Homofobia po polsku

Rozczarowałem się tą książką, kiedy ją czytałem. Zapowiadana jako odważna niczym mnie tak naprawdę nie zaskoczyła, miałem wrażenie, że autorzy wywiadów nie mają pomyslu na rozmowy z kolejnymi "wywiadowanymi". (Nie, nie spodziewałem się sensacyjnych kawałków ani pornografii, po prostu ciekawej zrobionych wywiadów). Niemniej jest to pozycja jakoś tam ważna i teraz może nawet ważniejsza niż kiedy wyszła, bo może teraz to, co mnie wtedy rozczarowało - zwyczajność tych życiorysów i rozmów - mogłoby stać się ważnym głosem na temat miejsca gejów i osób LGBT w społeczeństwie. Może powinna to być lektura obowiązkowa, zwłaszcza na prowincji.

Żałuję że wpadła ta książka w moje ręce z opóźnieniem, jest to z wielu względów pozycja po prostu totalnie rewelacyjna. Przede wszystkim język, dojrzały, nowocześnie elegancki, język który płynie naturalnie, do tego stopnia że ma się wrażenie że poprawek i korektur po prostu wcale nie było. Nie brakuje też poczucia humoru. Co do treści, materiały biograficzne w wielkiej części będą w nadchodzących czasach uzupełniane, więc książka pełni rolę prekursora który może w pewnym momencie stracić na znaczeniu i o którym pewnie w ogóle zapomnimy. W wielu wypadkach to właśnie zadawanie pytań jest najważniejsze. Co do treści, podobało mi się że autor generalnie tych osób od strony moralnej nie ocenia, spowodowane to jest przede wszystkim brakiem dokładnej wiedzy o tym co powodowało te czy inne zachowania. Autor nie obdarza sympatią osób które chciały odgrywać rolę awangardzisty ale w temacie własnych skłonności seksualnych raptem schowały się do szafy. Natomiast wiele z tych osób naprawdę mialo wielką odwagę cywilną, a inni zostali wyautowani przez opinię publiczną i niemożliwe było dla nich zachować prywatność. Można oczywiście narzekać że książka za bardzo koncentruje się na Warszawie (z kilkoma wyjątkami) i że zbyt wiele z tych informacji pochodzi od Mycielskiego i Iwaszkiewicza. Można książkę obwiniać że kwestie gejowskie releguje do sfer artystycznych i literackich. Ale pamiętajmy o co chodzi w tej książce. Celem jest odkłamanie biografii czołowych intelektualistów polskich 20go wieku. Intelektualiści ci wieloktrotnie pracowali nad tym bardzo by pozostawić po sobie wygodne konformistyczne wersje swych biografii, przystępne dla "niewinnych" dzieci i uczniów liceum. Można też tą książkę potraktować jako powtórkę z historii polskiej literatury, z pewnym tematem przewodnim który od lat wymaga odkłamania. Fascynuje i zastanawia to że jedni całymi latami uciekali przed sobą, inni cieszyli się życiem w miarę możliwości. By to wszystko zrozumieć trzeba wejść w tamtejszą rzeczwistość. I tu jest zadanie dla czytelnika, gdyż im młodszy ten czytelnik tym będzie mu trudniej wczuć się w tamte realia.

Rewelacja! Dzięki doskonale dobranym rozmówcom. Dobra na początek zaznajamiania się z tematem. * Polecam uwadze rozmowę z Giertychem. Brzmi bardzo zabawnie po latach, bo dziś, cytując jakże trafne podsumowanie wolty, którą wykonał, "Roman tak nienawidzi Kaczyńskiego, że nawet gejów pokochał" ;)

