Inaczej niż w filmach

Czy można pokochać książkę zanim się ją otworzy? Ja tak zrobiłam. Oficjalnie uważam się za sroczkę okładkową, ta okładka jest przecudna, dopracowana, urocza, naprawdę wielki podziw! Mam ochotę oprawić ją sobie w ramkę. Co do fabuły, nie ukrywam na początku się przeraziłam jak odkryłam, że główna bohaterka ma 17 lat, obawiałam się niedojrzałej dziewczyny, z zachowaniami, o których zdążyłam u siebie zapomnieć już dawno. A kogo spotkałam?! Młodą kobietę, odważną (jak ona swoich rodziców poustawiała do pionu, no pełen szacun), opiekuńczą (relacja z bratem i przyjaciółkami), kreatywną (plan naprawczy związku Theo) i wiele innych pozytywnych. Oczywiście też niedojrzałość, ale to przy wielu pozytywach gubi się w tle, poza tym umówmy się, dorośli też często zachowują się niedojrzale. Jestem zachwycona tą książką, dowodzi, że YA czy romanse nie muszą ociekać scenami zbliżeń, żeby były docenione i piękne. Nie raz rozbawiła mnie i śmiałam się w głos. Poproszę więcej takich książek!

"(Nie)idealnych" przeczytałam po miesięcznej przerwie spowodowanej natłokiem nauki i było warto czekać!!! Im dalej tym książka lepsza. Bardzo podoba mi się dynamika Mackenzie i Darcy'iego oraz cudowne przyjaciółki Mac. Akcja nie nudzi (całość przeczytałam w 4 dni), a wątki zostały wyjaśnione (jeżeli nie lubisz clifhangerów koniecznie przeczytaj "(Nie)idealnych"). Bardzo dobrze przekazane są też przemyślenia głównych bohaterów, zwłaszcza Mac dotyczące ojca i jego nowej żony. Gorąco polecam sięgnąć po "(Nie)idealnych" jeżeli lubisz przyjemnie romanse młodzieżowe.

Dwa podejścia. Dwa razy robiłam podejście do tej książki, bo wydawało mi się, że nie będzie dla mnie pociągająca. "Jesteś za stara", mówiłam sobie. Cóż, stara ja spędziła ostatnie godziny życia rozpływając się nad fabułą, wspominając własne (też ostatnie!) rozgrywki RPG i kibicując parze nastolatków. ;) Książka ma to coś. Może potrzebowałam lekkiej lektury. Może potrzebowałam czegoś na parę godzin. A może po prostu ta niedopieszczona część nastolatki we mnie słysząc, że to książka nie dla mnie uznała, że gadam głupoty. Bo gadałam. A książka okazała się tak wartościowa i.. ciepła, przede wszystkim, że na pewno jeszcze do niej wrócę.

