotnienia, walce z lękiem. Dla mnie najważniejsze rozdziały to ten związany z lękiem (eksperyment ekspozycyjny - codzienna ekspozycja na lęk jako sposób jego oswojenia i działania mimo lęku), o empatii emocjonalnej i poznawczej oraz na temat konfliktów. Ale w zasadzie wszystkio było tu ważne. Jedyny mały problem książki to drobne błędy i niedociągnięcia redakcyjne.

Konklawe ks. Przemysława Śliwińskiego to niezwykle frapująca pozycja. Współczesna nazwa konklawe ma swój rdzeń w łacińskich słowach cum clave, co oznacza pod kluczem. Co ciekawe, papież Jan Paweł II w Tryptyku Rzymskim źródeł słowa konklawe doszukuje się w słowach - „con clave: wspólna troska o dziedzictwo kluczy”. Czym jest konklawe? W potocznym rozumieniu to wybory nowego papieża. W wyznaczonym terminie, po pogrzebie lub rezygnacji (Benedykt XVI) papieża w Watykanie, w kaplicy sykstyńskiej zbiera się grono blisko 120 kardynałów elektorów, by dokonać wyboru nowego papieża. Ks. Śliwiński w niezwykle ciekawy sposób przeprowadza nas przez meandry tego procesu, ukazując jego piękno, ukorzenienie w tradycji i ewolucję, która dokonała się na przestrzeni dwóch tysięcy lat. Z kart tej książki dowiemy się nie tylko jak wygląda proces konklawe, ale i kim są kardynałowie, jaka panuje hierarchia wewnątrz ich struktury, jakie były podstawy ich wyboru na przestrzeni dziejów, czym jest sede vacante oraz wiele innych niezwykle ciekawych praw i obyczajów związanych z papiestwem i Watykanem. „Konklawe” to jedna z tych książek, które w znacznym stopniu wzbogacają wiedzę, pozwalając ujrzeć otaczającą nas rzeczywistość i rządzące nią mechanizmy w nowym świetle, nowej perspektywie. Mówiąc wprost - to niezwykle mądra książka. Żałuję, że dopiero teraz, niemal pół roku od ostatniego konklawe znalazłem czas na jej skonsumowanie. Pierwszeństwo w kolejce miały jednak inne, równie zajmujące pozycje. Polecam tą książkę każdemu kto jest ciekaw jak funkcjonuje kościół katolicki w swych najwyższych strukturach, oraz ciekawmy świata i otwartym na nową wiedzę.