Felietony napisane przez uosobienie złośliwej feministycznej zajadłości jak uroczo opisała Kingę Dunin pewna dziennikarka. Zamieszczone w "Zadymie" teksty można było przeczytać w Wysokich Obcasach w latach 2002-2006. A jaki jest cel i sens wydawania artykułów raz już opublikowanych? Aby przedłużyć krótki żywot wycinka w gazecie? Zarobić przy tym? A może po to, by pokazać te artykuły sprzed lat i pogrozić palcem- latka lecą, a moim tekstom nie minął termin przydatności? Czytelniku, pochyl się nad nimi i zastanów, czy faktycznie coś się zmieniło w naszej rzeczywistości? Co z zalewaniem świeckiego skądinąd państwa religią? Co z dyskryminacją kobiet? Co z mniejszościami wszelakimi? Odpowiem, niewiele się zmieniło, stąd z lekkim rozgoryczeniem czytam niektóre z tekstów. Kinga Dunin świetnie nas prowokuje, świetnie pokazuje tę drugą stronę. Momentami bawi, momentami straszy. Celnie wychwytuje wycieranie się (pseudo) religią przez polityków, gdzie kandydaci na rozmaite stanowiska reklamowali nam się lub byli reklamowani jako katolicy od stu pokoleń. Okazywali się liczbą dzieci, a także pasem, którym ich lano, by wyrośli na porządnych Polaków. Ech... Nawet jeśli nie zgadzam się ze wszystkimi jej postulatami i przekonaniami, nawet jeśli jedne felietony są słabsze od innych- warto po nie sięgnąć. Chętnie przytoczyłabym tutaj kilka felietonów w całości. Między innymi Tylko kurczaczki?, zwłaszcza, że coraz bliżej do Wielkanocy, a tak czy inaczej, Wielkanoc jest dobrym momentem na to, aby ludzie wierzący przez chwilę pomyśleli o swoich ateistycznych bliźnich, przekonanych, że umrą całkiem. Jak jest naprawdę dowiemy się lub nie dowiemy po śmierci. Prawda!

O sprawach seksu Polacy lubią się wypowiadać, o wiele częściej, jeśli to dotyczy innych, niż o nich samych. Może to kompleksy z okresy poprzedniego systemu, gdzie sfera ta była skutecznie tłamszona i tabuizowana, przynajmniej w tym zewnętrznym oficjalnym wymiarze, podczas gdy od środka częstokroć była na piedestale. I z jednej strony mieliśmy kipiąca erotyzmem i zmysłowością Kalinę Jędrusik, której każde pojawienia się na ekranie wzbudzało błysk w oczach mężczyzn, a z drugiej strony, mimo swej zasłużonej roli ikony bogini polskiego seksu, zwłaszcza ekipa czasów Gomułki mocno ją chowała pod pruderyjnymi zasadami moralności socjalistycznej, która nie pozwalała na spontaniczny wybuch nadmiaru przyjemności, bo ta mogłaby skutecznie odrzucić ideowość systemu, w którym liczy się masa a nie jednostka, a zaspakajanie potrzeb dla siebie to przecież egoizm, a my mamy myśleć kolektywnie o efemerycznym dobru wspólnym. To oczywiście jednostkowy przykład i bardziej ze sfery naszych celebrytów, a przecie w tym czasie ludzie żyli i kochali się, mnożyli i budowali wzajemne relacje. Seks jako podstawowy i elementarzy wymai ludzkiej cielesności nie może być nigdy od niej oddzielany i odrzucany, tym bardziej, że jest jak wulkaniczna lawa, tłamszony wybucha z ogromną, często niszczycielską siłą. Taka teza towarzyszy wszystkim opowiadaniom autora, choć uwaga jego zwrócona zostaje na inne, ukrywane oblicze związków a mianowicie na doświadczenia w relacjach homoseksualnych. Jest to temat i przestrzeń ciągle w polskich realiach nie odkryta, o ile o relacjach damsko- męskich. mimo nawet systemowych ograniczeń, jakoś się mówiło i w rożnej formie się je prezentowało, o tyle ten temat zawsze był wstydliwy i zakamuflowany. W jakichkolwiek wzmiankach nie pojawiało się nic na ten temat, a osoby z taką proweniencja zepchnięte zostały na antypody życie codziennego, jeśli ktokolwiek zaś o kimkolwiek takim wiedział to od razu nadawał mu łatkę odmieńca, dziwaka, kogoś odstającego od normy a w przypadku stanowiska Kościoła, grzesznika. Oni jednak żyli i starali się prowadzić w miarę normalne życie. Szczątkowe informacje docierały na zewnątrz raczej jako ciekawostki podawane z ironicznym uśmiechem, że ktoś jest taki i z taką manierą wyższości, że coś się wie więcej na czyjś temat, i to coś takiego intymnie krepującego. Długo trwało, żeby ktoś oficjalnie zdecydował o przyznaniu się, że jest gejem, że mieszka ze swoim partnerem, to było trudne w liberalnej Ameryce czy na Zachodzie Europy, a co dopiero w Polsce. Pewne zmiany przyniosła zmiana systemu i większe otwarcie w sprawach obyczajowych, choć problemy tych osób i ich życie dalej pozostały takie same. Bo tu, jak mówi autor, nie chodzi o to, czy ktoś wie, czy nie, tylko o najzwyklejsze ludzkie relacje, a te są takie same i w tym samym wymiarze problematyczne niezależnie od tego, czy dotykają kobiet czy mężczyzn, hetero czy homo. Historie o niepopełnionych miłościach, o odrzuceniu, o zranieniu, o troskach, o zazdrości ale również i dzikich przyjemnościach to już bardziej odważne spojrzenie na nieznaną a przecież żywą formę wzajemnych kontaktów, które są obecne, choć i nieobecne w publicznym dyskursie i obrazowaniu. I pada pytanie bohaterów, kochamy się, i co w tym złego. Wiele pytań, wiele sugestii i w miarę obiektywny opis tego, co dzieje się za drzwiami naszych sypialni, wszędzie tam gdzie pulsuje miłość i jej cielesna siła, seks. Choćby przez ciekawość warto do tej książki zajrzeć.