W przypadku " The Fiance Dilemma" już przed rozpoczęciem książki wiedziałam, że fabuła bazuje głównie na "enemies to lovers". Naprawdę rzadko zanim przeczytam książkę skupiam się na opiniach - tutaj właśnie opinie przyczyniły się do tego, aby książka trafiła o moje ręce. Opinie jakże różne! Od zachwytów po "obojętne" zdania. Musiałam to sprawdzić i przekonać się sama! Kwestia, o której warto wspomnieć to głęboko odczuwalny "slow burn", ale gdzieś spotkałam się już z określeniem, że autorka "lubi" posługiwać się tym zjawiskiem. Nie jestem ekspertką jeżeli chodzi o pióro Eleny Armas, bo to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością (chyba), ale mam na półce inne książki więc z czasem wyrobię swoją opinię. "The Fiance Dilemma" to typowa komedia romantyczna z przewidywalnym zakończeniem, schematyczna. Pomiędzy ogólnopojętą słodycz wplecione afery i nieszablonowe postacie powodują, że książkę szybko się czyta pomimo jej przewidywalności. Zabrakło mi tutaj tego zaskoczenia, tej iskierki, ale miło spędziłam czas. Warto zaznaczyć, co niektórych nawet nie zdziwi, że ominęłam tom pierwszy, czyli "The Long Game". Jednak, czy znajomość cokolwiek by zmieniła? myślę, że nie. Główna bohaterka Josie delikatnie mnie irytowała, ale plus dla niej za to, że prowadziła kawiarnię. Kawosze zrozumieją! Niby burmistrzyni, a momentami zachowanie dość dziecinne i niedojrzałe. Zaręczyny, które zerwała czterokrotnie to fakt, że jej emocje to nieprzyjemna karuzela. Los chce, że Josie poraz pięty ogłasza zaręczyny - tym razem z przyjacielem siostry. Istotny szczegół? Zaręczyny z Matthew są udawane. Im dłużej biorą udział w tym przedstawieniu tym uczucia biorą górę. Wszystko za sprawą ojca bohaterki, który wyidalizował rodzinę. Tutaj zaczęłam jej współczuć, ponieważ za wszelką cenę nie chciała skreślać wizji ojca. Tą ceną było kłamstwo... " Żyli długo i szczęśliwie" po raz piąty? Kochasz romanse? A rodzinne dramy? Mam książkę dla Ciebie! - "The Fiance Dilemma".

Mówią (no dobra może ja tak tylko mówię) że każdy autor ma swoją kwintesencję, coś co go wyróżnia, coś co sprawia że jego twórczość jest wyjątkowa. Po przeczytaniu tej książki z pewnością mogę stwierdzić, że twórczość Agaty Gładysz ma tą kwintesencję wychodzącą poza skalę. Po prostu KOCHAMM!! Ta książka odbiega trochę od schematów od takiej typowej powieści romantycznej ale to jest w niej najlepsze. Nie jesteś w stanie przewidzieć co dalej się wydarzy co się dalej stanie, bo ta książka ma nieprzewidywalne zwroty akcji. ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" to od dzisiaj moja ulubiona książka (chociaż z bólem się do tego przyznaję bo moja dotychczasowa ulubiona była świetna ale jednak muszę przyznać że to jest największe arcydzieło literatury) i od dzisiaj też (z bólem przyznaję ale ja się nie będę oszukiwać) Agata Gładysz to moja ulubiona autorka. Jej książki nie bez powodu mają taki rozgłos (bo ja już myślałam że to kolejna książka która jest mega popularna a na to nie zasługuje) ale mega zasługuje na to miano i jak najbardziej na światowy rozgłos. Agata Gładysz wieżę że zdobędziesz Nobla Dobra wracając do opinii ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" coś w tej książce jest i ja wiem co wspaniały przekaz życiowy mający bardzo duży i głęboki sens (dopisane po miesiącu na oko) nie no ja to chyba trochę przesadziłam mówiąc o tym że to prześciga moją ulu książkę ale ma mega podjazd i wszystkie książki Agaty Gładysz są moimi ulubionymi bo są równie fajne (czyli TOTALNA PETARDA) i ja to po prostu KOCHAM ulu autorka top 1/2 (nie jestem zdecydowana ale raczej 2 na równym poziomie bo nie da się lepiej) książka (i wszystkie książki autorki) poza skale to moja ocena

Książki tej autorki czytam w ciemno więc trochę zaskoczyło mnie, że bohaterami są nastolatkowie. Uważam jednak, że książka jest bardzo trafnie napisana - dobrze odzwierciedla uczucia nastolatka w trakcie rozwodu rodziców. Szkoda, że tak mało było wątku Charliego i że częściej nie zwierzał się Bailey.

Rzeczywiście trochę inna, bardziej erotyczna ALE przełamuje schemat - główna bohaterka w końcu nie jest zakompleksiona, bohater nie był wychowywany przez wilki i nie ukrywa sympatii do niej (co w pozostałych książkach było już męczące - bohaterki ZAWSZE były pewne że on ich nienawidzi). Jak zawsze plusik za świat nauki.