Książka sprzed prawie dwóch dekad. Zapewne w momencie wydania była prekursorska i jedyna w swoim rodzaju. Dzisiaj wybór książek o tematyce LGBT+ się znacznie poszerzył, ale nie żałuję, że trafiłam na tę książkę, bo ciekawie było się przyjrzeć z lotu ptaka społeczności nieheteronormatywnych kobiet, zwłaszcza, że książka zawiera różnorodne historie, w tym takie z czasów, kiedy jedynym sposobem na poznanie innej nieheteronormatywnej kobiety było skorzystanie z rubryki z ogłoszeniami "Pani szuka przyjaciółki" w gazecie (ciekawe swoją drogą, że nie było rubryki "Pan szuka przyjaciela"). Bardzo ciekawie było przyjrzeć się kobietom zajmującym się drag kingiem. Ciekawy był też wywiad z Marzeną, która mówiła o teorii queer i o tym, jak dwie szufladki z napisem "kobieta" i "mężczyzna" nie zawsze wystarczają do opisu rzeczywistości - świetny dowód na to, że niebinarność wcale nie jest wymysłem ostatnich kilku lat, tylko teraz mamy lepszy aparat pojęciowy do jej opisu. Trochę smutne, że mimo upływu czasu polska społeczność LGBT+ ma te same problemy, co kiedyś, dalej widać skutki pychy polityków, którzy czują się panami cudzych sumień, dalej wielu osobom jedynym sensownym rozwiązaniem wydaje się emigracja. Chociaż widzimy, że powoli jednak coś się zmienia, np przed wydaniem książki władze Poznania zakazały Parady Równości, a obecnie Poznań stał się czymś w rodzaju tęczowej stolicy Polski. Całość zamyka kalendarium, gdzie możemy się dowiedzieć np że dopiero w latach 70. XX wieku w polskiej prasie ukazał się pierwszy artykuł o homoseksualności (a więc duża część ludzi z pokolenia "boomerów" za młodu nie miała nawet szans nazwać tego, kim są). Plus znalazłam kilka nowych rzeczy do obejrzenia i przeczytania na przyszłość, np. książkę "Związki miłosne między kobietami od XVI do XX wieku" Bonnet.