Historia Maxa i Sophie jest całkiem udana :) Książkę czyta się szybko, a te wszystkie "spicy" sceny były całkiem do zniesienia. Nawet nie wiem ile razy uśmiechnęłam się pod nosem w trakcie czytania tej pozycji :) Myślę, że mogłoby być więcej akcji w których przerywają śluby.

Uwielbiam inne książki tej autorki, naprawdę dobrze bawiłam się na jej innych dziełach, dlatego bardzo chciałam poznać kolejną jej historię i spodziewałam się po niej naprawdę dobrej książki. Niestety na tle jej wcześniejszych dzieł które czytałam ta wypada trochę rozczarowująco. Wcześniejsza książka tej autorki miały w sobie jakiś taki urok, coś co mnie w nich urzekło, a niestety ta pozycja tego nie miała, a ja nie do końca czułam się zaangażowana w jej fabułę. Po prostu nie do końca mnie ta historia wciągnęła, a miałam do niej trochę oczekiwań. Ta książka wypada po prostu przeciętnie, nie była gniotem k wcale nie była zła, ale jednocześnie czytałam dużo dużo lepszych romansów. Jest to po prostu przeciętniaczek, na którym można się dobrze bawić, ale nie do końca zapada w pamięć.

Daydream, to jedna z książek z mojej stosiku odroczonej przyjemności i o mamo! Trochę sobie pluję teraz w brodę, że tak długo czekałam z przeczytaniem jej, bo niesłychanie miło spędziłam czas i zżyłam się z bohaterami. Obserwowanie jak pięknie rośnie i rozwija się ich relacja była miodem na moje serce. Piękna sprawa.

Daydream, to historia Halle Jacobs, która wszystkich dookoła stawia wyżej od siebie i która poświęca się dla innych, nie zauważając tego że jest wykorzystywana i źle traktowana. Historia zaczyna się od tego że wieloletni przyjaciel Halle z którym przez jakiś czas była też w związku z nią zrywa, ale tak jakby chciał zrzucić na nią całą winę i odpowiedzialność. Ten jej były, to gość którego nie polubiłam - chamowaty obibok z wielkim ego. Po tym rozstaniu pojawia się mały przełom, ponieważ Halle zaczyna pracę w hotelu i tam powstają pierwsze dobre i zdrowe, wspierające relacje. Henry Turner, hokeista i kapitan drużyny, który również ma swoje słabe strony, które niekiedy biorą górę, ale staje na rzęsach by wszystko dowozić jak uważa że trzeba. Droga Halle i Henrego przecina się czystym przypadkiem i od pierwszych momentów widać że zwrócili na siebie uwagę. Niesamowicie jest patrzeć jak pięknie rośnie ich przyjaźń, jak Halle buduje relacje i jak dowiaduje się że życie życiu nie jest równe, i że to nie jest tak że wszyscy muszą polegać na niej, ona tez może polegać na swoich ludziach.

Zdecydowanie polecam - przeczytaj.

W tej książce jest wszystko, czego spodziewałam się po książce z różową okładką i jabłkiem w kształcie serca - bogaty i przystojny on, ambitna i piękna ona, bez sensu problem, który nie pozwala im być razem i szczęśliwe zakończenie. Idealna pozycja na przerywnik pomiędzy cięższymi lekturami albo odmóżdżacz na lato

Totalne zaskoczenie! Oczywiście pozytywne! Po skomplikowanej relacji z wcześniejszym tomem (Collide) nie byłam zbyt pozytywnie nastawiona, ale jakże się cieszę że sięgnęłam po ten tytuł! Zupełnie inna historia po której nie spodziewałam się tylu pozytywów. Jeśli zastanawiacie się czy warto przeczytać Spiral jeśli nie podobało Wam się Collide lub jak w moim przypadku, macie mieszane odczucia, to koniecznie dajcie szansę Sage i Eliasowi!