Książka "Trzech panów w łóżku nie licząc kota" Na początku kompletnie mnie nie wciągnęła. Adam – główny bohater – wręcz mnie irytował. Nie chodzi o to, że miał depresję, tylko o jego sposób bycia, irytowała mnie jego sama osoba. Jednak, coś się we mnie przełamało około czwartego rozdziału. Może dlatego, że z czasem książka odsłania swoje prawdziwe oblicze: bo to nie tylko opowieść o środowisku gejowskim z początku lat 2000, ale przede wszystkim historia o depresji, samotności, tęsknocie za bliskością i próbie poskładania siebie na nowo. To, co mnie najbardziej poruszyło, to obecne wątki społeczne. Autor odniósł się między innymi do realnego wydarzenia – jak chociażby do wystawy Karoliny Breguły „Niech nas zobaczą”. Dla mnie – osoby, która pisała pracę magisterską o nieheteronormatywności w sztuce – to było bardzo autentyczne i ważne. Widać, że Żurawiecki nie pisał tej książki „z głowy”, tylko oparł ją o ówczesnej rzeczywistości. Choć akcja dzieje się w realiach Polski sprzed 20 lat, przekaz książki jest w wielu miejscach ponadczasowy. Tematy depresji, żałoby po stracie kogoś z kim spędziło się wiele lat, poszukiwania miłości i akceptacji są uniwersalne. Ale jednocześnie trzeba przyznać – trochę czuć, że to już inna epoka. Dziś w wielu środowiskach (zwłaszcza artystycznych w których najbardziej się obracam) mówi się o homoseksualności znacznie głośniej i odważniej. Jednak wtedy – w Polsce początku lat 2000 – było to nadal tabu i kontrowersja. Muszę przyznać, to nie jest powieść dla każdego – ma swój chaos, swoją specyficzną narrację, ironię i ukryte emocji. Ale jeśli da się jej szansę, to okazuje się bardzo prawdziwą i momentami wzruszającą lekturą.

Świetna książka, która idealnie analizuje wydarzenie lat wcześniejszych i jednocześnie daje podłoże do zrozumienia obecnej sytuacji społeczno-politycznej. Książka niestety bardzo aktualna. Napisana bardzo przystępnie, opatrzona w cytaty tak dobre i trafne, że chce się zajrzeć również do tych wspomnianych pozycji. Przeczytałam ją na raz, całkowicie mnie porwała. Przerw na toaletę, czy jedzenie nie było. Czytałam na głos, bo to były moje myśli i uczucia zebrane przez Graff.

"Tęczowy elementarz" był dla mnie rozczarowaniem. Pewnie dlatego, że raczej wiedza na temat homoseksualizmu została porządnie przeze mnie przyswojona i trudno mnie pod tym względem zaskoczyć. Jak już mam komuś polecać - tylko osobom, które nie mają zielonego pojęcia na temat "życia tęczowego". Ewentualnie dla ciekawostki, bo faktycznie znalazły się w książce interesujące fakty (np. porządna definicja słowa "queer" bądź "gender"). I osobiście dowiedziałem się nieco nowości na temat historii homoseksualistów z ostatniego rozdziału "aktywizm" i było to najbardziej produktywne czytanie, jeśli chodzi o moją przygodę z "Tęczowym elementarzem". Jednak osoba, która odpowiada za korektę powinna zostać powieszona. Błędy językowe momentami wręcz rażą, a przecinki w przypadkowych miejscach są niesamowicie drażniące.

Autor poważnie podchodzi do tematu. Wertuje kroniki policyjne. Próbuje odtworzyć rzeczywistość nieheteronormatywnej społeczności w komunistycznej Polsce. Rzeczywistość wymazującą jej istnienie, odmawiającą prawa do funkcjonowania na równi z resztą społeczeństwa, skazującą ją na życie w podziemiu. Tylko i wyłącznie w podziemiu. Aktualna historia. To przerażające, jak niewiele się zmieniło na przestrzeni lat, jak bezwzględnie bycie Polakiem wyklucza wszelką queerowość. Pozycja ma wartość historyczną. Warto po nią sięgnąć, chociaż dla niektórych to temat drażliwy, a nawet niezbyt godny uwagi.