Wiedziałam, że twórczość Any Huang wzbudza pewne kontrowersje i mierzy się z mało entuzjastycznymi opiniami, ale umknął mi fakt, że „Napastnik” zebrał tak ogromną falę krytyki, nawet ze strony czytelników, którzy do tej pory należeli do jej zwolenników. Ale może dobrze się złożyło, bo pewnie odwlekałabym lekturę w czasie, a moje wrażenia niewiele mają wspólnego z pełnymi rozczarowania i zarzutów recenzjami. Co więcej, „Napastnik” jest moją ulubioną powieścią autorki, jaką miałam okazję do tej pory czytać. Ana Huang tworzy romans sportowy, osadzony w środowisku futbolu (a pośrednio także baletu) i zgrabnie wplata do niego motyw siostry największego rywala. Dzięki temu niemal od pierwszych stron da się odczuć taką atmosferę napięcia i iskrzenia między bohaterami, ale równocześnie jakiegoś takiego wewnętrznego rozdarcia (zwłaszcza z perspektywy Scarlett). Mnóstwo jest tutaj takich scen wskazujących na fizyczne przyciąganie pomiędzy dwójką głównych postaci, ale też momentów, które stanowią dowód na bliskości między nimi i powoli rodzące się pokłady troski i zaufania. Nie do końca zgadzam się z zarzutem, że całość jest zbyt długa, bo dzięki temu Ana Huang zyskuje możliwość na przedstawienie także innych kwestii. Sporo miejsca zostaje poświęconych kulturze kibiców i tego w jak emocjonalny sposób postrzegane są działania graczy; poruszony zostaje wątek naruszenia granic jeśli chodzi o prywatność osób publicznych; poczucia bycia postrzeganym jedynie przez pryzmat popularności; a także życia w cieniu traumatycznych doświadczeń i skomplikowanych relacji rodzinnych. Owszem, są to kwestie poboczne, rozgrywające się niejako między wersami, ale zdecydowanie wzbogacają one historię Scarlett i Ashera i czynią całość znacznie bardziej uniwersalną niż choćby bestsellerowa seria Twisted. Czy polecam? Tak! „Napastnik” to zdecydowanie udany debiut autorki jeśli chodzi o romanse sportowe i liczę na to, że Ana Huang nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa w tym temacie serią „Bogowie gry”.

Jeśli ktoś bierze książkę do ręki z nadzieją na niepowtarzalny klimat historii Rozpustników z Kamienicy, radzę wstrzymać konie. To zupełnie inny świat, choć powiewa wspomnieniami. Nasi bohaterowie "zostali użyci" w książce, ale to już inni, dorośli ludzie i po przeczytaniu czułam ukłucie rozczarowania. Liczyłam na odrobinę więcej Rosanny Denise. Zayden jest bardzo fajnym ojcem, choć chyba za bardzo wiodącym rodzicem. Sama historia Kami jest ciekawa, dobrze zbudowana. Z przyjemnością sięgnę po drugi tom.

Ogromnie się cieszę, że dzięki tej książce poznałam twórczość Leny Bielskiej. Jest to moja pierwsza styczność z tekstem od tej autorki i już wiem, że nie ostatnia! Styl jakim została napisana historia Killiena oraz Ivy jest przyjemna dla oka, chociaż osobiście potrzebowałam kilkunastu stron, aby się z nim dobrze zapoznać, ale kiedy złapię się to flow to przez tę książkę się nawet płynie. Gdy na początku lektury zapoznałam się z zarysem fabularny, byłam lekko zawiedziona, ponieważ mamy tutaj historię o wyścigach oraz dziewczynie, która trafia do rodziny zastępczej, gdzie między nią a synem jej prawnego opiekuna rozwija się głębsza relacja. Poznając tę otoczkę uznałam, że przeczytam coś bardzo zbliżonego do *“Moja Wina”.* Zagłębiając się w historię, wiedziałam już, że byłam w błędzie i ze strony na stronę zakochiwałam się w tej książce jeszcze bardziej. Świat w jakim dzieją się wydarzenia został według mnie świetnie wykreowany przez autorkę, szczególnie podobało mi się przedstawienie akcji na torze i wokoło niego. Nie sądziłam, że tak pokocham miejsce gdzie działy się wyścigi. Uwielbiam również w jaki sposób Lena zobrazowała nam czytelnikom inne miejsca z fabuły. Uważam, że opisy były w punk, dzięki czemu nie miałam problemów z wyobrażeniem sobie krajobrazu lub pomieszczenia. O bohaterach mogłabym mówić godzinami. Według mnie, każda postać została stworzona bardzo dobrze, a głowni bohaterowie wręcz fantastycznie. Tutaj chciałabym również wspomnieć o idealnych opisach zbliżeń między nimi. Mowa tutaj o subtelnych dotknięciach lub, między innymi, zakładaniu włosów za ucho. Autorka przepięknie uchwyciła każdą taką chwilę w słowach przez co moja romantyczna dusza za każdym razem piszczała! Ivy to dziewczyna, którą podziwiam za jej odwagę, rozsądek oraz zaradność. Dziewczyna skradła moją sympatię tak bardzo, że każdą jej emocję, kiedy to przeszłość dawała jej się we znaki, odczuwałam razem z nią. Killian miał moje serce bardzo szybko. Jego otwarty umysł, troska, taktyczność oraz altruizm sprawiały, że nie mogłam się gniewać na to kiedy jego postać się czasami “psuła”. Cieszę się, że mimo to chłopak szybko wracał na prawidłowy tor jazdy. W historii “Zaplątani” nie brakuje zabawnym momentów, ale mimo to autorka porusza tutaj trudne tematy w poprawny sposób. Według mnie zostały one przestawione na tyle dobrze, że czytelnik odczuwa emocję razem z bohaterami. Czytając tę książkę bawiłam się przecudownie i naprawdę nie sądziłam, że aż tak pokocham całą tę historię! Mimo małych minusów, uważam, że książka zasługuję na 5 gwiazdek, ponieważ wiele tutaj aspektów broni te małe wpadki, które mi osobiście się nie podobały. Przykro mi jest jedynie, że już znam historię Ivy oraz Killiana i że nie będę miała możliwości na przeczytanie jej po raz pierwszy. Chociaż, od kiedy skończyłam czytanie tej książki do napisania tej recenzji, minęło zaledwie parę godzin, ja już tęsknię za bohaterami i myślę, że to wyraża więcej niż tysiąc słów! Czytajcie Zaplątanych!

Po przeczytaniu trylogii Royal, która bardzo mi się podobała, miałam wobec tej książki spore oczekiwania. Niestety, Out of My League nie dorównała tamtemu poziomowi. Motyw romansu sportowego nie jest moim ulubionym i tutaj również nie zmieniłam zdania. Główny bohater — piłkarz — początkowo działał mi na nerwy. Był przekonany o własnej wyjątkowości i momentami irytujący. Jednak z czasem, pod wpływem głównej bohaterki i rodzącego się uczucia, zaczął się zmieniać. I muszę przyznać, że niektóre jego późniejsze decyzje naprawdę mnie zaskoczyły — w pozytywnym sensie. Podobało mi się natomiast pokazanie realiów branży sportowej i stosunku części mężczyzn do kobiet pracujących w tym środowisku. Szowinistyczne teksty i poczucie wyższości były mocno zaakcentowane, co dodawało historii autentyczności. Na plus również tytuł — został bardzo fajnie wpleciony w dialog bohatera, kiedy mówi, że jako piłkarz jest „poza jej ligą”, a ona jako menadżerka musi mierzyć się z tym przekonaniem. To był ciekawy i dobrze rozegrany moment. To nie była zła książka, ale też nie taka, która zostanie ze mną na dłużej. Przyjemna, momentami irytująca, momentami zaskakująca — po prostu dobra, choć nie wybitna.