6,8/10 - na wiele aspektów otwiera oczy - dla mnie ważna zdecydowanie pierwsza połowa - nie trzeba traktować jej jak wyrocznię, przewodnik, święte pismo, natomiast warto spojrzeć na nasze stany ustalone z perspektywy autorki i po ludzku zastanowić się co i dlaczego tak a nie inaczej funkcjonuje w świecie płci

"Seks tak, seksizm nie" to chyba najsłabiej zrozumiałe z naszych haseł, a zarazem jedno z najważniejszych. Agresja, przemoc, władza i seks występują w naszej kulturze w pakiecie, który trudno rozpakować - ale rozpakować go trzeba." Czytajcie ludzie! Uświadamiajcie się! Rozpakowujcie!

Książka mówi głośno o tym, że każdy, niezależnie od płci powinien znać budowę ciała kobiety, nie "tam", tylko budowę waginy, łechtaczki! Ale przede wszystkim wspiera kobiety dotknięte przemocą, zarówno fizyczną jak i psychiczną. Serdecznie polecam!

Sięgałam po książkę z wielkimi oczekiwaniami i wielkim zapałem. Niestety ekscytacja szybko opadła. Nie twierdzę, że książka jest zła. Chodzi o to, że nie jest napisana przystępnie (albo określenie w tytule "średniozaawansowany" powinno oznaczać "high level"). Nawet ciekawe kwestie są napisane w dość męczący sposób. Nie wiem, może moja ocena nie jest sprawiedliwa, bo przecież autorka poruszyła wiele ważnych i kontrowersyjnych tematów, ale niestety i tak trochę się zawiodłam.

O porażkach rodzicielskich. Jim, który od zawsze był outsiderem, uciekającym w książki i naukę, musi z niejakim trudem przyjąć do wiadomości, że nie jest taki, jak życzyłby sobie jego ojciec. Mogłabym się przyczepić do tego, co mi zwykle w książkach przeszkadza - mianowicie bardzo pośpiesznego wątku romantycznego. Nie chcę jednak tego robić, bo mam wrażenie, że zupełnie nie to było tutaj ważne. To książka o przecinaniu pępowiny i odwadze, której wymaga pójście własną drogą, wbrew marzeniom i planom rodziców, a także wbrew ogólnie przyjętym normom i społecznym oczekiwaniom. Dużo nacisku położone jest na relacje bohatera z rodzicami, zwłaszcza z ojcem, który jest typowym męskim mężczyzną buchającym testosteronem, uwielbiającym rywalizację i nie znoszącym porażek ani żadnego sprzeciwu. Widać w tym wątku dużo obwiniania siebie nawzajem, rozczarowania i urażonej dumy, ale też akceptacji zaprawionej goryczą i rezygnacją. Trochę nie rozumiem jaki tok myślowy stał za decyzją o polskim tłumaczeniu tytułu. Oryginalny "Dobry chłopak" moim zdaniem dużo lepiej koresponduje z treścią książki.