Wyobraźcie sobie, że macie pilnować gwiazdy rocka przez 6 tygodni… a wcześniej spędziliście z nim jedną bardzo namiętną noc. No właśnie - Clemmie też nie była zachwycona tą sytuacją. 😅 Ale zacznijmy od początku... Przez dłuższy czas raz na kilka miesięcy sięgam po romans, licząc na to, że w końcu trafię na taki, który mnie nie rozczaruje. I tym razem - po wielu naprawdę słabych historiach - w końcu się udało. Życie Clemmie właśnie legło w gruzach: straciła pracę, a na dodatek rzucił ją facet. Na szczęście w takich momentach może liczyć na swoje siostry. Jedna z nich składa jej propozycję nie do odrzucenia - Clemmie ma zamieszkać w domku babci nad morzem i „popilnować” gwiazdy rocka, Theo Elliota, który w ciągu sześciu tygodni musi skończyć pisać teksty i muzykę na nowy album. W zamian dziewczyna dostanie sporą kasę od wytwórni i spędzi trochę czasu w pięknych okolicznościach przyrody. Jest tylko jeden problem. Clemmie spędziła wcześniej z Theo jedną bardzo namiętną noc… nie mając pojęcia, kim on właściwie jest. Perspektywa spędzenia półtora miesiąca pod jednym dachem z facetem, z którym miała jednorazową przygodę, nie napawa jej optymizmem. Ale cóż - kasa to kasa. No i wiecie, jak to w romansach bywa - on kocha ją od tej pamiętnej nocy, ona jego chyba też, ale oboje są przekonani, że to drugie nie jest zainteresowane. Gdy w końcu wszystko sobie wyjaśniają, wyznają miłość i zapowiada się tylko tęcza i jednorożce… paparazzi robią im ukradkowe zdjęcia i wszystko się sypie. Theo, nie chcąc narażać Clemmie, wyjeżdża. Ona rozpacza i usycha z tęsknoty… aż w końcu on wraca. Tak, ta historia jest momentami bardzo przewidywalna - ale mimo to bawiłam się przy niej świetnie. To jedna z tych książek, które czyta się dla klimatu, humoru i bohaterów. I szczerze mówiąc, bardzo chętnie obejrzałabym jej ekranizację. Jeśli więc macie ochotę na coś lekkiego, zabawnego i z wakacyjnym klimatem - śmiało sięgajcie po tę książkę. ☀️📚

Moje pierwsze w życiu romantasy i to bardzo udane! Kiedy usłyszałam, że ta książka ma w sobie coś z Bridgertonów oraz z Rywalek, kupiłam w ciemno! Przyznaję, że ponieważ nie jestem przyzwyczajona do fantasy, to momentami miałam problem, żeby ogarnąć niektóre zależności i możliwości z tego uniwersum, ale czytało mi się naprawdę super. Wkręciłam się w romans i w intrygę. Myślę, że naprawdę dobry wybór na początek z tym typem książek <3

Oryginalny romans, z którym spędzicie miły wieczór? Bardzo proszę! "Miranda w retrogradacji" to przede wszystkim slow burn; napięcie jest budowane powoli, a i tak mamy tutaj opisane tylko pocałunki. Cała reszta rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami. To też książka z motywem women in STEM, a główna bohaterka jej znaną profesorką fizyki, co prawda kobieta właśnie znajduje się na życiowym zakręcie, ale to sprawia, że pojawia nam się trzeci motyw - poszukiwanie siebie. Miranda oddaje stery horoskopom, więc kiedy czyta, że spotka miłość swojego życia, dzieje się wiele! Ale jest też wiele błędów w odmianie czasowników. 🫣

Przyjemny wakacyjny romans w ładnych okolicznościach przyrody. I zdecydowanie z kategorii New Adult. "Sceny" są, jak to w romansie, ale bardzo oszczędnie opisane, bez żadnych żenujących szczegółów i nazw. Zabrakło mi tu jednak jakiejś iskry. Chyba chętniej poznałabym historię drugoplanowych postaci, Kay i Gabe'a.