Książę kartkowałem, bo była w bibliotece. Tytuł od razu przyciągnął moją uwagę. Kontrowersyjny, tak samo jak owa choroba na której temat od lat istnieje mnóstwo teorii spiskowych. Ostatnio w „Przekroju” przeczytałem dość wyczerpującą recenzję owej książki, której autorka w zasadzie nie ma do niej żadnych zastrzeżeń. Na pewno rzecz godna uwagi. Kiedyś na pewno jeszcze po nią sięgnę, mimo że temat epidemii HIV/AIDS nie jest już na szczęście tematem „trendy”, to jestem przekonany, że kwestia wirusa jest i nadal będzie aktualna. Szczęśliwie, że wymyślono już jakieś leki, które utrzymują stosunkowo długo chorych przy życiu. Monografia choroby Jakub Janiszewski, świetny dziennikarz radiowy, znany ze spektakularnego "coming outu" sprzed paru lat, zasiadł do pisania i wybrał jeden z najtrudniejszych tematów - HIV. Piszę o tym, bo on sam przypomina to w pierwszych zdaniach i uprzedza spekulacje, że nie jest nosicielem opisywanego wi­rusa. W swojej książce o mocnym, wyzywającym tytule „Kto w PoIsce ma HIV?" bynajmniej nie prezentuje listy tych, którzy zachorowali, umarli lub żyją z wirusem. Ta książka to monografia choroby jako zjawiska społecznego, której po 30 latach dobitnej, porażającej obecności w naszej rzeczywistości i świadomości wirus się domagał. Janiszewski opowiada o pierwszych zdiagnozowanych zachorowaniach na początku lat 80. w Stanach Zjednoczonych, o wizji pandemii zabijającej miliony na wszystkich kontynentach, pamiętnej, transmitowanej przez media walce z HIV znanego hollywoodzkiego aktora Rocka Hudsona, przypomina teorię, według której HIV było chorobą tzw. 4 H, na którą zapadali głównie hemofilicy, homoseksualiści, heroiniści i Haitańczycy. Zawstydza nas postulatami prawicowych publicystów „New York Timesa” sprzed lat, by zna­kować tatuażami zarażonych [!], pokazuje i komentuje pierwsze wstrząsające opinią publiczną kampanie reklamowe dotyczą­ce AIDS, w których kostucha zbierała żniwo, zbijając czar­nymi kulami kolejnych graczy w kręgielni, a starcy o twarzach masowych morderców Hitlera, Stalina czy Husajna uprawia­li seks z młodymi kobietami... By następnie przenieść nas na polskie podwórko i przy­pomnieć niechlubne sytuacje z agresywnym bojkotem do­mów Monaru, stworzonych specjalnie dla chorych, któ­rzy pod naporem społecznej agresji i zagrożenia przenoszeni byli nocą przez policję do nieujawnionych lokacji. Opisuje także rozgrywki między Markiem Kotańskim i księdzem Arkadiuszem Nowakiem o prymat osoby najbardziej zasłużonej dla walki z chorobą, przytacza ministerialne przechwałki, że sytuacja w Polsce jest opanowana i zadowalająca, podczas kiedy liczba badań diagnostycznych wykonywanych w naszym kraju jest znikoma. Wszystko to przeplatane reportażowymi opowieściami o ludziach zarażonych, żyjących z wirusem i tych, którzy odeszli. Janiszewski sięga do źródeł naukowych, przytacza, co na temat HIV napisali zarówno lekarze, naukowcy, urzędnicy, jak i socjologowie oraz filozofowie. Wstrząsająca, emocjonująca, a jednocześnie rzeczowa opowieść o epidemii naszych czasów. Autorka: Monika Brzywczy [„Przekrój” nr 20 / 2013 r.]

Chociaż jest to książka, do literatury nie zaliczyłabym jej. Porównałabym ją bardziej do jakiegoś spotu społecznego lub plakatu umoralniającego (oczywiście w najlepszym tego słowa znaczeniu, pamiętając o celach takich form) przedstawionego za pomocą wyrazów ułożonych w zdania. Jest stworzona przez feministkę z krwi i kości, co dodaje siły przekazowi tego zbioru wypowiedzi kobiet z całego świata. Jest tam mowa o dosyć drastycznych ( nawet w nazwie) sposobach poprawiania kobiecego ciała, gdzie botoks,albo odsysanie tłuszczu to chleb powszedni. Jedna z kobiet jest ,,tworzona na nowo", i nie ma śladu po jej dawnym odbiciu w lustrze. Czasami boi się, że nie będzie miała już czego poprawić. Eve Ensler chce uświadomić nam, że każdy człowiek jest piękny i nie ma do czego lub do kogo porównywać ,,skali piękności". Czas wszystkim kompleksom powiedzieć NIE!

Do literatury gejowskiej jakoś nie miałem w zwyczaju, nawet nie wiem dlaczego, pisać opinii, po prostu czytałem, poszerzałem horyzont własnego istnienia. Książka może pozostawać dla wielu zwyczajnie opowiedzianą historyjką, obok której to się przechodzi bez wzruszenia, najwyżej zauważa się w trakcie lektury studium międzyludzkich relacji, parę aforystycznych dialogów. Z pewnością powstaną jeszcze dziesiątki takich książeczek, niezmieniających wiele. Ale jeśli patrzy się na tę książkę jak na pewną charakterystykę społeczną, to wyda się to interesujące, coś się pomyśli. Widzę w tej książce zwykłych ludzi rzuconych w wir życia, którzy trochę lepiej, trochę gorzej sobie radzą, niektórzy się tratują, upadają. Tacy chyba jesteśmy. Może lepsi, może gorsi. Wredni ludzie.